De FilmBlog

  • De Link Tax en andere absurde EU copyright regels klaar om gestemd te worden

    Pin it!

    Het is niet onze gewoonte om via De FilmBlog aan politiek te doen, maar binnenkort wordt er in het Europees Parlement een wet gestemd die misschien wel het einde kan inluiden van heel wat onafhankelijke internetsites, en mogelijks ook heel wat filmblogs. Het is een wet die misschien met goede bedoelingen werd opgesteld maar compleet de band mist met wat er on-line leeft. Het Europees Parlement behandelt de ontwerp-wet voor het ogenblik en mikt op een stemming ergens deze zomer. Nadien moet er ook nog onderhandeld worden tussen het EP en de lidstaten.

    copyright_sign.jpg

    De Commissie heeft zitten werken op een 'Copyright in the Digital Single Market Directive' (lees hier de tekst), een nobele bedoeling om auteurs een grotere bescherming te geven. En daar is op zich niets verkeerd mee. Maar het zijn vaak regels die meer schade zullen toebrengen aan de vrije nieuwsverspreiding, dan dat het "de auteurs" op lange termijn ten goede zal komen. Het zal tevens desastreuze economische gevolgen met zich meebrengen, en dit terwijl Europa snakt naar een heropleving van de economie. Lees er alles over op SaveTheLink.org.

    In de States bestaat er een Fair Use wet, die het mogelijk maakt om werken - waarop beperkt auteursrecht geclaimd wordt - toch onder bepaalde voorwaarden te mogen gebruiken. Voor bloggers, en met name filmbloggers, is dit wel een manier om te kunnen functioneren. Wij hebben geen budgetten om een image-databank samen te stellen of nog om reporters naar de States te sturen om foto's te maken van acteurs en actrices. Anderzijds is het vaak onmogelijk om de auteur van een foto te achterhalen, en mochten we deze al weten te vinden, moeten we alsnog zijn contactgegevens opsporen en hopen dat hij op een redelijke termijn ons van antwoord kan dienen of we al dan niet zijn foto mogen gebruiken. Het huidige Citaatrecht is een grijze zone waar advocaten met minder goede bedoelingen momenteel munt uit slaan. Een 'Fair Use' wetgeving zou het voortbestaan van heel wat onafhankelijke sites in stand kunnen houden en dus zijn we voorstander voor een dergelijke wetgeving op Europees vlak.

    copyright,wetgeving

    Maar Europa gaat zelfs nog meer de andere richting in, met absurde nieuwe regels zoals een soort LINK TAX, waarbij het linken naar een andere site met een snippet van wat tekst al reden kan zijn voor een auteursrechten schending, los van de aard van het artikel. Nog meer absurd en zelfs op het randje van de inperking van de vrije meningsuiting, is artikel 13 die internet providers zal aanzetten op trackers te gebruiken om zo materiaal te gaan blokkeren waarop een auteursclaim aan verbonden is. Dit staat opnieuw los van de context waarin de text/afbeelding/video werd gebruikt. Het gevolg is dat bijvoorbeeld meer Nederlandse sites zullen verdwijnen en corporate sites meer macht zullen krijgen. En wat betreft filmbloggers ... wel, de Amerikaanse versies zullen Europa wel veroveren. En gewone gebruikers die niet beschikken over een internetsite zullen vroeg of laat ook geviseerd kunnen worden, met claims voor het gebruik van fotomateriaal op hun Facebook bijvoorbeeld. Ja, er is nood aan een Fair Use wetgeving, in plaats van nog meer beperkingen op de vrije meningsuiting en vrije berichtgeving op internet.

    Deel dit bericht met zoveel mogelijk mensen (u heeft hiervoor van ons de toelating ;) ... ) want weinig mensen zijn vaak op de hoogte van wat er zich allemaal afspeelt op Europees niveau, ook al kan de impact dramatisch zijn.

    Categories: Clash, News 3 comments
  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    ©Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    ©Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    ©Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    ©Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***

  • Don't Breathe (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb hier lang op gewacht maar hij is er, dit is zonder twijfel dé beste horror film van de laatste 2 jaar. De premisse van Don't Breathe (2016) is uiteraard geniaal maar de uitwerking is bangelijk. De film werd geregisseerd door de Uruguayaanse Fede Alvarez, die ook al de Evil Dead (2013) remake had gemaakt. De film is teven geproduceerd door Sam Raimi, en als zijn naam ergens verbonden is aan een horror-project, weet je dat het iets speciaals moet zijn.

    dont_breathe_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Money (Daniel Zovatto) hoort over een blinde veteraan (Stephen Lang) die alleen woont en weleens een grote som geld zou kunnen bezitten. Alex (Dylan Minnette) is niet blij met de klus maar Rocky (Jane Levy) staat te popelen om snel geld te verdienen. Als ze vervolgens bij het enige bewoonde huis van het blok staan en de rottweiler van de eigenaar hebben weten te kalmeren, slagen ze erin om binnen te komen. Al snel wordt duidelijk dat de eigenaar dan wel blind mag zijn maar verre van hulpeloos is.

    Tot mijn grote opluchting is het niet de zoveelste 'found footage' film. Het is een goed gemaakte horror, met een bijzonder aanstekelijke cast. Het is vooral de eenvoudige premisse die deze film zo aantrekkelijk maakt. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht te gaan over drie inbrekers die misschien iets te ver gaan door een blinde te overvallen. Maar dan draaien de rollen plots om en wordt het slachtoffer eigenlijk de "moordmachine". We hebben al in het verleden een oude blinde gehad die bijzonder goed kon vechten, zoals in Blind Fury (1989), maar dit is de eerste keer bij mijn weten in een mainstream horrorfilm.

    Het is het soort horror waar het publiek in de bioscoopzaal zijn ademhaling bij momenten zal inhouden. De spanning is in ieder geval te snijden. Toch denk ik niet dat deze prent een debat zal oproepen over het recht van een huiseigenaar om inbrekers te vermoorden, ook al krijgt het verhaal halverwege een duister kantje. In de States was zo'n zaak rond de figuur van Byron David Smith. De zaak draaide rond een oude man die in zijn kelder zat te wachten tot twee tieners aan het inbreken waren en op gruwelijke wijze vermoord werden. De rechter had de man ook een levenslange celstraf gegeven omwille van het feit dat hij alles net iets teveel had voorbereid met zelfs camera-opnames en een plastiek op de vloer. Maar het is uiteindelijk wel een mooie les aan jonge potentiële boefjes: "Het kan verkeerd aflopen!"

    dont_breathe_2016_pic01.jpgdont_breathe_2016_pic02.jpgdont_breathe_2016_pic03.jpg
    dont_breathe_2016_pic04.jpgdont_breathe_2016_pic05.jpgdont_breathe_2016_pic06.jpg

    Een tijd geleden had je een beetje een gelijkaardige prent met The Collector (2009). Hier kregen we ook een geflipte moordenaar voorgeschoteld in een huis waarbij de slachtoffers er alles aan deden om te kunnen ontsnappen. Hier zijn er minder booby traps, en de horror komt hoofdzakelijk van de figuur van Stephen Lang die hier een voortreffelijk getormenteerde killer neerzet en waar we nog van zullen horen. Als deze film een succes blijkt te zijn zal hier nog een vervolg van komen. Maar niet alleen dit, de fotografie van Pedro Luque is indrukwekkend, met geslaagde visuele effecten waarbij de camera doorheen kamers zweeft en onder bedden travelt om dan uiteindelijk een nieuw personage te volgen. Ook het script heeft voldoende twisten om ons aan het lijntje te houden en uiteraard de hoofdactrice Jane Levy, speelt hier de pannen van het dak.

    Maar wat deze film ook een 4 op 5 sterren film maakt is dat het ook wel iets te vertellen heeft over onze maatschappij. Ik probeer niet teveel te spoilen in deze review, maar er zijn verschillende "slachtoffers" van de maatschappij die hier aan bod komen. Niet alleen de alleenstaande moeder die in een onmogelijke situatie haar dochtertje moet groot brengen, maar ook de oorlogsveteraan wiens dochter werd doodgereden door een rijkeluis die er met een geldboete van af is gekomen. Het zijn stuk voor stuk producten van hun omgeving en niet zomaar kartonnen screamqueens en pretty teenagers vs een cliché serial killer. Het zijn personages waarvan je de intenties - hoe fucked-up die ook moge zijn - wel een beetje volgt (zonder ze uiteraard goed te keuren). Maar laten we er nu ook niet meteen een maatschappij kritische thriller/horror van maken, maar het is een goede poging tot iets meer diepgang.

    De trailer spoilt wel weer iets teveel, maar gelukkig verklapt het wel niet alles. Don't Breathe is ondertussen beschikbaar op DVD en Blu-ray met audio-commentaar van de filmmakers, 8 verwijderde scènes met audio-commentaar van de regisseur, een ontmoeting met de cast en nog vier making of filmpjes. Mis deze film niet!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 februari 2017

     

    *** Don't Breathe trailer ***

  • Logan (2017) **** recensie

    Pin it!

    Als dit de laatste Wolverine film is met Hugh Jackman, dan is het een waardige afsluiter van één van de meest charismatische figuren uit de comic wereld. Meer nog, deze Logan (2017) is niet alleen dé beste X-Men, tevens ook nog eens een zalige comic-adaptatie die gerust naast films als Deadpool (2016) en Batman Begins (2005) mag staan. Logan werd gemaakt door Marvel en is verdeeld door 20th Century Fox.

    logan_2017_poster03.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in 2024. Wolverine/Logan (Hugh Jackman) lijkt uitgeput en heeft nauwelijks genezende krachten meer over om zich te kunnen verweren. Zijn plan is om een uitweg te vinden voor de laatste mutanten, met name hemzelf, de mutant Caliban (Stephen Merchant) en Professor Xavier (Patrick Stewart). Daarvoor heeft hij geld nodig. Hij klust dan maar bij als een limousine-rijder. Op een dag wordt hij echter geconfronteerd met een verpleegster (Elizabeth Rodriguez) die hem vraagt om Laura Kinney (Dafne Keen), een jong meisje, naar Noord-Dakota te brengen. Al heel snel zal blijken dat Laura beschikt over speciale gaven en eigenlijk ook een mutant is, achterna gezeten door een leger Reavers onder leiding van Donald Pierce (Boyd Holbrook). Hij werkt voor dokter Rice (Richard E. Grant) die aan de wieg staat van de nieuwe lichting mutanten via zijn bedrijf Transigen.

    Regisseur van dienst is James Mangold, die tevens ook het verhaal had geschreven, zeer vaag gebaseerd op de Old Man Logan comic. De cineast staat bekend voor zijn drama films, zoals Walk the Line en 3:10 to Yuma (2007). Hij had spijtig genoeg ook de wat tegenvallende The Wolverine (2013) geregisseerd. In ieder geval heeft hij duidelijk geleerd uit zijn fouten en hier een film afgeleverd die zowel de comic book fans zal kunnen behagen alsook de liefhebbers van wat drama en/of stevige actie-scènes. Hij kreeg hiervoor wel de steun van scenarist Scott Frank (Minority Report) en Michael Green (Green Lantern).

    Logan is een film die thema's als leven en dood, de zin van het leven, de relatie tussen zoon/dochter en vader, afwisselt met gewelddadige actie-sequenties die weinig aan de verbeelding overlaten. Wolverine wordt van bij het begin afgebeeld als een gebroken man die aan de drank zit en wiens combat-skills te wensen overlaten. En Laura, die al even gewelddadig is als Logan, is de enige hoop die nog rest in deze troosteloze wereld. Logan heeft een adamantium kogel op zak die hij misschien wel voor zichzelf gaat gebruiken om er effectief een einde aan te maken. Zijn bekommernis voor Charles weerhoudt hem er echter toe een wanhoopsdaad te ondernemen. Ook Charles takelt af en hij moet medicatie slikken om niet in een soort paniek-toestand terecht te komen waarin iedereen in zijn directe omgeving in een staat van verlamming lijkt te komen met dodelijke gevolgen.

    logan_2017_pic01.jpglogan_2017_pic03.jpglogan_2017_pic02.jpg
    logan_2017_pic06.jpglogan_2017_pic04.jpglogan_2017_pic05.jpg

    Ook al zijn er heel wat referenties naar de X-Men franchise, lijkt dit verhaal toch meer op een western. En dit gevoel wordt nog versterkt door Shane (1953), een western die op tv te zien is tijdens een scene met Laura en Charles. Het is een keiharde western met getrokken wapens en interessante antagonisten. Het soort film waar de fans op zaten te wachten. Het acteerwerk, en dan in het bijzondere van Hugh Jackman - tevens ook van de kleine Laura gespeeld door Dafne Keen - was van die aard dat we zin hadden om elk van die personages te willen volgen. Spijtig genoeg komt er een einde voor heel wat karakters en de emotionele impact kan zelfs voor een traan zorgen. Zo intens in deze prent.

    Mijn enige kritiek op de film is dat Mangold te weinig diepgang weet te steken en hoopt dat bepaalde 'neven-acties' meer gravitas aan het verhaal kunnen geven. Op een bepaald moment zien we Logan die de goede Samaritaan aan het spelen is en een man uit de nood helpt tegenover een bende rednecks. Op zich was er niets fout met de scènes, was het niet dat dit nevenverhaal niks te maken had met het hoofdverhaal en de film reeds meer dan 2 uur duurt. En dit was echt niet nodig en had gerust 15 minuten korter kunnen zijn. Anderzijds hoeft een film geen diepgang te brengen om geslaagd te zijn (cf. de John Wick films), mits de karakters interessant genoeg zijn en de vertolking van niveau, en deze twee verwachtingen werden met deze film ingevuld. Logan komt volgende week op 1 maart 2017 bij ons in de bioscoop. Mis dit in geen geval!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 februari 2017

     

    *** Logan trailer ***

  • The Sleepwalker (2014) ** DVD recensie

    Pin it!

    "Een ingenieuze en angstaanjagende thriller" prijkt er op het dvd-hoesje van The Sleepwalker (2014). Nu is ingenieus een woord dat mij altijd aanspreekt in het thrillergenre want een beetje originaliteit en nieuwe wind kan dit genre best gebruiken. Platgetreden paden betreden verrast het publiek immers niet. Maar goed, terug naar The Sleepwalker. Waarom deze film die uitkwam in 2014 nu pas een dvd-release heeft gekregen, vermeldt het hoesje niet. Misschien dan toch niet echt zo ingenieus dan de persjongens ons willen doen geloven?

    the_sleepwalker_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Kaia (Gitte Witt) en Andrew (Christopher Abbott) zijn schijnbaar gelukkig getrouwd en zijn na de dood van Kaia’s vader bezig met het opknappen van haar ouderlijk huis in de bossen van Massachusetts. Kaia’s vader was architect en huurde nog voor zijn dood Andrew in om zijn huis te renoveren. Hoewel het werk met zijn tweeën niet snel vordert, brengt de zware arbeid het koppel wel dichter bij elkaar.

    Middenin de nacht wordt Kaia plots gebeld door haar zuster Christine (Stephanie Ellis) die gestrand is in het station van het dorp en vraagt of Kaia haar komt ophalen. Christine kondigt vol trots aan dat ze in blijde verwachting is en bovendien ook nog eens verloofd is. Tot grote verbazing van Kaia want Christine staat niet bekend voor haar stabiele relaties. De volgende morgen krijgen de drie het gezelschap van Ira (Brady Corbet), Christines verloofde, die zijn aanstaande komt ophalen.

    Christine besluit op eigen houtje om enkele dagen bij haar zus te blijven logeren. De andere drie zijn niet zo happig om dit nieuws te horen, maar omdat ze denken dat dit Christine goed zal doen, stemmen ze na enig aarzelen toch in met het plan. Na enkele vlekkeloze dagen ontstaan er toch spanningen en wanneer Christine in het midden van de nacht plots spoorloos verdwijnt, wordt het Ira en Andrew duidelijk dat de zussen niet helemaal eerlijk zijn geweest.

    The Sleepwalker is een film die het vooral moet hebben van de onderlinge relaties van de personages. De komst van Christine en Ira zet de relatie tussen Kaia en Andrew helemaal op zijn kop. Jammer is dat geen van de personages echt sympathiek overkomt waardoor het moeilijker wordt om met hen mee te leven. Kaia en Christine zijn gehavende personages die iets verbergen uit hun verleden en niet helemaal eerlijk zijn tegenover hun partners. Hoe heeft Kaia bijvoorbeeld haar brandwonden opgelopen? Maar ook Andrew en Ira zijn niet helemaal te vertrouwen. En de manier waarop Kaia en Ira met elkaar omgaan is ook niet helemaal koosjer.

    Wat mij echter het meeste tegenviel aan The Sleepwalker is dat regisseur Mona Fastvold de spanning gedurende de film zorgvuldig opbouwt om dan de film te laten eindigen met een weinigzeggend eind (om het woord sisser niet te gebruiken). Dat Christine niet helemaal stabiel is, heb je als kijker meteen door als ze in het holst van de nacht haar zus optrommelt om haar te komen halen aan het station, maar wat zit er echt achter haar plotse verdwijning?

    Vervolgens verzandt de film in lange conversaties die nergens lijken over te gaan of lijken naartoe te leiden. Er worden hier en daar wat ballonnetjes opgelaten over het verleden van de personages. Zo blijkt Andrew in de gevangenis te hebben gezeten voor het slaan van een vorige vriendin. Hier wordt later in de film nog wel iets mee gedaan, maar het lijkt er allemaal een beetje bij gesleurd omdat de makers het noorden kwijt lijken te zijn.

    the_sleepwalker_2015_pic01.jpgthe_sleepwalker_2015_pic02.jpgthe_sleepwalker_2015_pic03.jpg

    Toch zijn er ook wel enkele pluspunten aan The Sleepwalker, de film heeft tenslotte toch een nominatie voor de Grote Juryprijs op het Sundance Filmfestival gekregen. Met name de muziek werkt heel goed bij de sfeer van deze film. The Sleepwalker lijkt, zeker ook qua decor, geïnspireerd te zijn door 'Twin Peaks' en dan is het slotnummer ‘Take Everything Back’ van de Noorse Marit Larsen een mooi eerbetoon aan de stem van Julee Cruise.

    The Sleepwalker is een co-productie tussen de Verenigde Staten en Noorwegen en is het regiedebuut van de Noorse Mona Fastvold. Ze is getrouwd met Sondre Lerche die de muziek schreef voor deze film. Het scenario schreef Fastvold dan weer samen met Brady Corbet die Ira speelt. Een redelijk kleinschalig project dus en dat merk je ook aan het productiebudget van 1,1 miljoen dollar.

    Al bij al is The Sleepwalker een thriller met een vrij laag tempo die niet voor de verhoopte antwoorden zorgt op het einde. De film is echter mooi in beeld gebracht, de acteerprestaties zijn meer dan degelijk en vooral de muziek is uitstekend. Maar een "ingenieuze en angstaanjagende thriller" is een beetje teveel van het goede, 'intrigerend' zou een betere omschrijving zijn. De dvd van The Sleepwalker is reeds verkrijgbaar en bevat helaas geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 20 februari 2017

     

    *** The Sleepwalker trailer ***