De FilmBlog

En terwijl Kristen Stewart de show binnenkort zal stelen met haar optreden in het visueel indrukwekkende Snow White and the Huntsman (2012), kunnen we de actrice nog een voorlaatste keer aanschouwen in die fletse Twilight sage.

Net zoals het laatste deel van Harry Potter ook in twee delen werd geknipt, zal het laatste boek verhaald worden in twee films, te beginnen bij The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 (2011). Diegene die dacht dat regisseur Bill Condon (Gods and Monsters, Kinsey, DreamGirls) zou werken aan een eclatante en stikdonkere climax in de stijl van Harry Potter and the Deathly Hallows (2010-2011) is eraan voor de moeite, want net zoals de vorige edities is het huilen met de pet op. En zeggen dat er nog een tweede deel, The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012), op komst is van dezelfde regisseur. Laat ik er meteen ook bij vertellen dat de grote vampierenclash zich niet voltrekt in dit deel, en dat de die-hard-Twilight-fans nog een jaartje moeten wachten.

Wat de 4 films (Twilight,New Moon, Eclipse en Breaking Dawn part 1 ) tot nu toe gemeen hebben is dat ze uitblinken in saaiheid. Iedereen dacht dat deze film moeilijk onder het niveau van Eclipse (2010) zou vallen, en toch hebben ze deze wanprestatie tot in de kleinste puntjes volbracht. Nochtans beloofde het boek van Stephenie Meyer veel vuurwerk. Voor de mensen die lankmoedig de vorige film hebben doorstaan weten dat Bella met haar gevoelens in de knoop zat, en moest kiezen tussen vampier Edward Cullen en de shapeshifter Jacob Black. Het was voor de kijker wel geen verrassing dat ze uiteindelijk zou kiezen voor Edward Cullen, tot grote spijt van Jacob.

Korte inhoud: Na de bruiloft gaan Bella (Kristen Stewart) en Edward (Robert Pattinson) op huwelijksreis naar Rio De Janeiro, waar Bella tot haar schrik ontdekt zwanger te zijn. De familie van Edward is in shock door de situatie, die de fragiele band tussen de vampieren en weerwolven nog meer spanning bezorgt. Niemand weet wat te verwachten van deze onwaarschijnlijke zwangerschap. Ondertussen blijft ook de dreiging van de Volturi bestaan.

Ik ben benieuwd of Gus van Sant of Sofia Coppola, die beiden in aanmerking kwamen voor de regie, een betere film hadden afgeleverd, maar ik betwijfel het. Het ligt niet alleen aan het slechte acteerwerk, de afschuwelijke visuele effecten, het gebrek aan actie, maar zeker ook aan het flutverhaaltje die enkel en alleen maar steunt op de onmiskenbare charismatische uitstraling van één acteur (Robert Pattinson) en de chemie die vrijkomt tussen Edward en Bella. En in plaats om dieper te graven in het verhaal en de personages, kiezen ze resoluut om nog meer van hetzelfde voor te schotelen, met als toetje een shirtloze Taylor Lautner, kwestie om de meisjes helemaal te veroveren. Maar Lautner komt over als een "softie" in plaats van een temperamentvol vat van emoties en spieren, wat op zich misschien meer vonken had opgeleverd in deze steriele prelude van het einde van de saga.

Zelfs al ben ik geen grote Harry Potter fan, moet ik bekennen dat in deze saga wel sprake is van sterk acteerwerk, geslaagde visuele effecten én bovenal een verhaal dat steek houdt en ons weet te verrassen. Meer nog, telkens wanneer de film afwijkt van het koppel Edward en Bella, stuikt het verhaal in mekaar. Het boek legt de klemtoon op de zintuiglijke en buitenzintuiglijke gaven, maar deze komen uiteindelijk maar zelden aan bod in de verfilming. Bepaalde personages kunnen gedachten lezen, hebben een ver ontwikkeld reuk-orgaan of horen een hartslag, maar deze zaken gaan verloren in de vertaling naar het beeld. Bill Condon lijkt ook geen moeite hebben gedaan om een visueel equivalent te vinden.

Na het zien vraag je jezelf af of dit effectief een film was van de maker van het schitterende Gods and Monsters (1998). Het leek wel of hij bij momenten de regie had overgelaten aan zijn regie-assistent. Breaking Dawn slenter van de ene banaliteit naar de andere en je kan je moeilijk ontdoen van de indruk dat ze dit allemaal in 40 minuten hadden kunnen vertellen in plaats van 117 minuten. Zelfs de talentvolle componist Carter Burwell moest plaats ruimen voor ordinaire zangpartijen die de soundtrack domineren. Ik denk dat er weinig films bestaan waar de grote meerderheid van de bioscoopbezoekers tot de consensus kunnen komen dat The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 een slechte film is. Of de 5de film het beter zal doen? …waarom zou het?

***Related Posts***
21/12/2010: Eclipse review
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
01/06/2009: The Twilight Saga: New Moon trailer
16/03/2009: The Twilight Saga: Eclipse in regie van Drew Barrymore?
11/10/2008: Twilight maakt indruk

Wel ja, ook al is Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke een draak van een film, het zal wel bijval kennen bij een bepaald publiek van teenagers, zeker als je weet dat de filmmaakster verantwoordelijk is voor de sterke debuutfilm Thirteen (2003) en de populaire Twilight (2008). Het waren voornamelijk films met jonge, hippe acteurs die hun verliefdheid in bedwang moesten houden. En dit alles omkaderd met een horror-laagje en de teenagers vielen in zweem.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van Solomon (Gary Oldman) die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen. Ondertussen wordt Valerie uitgehuwelijkt aan Henry (Max Irons) terwijl haar hart werd veroverd door Peter (Shiloh Fernandez).

In plaats van vampieren hebben we nu te maken met weerwolven, maar voor de rest zijn er weinig verschillen met de Twilight films. Zelfs de openingsbeelden met het luchtshot boven het woud, doet terugdenken aan Twilight. Van een teleurstelling gesproken. Komt daar nog eens bij dat het dorp waar Valerie/Roodkapje leeft, enorm trekt op het dorp in The Village (2004). Met dit verschil dat er minder acteertalent rondloopt, met uitzondering van Gary Oldman die deze film duidelijk heeft gekozen voor de fun en de cash.

De verdienste van scenarist David Johnson (Orphan, Clash of the Titans 2) is dat hij het sprookje van de gebroeders Grimm nog vrij goed heeft kunnen verwerken in het verhaal (wat geen evidente zaak was) en hij ook een bijzonder efficiënte whodunit heeft kunnen uitwerken. De wolf is niet zomaar een wolf maar wel een weerwolf, en dit maakt de scène met grootmoeder meteen een stuk interessanter. De grootmoeder zal op een gegeven moment veranderen nadat Valerie haar vraagt over haar grote oren, ogen en tanden. Maar dit is dan uiteindelijk maar een nachtmerrie, die ons weer op een mogelijk dwaalspoor zet – ‘en wat als de grootmoeder een weerwolf was?’ Anderzijds is roodkapje geen kind maar wel een adolescente, die misschien wel een relatie heeft met een weerwolf…En de film zit vol van die kleine vondsten die op papier waarschijnlijk heel goed hebben gewerkt. Maar de scenarist heeft anderzijds minder talent in het uitschrijven van dialogen, en de regisseuse had meer interesse in een Twilight dan een Grimm.

De belichting van de Director of Photography Mandy Walker is bijzonder knap, enkel de productie design van Thomas E. Sanders ziet er wat fake uit. Lijkt wel dat alles gedraaid werd in de studio. De muziekscore van Alex Heffes en Brian Reitzell zijn het vermelden waard. En zo ben ik ongeveer aan het einde gekomen van wat goed is in deze prent.

Indien Hardwicke meer energie had gestoken in haar verhaal in plaats van de teenagers en de fanbase van Twilight tevreden te stellen, had Red Riding Hood een bangelijke film kunnen zijn. Nu is het al zo schrikwekkend als een aflevering van Scooby Doo. Ze ondermijnt de horror-elementen met puberale melo-drama waar je noch kop of staart van krijgt. De rode kap is overigens het enige rood wat je te zien krijgt in deze bovennatuurlijke pseudo-horror. Je zit uiteindelijk twee uur lang te staren naar mensen die naar mekaar staren, zonder dat je ook maar een beetje meevoelt met één van al die potentiële weerwolven.

Red Riding Hood is vanaf 24 augustus verkrijgbaar op Blu-ray, DVD en Video-on-Demand. Op de Blu-ray vind je 1,5 uur extra content en een alternatief einde.

***Related Post***
17/11/2010: Roodkapje meets Twilight

We hebben er een beetje op moeten wachten maar hier is dan uiteindelijk de trailer van Fright Night (2011), de remake van het origineel uit 1985. En zoals ik een beetje had voorspeld zal het waarschijnlijk een verminking worden.

De trailer van de film kan me in ieder geval niet overtuigen. Ik herinner me de eerste film als een sensuele horrorprent met voldoende humor, nostalgie en heel wat schrikmomenten. Deze film lijkt nog maar weinig op het origineel en ziet er uit als een domme B-film van geen belang.

Korte inhoud: Charlie Brewster (Anton Yelchin), een typisch stadse jongen, maakt kennis met zijn nieuwe buurman Jerry Dandrige (Colin Farrell). Hij ontdekt al snel dat zijn nieuwe buur een bloedzuigende vampier is. Zijn angsten worden bevestigd wanneer zijn leven in gevaar komt. Hij ziet hoe zijn moeder (Toni Collette) in de ban raakt van de vampier. Charlie zal samen met een magiër uit Las Vegas, Peter Vincent (David TennantChristopher Mintz-Plasse) ook betrokken bij het geheel en komt zijn vriendin Amy (Imogen Poots) in het visier van Jerry.

Colin Farrell loopt er in de trailer regelmatig rond met zwarte ogen, wat meer lijkt alsof hij een soort geïnfecteerde aliën is uit de The X-Files of True Blood in plaats van een vampier. Maar wat had je anders verwacht van een regisseur als Craig Gillespie die eerder het ronduit slechte Mr. Woodcock (2007) maakte. De man heeft geen flauw benul hoe je een horrorfilm moet maken. In de trailer zie je ook maar weinig over Peter Vincent, het personage die zo’n belangrijke rol had in de originele film.

Het ziet er zelfs een beetje uit als Disturbia (2007), de Rear Window (1954) remake. Misschien hadden ze er beter een originele film van gemaakt met een andere titel. Disturbia heeft het op zich nog zo slecht niet gedaan aan de box-office, en de film viel nog wel mee. De makers wisten dat ze niet konden opboksen tegen Hitchcock, dus kozen ze voor een soort heruitvinding van het basisconcept. Het hoofdpersonage in deze Fright Night remake lijkt ook iets teveel de held uit te hangen. Ik herinner me Charlie als een doodgewone sul die de hulp inroept van Peter Vincent omdat hij zelf teveel schrik heeft om te vampier te benaderen. Hier lijkt het wel of hij de hulp van Peter Vincent niet nodig heeft.

Enfin, niemand zat hier op te wachten en met films als Twilight en series als True Blood lijkt dit erop dat de studio’s gewoon een graantje willen meepikken van het succes van de vampieren-rage. Ik heb geen idee wanneer deze film bij ons moet uitkomen, als deze al een bioscoop-release krijgt.

***Related Posts***
07/07/2008: Top 10 Best Monster
22/09/2007: Fright Night aan de beurt om verminkt te worden

Dat je niet noodzakelijk goede films moet maken om een hype te worden, bewijzen de drie films uit de ‘Twilight’-serie die gebaseerd zijn op de razend populaire boekenreeks van Stephenie Meyer. Voor Eclipse (2010) besloten de makers niet te veel af te stappen van de succesformule van voorgangers Twilight (2008) en New Moon (2009) en gebruiken ze grotendeels dezelfde ingrediënten. Verwacht je dus aan een smachtend kijkende Robert Pattinson, een shirtloze Taylor Lautner en een immer twijfelende Kristen Stewart die maar niet kan kiezen tussen vampier of weerwolf. Genoeg om horden pubers naar de bioscoop te lokken, maar baanbrekende cinema is het zeker niet.

Korte inhoud: Bella Swan is nog maar net terug van een reisje naar Italië of ze bevindt zich meteen terug in het middelpunt van de hevige strijd tussen Edward Cullen en Jacob Black. Zoals we al weten uit de vorige films hebben beide hunks hun oog laten vallen op de tiener, maar vooralsnog heeft Bella haar definitieve keuze tussen vampier Edward en weerwolf Jacob nog niet gemaakt. Dat beide romeo’s en hun respectievelijke clans verwikkeld zijn in een eeuwenlange vete en machtsstrijd maakt de zaken er voor Bella ook niet bepaald eenvoudiger op.

Ondertussen wordt Seattle ook nog eens geplaagd door een reeks geheimzinnige moorden. Edward vermoedt dat een vampier een leger van ‘nieuwgeborenen’ aan het scheppen is om daarna de aanval op de Cullens en Bella in te zetten. Pas getransformeerde bloedzuigers zijn immers op hun sterkst omdat ze nog mensenbloed in hun lijf hebben. Omdat de Cullens Bella niet alleen kunnen beschermen, zien ze zich genoodzaakt om de hulp in te roepen van Jacob en zijn troep wolven. Hun al gespannen relatie bereikt een hoogtepunt wanneer het Jacob ter ore komt dat Bella na haar afstuderen vampier zal worden en met Edward zal trouwen.

Net als de eerste films van de Harry Potter-franchise werd er ook in de ‘Twilight’-reeks voor elke film een andere regisseur gekozen. Catherine Hardwicke deed het zeker niet slecht in het eerste deel, maar werd toch aan de kant geschoven voor Chris Weitz die van New Moon een zoutloze en slaapverwekkende boel maakte. Exit Weitz dus, en toen bekend raakte dat David Slade het derde deel mocht regisseren, flakkerde er toch wat hoop op. Want Slade was toch de regisseur van het gedurfde Hard Candy en had toch al vampier-ervaring met 30 Days of Night?

Helaas is de ene vampier de andere niet en lijkt Slade zich een beetje verslikt te hebben in het tienerpubliek dat zich niks aantrekt van boeiende film, maar vooral heel veel Robert Pattinson en Taylor Lautner wil zien. Het verhaal van Eclipse is dan ook een doorslagje van New Moon, en ook na het bekijken van dit derde deel moet je niet hopen op duidelijke antwoorden. De deur voor een vierde film moet immers op een kiertje blijven staan.

Grofweg kan de hele Twilight-reeks gereduceerd worden tot het oeroude verhaal van verboden liefde. Of het nu Romeo Montague is die zijn liefde verklaart aan Julia Capulet, of in moderne tijden Bella nu kiest voor een vampier of een weerwolf, het zal altijd een onmogelijke liefde zijn door de verschillende achtergrond van de personages. De romantiek en onderliggende spanning tussen de drie hoofdpersonages is dan ook het belangrijkste element in de serie en de actie is ondergeschikt aan de lange conversaties van de tieners.

In dat opzicht zijn de personages dan ook perfect gecast. De Brit Robert Pattinson is de denker met de indringende blik die je meesleurt in zijn gekwetste ziel, daartegenover heb je spierbundel Taylor Lautner die het vooral moet hebben van zijn fysieke verschijning. En tussen hen heb je ten slotte de getormenteerde Kristen Stewart die niet goed lijkt te beseffen wat haar allemaal overkomt. De jonge acteurs spelen en kijken de hele film door alsof ze het gewicht van de hele wereld op hun piepjonge schouders meetorsen, en zijn daardoor de perfecte uithangborden van de emo-generatie.

Gelukkig worden hun liefdesperikelen af en toe onderbroken door een actiescène. Het is vooral in deze scènes dat Slade zich beter toont dan Hardwicke of Weitz. De regisseur wordt ook geholpen door een veel betere cgi dan in de vorige films. Het leidt alleszins tot een paar sfeervolle actiescènes en confrontaties in de sneeuw. Slades verdienste is ook dat er in Eclipse toch af en toe mag gelachen worden, zo vraagt Edward zich openlijk af of Jacob wel een t-shirt heeft nadat Jacob nog maar eens topless door het beeld flaneert.

Verder onthouden we vooral een karrenvracht nevenpersonages, die worden gespeeld door onder andere Bryce Dallas Howard, Anna Kendrick, Ashley Greene , Peter Facinelli, Elizabeth Reaser, Nikki Reed, Billy Burke en Dakota Fanning. Kortom, deze Twilight: Eclipse is geen baanbrekende cinema, maar weet perfect in te spelen op de wensen van zijn doelpubliek. Wie echter niet tot de jeugdige doelgroep behoort, onthoudt vooral de vaak ellenlange dialogen en het eeuwige getwijfel van Bella Swan.

***Related Posts***
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
01/06/2009: The Twilight Saga: New Moon trailer
16/03/2009: The Twilight Saga: Eclipse in regie van Drew Barrymore?
11/10/2008: Twilight maakt indruk

Het is geen getrouwe verfilming van 'Roodkapje', het sprookje van de gebroeders Grimm. Het heeft er eigenlijk weinig mee te maken, met dit verschil dat de hoofdactrice een rode cape draagt en te doen heeft met een wolf, in dit geval zelfs een weerwolf. De trailer van Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke pakt uit met ‘from the director of Twilight (2008)’, alsof dit eigenlijk wel een referentie is. Anderzijds is het wel duidelijk wat de bedoeling is. Halfbakken romantiek brengen voor een zwijmelende tienermeisjepubliek die hier binnen de kortste keren weer een hype van zal maken en de box-office zal doen rinkelen.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van iemand die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen.

Ik behoor zelf niet tot het doelpubliek voor dit soort vehikels. Nochtans ben ik verzot op het genre, maar deze lijkt me iets te fake en plakkerig. Zelfs een Shyamalan wist met zijn The Village (2004) nog meer sfeer te maken. Bij het bekijken van de beelden besef je ook het genie van een Tim Burton, wiens beelden een grotere impact hebben (cf. Sleepy Hallow). Hier lijkt het een beetje op een opgesmukte tv-film met karakters die net oud genoeg zijn om een biertje te drinken. De veteraan Gary Oldman en actrice Virginia Madsen moeten het gehele zooitje iets meer maturiteit geven. Verder zien we nog acteurs Lukas Haas, Billy Burke, Michael Shanks en Shiloh Fernandez.

Het positieve aan dit project is dat David Johnson de scenarist van dienst is. Hij heeft eerder indruk gemaakt met zijn geslaagde horror-script Orphan (2009). Het is enkel spijtig dat hij er een teenage flick moest van maken in plaats van een "grimmig" sprookje zoals het oorspronkelijk bedoelt was, en eigenlijk zelfs in herhaling moet vallen met wat we in Twilight hebben gezien: een foute en verboden relatie tussen Kristen Stewart en Robert Pattinson. We horen het al in de trailer: -"I am wrong for you" -"I don’t care". Dit is hetzelfde verhaal met een andere verpakking.

Als jullie een schrikwekkende horrorfilm verwachten met een bloeddorstige weerwolf, zijn jullie eraan voor de moeite. Red Riding Hood is een formule film bestemd voor de ontregelde meisjesharten, hunkerend naar die getormenteerde anti-prins op zijn zwarte paard. Het moet allemaal nog verteerbaar en plezant blijven. Weinig bloed en gore-toestanden, maar veel dappere en fotogenieke jonge mensen die net van de kapper komen, iets wat in de middeleeuwen geen evidente zaak is. Ze zien er tevens allemaal zo Calvin Klein achtig uit, dat geen van de acteurs ook geloofwaardig overkomt. Als jullie op zoek zijn naar een hartstochtelijk en passioneel verhaal, zijn jullie er ook aan voor de moeite. We hebben hier te maken met een soort high school romance van het niveau Twilight: halfbakken en oppervlakkig met Florence Nightingale trekjes. Maar wat kan het de makers schelen. Deze film zal, zoals ik al had gezegd, geld in het laatje brengen. De rest zijn discussies in de marge.

Onlangs kreeg ik de dvd van 30 Days of Night: Dark Days (2010) in de bus. Vampieren zijn in. Deze film is een vervolg op 30 Days of Night (2007), maar het eerste deel heb ik niet gezien.

Ben Ketai heeft zich een beetje in het genre gespecialiseerd, maar verder van B-movies raakt hij niet. Ook hier niet. Ik heb de indruk dat het slappe verhaaltje met veel knipogen naar de good old days van de jaren 80 niet veel meer mensen zal bereiken dan jongeren die eens lekker naar een filmpje willen kijken aka "the return of the living dead" en consoorten.

Korte inhoud: Stella (Kieke Sanchez) heeft "barrow" overleefd en probeert nu getraumatiseerd en vol woede het echte verhaal wereldkundig te maken. Ze stuit natuurlijk op veel ongeloof. Tot ze een trio ontmoet dat blijkbaar veel meer weet dan zij zelf en dat haar kan overtuigen om de leidster van de vampieren uit te schakelen. Ze wagen zich in het hol van de leeuw en gaan de confrontatie aan met de vuile vampieren.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat de vampieren als slappelingen worden voorgesteld ondanks het feit dat ze in tegenstelling tot zombies blijkbaar kunnen praten en denken. Ze laten zich volgens mij te makkelijk afslachten. Ook de effecten komen ondanks de goede bedoelingen niet over.

Als je deze film vergelijkt met inhoudelijke niemendalletjes als Resident Evil (2002), The Evil Dead (1981) en andere braindead films van weleer is het bijzonder mager. maar ik ben waarschijnlijk gewoon 20 jaar te oud voor dergelijke films. In de hedendaagse tijden van "True Blood", Twilight (2008) en degelijke is het misschien beter je vampier een iets menselijker gedaante te geven en ze tot echte geslepen misdadigers om te vormen. Of gewoon het onderhoudende en soms boeiende spektakel van Resident Evil te bieden als je dan toch een "schiet zoveel mogelijk vampieren dood" film wil maken.

In de film vinden we ook nog Mia Kirshner terug, alsook de nobele onbekenden Diora Baird en Rhys Coire. De film werd uitgegeven door Sony Pictures Home Entertainment op dvd en blu-ray.

***Related Posts***
25/06/2008: 30 Days of Night review
19/04/2008: Top 10 Beste filmposters
23/09/2007: 30 Days of Night trailer
19/06/2006: 30 Days of Night comic adaptatie

Neen, niet opnieuw een nieuwe vampierenfilm!? Toch wel, en de trailer ziet er uit als een B-film exploitation film, maar dan met talentvolle acteurs. En gezien de Blade-franchise zo goed als begraven is met Wesley Snipes, die aankijkt op 3 jaar celstraf voor belastingontduiking, lijkt de opvolging gegarandeerd met Daybreakers (2009) van Michael en Peter Spierig. Daybreakers zijn geen Daywalkers (cf. Blade) maar het ruikt er wel een beetje naar.

Korte inhoud: 2017. Een virus heeft bijna ieder menselijk wezen veranderd in een vampier. Een wetenschapper (Ethan Hawke) zet alles op alles en gaat aan het werk met een groep bekeerde vampiers om het menselijke ras te redden. Met wat geluk raakt Edward in contact met een bende gevluchte mensen onder leiding van Audrey Bennett (Claudia Karvan). Nadat hij help ontsnappen aan een paar hongerige vampiers brengt Audrey de wetenschapper naar Elvis (Willem Dafoe), een ex-vampier die op miraculeuze terugkeerde naar het mens-zijn. Ondertussen zitten de vampier-flikken onder leiding van Charles Bromley (Sam Neill) hen op de hielen.

Geen enkel creatuur is zoveel verfilmd geweest als de vampier en in vele gevallen blijven de producties op hun manier wel vernieuwend, kijk maar de Twilight films of de nieuwe kick-ass serie "True Blood". Deze wil werd echter niet meteen gesteund door een grote filmstudio maar de Duitse broers konden hun vampieren-project verkopen in Australië en dus werd de film daar ook gemaakt, en met een zeker resultaat gezien de trailer wel indrukwekkend is voor een niet-Hollywood product. En met acteertalent als Ethan Hawke, Willem Dafoe en Sam Neill kan deze film niet meer stuk. Maar gezien het Australisch geld zien we ook een aantal frisse gezichten opduiken, zoals de Australische Isabel Lucas en Emma Randall.

De houten spies werd in deze fim vervangen door de kruisbook (cf. Blade Trinity) en dat zal wel zorgen voor het nodige wow-effect. De film lijkt licht-verteerbaar met voldoende bloedvergieten en spetterende vechtpartijen. Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de tweelingbroers de vampieren-franchise opnieuw een nieuw gezicht hebben gegeven. Ze hebben niet alleen hun inspiratie gehaald uit de Blade franchise en de True Blood serie, maar tevens van films als The Matrix en 28 Days Later. En uiteraard zou het geen vampierenfilm zijn zonder vampiers die onthoofd worden of die verbranden in het zonlicht. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar met een beetje geluk zal hij te zien zijn op het 28ste Filmfestival van de Fantastische film in Brussel.

Na het succes van Twilight (2008) is hier dan uiteindelijk The Twilight Saga: New Moon (2009) van The Golden Compass regisseur Chris Weitz die regisseuse Catherine Hardwicke mocht vervangen nadat ze zich niet kon vrijmaken. En bij het zien van de trailer ben ik eigenlijk wel een beetje onder de indruk van de adaptatie van Weitz.

Het heeft er alle schijn van dat hij niet alleen zijn eigen film heeft gemaakt maar ook wel de emotionaliteit bewaard uit de eerste prent. Ben zeker wel benieuwd naar het resultaat, maar mijn verwachtingen zijn toch niet bijzonder hoog. En misschien is dat maar goed ook.

Korte inhoud: Nadat Bella (Kristen Stewart) herstelt van een vampieraanval, die haar bijna van het leven beroofde, viert ze haar verjaardag bij Edward (Robert Pattinson) en zijn familie. Een ongelukje zorgt er echter voor dat Bella begint te bloeden, iets wat voor de familie van Edward onverdraagbaar is, aangezien hun dorst naar het bloed van Bella iets is wat er altijd zal blijven. Edward en zijn familie besluiten Bella hierdoor alleen te laten in deze periode, iets wat beter voor iedereen lijkt te zijn. De eerst diepbedroefde Bella vind troost bij Jacob Black (Taylor Lautner), waar ze een vriendschap mee opbouwt. Het lijkt allemaal weer beter te gaan, maar Bella weet niet dat er hierdoor alleen maar nieuwe gevaren op de loer komen te liggen...

De film is gebaseerd op New Moon van Stephenie Meyer en kreeg een productiebudget van 51 miljoen dollar wat zeker niet onaardig is. De kans is in ieder geval wel groot dat deze film beter zal worden dan het origineel. Die eerste film was voor mij een iets te naïeve chick flick die vooral zijn pijlen had gericht op teenage-girls die nog steeds onder de indruk zijn van hun eerste kus. Ik hoop echt dat met de nieuwe regisseur ook het verhaal iets meer maturiteit zal vertonen. Wij moeten nog wachten tot 18 november 2009 alvorens deze sequel in de bioscopen draait. Heb je het boek gelezen, laat het ons weten wat je ervan vond in de reacties.

***Related Posts***
21/12/2010: Eclipse review
16/03/2009: The Twilight Saga: Eclipse in regie van Drew Barrymore?
11/10/2008: Twilight maakt indruk

Actrices op leeftijd of actrices die een beetje op de achtergrond verdwijnen, zijn vaak geneigd om een nieuwe carrière te beginnen achter de camera. Het is een oud cliché maar ene die nog steeds van toepassing is.

Drew Barrymore (34), die de laatste tijd nog maar weinig indruk maakt op het witte doek, zal binnenkort haar debuut Whip It! presenteren aan het grote publiek. De film is gebaseerd op het boek en scenario van Shauna Cross. Drew zelf speelt een belangrijke rol in de film aan de zij van actrice Ellen Page (Juno, Hard Candy).

Het succes van deze prent zal bepalend zijn op Drew de kans krijgt om Eclipse, het derde luik van het tiener-vampierensaga Twilight (2008), te regisseren van de auteur Stephenie Meyer die gaat over de onmogelijke liefde tussen de vampier Edward Cullen (Robert Pattinson) en het sterfelijke meisje Bella Swan (Kristen Stewart).

Twilight werd geregisseerd door Catherine Hardwick en de sequel, New Moon (2009), zal geregisseerd worden door Chris Weitz (The Golden Compass). Moet ook niet plezierig zijn voor de man om nu al te moeten vernemen via de pers dat de volgende film niet voor hem bestemd is. Is ook niet meteen een vote of confidence voor de cineast die uiteindelijk zijn sequel New Moon nog moet uitbrengen.

Drew zei het volgende in een interview:

"Ik ben een van de regisseurs met wie gesproken is, wat geweldig is. Maar uiteindelijk ligt de beslissing niet bij mij."

En ik heb uit goede bron vernomen dat er minstens 8 regisseurs zijn aangesproken, waaronder Juan Antonio Bayona die onlangs het beklemmende The Orphanage (2007) regisseerde. Het kan dus nog alle kanten uit. Ik hoop in ieder geval dat ze voor de Spanjaard kiezen, maar ik zou er niet wakker van liggen mochten ze voor Barrymore kiezen.

***Related Posts***
21/12/2010: Eclipse review
01/06/2009: The Twilight Saga: New Moon trailer
11/10/2008: Twilight maakt indruk

Je kunt je soms afvragen waarom Hollywood zo’n idiote beslissingen neemt wanneer ze voor de zoveelste keer een klassieker een face-lift willen geven of een Aziatische horrorfilm willen remaken, of wanneer ze verzeild geraken in een sequel-rage. Het antwoord ligt voor de hand: GELD. En als men de cijfers mogen geloven doen ze het beter dan wie dan ook. De Noord-Amerikaanse box-office heeft een 2% stijging vertoond in 2008, en dat in tijden van crisis kan zeker tellen. Zo zie je maar dat het niet overal 'kommer en kwel' is en dat er heus nog vaste waarden zijn. Toch waren er in 2008 iets minder tickets verkocht dan in 2007 (1,36 miljard tickets in 2008 vergeleken met 1,40 miljard in 2007), en waren de prijzen een paar centiemen duurder. Er zijn trouwens ook een record aantal films gemaakt in 2008, dus kan je de 2% wel een beetje relativeren. Toch spijtig dat de films niet beursgenoteerd zijn, anders was ik vandaag al schatrijk :) Het zijn de mensen van Yahoo die het nieuws breken:

It was a photo finish, but North American movie-ticket sales hit the wire in a furious gallop to post an annual gain of almost 2%, with a record haul of $9.78 billion in estimated grosses.

Avid holiday moviegoing helped the industry rewrite the history books in the home stretch, though substantial ticket-price boosts helped pad the tally. Industry estimates put average U.S. ticket prices at about $7.20, or almost 4.7% higher than in 2007.

En het zijn voornamelijk de comicbook-adaptaties die de box-office hebben gekruid. Films als The Dark Knight (2008) maar ook Iron Man (2008) hebben respectievelijk 531'006'084 dollar en 318'313'199 dollar opgebracht in de Sates, en staan op de 1e en de 2de plaats van de box-office top van 2008. En als signiaal kan dit wel tellen, dus mogen we in de komende jaren nog meer comic adaptaties verwachten.

Maar filmjaar 2008 had ook een paar box-office verrassingen, zoals bijvoorbeeld Twilight (2008) die zomaar eventjes tegen alle verwachtingen in zijn productiebudget van 37 miljoen dollar verviervoudigde in de Sates. Zelfs verderfelijk vertier als High School Musical 3: Senior Year (2008) bracht met zijn 11 miljoen dollar budget zomaar eventjes 90 miljoen dollar op. Dergelijke box-office hits komen niet alle dagen voor.

Maar uiteraard waren er ook een aantal box-office teleurstellingen en box-office flops (wanneer een Amerikaanse film zijn productiebudget niet kan terugwinnen tijdens zijn US-bioscoop-release). De duurste bondfilm ooit Quantum of Solace (2008) deed het minder goed dan zijn veel goedkopere voorganger Casino Royale (2008). Ook The Chronicles of Narnia: Prince Caspian (2008) deed een magere indruk met een recette van 141 miljoen op een productiebudget van 200 miljoen. En wie had er kunnen geloven dat The X-Files: I Want To Believe (2008) met een super laag productiebudget van 30 miljoen dollar nog maar nipt 21 miljoen opbracht in de States. Het is niet altijd zo dat een zwakke film wordt afgestraft aan de kassa, maar in dit geval is dat dus wel het geval. De grootste box-office flop van het jaar staat op naam van de animatieprent Delgo (2008) die met zijn productiebudget van 40 miljoen en zijn wijdverspreide release nauwelijks 500'000 dollar opbracht. Dat moet pijn doen.

In Belgie lijkt de omzet een beetje te zijn gekrompen met een terugdringing van het ticketverkoop met 3,7% in vergelijking met vorig jaar en een onveranderde (maar desondanks dure) ticketprijs van ongeveer 7,50 euro. De Belgische bioscopen hebben vorig jaar 21,2 miljoen bezoekers over de vloer gekregen. De film Loft (2008) (920.000 bezoekers) van regisseurs Bart De Pauw en Erik Van Looy en de Franse film Bienvenue chez les Cht'is (2008) (940.000 bezoekers) redden echter wel de meubelen.

***Related Posts***
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
31/10/2007: Laatavondfilms Kinderen Niet Toegelaten
18/01/2007: Top 10 box-office succes in 2006
28/11/2006: Duurste Belgische film slechts 200'000 bezoekers
03/01/2006: Bescheiden box-office resultaat in 2005
30/07/2005: Crisis in Hollywood