De FilmBlog

De debuut horrorprent Cabin Fever (2002) van Eli Roth werd gemaakt met een miezerig budget van 1,5 miljoen dollar, maar behaalde aan de box-office een mooi resultaat met een gross van 33 miljoen dollar + 100 miljoen afkomstig van de dvd-markt. En dit terwijl geen enkele studio het scenario had goedgekeurd (en je kunt hun aarzeling volledig begrijpen) en vonden ook dat het horror-genre niet meer relevant genoeg was (iets waar ze dus compleet naast zaten)

Maar het werd een mega-succes, zeker te danken aan een geslaagde promotiecampagne. Iets waar we hier in België nog iets van kunnen leren. Wanneer in Amerika bijna 40% van het totale budget naar promotie gaat, steken wij hier slecht een kleine 5% in ietwat lullige filmposters (wordt stilaan beter), foto-campagnes in magazines en als er nog geld over is komt de trailer op tv. Maar hoe wil je dat deze mentaliteit wijzigt als zelfs het orgaan ter promotie van de film niet overtuigd is van het belang van een goede marketing-campagne. Het Vaf (Vlaams Audiovisueel Fonds) had blijkbaar geen interesse om een concept als Cinevox, een project die met teasers & interviews de binnenlandse filmproducties zou promoten in alle cinema’s (en op tv), voor een financiële peulschil bij te staan. Compleet onbegrijpelijk en absurd, zeker als je weet dat er nog steeds Belgische films zijn (gefinancierd door het Vaf! En dus de belastingbetaler) waar geen kat van gehoord heeft en die nauwelijks 5’000 bezoekers haalt. (Een gemiddelde langspeelfilm kost 1,5 miljoen euro -> 5000 x 10 euro (ticketprijs) = 50’000 euro bruto!) Ik hoef hier geen kanttekening bij te maken.

Cabin Fever werd op handen gedragen door Peter Jackson, die in zijn jeugd een grote fan was van het gore-genre, de absolute glorie van de smaakloze films. Ook Quentin Tarantino was in de wolken van de film en beschreef Eli Roth als "The Future of Horror." Indien je zo een quote op je filmposter kan zetten, kan zoiets tellen. Maar niet iedereen was deze mening toegedaan en werd Cabin Fever compleet afgekraakt. Roger Ebert schreef de film af als ‘een opeenstapeling van een paar goede en heel veel slechte ideeën’. Maar deze verdeeldheid heeft er net voor gezorgd dat de film stilaan een soort cult-horror is geworden. En de opvolger staat misschien te wachten in de vorm van The Cabin in the Woods (2011).

Korte inhoud: Paul (Rider Strong), Karen (Jordan Ladd), Bert (James DeBello), Marcy (Cerina Vincent) en Jeff (Joey Kern) gaan na het behalen van hun diploma genieten van hun vakantie in een vakantiehuisje in de bossen. Bert loopt er tijdens een wandeling een vreemde man tegen het lijf. Deze man (Arie Verveen) zit onder het bloed en vraagt om hulp. Later zal blijken dat hij een vleesetend virus heeft. Bert schrikt en waarschuwt de man uit zijn buurt te blijven. Als de man echter op hem af loopt en nogmaals om hulp vraagt, schiet Bert zijn geweer af in de richting van de man en rent weg. Maar later die avond klopt de man aan bij het huisje waar de vijf vrienden verblijven en vraagt nogmaals om hulp. Uiteindelijk eindigt de confrontatie slecht af, om dan uiteindelijk in een beek te belanden die aangesloten is aan de watercentrale. Wanneer de jongeren één voor één ziek beginnen worden, begint de overlevingsstrijd.

Of Cabin Fever nu het genre heeft vernieuwd is nog maar de vraag. Zo origineel is het allemaal niet. De film begint met een groep jongeren die zich in het bos begeven (klinkt bekend), om later geconfronteerd te worden met viris in plaats van een demoon of een serial killer. Maar Roth zet wel zijn stempel op de manier hoe hij alles in beeld brengt, niet zonder enige vorm van sarcasme. Er ontstaat een conflict, de zwerver spuugt letterlijk zijn gal uit en wordt uiteindelijk in brand gezet, zoals het een goede aflevering van Beavis 'n Butthead betaamt. Als publiek weet je niet precies of je nu moet juichen of geschokt moet zijn. En dat is dan weer de verdienste van de film.

Maar dan beginnen de makers te schuiven van het horror genre, naar de parodie en terug. Op bepaalde momenten weet je echt niet meer of je naar een soort hommage film aan het kijken bent of een parodie op de horror, of beide. Niets wordt uitgelegd en het ene slachtoffer valt na het andere. Ondertussen verschijnen nog meer personages op het toneel die evenmin worden uitgewerkt en krijgen we nog een lading parodiërende scènes (referenties naar andere cult-horror films) over ons heen. Dat de make-up van de vleesetende bacterie, zoals de promotie-campagne rondbazuint, heel realistisch is, laat me echt onverschillig. Voor mij was het een soort retrofilmpje die niet schrikwekkend genoeg was om mij te doen huiveren en niet grappig genoeg om mij te doen lachen. Hoewel de Cabin Fever vlagen heeft van vernuft, zullen andere regisseurs een paar jaar later met meer overtuiging het exploitation genre onder handen nemen – met name Robert Rodriguez. Kortom, een film die je best met meerdere ziet als je eens goed wil lachen. Misschien blijf je wel steken in de slappe lach vind je het verhaal gewoon schitterend.

Highlander (1986) heeft ondertussen zijn cult-status bereikt. Toch was de film een wereldwijde bioscoop-flop, maar werd een enorme hit op video en dat was niet alleen te danken aan de meeslepende en bombastische muziek van Queen. Drommen tieners huurden de prent om Christopher Lambert te zien vechten tegen de gemene Kurgan. Harde actie, een verrassend verhaal, spectaculaire effecten en indrukwekkende settings. Geen wonder dat de film zo een succes werd en tot op de dag vandaag hét hoogtepunt is uit Christopher Lambert's oeuvre. De film was tevens ook het debuut van Russell Mulcahy, die met deze film een opmerkelijke start realiseerde, maar nadien eigenlijk nooit echt kon doorbreken. Voor mensen die niet weten hoe de man eruit ziet: hij is het eerste slachtoffer die met de wagen van Kruger wordt aangereden op het voetpad.

Korte inhoud: Geboren in de Hooglanden van Schotland in 1518, Connor Macleod (Christopher Lambert) is onsterfelijk. Wanneer hij tijdens een gevecht gewond raakt en niet sterft, wordt hij verbannen uit zijn dorp. Nadat hij zijn leven terug zin had gegeven met zijn geliefde Heather MacLeod (Beatie Edney), ontmoet hij een andere onsterfelijke, Ramirez (Sean Connery), die hem het zwaardmanschap leert en de manieren van onsterfelijke. In het New York van 1986 is de locatie van de Gathering, waar Macleod en een paar overgebleven onsterfelijke moeten strijden voor the Prize, waaronder Victor Kruger (Clancy Brown), waarmee de uiteindelijke winnaar de macht op aarde voor altijd kan behouden.

Met zijn heruitgave op Blu-ray is het toch even opnieuw wennen aan die campy 80’ties, maar net die charmes zorgen ervoor dat je er met volle teugen kan van genieten. De effecten zijn uiteraard wat gedateerd en het acteerwerk is niet altijd even bevlogen, maar al bij al blijft een voortreffelijke prent met heel wat pathos en uitzinnige actie-scènes waar mannen elkaar tekeer gaan in ondergrondse parkings met zwaarden. Het plot is ook zo krankzinnig dat je niet anders kan dan je compleet over te geven aan deze opera. De Franse acteur Christopher Lambert (Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes) moet het dan weer niet van zijn acteerwerk hebben of zijn uitspraak (hij sprak nauwelijks Engels toen hij de rol aannam), maar blijft een charismatisch en uiterst enigmatisch figuur die met succes de juiste snaren weet te bespelen. Dit is een man die al eeuwen op de aardbol rondloopt, dus verwacht je ook iemand die niet is zoals iedereen. Toch mag ik er niet aan denken dat het niet veel scheelde of Mickey Rourke had de rol van Connor gespeeld.

Het acteer-talent zit dan wel aanwezig bij de neven-personages, zoals Sean Connery die de rol van Ramirez speelt, de mentor van MacLeod. Ondanks dat zijn rol slechts een dikke twintig minuten behelst is het toch aangenaam om naar zijn vertolking te kijken. Grappig is wel dat hij met zijn Schots accent uiteindelijk een soort Spaanse nobel probeert te spelen, wat uiteindelijk compleet van de pot gerukt is. Dit met het Frans accent van Lambert die eigenlijk zelf een soort Schot moet vertolken is hilarisch. Maar nogmaals, je behelst al die zaken met de mantel der liefde.

De leukste rol is echter weggelegd voor de villain The Kurgan, gespeeld door Clancy Brown. Hij doet dit met zichtbaar plezier en maakt van The Kurgan een mooie, maniakale woesteling die in de jaren '80 wordt omgetoverd tot een soort aanstootgevende punk-rocker. Clancy Brown draait alweer wat jaartjes mee en wordt meestal gecast als schurk vanwege zijn postuur en ietwat duivelse blik in zijn ogen, zoals in de veelgeprezen HBO-serie Carnivale waarin hij op uitstekende wijze gestalte gaf aan de diabolische Brother Justin. Daarnaast leent hij zijn duistere en zware stem aan vele videogames en ook in Highlander maakt hij hier perfect gebruik van.

De rookmachine draait in deze film op volle toeren, stroomkabels liggen duidelijk in beeld, de bedenkelijke kwaliteit van de klank-opnames (luister maar eens naar de begin voice-over van Sean Connery – lijkt wel opgenomen in een toilet), de bizarre kapsels en aankleding zijn grotesk en Christopher Lambert benadrukt op zijn manier de lichtheid der dingen. Toch is Highlander een bijzonder vermakelijke film met de niet-onaardige fotografie van Gerry Fisher (let bijvoorbeeld op het openingsshot van de film waar de camera in-travelt op Connor in een overvol stadium) en de knappe score van Michael Kamen die een perfecte balans wist te vinden met de popmuziek van Queen. Highlander kreeg helaas nog drie slechte vervolgfilms en er werd zelfs bij overmaat van ramp een tv-serie van gemaakt. Net zoals King Kong (1976) is dit een 'foute film' om toch uw vingers van af te likken. De Blu-ray wordt uitgegeven door Universal mét audio-commentaar van de regisseur.

Een andere film die onlangs te verkrijgen is op Blu-ray is die schitterende culthorror van John Carpenter, en misschien wel zijn beste film, The Thing (1982). We bevinden ons op het koude en verlaten Antarctica waar een afgelegen wetenschappelijk onderzoeksstation wordt opgeschrikt door een Noors onderzoeksteam die hun leven op het spel zetten om een Siberische husky te doden. Maar al snel blijkt de waarheid des te gruwelijker te zijn.

Het script is van one-hit-wonder Bill Lancaster en gebaseerd op het werk van one-hit-wonder John W. Campbell Jr.. Om niet te zeggen dat deze film een zuivere Carpenterfilm is.

Korte inhoud: Circa 100.000 jaar geleden stort op de Zuidpool een ruimteschip neer met aan boord een buitenaardse levensvorm die andere levensvormen imiteert. De buitenaardse levensvorm aan boord (the thing) bevriest in de sneeuw en wordt in de winter van 1982 gevonden en ontdooid door een Noors onderzoeksteam. Het ding richt een slachting aan in het Noors onderzoeksstation en gaat er hierna in de vorm van een hond vandoor met twee overlevende Noren op de hielen. De twee Noren vinden de dood waarna het Ding in contact komt met een Amerikaans team in hun eigen onderzoeksstation. R.J. MacReady (Kurt Russell) en de dokter Blair (Wilford Brimley) ontdekken na verloop van tijd de ware aard van het Ding. Onwetend van het feit welke teamleden onder hen al ‘besmet’ zijn besluit het team de strijd met het Ding aan te binden om te voorkomen dat het al het leven op aarde zou overnemen.

De film heeft op zich wel iets weg van het werk van David Cronenberg, vooral het biologische aspect en de metabolische transformaties. Je moet er een sterke maag voor hebben, want er zitten nogal wat gortige scènes in, en de beklemmende muziek van Ennio Morricone maakt je nog meer gespannen. De buitenaards wezen blijkt de identiteit van zijn slachtoffers letterlijk te kopiëren, en na de transformatie kan je bijna niet het verschil maken tussen aards en buitenaards. Het weze kan ook op elk moment van vorm veranderen of zich vederzetten met slechts een paar lichaamsdelen. Dit schreeuwt natuurlijk om speciale effecten waar de kijker dan ook niet lang op hoeft te wachten. Wanneer het wezen bij verschillende gelegenheden op vernietigende wijze losbarst, komt op onmiskenbare wijze zijn buitenaardse aard tot uiting: messcherpe rijen tanden in een zich opengesperde maag die de armen van een teamlid afbijten. En er zit nog veel meer fraais is en dat allemaal zijn voornamelijk old school animatronics van de hand van Roy Arbogast en make-up artist Stan Winston.

Dit is trouwens één van de betere rollen van Kurt Russell die een beetje symbool staat voor de Amerikaanse rebelse held (mét cowboy-hoed). Zijn charisma is dermate groot dat hij de natuurlijke, en niet officieel benoemde, leidersfiguur wordt waar de overige naar luisteren en die de bevelen uitdeelt waarbij de officiële leider als vanzelfsprekend door iedereen gepasseerd wordt. Een andere opvallende rol is weggelegd voor de bioloog Blair, gespeeld door Wilford Brimley die we oa. Kenn van Cocoon (1985), die als eerste beseft wat voor gevaar zich in hun midden geïnfiltreerd heeft. Hij maakt amok om het Ding desnoods door vernietiging van het hele team te doden maar wordt voortijdig door de andere teamleden buiten gevecht gesteld. Zijn inzichten blijken pas later de enige mogelijke oplossing.

Is de film verouderd? Wel je merkt wel dat het een eighties-film is, maar dat is ook juist de charmes van The Thing. Om nog maar het voorbeeldje te geven van de animatronics, die op vele vlakken veel overtuigender zijn dan de nieuwste cgi-technieken in meer recente horrorfilms. De speciale effecten op zich maken deze film al de moeite waard, waarnaast ook het intrigerende paranoïde en claustrofobische verhaaltje.

Op de Blu-ray zelf kan je trouwens genieten van heel wat extras, gaande van film-commentaar tot bloopers en artwork. Maar bovenal kan je genieten van perfecte beeld en geluidskwaliteit.

Als we de geruchten mogen geloven over de nieuwe Halloween remake, zou de film zuigen als geen ander. Halloween (2007) van Rob Zombie is nog maar net 3 dagen uit in de Sates en in de commentaren op deze filmblog maakt Mrs Michaelmyers de remake van de cultklassieker van John Carpenter met de grond gelijk. Heel vreemd, gezien de trailer van de deze 9de Halloween er al veel beter uitzag dan de vorige versies...

Ik kan hierop weinig inbrengen gezien (1) de film nog niet uit is bij ons (2) de persoon in kwestie een gedownload werkkopij aan het bekritiseren was. Maar gezien de slechte rating op Rotten Tomatoes zinkt mijn hoop in een geslaagde remake van een cultfilm nu tot in mijn schoenen gezakt. Toch gebeurt het wel vaker dat een film in de States wordt afgebroken en in Europa op handen wordt gedragen. Hoe dan ook, de prent staat nummer 1 aan de box-office met een niet onaardige 26 miljoen dollar met zijn openingsweekend – en heeft nu al zijn productiebudget (20 miljoen dollar) terug gewonnen. Afwachten dus.

En terwijl deze cultklassieker in de bioscoop draait zou er een andere culthit worden herwerkt. En trouwens nog niet zo’n oude prent. Abel Ferrara’s Bad Lieutenant (1992) zou een remake ondergaan. Holy Crap !

Bad Lieutenant ’08 zou de titel zijn en de bedoeling is dat het ruwe verhaal van de originele film wordt bewerkt tot een hedendaagse, 21ste eeuw, post 9/11 New York misdaaddrama. Scriptschrijver William M. Finkelstein (Law & Order, NYPD Blue) is al aan het werk gezet om het origineel te bewerken. In het origineel van Ferrara speelt Harvey Keitel een naamloze, zelfdestructieve New York cop, die zwaar aan de drugs zit, gokt, steelt en vrouwen en hoertjes vernedert. Wanneer hij de moord op een non moet onderzoeken, begint hij ook na te denken over zijn eigen levensstijl en probeert hij zijn leven te beteren.

De nieuwe versie kent in ieder geval al een aantal wijzigingen zoals: de Bad Lieutenant heeft een naam gekregen, en die luidt Terence McDonough. Ook krijgt deze McDonough een achtergrondverhaal waarin wordt uitgelegd hoe hij het zover als luitenant heeft kunnen schoppen, waarom hij aan de drugs is geraakt en waarom hij zo gewelddadig en op seks belust is. Het verhaal rond de moord op de non is omgetoverd tot een verhaal over een drugs gerelateerde moord op vijf illegale immigranten uit Senegal. Of je dan nog wel kan spreken over een remake is nog maar de vraag en of een acteur de grote schoenen van Harvey Keitel zal kunnen vullen is nog een groter vraagteken.

Leuk nieuws voor de horrorfans. Er zou een sequel op komst zijn van Cabin Fever (2002) van Hostel regisseur Eli Roth. Ik vind dit trouwens zijn beste film tot nu toe. Het is een verademing om eens echt 'slechte' jongeren aan het werk tezien in een "teenage-horrorflick". De film is grappig en vreselijk op hetzelfde moment. Een staaltje van onversneden zwarte humor. De absurditeit van diverse scènes – mengeling van sex/dood en psychohorror/slasher - maakt alles heel verrassend. Je voelt meteen de liefde van de regisseur voor het genre en dat komt de film ten goede. Het is hoe dan ook geen meesterwerk, maar wel een zuivere cultfilm om de vingers van af te likken. Voor de echte fans is er trouwens een leuke documentaire, Cabin Fever: Beneath the Skin (2004), over de productie. Het magazine Bloody Disgusting komt met het volgende nieuws:

We have also just confirmed that Alexi Wasser has also been cast in Ti West's Cabin Fever 2: Spring Fever (2007), which is now filming. She joins Larry Fessenden in the film, no other names have been announced. Alexi has previously starred in Art School Confidential, Dirt, Factory Girl and more. Eli Roth helmed the original indie film, which followed a group of five college graduates rent a cabin in the woods and begin to fall victim to a horrifying flesh-eating virus, which attracts the unwanted attention of the homicidal locals.

Helaas wordt de regisseur dus niet Eli Roth, maar wel Ti West (The Roost). Ik heb altijd wel problemen gehad met sequels waarvan noch de originele cast, noch de regisseur van de partij zijn. Maar nu, in de originele film sterf quasi iedereen en ik denk niet – na het zien van Hostel – dat Eli Roth de enige regisseur moet zijn voor deze prent. Het wordt een bloederige slasher en hopelijk al even vernieuwend als het origineel. Ti West is een vrij nieuw regisseur die waarschijnlijk wel de "stuff" heeft om hieraan te werken. Ik ben benieuwd naar de eerste trailer … hopelijk binnen hier en een paar maand.

***Related Posts***
06/06/2007: Vooroordelen over Hostel 2
30/03/2007: Eli Roth wil geen rating meer voor horrorfilms
01/03/2007: Hostel II posters
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes van 2006
10/02/2006: Baywatch the movie met Eli Roth
05/01/2006: Hostel, a bloody disgusting good time
28/10/2005: Gruwelpraktijken in Hostel
13/07/2004: Cabin Fever filmberspreking

Dit moet één van de smerigste en meest gore cult-horrorfilm zijn die ik ooit heb gezien, en nu zijn ze dus van plan om Cannibal Holocaust (1980) te remaken. En dit is zelfs geen flauwe grap.

Het monumentale documentair-achtige horrorfest die bedoelt was om iedereen aan het kotsen te brengen, zou een nieuwe beurt krijgen. Het was zelfs de eerste baanbrekende (pseudo) reality tv. Uiteraard hadden ze na het succes van de eerste film daarop een vervolg gemaakt, Cannibal Holocaust 2: The Catherine Miles Story (1985), waar het kannibalisme eigenlijk werd vervangen door vrouwelijk naakt in onversneden exploitation stijl. Gek genoeg kwam drie jaar later Cannibal Holocaust 2 (1988) opnieuw uit met een ander verhaal. Ze hadden allemaal tot doel op de aandacht op te wekken van de eerste film.

Het succes van het origineel was voornamelijk te danken aan het realistische karakter, en zijn onvergetelijke smeerlapperij: zoals het doden van aapjes, schildpadden, vrouwen die op palen worden gespietst, de tepel-scene,... Wat gaan ze daarmee aanvangen in een remake voor de 21e eeuw? CGI aapjes en schildpadden die worden opgesneden…?

Ruggero Deodato’s Cannibal Holocaust blijft voor mij een van de meest schokkende en vunzige cultfilms ooit gemaakt. Om even een samenvatting te geven: in de film zien we een groep jonge journalisten die op expeditie gaan naar het Amazonegebied om een documentaire te maken over de laatst nog overgebleven stammen die kannibalisme bedrijven. De groep verdwijnt spoorloos. Twee maanden na hun vertrek wordt een reddingsteam gestuurd onder leiding van professor Monroe. Deze komt in contact met twee rivaliserende stammen, hun schokkende levenswijze en barbaarse rituelen. Al spoedig ontdekt Monroe de stoffelijke resten van de vermisten en vindt hij bij een van de stammen filmmateriaal met schokkend beeldmateriaal.

Het moraal achter de film was uiteindelijk een kritiek op de soms vergaande exploitation-drang van de cinema. Seks en geweld werd hier over een grens getrokken die voor veel mensen veel te ver zou gaan en waarop een gezonde discussie kon ontstaan. Of dat was althans de bedoeling, maar de film werd in minstens 50 landen verbannen, maar werd wel gezien in gesloten underground kringen en alternatieve bioscopen. Het moraal van het verhaal is dus niet: beware of native people – zoals sommige recensies ons doen willen geloven. Voor Ruggero wat de westerling veel immoreler dan de inboorling die eigenlijk niet beter weet en leeft volgens traditie en geloof, en zo heb je scènes waar de camera blijft draaien wanneer collega’s worden opgepeuzeld. Het is moeilijk om een dergelijke prent aan te raden, maar voor de fans van The Blair Witch Project (1999), weet dat deze film gebaseerd is op de film van Ruggero Deodato.

Gezien de fan-base ligt het wel voor de hand dat de productie-maatschappijen Relevant Entertainment and Scorched Earth Entertainment interesse hebben in de remake. Ik ben benieuwd of het opnieuw een Calvin-Klein-horrorfilmpje zal worden of eerder een Rob Zombie horror-fest. De toekomst zal het uitwijzen, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd of ik opnieuw met plezier zal walgen bij het zien van de meest gore toestanden. Het zou wel eens een leuke filmervaring kunnen worden, of juist niet…

Ik heb niets tegen remakes zolang het maar geen goedkope rip-off’s zijn of dat ze niets nieuws met het materiaal uithalen. The Wicker Man (2006) van regisseur Neil LaBute (foto) is een draak van een film die er zelfs in slaagt om een inferieure film te maken met quasi hetzelfde script, maar dan wel gezuiverd van alle religieuze connotaties. LaBute is het soort regisseur die eigenlijk nooit regisseur had mogen zijn omdat hij er gewoon geen aanleg voor heeft, laat staan de kennis om een goede film af te leveren. Maar net zoals mensen als Uwe Boll stopt dit hen niet om films te maken. Dat de films ook floppen zal hen een zorg wezen. Maar dat ze ook nog eens een cult-klassieker belachelijk maken is onvergefelijk. Nog een geluk dat LaBute niet in de Wicker-world leeft, anders had ik hem met plezier op de brandstapel gezet.

De thriller is zo erg dat als je begint te lachen met de belachelijke scènes, je nauwelijks nog kan stoppen en deze film nog de merite heeft om een onintentionele komedie te worden. Alle akeligheid van de cult-klassieker met Christopher Lee, alsook de psychologische context is vervangen door scènes die nergens op slaan. Zo slecht, dat je in tegenstelling met de films van Uwe Boll, er nog kan van genieten.

Korte inhoud: Nicolas Cage vertolkt de rol van Edward Mallus, een politieman uit Califonië die de verdwijning onderzoekt van Rowan, een klein meisje van een oude vriendin, Willow (Kate Beahan). Het spoor leidt naar een eiland waar de bewoners zich heel vreemd gedragen. Maar Mallus laat zich niet uit het veld slaan en ontdekt dat de eilandbewoners zich bezighouden met bizarre, heidense rituelen. Zouden ze iets te maken hebben met de verdwijning van het meisje? Terwijl Mallus het antwoord zoekt, komt hij achter een schokkende waarheid dat Rowan zijn dochter zou kunnen zijn, en dat is nog maar het begin …

Terwijl in de originele film we te doen hadden met religieuze fanatiekelingen, zijn we hier terecht gekomen in de wereld van The Stepford Wives (1975) meets The Village (2004), onder leiding van de matriarch Sister Summersisle (Ellen Burstyn) die iets teveel naar Braveheart (1995) heeft gekeken voor haar make-up tips. De bijgelovigen zijn deze keer niet gekant tegen het christendom, maar wel tegen de moderne patriarchale maatschappij. En dit had nog kunnen werken mits een betere uitwerking.

Met de voorkennis van de originele film in het achterhoofd, is er niets aan deze prent die een mogelijke meerwaarde voorstelt. De proloog zit compleet fout en is helemaal overbodig. De regisseur probeert de spanning op te bouwen met droombeelden en mysterieuze verschijningen van het meisje, maar als je weet waar alles naar toe moet dan blijf je met de vraag: waarom al die moeite? We geloven trouwens nauwelijks in de emotionele betrokkenheid van het hoofdpersonage en dat maakt alles zo oppervlakkig. Er steekt zelfs ergens in het midden van het verhaal een véél te lange speech van Sister Summersisle die hopeloos de film probeert uit te leggen met alle mogelijke aanwijzingen. Het is pijnlijk om te zien. Terwijl het origineel een aantal dingen aan onze fantasie overliet, gaat LaBute alles uitleggen, waarmee de opzet heel geforceerd en artificieel begint aan te voelen. De remake is ook PG13, met als gevolg dat de meest aangrijpende scènes uit het origineel moesten sneuvelen, zoals de naakte verleidingsdans-scène, toen nog met de Zweedse schone Britt Eckland.

Nicolas Cage zijn carrière kenmerkt zich door evenveel 'hits' als 'missers'. Mede door de belachelijke acteursregie en het vreselijk absurde scenario probeert Cage de meubelen te redden, maar slaagt daar niet echt in. Cage is niet verkeerd gecast, maar hij speelt fout en dat is de regisseur niet opgevallen – of misschien vond hij dit foute spel net goed. Ellen Burstyn moet dan de rol vertolken van Christopher Lee, maar zij weet ook niet echt waarmee ze bezig is. Lee was mysterieus, slecht en schrikwekkend, Burstyn is daarvan een vrouwelijke karikatuur. De actrice had moeten weten dat een film waarin ze moest rondlopen met wapperende armen in een slaapkleed, met de make-up van een middeleeuws Schotse vrijheidstrijder, een slechte film zou worden. What was she thinking?

LaBute heeft al heel wat miskramen onder zijn naam staan, maar deze film zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière. Als jullie eens goed willen lachen met een paar scènes uit de film raad ik je het volgende fragment aan in de post van de Razzies voor 2006, waar deze film uiteraard goed is vertegenwoordigd. Als jullie The Wicker Man willen zien raad ik jullie het origineel uit 1973 aan (don’t worry, het is geen zwart/wit film). De film heeft ook wel zijn zwaktes, maar is een veel betere film dan deze hamburger versie waarin Nicolas Cage zichtbaar plezier beleeft om tv-actrice Leelee Sobieski een karate-kick te verkopen of om in berenpak vrouwen knock-out te slaan. Als je dacht dat Aeon Flux (2005) grappig was, dan moet je deze zeker zien. Nicolas Cage zegt ergens: "Every time I turn my head, there's something that doesn't make any sense." Precies !

***Related Posts***
24/01/2007: The Wicker Man’s hilarische hoogtepunten
09/06/2006: The Wicker Man trailer
06/01/2006: Top 10 Cult Classic

Een geslaagde film maken is net zoals een taart bereiden. Je kunt een interessante en smaakvolle mix maken met de ingrediënten, maar dat is geen garantie dat iedereen de taart zal lusten. Slither (2006) is een geslaagde horror-komedie, maar bij veel mensen zal dat gory gedoe niet in de smaak vallen. Nochtans is het horror-genre de laatste jaren terug in trek. Maar Slither is een geval apart. Deze cynisch en grappige prent zoekt zijn inspiratie in horrorfilms uit de jaren '80 zoals The Fly, The Thing, Critters, Evil Dead, An American Werewolf in London, From Beyond, The Brood, en neemt een loopje met heel wat conventies. En dat is het pluspunt aan de film; Slither is niet voorspelbaar. Dit op zich is grappig, maar humor en horror is een delicate mix. Scenarioschrijver en regisseur James Gunn brengt enerzijds een ode aan het genre en maakt voor ons iets wat we nog maar zelden hebben geproefd. Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd met deze debuutfilm.

Korte inhoud: Wheelsy is een klein Amerikaans stadje waar niet veel te beleven valt. De mensen zijn er vriendelijk en bemoeien zich met hun eigen zaken. Maar aan deze rust dreigt een eind te komen wanneer iets vreemds en kwaads het stadje binnendringt. Niemand vermoedt onheil wanneer overal huisdieren vermist raken of wanneer een van de rijkste inwoners, Grant Grant (Michael Rooker), zich vreemd begint te gedragen. Het is pas wanneer het vee op vreselijke wijze wordt toegetakeld en een vrouw vermist wordt, dat sheriff Bill Pardy (Nathan Fillion) en zijn team bijgestaan door Grants vrouw Starla (Elizabeth Banks) beseffen dat een duistere kracht hun stad overneemt. Ze komen oog in oog te staan met een buitenaards organisme dat vastberaden is al het leven op aarde op te slorpen en te vernietigen...Hier is de trailer.

Slither is knap gemaakt voor een eerste film en steekt boordevol referenties. Zo dragen alle flikken een naam van een bekende horror-regisseurs en verwijst Brundle Meat uiteraard naar The Fly (1986) van David Cronenberg. Let ook op de straatnamen en bepaalde typische camera-standpunten. Is het geslaagde entertainment? Wel …, zoals ik al eerder zei is Slither geen film voor het grote publiek. Ik begrijp dat veel échte horrorfans op hun honger zullen blijven zitten, want de film is meer grappig en cynisch dan echt griezelig. Op inhoudelijk vlak moet je er ook niet veel van verwachten. Het vertelt iets over overspel, echtelijke ruzies, machtshonger en ambitie, zonder ze echt uit te werken. En juist doordat hij deze thema’s niet uitwerkt, krijgt alles een heerlijk absurdisch kantje. De humor in de film is ook niet om over naar huis te schrijven. Trouwens hebben de fans van komische films liever hun humor zonder braakneigingen.

Het meest opmerkelijke aan Slither is de wisselwerking tussen de speciale grimme effecten en de CGI. Gunn kiest voornamelijk voor het laatste en vult daar waar nodig aan met computer gestuurde effecten. Dit is meteen ook een nieuwe hommage aan de grafische horrorfilms van de jaren ’80. Je weet echter nooit wanneer je te maken hebt met CGI of met "echte" prothesen. Old school speciale effecten ontmoeten de nieuwe technieken, en daar waar de ene tekort schiet vult de andere techniek aan. En dat maakt alles net iets heviger. Soms ziet het er ook over-the-top fake uit, maar dat is dan wel de bedoeling (zoals een opgeblazen vrouw waarvan haar hoofd in het midden van haar lichaam uitsteekt –zie afbeelding).

Er zijn geen helden te bespeuren in Slither. Integendeel, sheriff Bill Pardy heeft geen flauw benul wat er aan het gebeuren is en weet ook niet hoe hij dit moet gaan oplossen. We springen in de film ook van het ene personage naar het andere en je hebt dus ook niet echt één hoofdpersonage. Een meisje krijgt zo’n "worm" in haar mond, en kan hierdoor zien wat de bedoeling is van dit buitenaards wezen. Dit zal hen helpen om de strijd aan te binden met die monsters. Compleet ongeloofwaardig, maar ja, het gaat hier over een film met buitenaardse wezens die via wormen andere lichamen binnendringen om ze daarna te veranderen in vleesetende zombies.

In het genre vind ik Tremors (1990) net iets beter dan Slither. Gunn is een slimme horror-scenarist (remake van Dawn of the Dead), maar op vlak van regie mist hij de ervaring om bepaalde humoristische en horror-scènes efficiënt uit te werken. Nochtans is Slither bedoeld voor een mainstream publiek. Ik had eerder de film gezien als een cult-horror in de stijl van Cabin Fever (2004) maar achteraf bekeken denk ik dat we deze prent snel zullen vergeten. Maar dat neemt niet weg dat ik er echt heb van genoten.

***Related Posts***
09/04/2006: Waarop flopt Slither ?
14/02/2006: Slither nieuwe cult-horror?
24/10/2005: Slither teaser

Het horror-genre is bezig met een revival. En dat is allemaal te danken aan een paar geniale regisseurs die eens iets anders proberen met het genre. Ze kennen de conventies, maar schudden deze volledig door elkaar. Onder de genieën vind je Eli Roth (Hostel, Cabin Fever), Rob Zombie (The Devil’s Rejects) en nu ook James Gunn met zijn horrorfestijn Slither (2006). Ik had het in een vorige post al gehad over de film. Hier is dan nu de officiële trailer.

Films voor de echte horrorfans gemaakt door freaks die het genre meer dat wie dan ook beheersen en niet te verleiden zijn door klassieke en goedkope remakes voor de poen, zoals een Rupert Wainwright (The Fog). Als je de trailer bekijkt weet je meteen dat James Gunn tot de dun gezaaide kring van de talentvolle horror-regisseurs behoort. Slither is een film waarbij je eens goed door het bloed en het slijm kunt rollen.

Gunn had al bewezen dat hij goed overweg kon met de pen. Zo maakte hij oa. een geslaagde update van Dawn of the Dead (2004). Maar als regisseur heeft hij ook geen schrik om plezier te beleven met het genre. Hij maakt tevens heel wat knipoogjes naar de Troma films. Het is geen plagiaat van oude horrorfilms, wel een soort ode aan die belangrijke horrorfilms waarmee we zijn opgegroeid.

Korte inhoud: Een meteoor boort zich in de grond nabij het kleine stadje Wheelsy. Grant Grant (Michael Rooker), die iets te diep in het glas heeft gekeken in de plaatselijke kroeg nadat zijn vrouw Starla (Elizabeth Banks) hem de laan heeft in gestuurd omdat ze zijn seksuele avances beu was, ontdekt de meteoor. Het brokstuk breekt open en er boort zich ‘iets’ in het lichaam van Grant. Zijn lichaam begint meteen te transformeren en hij krijgt een onweerstaanbare honger in vlees. Hoe groter de honger hoe meer zijn lichaam begint te veranderen. Eenmaal hij zich bewust is van zijn nieuwe taak verspreidt hij zijn zaad en verandert de rest van de stad in vleeshongerige zombies. Ondertussen zit hij ook Starla op de hielen , maar zij wordt beschermd door sheriff Bill Pardy (gespeeld door Serenity acteur Nathan Fillion). De strijd tegen de buitenaardse zombies, die het stadje willen inpalmen, is begonnen.

Verwacht je dus aan een horror – komedie film met hilarische dialogen en (letterlijk) slijmerige scènes. Een moeilijke taak om de twee genres bij elkaar te brengen maar zo te zien weet Gunn van aanpakken. De visuele effecten in de film zien er bijster goed uit. Het is moeilijk uit te maken wat make-up of props zijn en wat CGI is. En dat is altijd een goed voorteken.

Net zoals ik Cabin Fever bij zijn release al had aangekondigd als cult, zie ik ook in Slither een nieuwe cultklassieker ontstaan. Ja, het is de film bij uitstek om met je nieuwe vriendin naar de bioscoop te gaan. Trust me. Voor de fans van John Carpenter, jullie gaan een leuke film tegemoet. De fans van Rob Schneider blijven best ver weg van dit horror-materiaal. Ik hoop in ieder geval een gigantische box-office score, zodat de studio’s eindelijk ook nog eens de kans geven aan “echte” regisseurs en aan de “echte” horror. De film heeft nog geen distributeur bij ons, maar dat zal er binnenkort wel komen...hoop ik.

***Related Posts***
15/10/2006: Slither review ***
09/04/2006: Waarop flopt Slither ?
24/10/2005: Slither teaser

We houden allemaal wel van lijstjes omdat ze in het beste geval onze smaak in films bevestigen of ons op het spoor zetten van films die we nog moeten ontdekken. En dit lijstje, via Digital Spy, heeft wel iets. Het is de uitslag van een poll die aan alle lezers van Movie Magazine werd voorgelegd met de vraag 'wat volgens hen de top 10 beste cult-films aller tijden zijn'.

Maar laten we deze post misschien beginnen met een definitie van wat nu eigenlijk een cultfilm is. Volgens mij, en de meningen zijn op dit vlak verdeeld, is een cultfilm het soort films dat een kleine minderheid van zeer toegewijde fans kon aantrekken en bekoren (meestal filmstudenten en filmfreaks), maar die buiten deze “elitaire” groep op weinig bijval kon rekenen van het grote bioscooppubliek, maar dan wel een relatief succes werd op DVD of video. De titel van cultfilm kan slechts aan een film toegekend worden als deze nog steeds zijn fanbasis heeft na +/- 5 jaar. Veel films genieten van deze status omdat ze een echte cult opgang hebben gebracht (bv. Quentin Tarantino rage) of zijn zó slecht dat ze bijna goed worden (zoals de John Waters of Ed Wood films).

Sommige regisseur hebben of gaan volgens mij binnenkort ook een cult-status verwerven, zoals: Gregg Araki, Wes Anderson, John Carpenter, Brian De Palma, Kevin Smith, George A. Romero, Alexander Payne, David Cronenberg, Abel Ferrara, … ik heb zeker nog een aantal prominenten vergeten opsommen.

Hier is dan de uitslag van de 10 Beste Cult Films aller tijden, althans volgens de lezers van Movie Magazine. Als jullie af en toe eens deelnemen aan een goeie filmkwis, weet dan dat dit de films zijn die vaak op de vragenlijst verschijnen.

1. The Wicker Man (1973) van Robin Hardy
2. Donnie Darko (2001) van Richard Kelly
3. The Rocky Horror Picture Show (1975) van Jim Sharman
4. Freaks (1932) van Tod Browning
5. Withnail + I (1987) van Bruce Robinson
6. The Wizard of Oz (1939) van Victor Fleming
7. Plan 9 from Outer Space (1959) van Ed Wood
8. The Crow (1994) van Alex Proyas
9. Cannibal Holocaust (1980) van Ruggero Deodato
10. Beyond the Valley of the Dolls (1970) van Russ Meyer

Ik kan het eigenlijk vrij goed vinden met het lijstje, hoewel ik de volgorde compleet door elkaar zou gooien en misschien een paar films zou vervangen, en dan denk ik aan films als Trainspotting (1996), The Evil Dead (1981), Eraserhead (1977)of Reservoir Dogs (1992), maar ik ben waarschijnlijk wel een stuk jonger dan de gemiddelde Movie Magazine reader. Maar laat vooral ook eens horen wat jullie cult-klassiekers zijn.

***Related Posts***
05/04/2007: Top 10 Beste Folterscènes
19/03/2007: Top 10 Hollywood Models
25/01/2007: The Wicker Man review
18/01/2007: Top 10 Box-Office successen van 2006
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
24/10/2006: Top 50 Biggest Hollywood Disaster
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
09/06/2006: The Wicker Man remake trailer
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 van de Meest Memorabele Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss