The Matrix Resurrections (2021) * recensie

Een paar dagen geleden kwam op de PS5 een demo genaamd The Matrix Awakens: An Unreal Engine 5 Experience, een visueel verbluffend stukje game-coding van de bovenste plank en dat zorgde ervoor dat mijn verwachting voor deze film – na de niet onaardige trailer op de muziek van White Rabbit van Jefferson Airplane – nog maar eens een ‘booster’ kreeg. Maar wat was de teleurstelling groot toen ik uiteindelijk de film kon ontdekken in de beste bioscoopzaal van het land, met name de IMAX zaal in Kinepolis Brussel. En het lag niet aan de acteurs die nog het beste waren wat deze prent te bieden had. Het probleem lag vooral bij het onnozele script en het veel te klein budget voor datgene wat de makers wilden creëren. Even twijfelde ik of Lana geen parodie wou maken. The Matrix Resurrections (2021) behoort bij deze tot de slechtste films die ik dit jaar heb gezien, maar stop hier met lezen indien jullie dit nog een kans willen geven. Misschien zien jullie zaken die mij ontgaan zijn … maar voor mij is er hier meer aan de hand dan een glitch … de gehele server ligt plat.

Korte inhoud: Twintig jaar na de gebeurtenissen van The Matrix Revolutions (2003) leidt Neo (Keanu Reeves) een schijnbaar gewoon leven onder zijn oorspronkelijke identiteit als Thomas A. Anderson in San Francisco, met een therapeut (Neil Patrick Harris) die hem blauwe pillen voorschrijft om de vreemde en onnatuurlijke dingen die hij af en toe ziet tegen te gaan. Hij ontmoet ook een vrouw (Carrie-Anne Moss) die Trinity lijkt te zijn, maar geen van beiden herkent de ander. Wanneer een nieuwe versie van Morpheus (Yahya Abdul-Mateen II) hem echter de rode pil aanbiedt en zijn geest heropent voor de wereld van de Matrix, die veiliger en gevaarlijker is geworden in de jaren sinds de Smith-infectie, voegt Neo zich bij een groep rebellen om een nieuwe vijand te bestrijden.

Laat ik beginnen met wat ik goed vond aan deze film, en dat is zijn cast van nieuwe gezichten. Yahya Abdul-Mateen II als de nieuwe Morpheus, Jessica Henwick als Bugs zijn grote aanwinsten en wat mij betreft vooral Jonathan Groff (die we nog kennen uit Fincher’s Mindhunter) als de nieuwe Smith is gewoon geknipt voor de rol. En hem zien in kostuum met pistool had ik even de gedachte dat mocht hij een Brit zijn, hij zeker een grote kans zou maken als nieuwe James Bond. Maar uiteraard ook Keanu en Carrie-Anne kunnen deze film wel dragen. Het zijn geen gemakkelijke rollen om te spelen. En dan zijn er nog heel wat leuke scenes met Jada Pinkett Smith en Lambert Wilson. Qua casting heeft deze prent niet veel steken laten vallen, enkel qua acteurs-regie zal je vaak rollen met je ogen – en dan vooral bij Keanu die hier één van zijn zwakste vertolkingen neerzet sinds lange tijd. En ja, de hoofdacteurs zijn een pak ouder. Een close-up van de handen van Carrie-Anne vertonen tekenen van artrose en close-up van gezichten met backlight laten een donzig baardje op haar gezicht. Ja in Imax zie je alles en hedendaagse regisseurs moeten daar allemaal attent voor zijn en dit bespreken met make-up artist en Director of Photography. Zeker wanneer de bedoeling overduidelijk was om Carrie-Anne cool en sexy te laten overkomen als een moto-rijdende chick met een gezin.

En dan komen we meteen aan het grote zwakke punt van deze prent, en dat is het script van Lana Wachowski, David Mitchell en Aleksandar Hemon. Het is een puinhoop. Er steken een paar ‘ok’ scènes in, maar 75% van de film is copy-paste van de vorige films en 25% is gewoon niet sterk genoeg om echt memorabel te zijn. Het begint al met een make-over van de begin-scène van The Matrix (1999), een film die op zoveel vlakken superieur is aan dit 4de deel. Eigenlijk voelde het zelfs niet aan als een 4de deel, maar eerder als een halve spin-off / ‘revisit’. Vergelijk het een beetje met die draak van een film, The Godfather 3 (1990). Zelfde acteurs, zelfde regisseur, zelfde parfum, met een script dat een samenraapsel is van scènes uit de vorige film en aan elkaar geplakt met een flutverhaal die noch plot- als character-driven is. Het enige verschil tussen The Godfather 3 en The Matrix 4 is dat de de Coppola film voldoende financiële middelen had (zelfs 2 keer meer dan het productiebudget van de 2 eerste films samen). En dat is meteen ook het tweede grote probleem.



© Warner Bros. Pictures

De eerste Matrix film had een budget van 63 miljoen dollar en dat zou met inflatie-berekening vandaag zo’n 120 miljoen dollar zijn. De sequels hadden zelfs 150 miljoen wat vandaag rond de 200 miljoen dollar zou bengelen Deze nieuwe film had een budget van 60 miljoen dollar volgens Cheatsheet. Dat is dus veel te weinig om nog maar in de buurt te komen van de gestileerde grootsheid van de eerste films. Meer nog, Warner duwde de gehele crew naar Australië om alsnog de kosten te drukken. Kijk, als je gelooft in een franchise, dan ga je niet bezuinigen op een sequel. Er bestaat niet zoiets als Big-Bigger-Smalest. Blijf er dan met uw fikken af! Het is letterlijk de goedkoopste Matrix film, en het is eraan te zien. Veel van de effecten stinken naar de greenkey en de belabberde cgi. Je ziet zelfs het evidente kabelwerk tijdens hun stunts! Het effectenhuis is BUF, dezelfde kerels als de eerste Matrix-films, en daar ligt dan ook het probleem. Ze moeten zich heruitvinden met minder middelen. En echt geëvolueerd zijn ze niet, en datzelfde kan gezegd worden van de regisseuse Lana Wachowski.

Lana’s laatste film was Jupiter Ascending (2015) en dat was een treinongeluk in space. Het is vreemd om te zeggen maar Lana mist film-ervaring, zeker voor een dergelijke film waar iedereen verwacht dat het een effecten-tour-de-force zal brengen. Dit was het dus niet. Ik denk zelfs dat de afwezigheid van Lilly Wachowski geen goede zaak was, wat zij bracht volgens mij toch iets meer diepte wat hier ontbrak. Maar ook op het camerawerk zit er slijt op. Met alle respect voor John Toll maar wat Lana eigenlijk op deze film nodig had was iemand als Jonathan Sela die met zijn achtergrond als videoclip-maker toch iets meer flair kan brengen.


Kortom, deze film is nog maar eens een nieuwe schaduw op een bijzondere franchise. Een franchise die de sci-fi-actie cinema een nieuw gezicht gaf zo’n 20 jaar geleden. Deze film had niet gemaakt hoeven te worden, en het is niet van het niveau van de eerste drie films uit de trilogie. Het script is lui, de karakter-uitwerking is vrijwel onbestaand, de dialogen zijn dom, veel van de kostuums zijn smaakloos en de plot steunt voornamelijk op de nostalgie uit de vorige films en de scènes zijn allesbehalve memorabel (met uitzondering van misschien één zombie-achtige scène op het einde). Het enige gevecht van belang is deze van de kijker met zichzelf om wakker te blijven gedurende bijna 3 uur. Na deze The Matrix Resurrections hoop ik maar één ding, en dat is dat Lana hier nu ook een punt achter zet en Warner deze franchise na 5 jaar misschien eens geeft aan een nieuwe crew. Ga aub niet de Terminator-toer op met het uitmelken van wat ooit iets waardevol en baanbrekend was. Oh en er is een end-credit filmpje, al even beschamend als de gehele film, dus blijf vooral niet wachten tot op het einde, jullie zullen al voldoende minuten van jullie leven verloren hebben aan deze wansmakelijke puinhoop. Matrix, net als Alien 4, had duidelijk geen Resurrection nodig. De film is vanaf morgen in de bioscoop.


Review The Matrix Resurrections (2021)
Recensie door op

Beoordeling: 1 / 5

rating

*** The Matrix: Resurrections trailer ***

11 Comments

  1. Lode

    Alien Resurrection heeft nog wel zijn momenten, het probleem is Jean-Pierre Jeunet. Geef datzelfde script aan een andere regisseur en scenarist was dit nog wel een ‘ok’ film.

    Reply
  2. Conan the Librarian

    Wat had je verwacht? Dit was in de sterren geschreven. de Wachowski’s zijn one-trick ponies.

    Reply
  3. Mitch

    Met de eerste en de tweede trailer heb je de ganse film al gezien en hoef je eigenlijk ook niet meer te zien.

    Reply
  4. Gregorydriex

    Ik blijf het leuk vinden dat in al die jaren de machines nog niet op het idee zijn gekomen om mensen te vervangen door kernreactoren 😄

    Reply
  5. JacobBanda

    Mijn eerlijke mening in één woord zou zijn: “Meh”.

    Ik had het gevoel dat zoveel dingen niet nodig waren en dat de meeste vechtscènes te veel cuts, slechte belichting + slechte actielocaties hadden en/of een beetje te superheldenachtig aanvoelden.

    Het concept lijkt cool en zo, maar ze hadden er zoveel meer mee kunnen doen. Misschien vond ik het gewoon niet leuk hoe ze zich meer richten op persoonlijke kwesties dan op de uitbreiding van de wereld.

    En dan was er die fameuze “sprong” ! Sorry voor de spoiler! Degenen die de film hebben gezien, zullen hem waarschijnlijk begrijpen. OMG, dit was helemaal niet nodig. “Kijk naar jezelf! Ik weet dat je een menselijke vorm aanneemt en zo, MAAR je hoeft ook niet de menselijke natuurkunde te volgen! JIJ deed het niet toen je door de ventilatieopening reisde! Waarom nu doen?!” Wat? Doe je het om de spanning te verhogen? Wel, doe het de volgende keer beter als het zinvol is. Deze zin was dwaas. De hele film voelde grotendeels zo. Nieuwe dingen uitproberen is geweldig, maar als je het soms overdrijft of een kunstmatig drama maakt, voelt de film gewoon slecht aan.

    Als er ooit een vervolg komt, hoop ik dat ze zich concentreren op het interne conflict van de machine, want het is een nieuw en onontgonnen gebied binnen de Matrix. (Wat waarschijnlijk niet zal gebeuren, omdat het creativiteit vereist en een goed begrip van hoe de machine kan denken)

    Reply
  6. White

    Ik heb er nog wel van genoten maar mijn verwachtingen waren na The Matrix Revolutions superlaag. Toch vreemd dat deze compleet anders aanvoelt ondanks dat het is gemaakt door dezelfde mensen. Budget heeft misschien meegespeeld maar qua script lag het wel een beetje in dezelfde lijn als de strijd van machine tegen mens en computerprogramma’s die liever vrij blijven en hiervoor alles willen doen om het zo te houden. Het personage van Smith is best knap maar het was niet meteen iets wat we al niet eerder hadden gezien.
    Keanu’s bad acting is me ook opgevallen, maar dat stoorde mij minder dan de flauwe actie-sequenties met Neo als comic superhero.

    Reply
  7. Ruben

    Het was niet de keuze van Warner Bros om Lana opnieuw in de regisseursstoel te zetten, het was de beslissing van Keanu. Hij zei letterlijk, ik heb er geen zin in, tenzij de Wachowski’s betrokken zijn.

    Reply
  8. Jeffintum

    Mijn laatste film van het jaar was een wisselvallig allegaartje van easter eggs en van de pot gerukte meta-filosofie 🙄

    Reply
  9. Thomas

    Ik had er geen hekel aan, maar het kwam nooit echt op gang, en het spiegelen van shots uit de eerdere films had wat subtieler mogen zijn.
    En sorry maar wat was er aan de hand met de actie die zo slecht gechoreografeerd, gefilmd en geconstrueerd was? Veel ervan was op het randje van onbegrijpelijke en je wist nauwelijks wie tegen wie aan het vechten was. Er waren een handvol relatief coole scènes, maar ze waren schaars, en niet bepaald verbluffend. Een echte teleurstelling.

    Hoe verliep de overval? Bugs moest er fysiek zijn omdat ze de machine op het verkeerde been moest zetten, maar als zoiets al werkt, waarom niet gewoon een paar batterij-lichamen switchen?
    En het einde met de “jump” was best wel corny.

    Reply
  10. Brightfish

    Dus voor de duidelijkheid, in The Matrix hebben de machines ons allemaal tot slaaf gemaakt als batterijen en we hebben The One nodig om een revolutie te beginnen om de mensheid te bevrijden!

    In Resurrections zijn de meningen verdeeld en staan ze ambivalent tegenover slavernij omdat de machines ons helpen … aardbeien te maken.

    Natuurlijk, het is een vermakelijk nostalgiefest voor fans van het origineel, maar de karaktermotivaties en plotlijn van Resurrections slaan nergens op.

    Reply
  11. StevenBer

    Teveel meta voor mijn smaak en de actie-scènes zijn een pak indrukwekkend dan bij de 3 vorige films

    Reply

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.