De FilmBlog

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

Binnenkort komt er een remake in de bioscoop van de Franse thriller Nathalie (2003), een prent waarin Emmanuelle Béart te zien was als een Parijs hoertje die op vraag van een oudere vrouw moet uitzoeken of haar man een trouw iemand is. Chloe (2009) is de nieuwe film van de Canadese cineast Atom Egoyan en de rol van de verleidster wordt gespeeld door Amanda Seyfried.

Korte inhoud: Catherine (Julianne Moore) verdenkt haar man David (Liam Neeson) ervan dat hij een affaire heeft. Hierdoor neemt de vrouw contact op met Chloe (Amanda Seyfried), een prostituee die betaald wordt om hem te verleiden. De vrouw hoopt zo zekerheid te krijgen achter haar vermoedens, maar vanaf dat moment begint haar leven alleen maar complexer te worden en brengt ze zelfs haar eigen familie in gevaar.

Het verhaal is van de hand van actrice/regisseuse Anne Fontaine, die vorig jaar Coco avant Chanel (2009) maakte met Amélie Poulain-actrice Audrey Tautou in de hoofdrol. En bij het bekijken van de eerste beelden denk ik dat de remake dicht bij het origineel is gebleven – wat eigenlijk een spijtige zaak is want het origineel wat eigenlijk nogal een beetje aan de simplistische kant en uiteindelijk maar een soort B-film is.

Maar we zullen zien wat regisseur Egoyan ervan bakt. Egoyan zie ikzelf een beetje als de meer ingetogen versie van Adrian Lyne, die spijtig genoeg al 6 jaar lang verdwenen is van het filmtoneel en Paul Verhoeven. Er zijn bitter weinig regisseur die echt overweg kunnen met erotische thrillers, maar Egoyan weet wel van aanpakken en is verzot op alles wat naar fetishismen ruikt. De fotografie is altijd enorm sfeervol, wat dan weer de verdienste is van zijn trouwe Director of Photography Paul Sarossy. Enkel op vlak van acteurs-regie laat de man af en toe steken vallen en komt de emotie maar half over.

Interessant om weten is dat acteur Liam Neeson tijdens het draaien van deze film zijn vrouw verloor ten gevolge van een hersenletsel tijdens een ski-ongeval. Neeson onderbrak de opnames maar kwam daarna terug om de film af te werken. Of zijn acteerprestatie hieronder zal lijden valt nog te bezien, maar het moet geen eenvoudige zaak zijn voor hem.

*** Amanda Seyfried picture gallery ***

*** Chloe trailer ***

The Killer Inside Me (2010) is een remake van een film uit 1976, gebaseerd op de roman uit 1952 van de Amerikaanse schrijver Jim Thompson. Het vertelt het verhaal van Lou Ford, een 29 jaar oude sheriff uit een klein dorp in West-Texas.

Op het eerste gezicht ziet hij er uit als een doorsnee man die een vrij onopvallend leven leidt, maar achter deze façade schuilt een sluwe, corrupte en schizofrene flik die zelfs tot moord in staat is uit verveling. Maar na een tijdje zal hij noodgedwongen moet moorden om zo niet gevat te worden.

Lou Ford wordt in de nieuwe film vertolkt door Cassey Affleck die een relatie heeft met Amy Stanton (Kate Hudson) maar ook een sadomasochistische relatie heeft met het hoertje Joyce Lakeland (Jessica Alba). Ford zelf beschrijft deze affaire als therapie voor de “ziekte” waarmee hij als tiener werd geplaagd: hij heeft een jong meisje seksueel aangerand, een misdaad die zijn oudere broer voor zijn rekening heeft genomen om Lou te sparen van de gevangenis. Zijn broer stier kort na zijn vrijlating op een bouwwerf. Lou beschuldigde de eigenaar van de werf (Ned Beatty) van moord. In een poging om wraak te nemen proberen Lou en Joyce de magnaat af te persen door de seks-relatie van zijn zoon in het daglicht te brengen met Joyce. Maar Lou heeft andere plannen.

Op wat eerst leek op een afpersing ontaard in een moord-spel waarin Lou alle schuld doorschuift in andermans schoenen. Maar beetje bij beetje beginnen de mensen de ware aard van Lou te zien en niet alles verloopt zoals Lou het zelf had gewild. Regisseur Stanley Kubrick, die samen met Thompson aan het script van The Killing (1956) heeft gewerkt, zei dat dit één van de meest geloofwaardige en ijzingwekkende thrillers was van een moordenaar met psychopate geest.

De film werd geregisseerd door de Brit Michael Winterbottom (A Mighty Heart, The Road to Guantanamo, In this World) en gezien de reputatie van de man denk ik wel dat dit film noir verhaal wel in goede handen zit. Het zal waarschijnlijk geen tweede L.A. Confidential of Chinatown worden, maar misschien wel stukken beter dan The Black Dahlia (2006). Let wel, de onderstaande 5 minuten trailer toont wel iets teveel naar mijn smaak, maar als jullie niet kunnen wachten om Jessica Alba te zien als hoertje die een stevige spanking krijgt, go crazy. Voor de filmliefhebbers die de film uit 1976 nog niet hebben gezien raad ik hen aan om niet naar de trailer te kijken en gewoon wachten op de release begin 2010.

***Related Post***
22/40/2011: The Black Dahlia review

De nieuwe film van Christopher Nolan is niet Batman 3, maar wel een science-fiction thriller met Leonardo DiCaprio in de hoofdrol. Inception (2010) vertelt het verhaal van een directeur van een groot bedrijf die in contact komt met een afpersingschandaal. Maar zoals we Nolan ondertussen kennen zal dit de aanzet zijn voor het vertellen van een wel heel aangrijpend verhaal.

Korte inhoud: Cobb (Leonardo DiCaprio) is een wetenschapper die een onverwachte doorbraak maakt in zijn werk en een potentiële aansluiting vindt tussen de geest en het heelal die alles kan veranderen wat wij over onszelf weten. Cobb en zijn team vinden een manier waarin de mens zich - via een injectie - kan verplaatsen in de gedachten- en dromen van andere mensen. Het team wordt op een zaak gezet om een misdaad op te lossen en informatie vanuit andere gedachten te winnen. Er is echter al snel een persoon die Cobb probeert de chanteren. Vanaf dat moment beginnen dingen goed mis te gaan...

Nolan is een vaste waarde in Hollywood en je zou denken dat de cineast ook de beste scenario’s in zijn schoot krijgt geworpen, maar Nolan maakt de films die hij wil maken. Deze film is dan ook een project die hij zelf heeft geschreven voor het witte doek én ook zelf produceert met zijn productiehuis Syncopy voor Warner Bros. Het kostenplaatje bedraagt maar liefst 200 miljoen dollar en dat moet één van de weinige big-budget films zijn die alles geheim kunnen houden voor het publiek, iets waar zelfs Stanley Kubrick heel veel moeite mee had. In de cast duiken naast Leo ook een aantal bekende koppen op, zoals de Franse actrice Marion Cotillard, de Japanse Last Samurai acteur Ken Watanabe, Juno actrice Ellen Page, maar ook Cillian Murphy, Tom Berenger en Michael Caine.

Bij het bekijken van de teaser-trailer weet je meteen dat dit een bijzondere film zal worden. Het filmpje is bijzonder karig met informatie, en dat maakt net ook zijn kracht. De tag van de film luidt: "Your mind is the scene of the crime" en met het beeld van een gevecht in een gang die alle gravitatiewetten overtreedt weet je al genoeg. Het is trouwens een verademing om nog eens een trailer te zien die niet het gehele plot uit de doeken doet. Maar loop nog niet te snel van stapel want de film komt pas bij ons uit op 18 augustus 2010.

***Related Post***
22/09/2009: Hallucinerende Inception banners

Een film die jullie moeten gaan zien in de bioscoop is The Chaser (2008). Zuid-Koreaan Hong-jin Na slaagde erin om met zijn debuut zomaar eventjes vijf miljoen landgenoten naar het grote scherm te lokken. En dit is in het bijzonder te danken aan de goede mond-aan-mond reclame want de film is echt wel de moeite. En dat is Hollywood niet ontgaan want zij plannen uiteraard al een Engelstalige remake. Maar laat dit vooral jullie niet hinderen om nu al de originele versie te zien.

Korte inhoud: Joong-ho Eom (Yun-seok Kim), ex-detective maar tegenwoordig pooier, is kwaad. Een aantal van zijn meisjes zijn plotseling verdwenen, terwijl ze nog een schuld bij hem open hadden staan. Aan deze boosheid van Joong-ho komt abrupt een einde wanneer hij een schrikbarende ontdekking doet. De klant waar hij net één van zijn overgebleven meisjes, Mi-jin (Yeong-hie Seo), naartoe heeft gestuurd, lijkt iets te maken te hebben met de verdwijning. Vrezend voor het leven van Mi-jin, gaat Joong-ho naar haar op zoek. Al aan het begin van zijn zoektocht gebeurd er iets merkwaardigs. Joong-ho botst per ongeluk tegen een auto en verrassend genoeg wil de bestuurder geen schadevergoeding ontvangen. Als Jung-ho dan ook nog ziet dat de bestuurder bloed op zijn shirt heeft, verdenkt hij deze man, Young-min (Jung-woo Ha), ervan de mysterieuze klant te zijn. Young-min slaat op de vlucht, maar na een spectaculaire achtervolging weet Joong-ho hem te pakken te krijgen. Eenmaal op het politiestation bekent Young-min dat hij inderdaad alle vermiste meisjes heeft vermoord, maar dat Mi-jin mogelijk nog in leven is. Bij gebrek aan bewijs kunnen ze Young-min slechts tijdelijk vasthouden op het bureau. In de tijd die nog rest gaat de politie geobsedeerd op zoek naar de lijken, daar waar Joong-ho de enige de enige is die nog geloofd dat Mi-jin in leven is. Met Young-min die nog maar 12 uur vastgehouden kan worden op het bureau, vervolgt Joong-ho koortsachtig zijn zoektocht naar Mi-jin...

De meeste thrillers die de moordenaar al vrij snel prijsgeven, tekenen meestal hun doodvonnis. De meeste scripts in dit genre staan of vallen met het principe van de whodonit. Maar de regisseur veegt dit gegeven radicaal van tafel. Koreaanse humor? Een staaltje blufpoker? Of gewoon een gimmick? Feit is dat het dan allemaal nog moet losbarsten. De ontmaskering is maar een aanloopje tot meer. Het verhaal oogt vrij standaard maar de uitwerking ervan ligt mijlenver van de gebruikelijke voorgekauwde kost. Deze inventieve Koreaan buigt een voorspelbare plot om naar onvoorspelbaarheid.

Bij die uitwerking hoort ook de stad Seoel. Om zo realistisch mogelijke beelden te kunnen schieten eiste de regisseur bloed, zweet en tranen van zijn crew. Zowat 90% van The Chaser werd 's nachts gefilmd over een periode van vijf maanden. Hong-Jin deinsde er niet voor terug om veertig uren aan een stuk te filmen. Voor een intensieve achtervolging trok hij maar liefst twintig uren uit. Over passie en vastberadenheid gesproken. Zelfs de zoektocht naar locaties, waarbij scouts zowat iedere straat van Seoel doorkruisten, nam zes maanden in beslag. De stad speelt menig figurant naar huis.

Onder al dat geweld sluipt er zelfs een boodschap in de film. Het uitgangspunt zijn de acties van één persoon die te maken krijgt met buitengewone omstandigheden en een falend sociaal systeem. Dit ruikt naar een sneer richting de Koreaanse overheid. Maar de regisseur houdt de kerk in het midden. "De kijkers mogen in principe denken wat ze willen, maar ik kan ze in ieder geval niet echt tegenspreken. Het hoofdpersonage doet wat hij kan. Op zijn manier en zelfs al maakt hij een fout wanneer hij de politie misleidt. Ik geef geen kritiek op een individu, maar richt mij tot een hele organisatie." Een erg cryptische omschrijving en stof genoeg voor een discussie.

Elke rechtgeaarde thriller-fanaat moet zijn hart voelen bonken als een jungle-drum bij het aanhoren van zoveel lekkers. De film is reeds in onze zalen vanaf 6 mei 2009, dus waarom nog langer wachten. Via deze link vinden jullie de weg naar de officiële website.

Regisseur David Twohy, bekend van ondermeer Pitch Black en The Chronicles of Riddick, heeft een nieuwe actie-thriller klaar met heel wat schoon volk. Zo zien we niet alleen Milla Jovovich, maar ook Timothy Olyphant, Chris Hemsworth, Kiele Sanchez en Steve Zahn. Wanneer je de trailer bekijkt met de schreeuwerige muziek van Nine Inch Nails, denk je meteen aan een straight-to-DVD popcornprent van geen belang, maar A Perfect Getaway (2009) heeft toch bij ons een bioscoop-release verkregen die valt op 26 augustus 2009.

Korte inhoud: Na hun trouwen, besluiten Cydney en Cliff (Milla Jovovich en Steve Zahn) op huwelijksreis te gaan naar Hawaï. Alles gaat goed en ze hebben de tijd van hun leven, totdat ze erachter komen dat ze in de gaten worden gehouden door een stel, die geen beste bedoelingen hebben met de twee...

Toch is het een typische zomerfilmpje in de stijl van The River Wild (1994) met Puerto Ricaanse vakantie-oorden. Je krijgt er meteen zin in, vooral wij Belgen die het gros van onze dagen moeten slijten in een grijs en bekakt regenweertje. We hebben hier desondanks de bedenkelijke kwaliteit van de film, toch te maken met een "volwassen" R-rated thriller die zich dus niet zal inhouden. En dat is op zich eigenlijk wel opmerkelijk, zeker in een periode waar studio’s het zekere voor het onzekere nemen en de rating van al hun horror/thriller films naar een PG-13 willen brengen om zo meer bezoekers aan te spreken.

Acteur Denzel Washington en regisseur Tony Scott (Enemy of the State, True Romance) vormen opnieuw een team met Déjà Vu (2006), na hun vruchtbare samenwerking op Crimson Tide (1995) en Man of Fire (2004).

Het testosterone-gehalte van deze prent wordt nog eens vergroot door de aanwezigheid van blockbuster-producer Jerry Bruckheimer. De film was even in de ijskast beland nadat Hurricane Katrina even door de set kwam razen. Gelukkig begon 3 maanden na de storm de pre-productie opnieuw. Dit is dus meteen ook één van de eerste mainstream post-Katrina films gedraaid in New Orleans.

Korte inhoud: De meeste mensen hebben het wel eens meegemaakt: het vreemde gevoel wanneer je ergens bent, iemand ziet of een situatie beleeft en denkt het eerder meegemaakt of gezien te hebben. Maar wat als deze gevoelens in werkelijkheid waarschuwingen zijn uit het verleden of puzzelstukjes voor de toekomst? Inspecteur Doug Carlin (Denzel) wordt ingeschakeld om bewijsmateriaal te verzamelen wanneer er een bom is ontploft op een boot in New Orleans. Hij ontdekt tijdens zijn onderzoek dat het deja vu-gevoel, waarvan men over het algemeen denkt dat het slechts in je hoofd bestaat, in werkelijkheid een krachtig hulpmiddel kan zijn... Hier vinden jullie de trailer.

Tony Scott is verzot op visueel sterke beelden en probeert nog steeds de limieten van de filmpellicule in al zijn facetten te ontrafelen. Maar de laatste 4 jaar, met prenten als Domino (2005), Man on Fire of de kortfilms Beat the Devil (2002) en Agent Orange (2004), heb je zo de indruk dan de man zwaar aan de acid heeft gezeten. Via procédés van dubbeldruk, hevige kleurcorrecties, bleeching en uitblanking-effecten maakt hij schilderijen van waanzin en verwarring. Maar soms heb je de indruk dat Tony iets teveel bezig is met het uiterlijk, en iets te weinig met zijn plot en karakters. Maar op die manier wil hij waarschijnlijk een duidelijke breuk vormen met het stijlvolle en minitieuze werk van zijn iets oudere broer Ridley Scott.

Hoe dan ook zal Déjà Vu waarschijnlijkheid een crowd-pleaser zijn, zoals we dat van Tony gewoon zijn. Mijn enige zorg is de PG-13 rating, wat zelden voorkomt bij zijn films. Meestal zijn het harde films waar harde taal wordt gesproken. Hopelijk wordt deze thriller niet te zeemzoeterig.

In deze thriller is ook een rol weggelegd voor Val Kilmer, Bruce Greenwood, Adam Goldberg, Paula Patton en James Caviezel. Déjà Vu is tezien in onze zalen vanaf 13 december 2006.

***Related Posts***
11/12/2006 : The Warriors remake van Tony Scott
01/05/2005 : Domino van Tony Scott
11/10/2004 : Man of Fire review