02-09-14

Deliver Us from Evil (2013) * recensie

Tegenwoordig zie je het vaak gebeuren dat filmmakers genres met elkaar gaan mixen. Dit soort hybride cinema heeft soms knappe resultaten voortgebracht, zoals de zombie komedie Shaun of the Dead (2004) of de western martial arts film Kill Bill (2003). Maar de voorbeelden van gefaalde experimenten zijn spijtig genoeg legio (Cowboys vs. Aliens, Pathfinder, Season Of The Witch, Dead Snow, ...). En met de exorcist politie thriller Deliver Us from Evil (2014) mogen ze een nieuw fiasco aan de lijst toevoegen.

deliver_us_from_evil_2013_poster.jpg

Korte inhoud: De film is gebaseerd op de waargebeurde "feiten" in het leven van Ralph Sarchie (Eric Bana), een New Yorkse politieagent wiens routine bestaat uit het vinden van dode baby-lijkjes en helpen van vrouwen die door hun man worden geslaan. Op een dag ontmoet hij een Castiliaans priester die interesse heeft in het onderzoek die hij voert. Volgens de priester heeft de zaak een demonisch karakter, iets wat tegenin de religieuze overtuiging is van de nuchtere flik. Maar stilaan raakt hij zelf onder de invloed van de duivelse invloeden. De twee bundelen dan maar hun krachten en komen te weten dat de drie betrokken hoofdverdachten allemaal iets hebben ontdekt in een grot in Irak die hun leven heeft veranderd. Wanneer de familie van Sarchie plots ook een doelwit worden van de demon, beginnen de stoppen door te slaan en is de enige uitweg een exorcisme uit te voeren op de nog enige overlevende veteraan Santino (Sean Harris).

Dit moet één van de slechtste films zijn van 2014, en nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Het productiebudget van 30 miljoen dollar was evenveel als dat van die andere politie-thriller Se7en (1995) (een film die duidelijk als inspiratiebron heeft gediend), maar het verschil tussen beide films - op vlak van verhaal, karakter-uitwerking, sfeer, regie, fotografie, montage, spanning - kunnen haast niet verder uit mekaar liggen. Meer nog, de productie van Deliver Us from Evil was in handen van mega-producer Jerry Bruckheimer die ALLE wensen van een regisseur kan inwilligen met een vingerknip. Regisseur Scott Derrickson heeft dus geen enkel excuus voor zijn B-film creatie met een A-List cast.

Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Neem nu The Exorcist (1973), nog steeds dé beste duiveluitdrijvings-prent tot op heden. Wat deze film zo sterk maakt is dat je als kijker gelooft in de personages en in de wereld die werd neergezet. Bijgevolg zit je te huiveren wanneer Linda Blair ook maar een beetje met haar hoofd begint te draaien. In deze prent is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. De cast, bestaande uit bekende koppen, hangt ook nauwelijks samen. Daar waar de ene getypecast is, zien we dat de andere gewoon niet in het plaatje past.

Neem nu de keuze om de bloedmooie Olivia Munn (pics) te kiezen als vrouw van de grijs-wordende 46-jarige Eric Bana. Munn is 34 jaar maar ze ziet er eerder 28 uit, en het koppel Bane-Munn is op geen enkel ogenblik geloofwaardig. Je bent op een geven moment zelfs wat afgeleid door de aanwezigheid van Munn. Ze is net iets teveel van een zonnestraal in en prent waar je iets meer grimmigheid verwacht. Aan de andere kant is de casting van Olivia Horton als geflipte bezetene echt wel spot-on.

 Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture

Het is allemaal 'overkill' wat de klok slaat. De film is luidruchtig en om de haverklap is er een effect: als het regent is het gietende regen, bij de eerste aanblik van een leeuw krijg je er meteen twee te zien, in elke scène moeten er flashlights aan te pas komen, als er al een lijk gevonden moet worden dat moet het in een ver stadium van ontbinding zijn met een nest vliegen die uit rotte buikholte komen gevlogen,... Maar geen enkel effect was vernieuwend of efficiënt. Daarnaast zaten er heel wat continuïteitsfouten in de prent (let bijvoorbeeld maar op de wonde aan de arm die Bana oploopt in het begin van het verhaal). Ook het centrale geluidselement van lachende kinderen is een sample die op alle stock-sound cd's te vinden is. Iets wat je zelfs hoort in allerhande commercials en die je meteen herkent. Hoe LAME kan een regisseur zijn om het cruciale geluidje, die om de 15 minuten wordt gehoord, van een stock-cd te rippen voor 50 dollar (all rights included), in plaats van een originele klank op te nemen van lachende kinderen. Maar zo waren er nog beslissingen die genomen werden uit gemakzucht in plaats vanuit een creatieve overweging, alsof het publiek toch te dom is om te helpen donderen.

deliver_us_from_evil_2013_pic01.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic02.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic03.jpg

Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven. Gelukkig zal Jim Morrison nooit te weten komen dat zijn muziek werd misbruikt als een gateway-muziek voor demonen. En ik zal hier nog zwijgen over die climax eindscène, die er al zo schokkend uitzag als lachwekkend. Misschien moeten ze maar de tagline 'gebaseerd op een waar gebeurd verhaal' wijzigen door 'gebaseerd op een goed idee'. Spijtig genoeg is de uitwerking ervan allesbehalve geslaagd.

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 2 september 2014

***Related Post***
09/03/2014: Deliver Us from Evil lijkt veelbelovend

 

*** Deliver Us from Evil trailer ***

01-09-14

Daniel Radcliffe heeft Horns in regie van Alexandre Aja

Ik ben nooit een gigantische bewonderaar geweest van Daniel Radcliffe. Ik kon hem al niet uitstaan in de Harry Potter saga, en nadien vond ik zijn vertolkingen tegenvallen in diverse films zoals The Woman in Black (2012) of Kill Your Darlings (2013).

horns,Alexandre Aja,Daniel Radcliffe,Juno Temple,Joe Hill,stephen king,Heather Graham,Max Minghella,Kelli Garner,James Remar,Joe Anderson,David Morse,Robin Coudert

Binnenkort zien we hem het romcom genre uitproberen met What If (2013), alsook een nieuwe thriller, Hornes (2013) van de talentvolle Alexandre Aja (Haute Tension, Mirrors, Piranha 3D, The Hills Have Eyes). En de trailer van de film heeft me niet helemaal kunnen bekoren, maar de premisse bevalt me wel.

Korte inhoud: In Horns volgen we het verhaal van Ig Perrish (Daniel Radcliffe), een man die beschuldigd wordt van de verkrachting en de moord op zijn vriendin Merrin Williams (Juno Temple). Op een dag wordt hij wakker en ziet hij letterlijk hoorns uit zijn hoofd groeien. Deze geven hem de mogelijkheid om mensen hun zonden te doen opbiechten, een machtige gave die hij zal gebruiken om uit te zoeken wie de misdaad echt begaan heeft.

Het verhaal werd geschreven door Joe Hill, de zoon van Stephen King, en in scenario-vorm gegoten door Keith Bunin die hier zij, debuutscript aflevert. Het is dus een origineel verhaal met een man met duivelshoorns, die uiteindelijk toch niet zo kwaadaardig lijkt alsof hij eruit ziet. Laten we hopen dat de zoon van King kan genieten van iets betere film-adaptaties dan deze van zijn vader. En Joe Hill wil blijkbaar niets aan het toeval overlaten, want hij is tevens producer van Horns.

Naast de hoofdacteurs zien we tevens Heather Graham opduiken, Max Minghella (The Ides mf March, Agora), "Pan Am" actrice Kelli Garner, James Remar, Joe Anderson en David Morse. Voor de muziek besloot de regisseur te werken met Robin Coudert (Maniac, Grand Central).

Gezien de film een beetje horror, een beetje thriller en een beetje romance omvat zou het de ideale film zijn voor met een date te gaan zien tijdens de Halloween periode, en dat is net waar de makers op willen mikken met hun 31 oktober 2014 release. Hier in België zullen we een weekje langer moeten wachten en komt de film in de zalen op 5 november 2014.

*** Horns trailer ***

30-08-14

Making-off: Jaws (1975) van Steven Spielberg

De opnames van Jaws (1975) van Steven Spielberg begonnen op 2 mei 1974 op het eiland Martha's Vineyard in Massachusetts, met het oog op Long Island. Het vissersdorp Menemsha, was de hoofdlocatie. Spielberg was op zoek naar een vakantiegebied van lagere middenklasse. Een oord die toeristisch in mekaar zou stuiken wanneer zou blijken dat er een haai de kust teistert. Martha's Vineyard werd ook gekozen omdat de omringende oceaan een zanderige bodem had die nooit dieper was dan 11 m en dit voor 19 km van de kustlijn, waardoor de mechanische haaien gemakkelijk bediend konden worden buiten het zicht van het land.

Spielberg had de voorkeur om de onderwater scènes relatief close-up te filmen om zo dicht mogelijk bij het point-of-view effect te komen van wanneer je zelf onder de zeespiegel zou duiken. Director of Photography Bill Butler heeft dan ook een speciale montuur laten maken om de camera onder water te beschermen en tevens stabiel te houden ongeacht het getij. Spielberg had ook nog een speciaal verzoek voor de art department: alles wat rood was moest uit het decor. Zo wou de regisseur ervoor zorgen dat het bloed het enige rood was in de film en bijgevolg de schok groter zou zijn.

Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture

Voor de opnames werden drie full-size pneumatisch aangedreven prop-haaien gebruikt die de bijnaam 'Bruce' droegen, naar Spielberg's advocaat, Bruce Raimer. Zo was er een zee-slee-haai, een full-body prop haai zonder buik dat werd aangetrokken met een 100 meter lijn, en twee platform haaien waar de camera gemakkelijk op gemonteerd kon worden. De haaien werden ontworpen door art director Joe Alves in 1973, en werden maar liefst door 40 technici gefabriceerd.

Nadat de haaien werden voltooid, werden ze per vrachtwagen naar de opnamelocatie gebracht. Begin juli kapseisde het platform dat gebruikt werd om de twee platform haaien te bedienen, waardoor een team van duikers het op de bodem moest zien terug te halen. En dat was nog maar het begin van de problemen, met een productiebudget die zwaar werd overschreden. Het productiebudget dat voorop werd gesteld was 4 miljoen dollar, maar de eindafrekening kwam neer op 9 miljoen dollar. Ongeveer 3 miljoen van die meerkost ging uitsluitend naar de reparaties van de defecte mechanische haaien. Ontevreden crewleden gaven de film zelfs de bijnaam Flaws. Spielberg schreef veel problemen toe aan zijn gedrevenheid voor perfectionisme en zijn onervarenheid.

Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture

Later gaf Spielberg zelf zijn fouten toe, met name dat hij kost wat kost wou draaien op zee met een levensgrote haai in plaats van in een watertank. In een interview in Time Magazine zei hij het volgende: "Ik kon de film gemakkelijk hebben gedraaid in een watertank, of zelfs in een afgesloten meer, maar de film zou er niet hetzelfde hebben uitgezien. Maar ik was naïef over de oceaan, in feite was ik behoorlijk naïef over moeder natuur. Ik was overmoedig, zoals een jonge, roekeloze filmmaker hoort te zijn, en dacht dat ik alle problemen wel zou overwinnen. Achteraf bekeken was het vrij onbezonnen om te draaien op de Atlantische Oceaan in plaats van in een watertank in Hollywood. "

De opnames op zee leidde tot veel vertragingen door ongewenste zeilboten die in het frame dreven, camera's die regelmatig kletsnat werden en de Orca [de boot waarmee ze uiteindelijk op haaienjacht gaan] begon te zinken met de acteurs aan boord. Maar de haaien bleken het grootste probleem te zijn voor de woeste zee, met vast zittend materiaal, ondergelopen tubes, roestverschijnselen op de huid, en zeewier waarin de haaien verstrikt raakten. Van de 12 uur draaidagen werd gemiddeld slechts vier uur besteed aan draaien. Acteur/scenarist Carl Gottlieb werd bijna onthoofd door de propellers van een boot, en Richard Dreyfuss werd bijna gevangen in de stalen kooi, los van acteurs die regelmatig zeeziek werden.

Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture
Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture

Ook tussen de acteurs waren er deiningen. Zo had Robert Shaw problemen met de fiscus en was constant opweg naar Canada. Eenmaal op de set kreeg hij het dan aan de stok met Dreyfuss die volgens hem iets teveel lof kreeg voor zijn vertolking in The Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974).

Het rechtstreekse gevolg was dat de filmmontage ook sterk werd uitgesteld gezien Verna Fields quasi niets had om mee te werken. Tijdens een goede dag konden er 5 scènes gedraaid worden, bij een gemiddelde dag 3 scènes, en bij een slechte dag werd er gewoon niet gedraaid. Maar door deze manier van werken ging Spielberg ook heel wat scènes draaien waar de haai gehint wordt in plaats van duidelijk te zien. Iets wat later door veel critici werd omschreven als een geniale vondst om de gruwel te suggereren in plaats van te tonen, en dit het geheel veel spannender maakt. Eigenlijk was het voornamelijk omdat de haai in kwestie in reparatie was en Spielberg het moest doen met gele vaten of een rugvin. Spielberg zei in een interview op AICN dat de film net omwille van de afwezigheid van de haai meer een Hitchcock film werd dan een Ray Harryhausen prent. Dus uiteindelijk was het een godsgeschenk. Het acteerwerk werd dan ook van cruciaal belang om de gruwel van die grote haai over te brengen.

Beelden van echte haaien die in de film werden gemonteerd werden opgenomen in Australië, met een beperkt aantal acteurs en een miniatuur kooi om zo de haai groter te maken. Tijdens één van de opnames werd de kooi zelfs hard aangevallen door een haai. De scene was zo intens dat Spielberg besloot de scene in de film te werken. Maar de kooi was leeg en eigenlijk stond in het script, gebaseerd op het boek van Peter Benchley, dat Hooper daar zijn dood zou vinden. Maar gezien de beelden uit Australië met de aanval van de witte haai op de kooi zo intens waren, besloot Spielberg om Dreyfuss te laten ontsnappen zodoende de scene logisch bleef. De Australische haai heeft dus niet alleen het script herschreven, maar ook nog eens het personage van Hooper gered.

Jaws animated pictureJaws animated pictureJaws animated picture Jaws animated picture

Initieel hadden ze 55 dagen moeten draaien, maar er werden er uiteindelijk 159 dagen. Spielberg dacht zelfs even dat zijn carrière erop zat na deze uit de hand gelopen toestand. Hij hoorde links en rechts geruchten dat hij nooit meer zou werken als regisseur. Spielberg was zelfs niet aanwezig bij het draaien van de eind-scène waarin de haai werd geëxplodeerd, gezien hij vreesde voor een waterdoop door zijn crewleden. En nu is het zowat een traditie geworden voor Spielberg om niet aanwezig te zijn voor de laatste scène van een film. Toch hebben ze achteraf nog wat beelden gemaakt in de Metro-Goldwyn-Mayer watertank met een Dreyfuss stand-in.

Na een test-screening werden twee scènes gewijzigd. Zo werd de reactie van Brody "We gonna need a bigger boat" een paar seconden later gezet, omdat het publiek nog aan het schreeuwen was na het zien van de kop van de haai. En Spielberg wou zelfs nog één schreeuw aan het verhaal toevoegen en besloot nog snel met zijn eigen geld (3'000 dollar) een onderwater-scene te draaien, nadat Universal weigerde te betalen voor de reshoot, waarin Dreyfuss het hoofd zag van de gestorven Ben Gardner? De scène werd opgenomen in het zwembad van Verna Fields. Spielberg had ook wat melkpoeder in het water gegooid om zo het troebele wateren van Martha's Vineyard te simuleren.

***Related Post***
01/08/2012: Jaws Blu-ray review

29-08-14

Pompeii (2014) ** Blu-ray recensie

Eén ding kan niemand ontkennen: het is een rasechte Paul W.S. Anderson film, met misschien als enige uitzondering dat hij deze keer zijn vrouw Milla Jovovich heeft thuis gelaten. Er is veel visueel vertier in Pompeii (2014), maar het domme arme-jongen-rijk-meisje verhaaltje slaat nergens op ... zoals verwacht. Je voelt wel dat er even een moment was om het toch allemaal iets meer ernstig aan te pakken, maar dan sloeg de geest op tilt en werd voluit gekozen voor de speciale effecten.

pompeii_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: De film volgt het verhaal van een Keltische gladiator Milo (Kit Harington) in het jaar 79 na christus, die in slavernij leeft. Aan de vooravond van een enorme vulkaanuitbarsting die Pompeii verwoest, wordt hij verliefd op de edelvrouw Cassia (Emily Browning). Dit zorgt er tevens voor dat hij oog in oog komt te staan met de corrupte Senator Corvis (Kiefer Sutherland), de man die zijn familie jaren eerder afslachtte.

U kunt de filmmakers bijna horen zeggen: "Wel, het voorval speelt zich af in gladiatoren-tijdperk. En het gaat over een groep mensen die niet kunnen ontsnappen, en uiteindelijk sterven. Dus laten we er een Gladiator meets Titanic van maken. En ook al ontrolt het verhaal zich af in Italië, geven we iedereen een vaag Brits accent mee, en de kous is af." Noem het vulgaire auteurs-cinema of niet, het resultaat is een tsunami van dramatische clichés op een bedje van geforceerde en tenenkrullende dialogen.

En je zou haast nog Milla Jovovich missen wanneer je het schabouwelijke acteerwerk van Emily Browning moet aanschouwen. Het is schrijnend hoe zij bepaalde emoties wil overbrengen. Ok, het is een mooi meisje (echter niet in deze prent), maar moet je voor een dergelijke film toch geen minimum aan acteertalent bezitten. En hier komt het meest opmerkelijke; het is zo'n opeenstapeling van nonsens dat je er eigenlijk nog wel plezier aan kan beleven. Op een zeker niveau kan je er al evenveel van genieten als van een cheeseburger met een frisse cola. Het is een CGI fest met een set die meer lijkt op een ontploft funerarium dan op een stad die onder de kolkende lava is gezet, maar deze prent is ook niet bedoeld voor historici, of nog mensen die nu en dan eens een boek lezen over de Romeinse geschiedenis. Dit is nonsens bedoeld om tickets en popcorn te verkopen, en windt er ook geen doekjes om. Het is guilty pleasure waarvan je meer kan van genieten dan een doorsnee Michael Bay gedrocht. Zelfs de dames kunnen genieten van de glimmende sixpack van Games of Thrones acteur Kit Harington, die echt wel de pedalen heeft verloren in de fitness. Wou hij Henry Cavill/Superman gaan overtreffen?

Anderson heeft er ook voor gekozen om de vulkaan Vesuvius te benaderen als een personage op zich. Leuk om te zien dat hij bijvoorbeeld alleen lava begint te spuiten en vuurbollen laat regenen wanneer de avond valt, net zoals een serial killer enkel maar toeslaat wanneer het donker is. Ik had die frivoliteit best wel willen inruilen voor beter uitgewerkte personages, waar je uiteindelijk voor gaat voelen of van gaat huiveren. Zowel de liefdes-relatie als de pseudo-politieke prietpraat laat iedereen koud, en je zit gewoon te wachten op het laatste half uur van de film waar ze letterlijk alles cgi-gewijs in de vernieling storten. Het is een beetje zoals naar stads-vuurwerk kijken; je blijft kijken want je weet dat er nog een grote crescendo komt op het einde. En ja, deze Pompeii werd opgenomen met 3D camera's, en ligt de kwaliteit van het visueel spektakel wel iets hoger dan bij een doorsnee actiefilm.

Pompeii animated picturePompeii animated picture

Ik denk echter dat niemand deze film zag floppen (Had een groot budget, had A-List acteurs en een geslaagde marketing-campagne !). Hij stond tevens niet in onze potentiële zomerflop-lijst. En toch heeft deze prent zware verliezen geleden aan de box-office. Met een productiebudget van 100 miljoen dollar heeft de film wereldwijd nauwelijks 107 miljoen opgehaald, en dat is veel te weinig om de distributie en marketing-kosten te dekken. Zelfs een film als Godzilla (2014) deed VIJF keer beter en iedereen zag deze prent kelderen! Zelfs een ingewikkelde disaster film als Noah (2014) deed veel beter. Had deze Pompeii dan af te rekenen met zware concurrentie? De enige competitie die het had was 3 Days to Kill (2014), zowat de slechte Kevin Costern film sinds Waterwold. Hoera ! Het publiek is slimmer geworden ! ... Neen, zelfs deze stelling mag je verwerpen bij het bekijken van de hallucinante box-office van Transformers: Age of Extinction (2014) met meer dan 1 miljard omzet.

Pompeii animated picturePompeii animated picture

De film werd geschreven door Michael Robert Johnson (Sherlock Holmes), vergezeld van twee onervaren kwieten genaamd Janet Scott Batchler en Lee Batchler. Spijtig genoeg hadden ze zich niet gebaseerd op een sterk boek zoals bijvoorbeeld Pompeii van Robert Harris. De muziekscore van Clinton Shorter is misschien nog bij het beste wat deze prent te bieden heeft.

Pompeii is op 13 augustus uitgebracht op DVD en Blu-ray 3D, mat audio-commentaar van de regisseur, deleted scenes en making-off filmpjes over de kostuums, de wapens, de gladiatoren en uiteraard over Pompeii zelf.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 28 augustus 2014

***Related Posts***
07/05/2014: 20 geanimeerde filmposters
27/02/2014: Pompeii is Vulgaire Auteurscinema !
26/12/2013: Hopelijk verknoeit Paul WS Anderson de rampenfilm Pompeii niet

 

*** Pompeii trailer ***

28-08-14

Need for Speed (2014) ** Blu-ray recensie

Nu dat het overlijden van Paul Walker misschien wel een punt zal zetten achter de The Fast and the Furious franchise van Universal, kan misschien Need for Speed (2014) van Dreamworks de plaats gaan inpikken in het winstgevende snelle-wagens-actiegenre. Deze film leek het in ieder geval iets serieuzer aan te pakken dan F&F, waar alles met iets meer humor werd benaderd. En op zich een goede zaak dat deze prent een eigen koers wou varen. Spijtig genoeg mist het slagkracht en originaliteit, iets wat F&F bij momenten (vooral naar de laatste delen toe) wel had.

need for speed,Aaron Paul,the fast and the furious,dreamworks,Days of Thunder,Scott Waugh,George Gatins,Dakota Johnson,Imogen Poots

Korte inhoud: Tobey Marshall (Aaron Paul), een jonge automonteur die er ingeluisd is door een rijke zakenman (Dominic Cooper), is nog maar net uit de gevangenis wanneer hij mee gaat doen aan een cross-country race. Dit met een wraakplan in zijn gedachten. Wanneer zijn ex-partner echter lucht krijgt van de race, schakelt deze direct de politie in. Need for Speed is gebaseerd op het populaire gelijknamige race-game.

Eerst werd er gesproken van Taylor Kitsch in de hoofdrol, maar het werd uiteindelijk Aaron Paul. En natuurlijk ging er wel veel digitale inkt vloeien over de gestalte van Aaron Paul die met zijn 1m73 toch wel een stuk kleiner is dan de 1m88 van Paul Walker, en om hem te zien in een stoere rol misschien niet meteen de beste casting was. In alle eerlijkheid, Tom Cruise is 1m70 en niemand heeft er problemen mee dat hij Ethan Hunt vertolkt in de Mission: Impossible franchise. Scrap That! Tom Cruise is dé actiester van de laatste 25 jaar! Maar uiteraard vraagt dit wel een beetje gezond verstand en inzicht van de regisseur om hem op een gepaste wijze te kadreren. Om terug te grijpen naar Tom Cruise, bekijk Days of Thunder (1990) en let hoe regisseur Tony Scott zijn kader maakt wanneer de acteur naast de 10 cm grotere Nicole Kidman staat. Het is een kwestie van compositie, mobiele verhoogjes voor de acteur en slimme keuzes wanneer het op hakken aankomt.

Mijn enige vrees toen ik voor het eerst hoorde van het project was dat DreamWorks en Electronic Arts hier gingen uitpakken met een ex-stuntman als regisseur, Scott Waugh, die enkel nog maar een co-realisatie op zijn naam heeft staan met Act of Valor (2012). En uiteindelijk gebeurde precies was ik dacht. De realisatie mist creativiteit en vernuft om deze prent te doen slagen. Wat mij betreft heeft de studio hiermee toch wel geblunderd. Zelfs het script komt van een nobody genaamd George Gatins. Mocht ik niet beter weten zou je denken dat niemand deze game-adaptatie hoog had ingeschat. Met alle respect voor Aaron Paul en zijn geniale vertolking in Breaking Bad, maar ik denk niet dat mensen speciaal naar de bioscoop zullen trekken om hem te zien.

Aaron Paul, die tevens heel wat van zijn eigen stunts heeft ondernomen, zet hier hoe dan ook een knappe vertolking neer en het geheel moet in principe niet onderdoen voor een aantal oudere Fast & Furious vehikels. In het verhaal kent ook een aantal interessante plotwendingen en zelfs al ben je geen grote liefhebber van films met opgefokte snelle wagens, kan je er nog altijd wel van genieten. Maar het blijft alweer een game-adaptatie, en het karakteristieke element van game-adaptaties is dat ze nooit echt diepgaand zijn en vooral willen mikken op het visuele karakter in plaats van het inhoudelijke. Voor een bepaalde scene heeft de regisseur zelfs een 40 tal camera's opgesteld om uit alle hoeken een actie in beeld te brengen. Het feit dat de regisseur koos om zo min mogelijk beroep te doen op CGI is uiteindelijk een goede zaak, en het brengt ook meteen een stuk nostalgie naar boven. Kwatongen zullen in ieder geval beweren dat het een langgerekte product placement film is geworden voor Ford.

 Need for Speed 2014 animated picture Need for Speed 2014 animated picture

De producers zijn wel in hun opzet geslaagd. Met zijn relatief klein productiebudget van 60 miljoen heeft deze prent toch 203 miljoen dollar opgehaald. Is het een goede film geworden ? Wel, een liefhebber van het genre zal hier misschien meer plezier aan beleven dan iemand die op zoek is naar een sterk verhaal met boeiende personages. Ikzelf heb eigenlijk niets nieuws gezien, dus zat ik toch wat op mijn honger. Straat-races zijn echter geen manier om uw jeugdige uitbundigheid in de verf te zetten. Het is en blijft een gevaarlijke bezigheid, zowel voor de deelnemers en, nog belangrijker, voor de onschuldige mensen die per ongeluk betrokken worden. Los van het feit dat dergelijke films wel degelijk idioten kunnen aanzetten tot snel rijden op de weg, is deze prent bij momenten toch een verdienstelijke adrenaline fix geworden. Alles kon uiteraard beter mits een beter script en regisseur achter de camera...maar een dergelijk argument kan je wel maken bij heel wat zwakke game-adaptaties.

 Need for Speed 2014 animated picture Need for Speed 2014 animated picture

Verder zien we in de casting de verschijning van Dakota Johnson, de dochter van Don Johnson and Melanie Griffith, alsook de Engelse Imogen Poots die toch wel indruk kon maken met haar rol in de ietwat tegenvallende Michael Winterbottom film The Look of Love (2013) en hier minder irritant is dan wat je had kunnen vermoeden. Zelfs Michael Keaton heeft hierin een klein rolletje als een soort underground race commentator en brengt wat madness in het verhaal, ook al zien we hem nooit in interactie met de karakters, wat toch wel iets van een tegenvaller is.

De Blu-ray en DVD van Need for Speed is vanaf 20 augustus 2014 verkrijgbaar. Op de schijf vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur en de hoofdacteur, heel wat making-off filmpjes en deleted scenes. Need for Speed is spijtg genoeg de laatste in een lang rijtje van zwakke game-adaptaties, waarbij de kijker eigenlijk meer plezier zal beleven aan het spelen van het game dan aan het bekijken van de filmversie.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 28 augustus 2014

***Related Post***
17/11/2011: Need for Speed: The Run

 

*** Need for Speed trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende