01/04/2015

Erik van Looy regisseert Fifty Shades of Grey sequel

Het is gebeurd! Ze hebben een regisseur gevonden voor Fifty Shades Darker (2016), en wat voor één! Je zou denken dat Universal Pictures het lijstje van potentiële regisseurs hebben afgelopen en dan uiteindelijk zijn gestoten op die regisseur van The Loft (2014), een film die door pers en publiek werd verguisd. Een laatste optie op een mogelijke kandidaat om de sequel van Fifty Shades of Grey (2015) te verfilmen. Want wie wil zo'n onderdanige positie innemen op een set naast de wel heel autoritaire meesteres, auteur en producer E.L. James. Volgens The Holywood Reporter zou Erik Van Looy al zijn benaderd tijdens de release van zijn film, en mag de Belg een nieuwe Shades film maken, naast zijn vorige Shades (1999).

fifty shades of grey,fifty shades darker,erik van looy,dakota johnson,el james,jamie dornan,victor rasuk

De nieuwe Fifty Shades Darker zou deze zomer in productie gaan met Dakota Johnson en Jamie Dornan in de hoofdrollen en wordt opgenomen in Vancouver, British Columbia en Canada. Normaal zouden de twee sequels Fifty Shades Darker en Fifty Shades Freed na elkaar worden opgenomen, maar op dit ogenblik is nog niet duidelijk of Erik Van Looy effectief ook de tweede sequel zal regisseren, maar de kans bestaat erin. Blijkbaar willen de producers eerst even de kat uit de boom kijken en hun opties open houden.

Korte inhoud: Drie dagen nadat Anastasia de bevallige maar geflipte Christian heeft verlaten, heeft ze werk gevonden als journaliste bij Seattle Independent Publishing (SIP). Christian en Ana zullen elkaar toch weer snel terugvinden nadat hij haar een email had gestuurd met de vraag of ze geen lift nodig had om naar een expositie te gaan zien van haar vriend en romantische rivaal Jose Rodriguez (Victor Rasuk). Christian zal er niet alleen alle werken kopen van Rodriguez, maar bekent aan Ana dat hij SIP heeft gekocht, maar dat het nieuws pas na een maand bekend mag worden. Hiermee heeft hij tevens belet dat Ana op zakenreis zou gaan met haar baas Jack Hyde, een beruchte rokenjager volgens Christian. Maar die inmenging in haar privéleven stelt Ana niet op prijs, maar wanneer haar baas effectief seksuele avances begint te maken en zijn jonge assistente onder druk wil zetten, grijp Christian in.

Is Erik Van Looy een goede kandidaat voor deze sequel? Ik twijfel er niet aan dat dit een goede keuze is. Erik zal kost wat kost willen bewijzen dat hij niet zomaar een quizmaster / wannabe-filmregisseur is, maar wel degelijk iemand die een verhaal kan vertellen en succesvolle films kan maken. Komt daar nog bij dat de eerste film eigenlijk ook al geen meesterwerk was, en hij moeilijk buiten de lijntjes zal kunnen kleuren met iemand als E.L. James naast hem. Toch hoop ik dat hij iets meer vrijheid zal krijgen dan Sam Taylor-Johnson, die toch wat beperkt was in haar keuzes. Veel seks kwam er niet in voor in The Loft maar toch al meer dan in Fifty Shades of Grey, dus misschien zullen we in deze sequel al iets meer "vuile manieren" te zien krijgen. De film zou in november van volgend jaar in de zalen moeten uitkomen.

***Related Post***
11/02/2015: Fifty Shades of Grey review
14/11/2014: Pikante Dakota Johnson photoshoot

L.A. Confidential (1997) ****½ Blu-ray recensie

Dat Titanic (1997) de Oscar voor Beste film won en niet het veel betere L.A. Confidential (1997) blijft één groot raadsel. Nu ja, het productiebudget van de film van James Cameron was 'titanesk', de opkomst was massaal en de film werd uitgebracht in december en was dus nog fris in het geheugen van The Academy, in tegenstelling tot de september release van de film van Curtis Hanson. Deze neo-noir film gebaseerd op de roman van James Ellroy won wel de Oscar voor Beste Actrice (Kim Basinger) en beste script van Brian Helgeland en Curtis Hanson.

the_cell_2000_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Los Angeles, de jaren '50. Ed Exley (Guy Pearce) doet er alles aan om hogerop te komen, zolang het maar volgens de regels gebeurt. Bud White (Russell Crowe) hanteert zijn eigen regels, maar heeft problemen om z'n woede onder controle te houden. Jack Vincennes (Kevin Spacey) vindt het onderhouden van zijn contacten in Hollywood minstens even belangrijk als het politiewerk. Na een brute schietpartij in een restaurant proberen deze drie agenten van het corrupte politiekorps achter de waarheid te komen.

Dit is misschien wel de beste noir film sinds Chinatown (1974) van Roman Polanski. Voor diegene die het ingewikkelde boek van Ellroy hebben gelezen weten des te meer hoe slim het script in elkaar steekt. Het moet geen eenvoudige klus geweest zijn om honderden personages, tien grote plotlijnen en een tijdsverloop van 8 jaar te moeten condenseren in een 138 minuten durende film. Het resultaat is een superspannende thriller die het ranzige kantje van Hollywood uit de jaren '50 bloot legt. In het begin van de film wordt L.A. nog afgeschilderd als een paradijs van stranden, palmbomen en fonkelende filmsterren, maar al snel valt de schijn weg en blijkt de 'city of angels' niet meer dan een wespennest van verraad, corruptie en moord. Ook racisme en vuile seksschandalen met luxe-call-girls kunnen er ongebreideld hoogtij vieren, terwijl sensatie journalisten zoals Sid Hudgens (Danny DeVito) hiervan rijk worden. En zelfs vandaag is L.A. met zijn rassengeweld, corrupte LAPD, stinkende smog en overbevolking slechts een schim van wat het ooit had kunnen zijn.

Het acteerwerk is van het beste wat je te zien zult krijgen, en dat was nog de periode waarin zowel Russell Crowe als Guy Pearce nog nobele onbekenden waren. En dat was uiteindelijk een goede zet van de regisseur, gezien het verhaal hier echt wel op de voorgrond moet komen en het publiek niet afgeleid mag worden door een sterren-catwalk. Zelfs Kevin Spacey kreeg een rol die hij nog nooit eerder had gespeeld, de gladde en ijdele flik. Veel van de acteurs hebben zelfs hun leading man status te danken aan deze prent. Het was voor elk van hen een volwassen vertolking waarmee ze meteen een stuk serieuzer genomen werden.

Niets is wat het lijkt in L.A. Confidential. Het personage van Wendell "Bud" White is eigenlijk geen toonbeeld van een goede flik. Hij is een immoreel man die gretig misbruik maakt van zijn badge, en je let maar beter op je tellen wanneer je wordt tegengehouden door deze flik. Maar gaandeweg zien we hem veranderen. Hij lijkt niet zo'n brutaal leeghoofd voor wie kapitein Dudley Smith (James Cromwell) hem aanziet. Hij heeft zelfs een hart op de juiste plaats en ontpopt zelfs een beetje als de enige echte held van de film.

 L.A. Confidential animated picture L.A. Confidential animated picture

De plot is ingewikkeld, zoals we dat van Ellroy adaptaties gewend zijn, en je moet er dus wel het kopje bijhouden anders mis je heel veel van de onderliggende intrige. En vele zaken worden soms tussen twee dialogen gemompeld en connecties tussen personages worden amper gesuggereerd. En dat is nu net het geniale aan deze prent. De intrige wordt ons niet ingelepeld zoals tegenwoordig veel misdaadfilms dat willen doen. De regisseur en de scenarist komen met een film die zowel cynisch als slim in mekaar steekt, zonder de actie te verwaarlozen. Beschouw het als een actiefilm voor een volwassen publiek.

Op de Blu-ray vinden jullie een pak making of filmpjes en off the record interviews. Laat u wel niet misleiden door de zogenaamde 'audio-commentaar'. Dit zijn gewoon losse interview quotes van Andrew Sarris, James Ellroy, Russell Crowe, Kevin Spacey, Guy Pearce, James Cromwell, Ruth Myers, David Strathairn, Kim Basinger, Brian Helgeland, Jeannine Oppewall, Dante Spinotti, en Danny DeVito. Er was geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren.

rating

Beoordeling: 4,5 / 5
Recensie door op 1 april 2015

31/03/2015

Interstellar (2014) ***½ Blu-ray recensie

De verwachtingen bij elke nieuwe Christopher Nolan film zijn torenhoog en bijgevolg is de pers geneigd om ook heel kritisch te zijn. Ikzelf probeer de film zoveel mogelijk te bekijken als een gewone toeschouwer (iets wat steeds moeilijker is na de overdosis aan films die ik wekelijks verteer). Maar ook al is het niet zijn beste film, heb ik met volle teugen genoten van de grootsheid van Interstellar (2014). En zelfs zonder bagage in quantum fysica, kon je het verhaal eigenlijk nog wel goed volgen. Maar uiteraard zullen kenners van de materie hier waarschijnlijk nog iets meer van kunnen genieten. Toch is het niet van het dramatisch niveau van een Inception (2010).

interstellar_2014_christopher_nolan_poster.jpg

Het project draait rond intergalactische wormgaten. Een film die eerder in handen was van Steven Spielberg. De regisseur gaf het idee gebaseerd op het werk van Kip Thorne aan Jonathan Nolan om het script te schrijven. Het project heeft nadien jarenlang op zijn bureau gelegen tot hij uiteindelijk geen interesse meer bleek te hebben, en gelukkig hebben de broers Nolan de draad opgepikt en heeft Christopher het verhaal naar zijn hand gezet. Spielberg heeft geen producer-credit gevraagd. En dat zal hij zich misschien nog wel beklagen, want de film met een productiebudget van 165 miljoen dollar bracht een slordige 673 miljoen dollar op.

Korte inhoud: In de toekomst zijn regeringen en economieën over de hele wereld ingestort. Voedsel is schaars, NASA bestaat niet meer en de 20ste eeuw is de grote schuldige. Wanneer een mysterieus wormgat in de ruimtetijd opengaat is het aan een groep overblijvende onderzoekers van NASA om op verkenning te gaan en de mensheid hoop te bieden met een nieuwe leefbare planeet. Cooper (Matthew McConaughey) wordt gevraagd om de reis te leiden. Maar hiervoor moet hij wel zijn zoon Tom (Timothée Chalamet) en dochter Murph (Mackenzie Foy) achter zich te laten, maar hij is ervan overtuigd dat hij kan terugkeren. Er zijn 2 plannen bij het vinden van een nieuwe planeet: Plan A (de meest ideale optie) is om de mensen op aarde over te brengen naar de nieuwe planeet. De voorwaarde is wel dat er een oplossing wordt gevonden om de immense massa over te brengen, Plan B (back-up indien de research op aarde geen oplossing heeft opgeleverd voor het massa transport) is om de nieuwe planeet de koloniseren met ingevroren menselijke embryo's. De bevolking op aarde wordt dan wel ten dode opgeschreven, iets waar Cooper niet wil aan denken.

Dat het een ambitieus project is geworden, daar twijfelt niemand aan. Er waren twee grote rivaliserende filmstudio's bij betrokken (Paramount Pictures en Warner Bros) en wanneer je de technische fiche bekijkt zie je dat Nolan opnieuw heeft gedraaid op 70mm pellicule met een IMAX camera, nog steeds de duurste filmdrager in omloop. Maar de cast is opmerkelijk. Naast Matthew McConaughey, die zowat is ontpopt tot één van de meest talentvolle en verrassende acteurs in Hollywood, is er ook Anne Hathaway, Jessica Chastain, Michael Caine, John Lithgow, Casey Affleck, Topher Grace en Wes Bentley. De muziek van de film is ook van de hand van het genie Hans Zimmer, die van Nolan geen script heeft gekregen maar enkel een blaadje papier met een levensverhaal die eigenlijk niets met de plot van de film te maken had.

Nolan heeft voor deze prent ook geen beroep gedaan op Wally Pfister voor de fotografie, gezien deze kerel een jaar geleden zijn regie-debuut aan het maken was met Transcendence (2014). Het was verrassend dat de Zwitser Hoyte Van Hoytema, bekend van meer alternatieve films zoals The Fighter, Her en Tinker Tailor Soldier Spy, die de eer had om dit project in beeld te zetten. In tegenstelling tot de DoP's van J.J. Abrams is het in ieder geval iemand met een voorliefde voor klassieke fotografie zonder al teveel lensflares en licht effectjes.

interstellar_2014_blu-ray_pic01.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic02.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic03.jpg
interstellar_2014_blu-ray_pic04.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic05.jpginterstellar_2014_blu-ray_pic06.jpg

Het probleem met Interstellar is dat het eigenlijk minstens 2 films nodig heeft om voldoende gewicht aan de gebeurtenissen en de karakters te geven. Zelfs met zijn 169 minuten komt alles heel 'rushed' over. Het lijkt er wel op of er bepaalde scènes ontbreken. We krijgen flarden van gebeurtenissen. We zien dat er een probleem is met accumulerend stof' maar het is voor ons niet meteen duidelijk waarom er energie wordt gestoken in een plan om door een zwart gat te vliegen in een zoektocht naar een nieuwe planeet, in plaats van het probleem van het stof groots aan te pakken OP AARDE! En dat was nog maar de aanzet van de film. Voor we het goed en wel beseffen zien we dat de vader van twee kinderen plots opnieuw astronaut is geworden, en dit omdat hij een code kon ontcijferen gemaakt door stof dat zich had opgehoopt in de slaapkamer van zijn dochter. Iets wat dan weer mogelijk werd gemaakt door "gravitatie manipulaties".

De inleiding van Interstellar heeft meer om het lijf dan de vier Transformer-films tezamen. Op zich een goede zaak maar we gaan werkelijk van het ene extreem naar het andere, en een goede film zou in principe toch wel iets van een goede balans moeten vinden. Christopher Nolan is al vertrokken naar de kosmos, maar zijn publiek blijft spijtig genoeg achter op aarde. En toch was er behoorlijk wat materiaal voorhanden wat echt de moeite waard was om verder uit te spitten. Neem nu het feit dat ruimtereizen nabij een zwart gat de tijd vertraagt en Cooper beseft dat bij elk uur de jaren op aarde voorbij vliegen. Cooper denkt uiteraard aan zijn kinderen en elke minuut voor hem is een minuut te lang. Met iets meer tijd kon dit geven veel dramatischer uitgewerkt worden.

Interstellar animated pictureInterstellar animated picture

Visueel valt er niets op aan te merken. Nolan weet hoe hij moet imponeren. Ook de muziek van Hans Zimmer brengt de nodige emotionele impact en de vertolkingen zijn buitengewoon sterk. McConaughey speelt hier in ieder geval opnieuw de pannen van het dak. Over Interstellar zal nog veel gediscussieerd worden op forums, en dan met name over de relativiteitstheorieën, maar als film zal het toch niet blijven nazinderen zoals dat nog steeds het geval is met Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey (1968). Een prent die over het ontstaan van de mens sprak tot en met zijn wedergeboorte in slechts 146 minuten.

Vandaag 31 maart 2015 is de DVD, Blu-ray, Video on Demand en Digital Download van Interstellar beschikbaar. Op de Blu-ray is maar liefst 3 uur aan extra bonusmateriaal voorhanden met interessante making-of filmpjes over de inspiratiebronnen, invloeden en de oorsprong voor het verhaal, naast een blik op de boerderij als centrale locatie in een science-fiction film, de voorbereidingen van cast &n crew, een blik op de uitzinnige sets, en een kijk achter de schermen bij de compositie van de muziek, de visuele effecten, de realisatie van de props, ... en nog veel meer. Enkel de audio-commentaar van de regisseur ontbreekt ... as usual. Maar hoe dan ook een exemplaar dat je in huis moet halen.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 31 maart 2015

 

***Interstellar trailer***

***Related Posts***
17/03/2014: Jessica Chastain in Interstellar
26/03/2007: Steven Spielberg werkt aan Interstellar

30/03/2015

Boardwalk Empire seizoen 5 op Blu-ray

En zo zijn we aangekomen aan het 5de en laatste seizoen van "Boardwalk Empire", en de eerste teleurstelling was dat we geen 12 afleveringen kregen - zoals bij de vorige 4 seizoenen - maar slechts 8 afleveringen. Op de Blu-ray worden we wel getrakteerd op de eerste twee episodes van "The Knick", over dokters en het verplegend personeel in een tijdperk (begin van de 20e eeuw) met hoge sterftecijfers en zonder antibiotica, die voortdurend de grenzen van de medische wetenschap verleggen. Het leek wel een soort excuus voor het ontbreken van 25% van een volwaardige serie.

boardwalk_empire_blu-ray_season_5.jpg

Het vijfde seizoen vindt plaats in 1931, zeven jaar na de gebeurtenissen in het 4de seizoen, tijdens de Grote Depressie, met flashbacks naar 1884 en 1897 over Nucky's jeugd en jonge volwassenheid, zijn ontmoeting met de vleesgeworden duivel Commodore Louis Kaestner en zijn verraad tegenover Gillian Darmody (Gretchen Mol) waarvoor hij nog de rekening gepresenteerd zal krijgen in de laatste aflevering. De oude Nucky wordt nog steeds gespeeld door (Steve Buscemi), terwijl de jonge Nucky vertolkt wordt door Nolan Lyons en de iets meer adolescente versie door Marc Pickering met iets te opvallende fake tanden. Eén hoofdpersonage valt weg, met name Arnold Rothstein (Michael Stuhlbarg) - zonder enige uitleg. Maar de "echte" Rothstein stierf in 1928 ten gevolge van een afrekening bij een openstaande schuld.

De eerste aflevering speelt zich af in Havana, waar Nucky een deal aan het sluiten is met de Bacardi Rum Company, tezamen met Sally Wheet (Patricia Arquette). En tijdens zijn trip loopt hij er tegen het lijf van Meyer Lansky (Anatol Yusef), en later op de dag wordt hij aangevallen. Gelukkig kan zijn bodyguard zijn leven redden. Nucky beseft dat zijn leven wordt bedreigd en dat Lansky waarschijnlijk niet alleen handelt.

In New York zien we ondertussen hoe Lucky Luciano (Vincent Piazza) een ontmoeting heeft met Joe Masseria (Ivo Nandi) om te praten over de rivaal Salvatore Maranzano (Giampiero Judica). Wanneer hij zich even terug trekt wordt Masseria koelbloedig vermoord door Bugsy Siegel (Michael Zegen) en Tonino Sandrelli (Chris Caldovino). En zo heeft dit seizoen meteen duidelijk gemaakt wie de grote rivaal zal worden van Nucky. Met de moord op Massseria zette Luciano de fundering voor de opsplitsing van New York onder de 5 Italiaanse families.

Daarnaast zien we ook nog Chalky White (Michael Kenneth Williams) die weet te ontsnappen uit een gevangenis chain gang, en wil kost wat kost nog een rekening vereffenen met Valentin Narcisse (Jeffrey Wright), die op zijn beurt de druk ondervindt van de Italiaanse families. We zitten in een periode waar iedereen stilaan begint de voelen dat het alcohol verbod op zijn laatste benen staat, en zo duiken ook opportunisten op die zich al willen voorbereiden op de nieuwe alcohol wetgeving, zoals Joseph P. Kennedy (Matt Letscher), de vader van Bobby en JFK. Kennedy zal tevens ook een oogje hebben van Kelly Macdonald die zich op haar beurt heeft ingewerkt in de beurswereld. Ook de driftkikker Al Capone (Stephen Graham) lijkt oppermachtig in Chicago, maar de FBI zit hem op de hielen en Eliot Ness wil hem klissen met een aanklacht van belastingontduiking.

Boardwalk Empire season 5 animated pictureBoardwalk Empire season 5 animated pictureBoardwalk Empire season 5 animated picture

Ik steek niet weg dat qua verhaal dit seizoen ook wat tegenviel, maar gezien Terence Winter werkt met personages die echt hebben bestaan, is zijn manoeuvreerruimte vrij beperkt. Hoewel, de echte Nucky naar het gevang werd gestuurd wegens ... belastingontduiking en op probatie vrijgelaten na 4 jaar, stierf hij vele jaren later een natuurlijke dood. Dit is helemaal niet wat we zullen zien in dit seizoen. Maar de auteur heeft altijd volgehouden dat Nucky niet noodzakelijk de Nucky is uit de geschiedenisboeken. Er zijn dus hier en daar wel wat wijzigingen maar het voelt allemaal net iets minder sterk dan de vorige seizoenen. Er wordt terug gegrepen naar de jeugdjaren van Nucky om zo 'Godfather-gewijs' meer diepgang te geven aan het hoofdpersonage. Spijtig genoeg voelt het vaak aan als opvulling in plaats van diepgravende analyse. Ook het ritme van dit seizoen en de manier hoe de scènes worden opgebouwd zit niet goed.

Laatste seizoenen van een serie hebben in veel gevallen moeite om een verbinding te maken met de fans juist vanwege hun finaliteit. De hoge verwachtingen kunnen niet worden ingelost en beetje bij beetje keldert het genot. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en zit er heel veel vuurwerk in deze laatste 8 afleveringen. De doden komen pas laat in het seizoen en de verhaallijnen zijn al bij al goed afgewerkt (met name deze van Chalky White). Er zijn ook leuke scènes zoals deze waarbij Nucky voor het eerst kennis maakt met de toekomst, het eerste tv-toestel. En de toekomst brengt niet alleen moderne technologie, maar tevens nieuwe (en jongere) maffiabazen. Wanneer Nucky de strijd wil gaan aanbinden bevinden we ons al ver op het einde van het verhaal. Het is hoe dan ook een mooi maar ook een teleurstellend einde van wat ooit één van de beste TV-series was die ik ooit heb gezien.

*** Boardwalk Empire season 5 trailer ***

***Related Posts***
27/08/2014: Boardwalk Empire seizoen 4
29/08/2013: Boardwalk Empire seizoen 3
08/09/2012: Boardwalk Empire seizoen 2
29/01/2012: Boardwalk Empire seizoen 1

Leaving Las Vegas (1995) ****½ Blu-ray recensie

We hebben deze maand maar liefst twee Nicolas Cage films, Rage / Tokarev (2014) en Left Behind (2014), door het slijk gehaald. Jeroen kwam zelfs met de stelling dat Nicolas Cage films altijd slecht zijn. Ik voelde me dan ook een beetje geroepen om een uitstekende Cage film in de aandacht te brengen, en heb hiervoor 20 jaar in het verleden gedoken met Leaving Las Vegas (1995), waarvoor de acteur zelfs de Oscar won.

leaving_las_vegas_1995_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Ben (Nicolas Cage), een gefaalde screenwriter uit Hollywood, is een onverbeterlijke alcoholist. Wanneer hij zijn gezin, zijn baan en ieder toekomstperspectief verliest, besluit hij z'n schepen achter zich te verbranden. Hij vertrekt naar Las Vegas waar hij in een lange uitbarsting van drank en zelfdestructie zijn einde tegemoet wil gaan. Dan ontmoet hij de prostituee, Sera (Elisabeth Shue), die wanhopig op zoek is naar liefde en op de vlucht is voor haar pooier. Ben en Sera raken verwikkeld in een relatie en vinden hierin enig respijt in hun tot dan toe uitzichtloze leven.

In 1995 had ik een leuke studentenjob op het filmfestival van Brussel, en toen Leaving Las Vegas er vertoond werd in aanwezigheid van Elisabeth Shue, kon ik het uiteraard niet laten om haar te bewieroken met haar vertolking. Terwijl zij zich waarschijnlijk afvroeg of ik al oud genoeg was voor deze R-rated film. De brutale scène waarin Sera in een hotelkamer wordt aangerand door drie dronken studenten staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Maar uiteraard is het vooral de vertolking van Cage die de show steelt. Spijtig genoeg was hij die dag niet aanwezig in Brussel. Shue, die haar eerste en enige Oscar-nominatie kreeg voor Leaving Las Vegas, speelde een paar jaar later in de sci-fi horror Hollow Man (2000) tegenover Kevin Bacon. Daar viel haar vertolking veel minder op. Logisch, gezien ze ook niet veel weerwerk kreeg van haar tegenspelers.

Shue had een A-list actrice kunnen worden, maar na haar indrukwekkende vertolking verzeilde ze nadien in heel wat filmflops (The Trigger Effect, The Saint, Palmetto, Cousin Bette, ...) en zo werd de actrice - die ons als teenagers deed wegdromen met Adventures in Babysitting (1987) , Cocktail (1988) en de Back to the Future films -verdreven naar de achtergrond. Shue besliste zelfs op een gegeven moment haar studies in Politieke Wetenschappen opnieuw op te pikken - in het gezelschap van Natalie Portman overigens.

Las Vegas blijft een uitstekende filmlocatie. Het is een plek vol met fonteinen, gigantische casino's, flikkerende neonlichten en riante hotels. Maar in de schaduw van dat bruisende geweld leven er mensen in eenzaamheid en leegte, en worden de zorgen weg gedronken met een fles vodka. De call girls die in de straten lopen zien er allemaal ijzersterk en zelfverzekerd uit, maar diep vanbinnen zijn het fragiele en radeloze wezens, net zoals het personage van Sera. Hun grootste talent zit hem vaak in de manier hoe ze hun wanhoop kunnen verbergen.

leaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic01.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic03.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic02.jpg
leaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic05.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic04.jpgleaving_las_vegas_1995_blu-ray_pic06.jpg

Ben en Sera zijn twee verloren zielen die zich aan mekaar vastklampen. Op hun manier exploreren ze een heel eigenaardige vorm van liefde. Hun "relatie" wordt niet gekenmerkt door passie, maar wel door verdriet. En verdriet met elkaar beter is uiteraard veel beter dan helemaal niets voelen. Hier wordt je niet vrolijk van, zoveel is duidelijk, maar de film neemt ons naar een plek waar we nog niet vaak zijn gekomen. Leaving Las Vegas gaat in tegen de feelgood romcoms, en houdt zijn slagen niet in. De film is gebaseerd op het semi-autobiografische verhaal van John O'Brien die een jaar voor de opnames zelfmoord pleegde.

Regisseur Mike Figgis heeft een aangrijpend en compromisloos portret gemaakt over alcoholisme, met twee briljante acteurs op het toppunt van hun acteercarrière, en dat allemaal met een beperkt productiebudget van 3,6 miljoen dollar wat hem dwong om alles op 16mm te filmen in plaats van 35mm. De productie had zelfs niet alle toelatingen om te draaien op de Strip in Las Vegas en gingen dan maar 'one-take-shots' nemen zonder toelating. Iets wat het acteerwerk enkel maar ten goede kwam. En gezien het laag budget nam Figgis zelfs de beslissing om zelf de muziek te schrijven. Op alle vlakken een meesterwerkje en het soort Nicolas Cage film die ik lever wat meer heb willen zien.

rating

Beoordeling: 4,5 / 5
Recensie door op 30 maart 2015

 

*** Leaving Las Vegas trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende