De FilmBlog

Marvel's The Avengers (2012) is de meest geanticipeerde superhelden film sinds The Dark Knight (2008), heeft een leger fans achter zich, een torenhoog productiebudget en een droomcast in zijn rangen lopen. Wat kan er dan fout lopen? Wel: veel, héél veel. Daar dit de ultieme comicbook verfilming moest worden en de hype bij fans en pers tot ongeziene hoogten werd gestuwd, was de film met deze onmogelijk hoge verwachtingen bijna zeker gedoemd om te ontgoochelen en moest het niveau hoger liggen dan alle voorgaande Marvel-prenten: Iron Man (2008) en zijn sequel, Captain America: The First Avenger (2011), The Incredible Hulk, Thor (2011)... Stuk voor stuk zeer geslaagde producties die op veel bijval konden rekenen bij de fanboys van Marvel...

Het mag een klein mirakel heten dat scenarist/regisseur Joss Whedon - een erkend en bejubeld televisie icoon en de drijvende kracht achter cultreeksen als Firefly en Buffy: The Vampire Slayer - is geslaagd in zijn missie. Hij laat het ensemble van superhelden schitteren als nooit tevoren en brengt ons de allerbeste Marvel film ooit. Nee, de film is zeker niet perfect, maar is wel van een zeer hoog niveau.

Whedon stond niet alleen in voor de regie, hij nam ook het gehele script voor zijn rekening en schreef eigenhandig de dialogen die het matige niveau van vorige Marvel films mijlenver overstijgen. Hij maakt van Tony Stark (Iron Man) een soort Shakespeariaanse dichter en maakt van Thor meer dan ooit een god door hem een stevige presence te geven; zowel fysiek, als met majestueuze zinsspraak maar ook entertainende one-liners die je een brede glimlach opleveren. Met Captain America gaat Joss wat op de rem staan en geeft hem de verwachte koelbloedigheid en volwassenheid mee die deze held siert en die van hem de officieuze team-leader maakt van de heldengroep. Hij past verder stervelingen Hawkeye en Black Widow moeiteloos in bij de andere karakters, al is het soms moeilijk te geloven dat ze de oorlog met het leger Aliens in de finale van de film kunnen overleven zonder superkrachten...

En ik bewaar het beste punt van de film tot het laatste: Joss Whedon geeft ons de beste interpretatie van de Hulk tot op heden. Mark Ruffalo is perfect gecast als Bruce Banner en speelt de pannen van het dak, zowel als de geniale maar schuchterige dokter, als het ontketende groene monster. De vele sceptici die tijdens de trailers in Ruffalo een enerverend personage zagen komen bedrogen uit. Prachtig is het om zien hoe ze Banners gelaat hebben verweven in de Hulk om hem menselijker te maken (lees: geen zielloze CGI) en hoe ontzettend entertainend hij is als de allervernietigende woesteling. Zijn interactie met de rest van de 'crew' is om te smullen.

Whedon verkiest zoals verwacht een makkelijk verteerbaar plot met voorspelbare keerpunten, maar dat toch kan gewaardeerd worden door waar nodig subtiele inside jokes, grappige dialogen, en licht dramatische wendingen in te voegen.

Korte inhoud: We vertrekken kort na het einde van de film Thor. We leren wat er is gekomen van Thor’s broer, de verbannen Loki (Tom Hiddleston), nadat deze in een ravijn stortte op de planeet Asgard in de finale van de film. We vinden Loki waarempel levend terug in een soort onderwereld waar hij met een mysterieuze buitenaardse bondgenoot een pact sluit: Loki mag de aarde gaan veroveren met een leger aliens in ruil voor het bemachtigen van de “Tesseract” (de kosmische kubus die te zien was in Captain America: The First Avenger) . Deze is in handen van de geheime organisatie S.H.I.E.L.D., die onder andere instaat voor stabiliteit in de moderne samenleving, en geleid wordt door Nick Fury (Samuel L. Jackson) en zijn assistente Agent Maria Hill (Cobie Smulders). Nadat Loki, gewapend met een een staf die energie spuwt en mensen hersenspoelt, de kubus bemachtigd, bedreigt deze Nick Fury met een intergalactische invasie van een ongeziene schaal. De mensheid zal voor hem knielen en hij zal heersen...

Uiteraard weet Nick Fury te ontsnappen en geeft hij het startschot voor The Avengers Initiative, waarbij s'werelds superhelden worden geronseld voor een ultieme strijd. Fury slaagt erin om Captain America (Chris Evans), Iron Man (Robert Downey Jr.), Dr. Bruce Banner (Mark Ruffalo) en spionnen Black Widow (Scarlett Johansson) en Hawkeye (Jeremy Renner) samen te krijgen in een mum van tijd. Zelfs Thor (Chris Hemsworth) is van de partij nadat hij te horen krijgt dat zijn broer Loki weer opgedoken is.

Kort nadien krijgen The Avengers al een eerste test voorgeschoteld: ze moeten Loki overmeesteren, nadat deze bedreigingen uit tegen de lokale bevolking en hen neersabelt met zijn staf. Daar slagen ze ook in, en ze zetten (een verdacht makke) Loki gevangen op de thuisbasis van S.H.I.E.L.D., waar ‘de god van onheil’ onmiddellijk strategisch inspeelt op de gedachten en zwakten van onze helden om hen tegen elkaar op te zetten... Kunnen The Avengers zich ondanks de onderlinge spanningen verenigen tot één blok bovennatuurlijke kracht en zich organiseren tegen een gigantisch leger Aliens dat op punt staat de wereld tot as te herleiden?

Het antwoord ga ik niet geven, maar iedereen weet al hoe de film begint of hoe hij zal eindigen. Het is dan wel een clichématig geheel, toch is het Whedon's verdienste om toch enige originaliteit en frisheid voor de dag te leggen. Hij heeft gelukkig niet gekozen om de ernstige/donkere toer op te gaan à la Nolan met de Batman franchise, maar wel ten volle een correcte weerspiegeling te geven van de pulpy Marvel comics: ernst is ver zoek en overbodig. Hij brengt echter geen hersenloze, licht verteerbare fastfood, want de dialogen hebben een bepaalde flair en intelligentie en hij neemt zijn tijd om alle karakters mooi te ontwikkelingen. De film is dan ook verrassend lang, en heeft een knappe opbouw.

Je voelt gewoon dat de interactie tussen de personages beter ligt dan de gemiddelde blockbuster, Whedon’s natuurtalent als tv-serie maker maakt dit mogelijk. De special effects in de film zijn trouwens top notch. Feilloze, gestileerde actietaferelen, gepolijst en afgewerkt tot in de puntjes. Zoals eerder vermeld hebben ze wonder boven wonder zelfs de Hulk laten floreren in al zijn vernielzuchtig-heid op het witte doek. Zelfs in de piepkleine bijrollen is er heel wat talent aanwezig, zoals een Stellan Skarsgård of een Gwyneth Paltrow.

En bovenal: de film is gewoon één brok ongelofelijk entertainment. Dit is zonder twijfel de beste Marvel film ooit en kan kritisch gezien bijna naast The Dark Knight gaan staan. Critici in de States zijn zeer lovend over de film. Hij oogst 93% op Rotten Tomatoes en had waarempel het beste openingsweekend ooit aan de box office. De film blijkt een goudmijn. Hij heeft al meer dan een miljard (!) dollar opgebracht en is goed op weg om Avatar van de troon te stoten als meest winstgevende film ooit.

Ik blijf erbij: geef een rastalent als een (redelijk onbekende) Whedon carte blanche, en je hebt een kassucces. Marvel heeft goed gekeken naar het geoogste succes van DC Comics en diens goudhaantje Christopher Nolan, zoveel is duidelijk. Er is dus geen reden om deze bijna perfecte film niet te zien. Alleen raad ik iedereen af hem in 3D te bekijken. Deze versie is duurder en biedt zoals gewoonlijk géén meerwaarde. (Dit vanwege de slechte post-conversie). Bovendien spelen er naast The Hunger Games momenteel weinig films in de zalen die een (veel te duur) ticket bij Kinepolis waard zijn...

Het wordt een fantastische filmzomer, wij kijken hier bij de filmblog alvast halsrijkend uit naar de volgende potentiële toppers: The Dark Knight Rises (2012) en natuurlijk Prometheus (2012)!

***Related Posts***
06/02/2012: The Avengers trailer + posters
06/02/2011: Cobie Smulders op auditie voor The Avengers
16/07/2010: Mark Rufallo is de nieuwe Hulk in The Avengers film

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

De formule om op snelheid te werken heeft zijn vruchten afgeworpen bij de Mission Impossible quiz, want er werd massaal deelgenomen. Maar in tegenstelling tot de andere wedstrijden waren er bij deze editie ook meer foutieve antwoorden. Het is dus ook een grote afwisseling voor ons om eens winnaars met een dvd te beladen, die niet alle antwoorden correct hadden. Snel antwoorden was dus de sleutel. Hieronder vinden jullie de antwoorden op de stills:

1. Top Gun
2. Drive
3. Red State
4. Inglourious Basterds
5. L’Amour c’est mieux à deux
6. The Abandoned
7. Transsiberian
8. A Perfect Murder
9. Starship Troopers
10. Tinker Tailer Soldier Spy
11. Margin Call
12. The Conversation
13. The Blind Side
14. Sherlock Holmes
15. The Iron Lady
16. Step Brothers
17. Spread
18. The Descendants
19. Your Highness
20. A Better Life

Maar de held van deze quiz is M. Van Acker die de snelste was met de meest correcte antwoorden. De Mission Impossible quadrilogy-box komt uw richting. De twee winnaars die een Ghost Protocol DVD winnen zijn D. Gifford en P. Depaepe, de twee winnaars die een Ghost Protocol Blu-ray krijgen zijn K. Cornelissen en S. Decraene. Proficiat aan de winnaars en blijf De FilmBlog volgen voor nog meer wedstrijdjes.

De nieuwe Skyfall (2012) poster is zopas online gezet en het exemplaar is niet meteen een uitschieter qua originaliteit. We krijgen de klassieke gunbarrel te zien, met een ietwat gekrompen Daniel Craig in het midden. Anderzijds siert het de makers dat ze er geen flamboyante overkill poster van hebben gemaakt. Ze hebben het simpel en elegant gehouden en misschien is dat ook een verwijzing naar de toon waarin Sam Mendes de film zal maken. Nu nog wachten op die eerste trailer en de titelsong (Goldfrapp? Adelle ? Radiohead?). Vanaf 26 oktober 2012 verschijnt Skyfall bij ons in de bioscoop.

Update 21/05/2012: De teaser trailer laat zien dat de nieuwe Bond action-packed zal zijn, en alles perfect gekadreerd (met dank aan DoP Roger Deakins). Het is niet de beste teaser trailer die ik dit jaar heb gezien, maar dat wil niets zeggen over de kwaliteit van de nieuwe 007 prent. "Agent Provocateur" Daniel Craig ziet er weer heftig uit. Alles heeft ook een beetje zo'n Dark Knight sfeertje, maar dat was nu eenmaal de film van het decennium (ook al vond The Academy Slumdog Millionaire een betere film...what do they know?!). En waar is Bardem? Of is hij die in het mysterieuze Keyser Söze shot (0:57)?? Ik denk in ieder geval niet dat de film zo slecht zal zijn als Quantum of Solace (2008).

*** Skyfall teaser trailer ***

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire