De FilmBlog

Wanneer hebben jullie onlangs nog eens een Zwitserse film gezien? De laatste prent die ik me kan herinneren was de ietwat slaapverwekkende science-fiction thriller Cargo (2009) op het BIFFF een paar jaar geleden. En we blijven in het genre met de slasher One Way Trip 3D (2011) van Markus Welter.

De man komt uit de montage-sector en daar moet hij het blijkbaar duidelijk van hebben, want zijn vorige films waren niet meteen strak geregisseerde werkjes. Het is dan ook niet te verwonderen dat de teaser wel 'iets anders' gemonteerd is. Maar het is vooral de sfeer die me aanspreekt, die iets weg van een Blair Witch film. En hopelijk overstijgen de verhaal-elementen de montage-spielerei. Tegenwoordig kom je er niet meer met enkel en alleen maar scream queens en rituele slachtingen. Enkel het publiek van het BIFFF krijgt hier nog een orgasme van, maar het bredere publiek verwacht toch wel iets meer van zijn slasher.

Korte inhoud: Een groepje van acht jongeren reist af naar de Jura, een gebergte in Zwitserland. Het is herfst en ze zijn op zoek naar een magische paddenstoel die in het gebied groeit. Na enkele problemen komen ze aan in het bos. De tenten worden opgezet en al snel vinden ze de paddenstoelen. Wanneer het donker wordt begint het feest, maar wanneer één van hen in elkaar geslagen terugkeert, komen ze erachter dat er iets goed mis is.

Geheel origineel is het concept niet, want ik heb ooit nog iets gelijkaardigs gezien met Shrooms (2007), met dit verschil dat het zich nu in het Zwitserland van H.R. Giger afspeelt en de film ook iets beter lijkt dan die andere prent. En wat opvalt is dat ze in Switserland niet moeder onderdoen voor de eye-candy uit de States. Zo speelt 'Miss Zwiterland 1996' Melanie Winiger één van de hoofdrollen. Zij wordt bijgestaan de Oostenrijkse scream queen Sabrina Reiter (Dead in 3 Days). Beide dames hebben tevens al voldoende acteer-ervaring om op overtuigende wijze de longen uit hun lijf te schreeuwen.

Het is uiteindelijk een klassieke horror-slasher met de nodige dosis moraliteit die het genre typeert. Maar in plaats dat jongeren worden afgeslacht omwille van hun seksuele escapades, worden ze nu slachtoffer ten gevolge van hun gebruik van hallucinatoire middelen. En de filmposter windt er in ieder geval geen doekjes om: er zal bloed vloeien. Dus kids: Don't use drugs!

Het enige spijtige aan de film is dat ze zo nodig ook op de 3D-kar willen springen en zo dreigen te vervallen in de goedkope effecten in plaats van ons de stuipen op het lijf te jagen met een angstaanjagend script. Maar in de teaser heb ik gelukkig geen voorwerpen gezien die in de richting van de camera werden gesmeten. Er is dus nog altijd een sprankeltje hoop dat het nog goed komt met deze One Way Trip 3D.

Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum bekend, maar normaal zou deze film toch op één of andere manier tot bij ons moeten komen.

Het is 50 jaar geleden dat Psycho (1960) in de bioscoop kwam. Toen deed Alfred Hitchcock er alles aan om de plot zo geheim mogelijk te houden. Mensen die niet op tijd in de bioscoopzaal waren, mochten er niet meer in. Er stond trouwens op de affiches dat je niets over de film mocht vertellen aan je vrienden na het zien van de prent.

En het publiek was zo ingenomen door Psycho dat ze dan ook de lippen stevig op mekaar hielden. Het circus die werd opgezet rond de film was zo intrigerend dat je het als gewone sterveling niet kon laten om naar de film te gaan. Enkel de journalisten waren misnoegd. Die sukkelaars kregen geen persvisie en moesten ook in de rij gaan staan om de film te gaan zien én op de koop toe nog hun toegangs-ticket betalen uit eigen zak. Maar dat de elite zich mocht gaan mengen met de plebs was om deze Hitchcock-prent te zien, hebben de journalisten moeilijk kunnen verteren. Het was dan ook niet te verwonderen dat heel wat reviews de film met de grond gelijk maakten. Het heeft enkele maanden geduurd alvorens de eerste goede en weloverwogen reviews de kop opstaken.

Korte inhoud: Bediende Marion Crane (Janet Leigh) werkt hard, maar verdient te weinig. Ze zou dolgraag gaan samenwonen met haar vriend Sam (John Gavin), maar ook hij moet rondkomen met een schamel loon. Op een dag krijgt ze van haar baas de opdracht een grote som geld naar de bank te brengen. In een vlaag van wanhoop besluit Marion zich het geld toe te eigenen en vervolgens slaat ze op de vlucht. Onderweg komt ze in een hevige storm terecht en moet ze noodgedwongen overnachten in het Bates Motel. Daar ontmoet ze Norman Bates (Anthony Perkins), de mysterieuze, jonge eigenaar die een obsessie heeft voor zijn moeder.

Psycho viert zijn 50ste verjaardag en de nagelnieuwe blu-ray is dan ook een leuk cadeau om te geven aan een filmliefhebber. De zwart/wit fotografie komt werkelijk tot leven in hi-def en de urenlange extra’s van de film geven werkelijk een dieptezicht in de productie van de film. Zo vind je er gesprekken met de acteurs, de schrijvers, de cameramensen, alsook gesprekken met andere filmmakers en fragmenten uit films van Martin Scorsese, Brian De Palma, Steven Spielberg en François Truffaut. Het is een heerlijke uitgave die simpelweg niet mag ontbreken uit jullie collectie...mocht deze er al niet in staan...naast die 53 andere films van Hitchock.

Psycho is niet van het niveau van een Rebecca (1940), een Vertigo (1958) of zelfs een North by Northwest (1959). Maar het was ook een beetje van een buitenbeentje. Hitchcock wou waarschijnlijk terugkeren naar die typische horror gotiek uit de jaren stillekes en besloot de film te draaien met minder dan 1 miljoen dollar (meestal bewoog Hitchcock geen poot voor minder dan een miljoen dollar) en alles in het zwart/wit te draaien om minder het accent te leggen op het bloed en de gore en meer op de verdraaide psychologie en de gruwel. Het werd tevens één van de meest succesvolle zwart/wit films ooit. Maar desondanks het kleinere budget wou Hitch toch beroep doen op de (dure) muziek van Bernard Herrmann. De componist componeerde dan maar enkel met een strijkorkest in plaats van een compleet filharmonisch orkest. En het resultaat werd trouwens één van de meest populaire werken van Herrmann.

Ik heb op de filmschool de roman gelezen van Robert Bloch waarop de film werd gebaseerd, en dit boek staat mijlenver van wat we uiteindelijk op het witte doek te zien kregen. Het is in essentie een slecht geschreven stationsromannetje, de scènes zijn absurd, de gruwel is gortiger (in de douche-scène is er sprake van onthoofding) en verre van subtiel en ook de dialogen zijn niet zo verfijnd. En dit is niet enkel de verdienste van de regisseur maar zeker ook van de talentvolle scenarist Joseph Stefano.

Maar één van de kenmerken van een Hitchcock film zijn de sterke vertolkingen van de acteurs. Anthony Perkins is geweldig, en ik begrijp niet dat hij in dat Norman Bates karakter is gebleven in al die waardeloze sequels. In ieder geval was hij de geschikte man om deze rol te vertolken. In tegenstelling tot het boek waar het hoofdpersonage zwaarlijvig, ouder, slordig en onsympathiek was , heeft Hitchock en Stefano het personage sympathiek, jong, slank en gevoelig gemaakt. Het zal Hitchcock niet ontgaan zijn dat Perkins homoseksueel was en een grotere band had met zijn moeder dan een hetero acteur. En het werkt. Je bent als kijker aangetrokken door het intrigerende personage met zijn broze stem. Je leeft met hem mee, je hebt zelfs medelijden met hem, en bij momenten voel je trouwens dat er mogelijks een relatie zou kunnen bloeien met Marion. Bijgevolg is de film op de eerste plaats een tragedie en daarna een horrorfilm.

Wat de meeste mensen is bijgebleven is uiteraard die fameuze douchescène, die werd opgenomen in 7 lange dagen met ongeveer 70 camera standpunten. Wat weinigen weten is dat deze scène eigenlijk werd gefilmd zonder Anthony Perkins en dat er ook voor de meeste shots beroep werd gedaan op een naakte body double (ook al krijg je geen edele delen te zien, enkel maar een hint van een halve borst, en dit omwille van de strenge censuur regels). Het storyboard voor deze scène werd getekend door Saul Bass, die op incorrecte wijze het gerucht deed verspreiden dat hij de fameuze scène geregisseerd zou hebben. Maar dat was dus niet het geval. Hitchcock had Saul de opdracht gegeven verschillende standpunten uit te tekenen, en Hitchock heeft de scène dan ook op de set geregisseerd. Wat ook zo bijzonder was aan deze scène – en hiervoor moet je je i de geest plaatsen van een publiek in de jaren 60 – was dat de hoofdactrice in het begin van de film op de meest gruwelijke wijze werd vermoord. De kijker moest nu plots een ander personage volgen, Norman Bates, en later werd een nieuwe actrice geïntroduceerd, de zus van Marion, Lila Crane (Vera Miles)

De film was grensverleggend in een periode waar horror eigenlijk iets was uit een ver verleden (cf. Frankenstein, Dracula,…). Het chock-element in de film is met de tijd iets minder choquerend, maar de manipulatieve verhaal-techniek en de vertolkingen blijven meesterlijk. Het is een film die menig andere thrillers en horrorfilms heeft geïnspireerd (Raging Bull, Jaws, Cape Fear, Halloween, Dressed to Kill, ...) en trouwens een nieuw filmgenre in leven riep, met name de slasher film. Maar deze film overstijgt uiteraard het slasher-genre, overstijgt zelfs het horror genre of de zwarte komedie. Het is een monument van de cinema die elke echte filmliefhebber meermaals gezien moet hebben.

Ik had een paar dagen gelden een review geschreven over de originele A Nightmare on Elm Street (1984) van Wes Craven, dus kon ik er eigenlijk moeilijk om heen om ook de remake te bespreken. Met deze film hebben in ieder geval al de grote 80’ties horroriconen een remake gekregen (Halloween, Friday the 13th), maar het waren niet meteen hoogvliegers, en ook deze A Nightmare on Elm Street (2010) van Samuel Bayer komt nog niet aan de hielen van het origineel.

Korte inhoud: Nadat de conciërge van een school, Freddy Krueger (Jackie Earle Haley), door een groep boze ouders levend verbrand wordt, omdat hij kinderen seksueel misbruikt zou hebben, keert hij terug als een moordenaar met een verbrand gezicht. Freddy wil wraak nemen op de kinderen, die nu rond de 18 zijn; met name Nancy (Rooney Mara), Quentin (Kyle Gallner), Jess (Thomas Dekker), Kris (Katie Cassidy), and Dean (Kellan Lutz). Hij hangt rond in het onderbewustzijn van de tieners, waarna hij hen met zijn vlijmscherpe messen vermoordt. Maar was Freddy wel echt schuldig, of werd hij vals beschuldigd?

Toch hebben Wesley Strick en Eric Heisserer moeite gedaan om toch niet exacte hetzelfde te vertellen als in het origineel. De slasher begin ook in een American Diner met een kerel genaamd Dean (Kellan Lutz) die het slachtoffer wordt van Krueger voor de ogen van zijn vriendin Kris (Katie Cassidy). Maar spijtig genoeg gaan de scenaristen niet ver genoeg in hun verhaal en vallen om de zoveel minuten terug op een iconische scène uit het origineel (Freddy die uit de muur komt, de handschoen in het bad, de bodybag in de klasgang, het exorcist moment in de slaapkamer, …). Waar staat echter geschreven dat een ‘remake’ dezelfde scènes moet bevatten als in het origineel. Anderzijds zullen heel wat bioscoopbezoekers verlangen om die specifieke scènes terug te zien. Het is geen eenvoudige evenwichtsoefening, maar in het geval van deze remake, had ik het gevoel dat de makers een betere film hadden kunnen maken door geheel af te stappen van het origineel, en slechts heel sporadisch een knipoogje te maken. Nu springen ze van het verleden naar het heden, en heb je zowiezo te weinig screentime voor de backstory én te weinig screentime voor de hoofdacteurs in het heden.

Ook op vlak van techniek kan er niets op aangemerkt worden. De effecten zijn uiteraard beter en over de fotografie van Jeff Cutter (Orphan) valt niets op aan te merken. Enkel al die intro is een pareltje van kleurenfotografie en compositie. Laat ik dan meteen ook de verbluffende art direction in de verf zetten van Craig Jackson (Public Enemies, Eagle Eye, Derailed). Zeker op blu-ray in high Definition komt deze film visueel volledig tot zijn recht.

Maar het probleem zit hem in de foute keuzes van de videoclip-maker en de halfbakken vertolkingen van de nog jonge acteurs. Samuel Bayer, die hier zijn debuutfilm tekent, weet niet waarmee hij bezig is. Nochtans heeft hij zowat alle denkbare middelen ter zijne beschikking, alsook een crew waar menig Europeaanse filmmaker jaloers zou van worden. Maar hij bakt er niets van. De vertolkingen van de acteurs gaan van steriele blikken tot over-acting, maar geen enkele weet een overtuigend personage neer te zetten of nog maar sympathie op te wekken. Vergeleken met de toen nog onervaren en bij momenten radeloze acteerprestatie van Johnny Depp in de originele film, moet je toegeven dat dit zelfs nog meer aanstekelijk was dan de levenloze prestaties van de cover-girls & boys cast.

De vertolking van Jackie Earle Haley is verre van zo ‘bangelijk’ als deze van Robert Englund. Enerzijds heb je constant het idee dat hij een reptiel-achtig latex masker draagt, en dat hij veel weg had van een oude man met een huidziekte. Nochtans was dit een essentieel punt van de special FX mannen, die Freddy Krueger een natuurlijk verbrand gezicht wilden geven: MAAR HET WERKT NIET! De expressie van Krueger is vrijwel onbestaan, en om het geheel nog wat erger te maken heb je de indruk dat zijn lippen niet bewegen en dat we een voice-over stem horen als hij spreekt. Los van de vergelijking met het origineel is dit gewoon belachelijk. Ook de nadruk op de pedofiele background van het personage maakt alles misschien een tikkeltje te zwaar voor dit genre van film.

Daar waar de originele film een bron was van inspiratie, heeft deze remake geen enkele bestaansreden of toegevoegde waarde. De remake verzet ook geen grenzen, zoals het origineel wel deed, en berust enkel maar op de naambekendheid en het iconisch karakter van de originele film. Ondertussen werden reeds in tal van films het werk van Wes Craven gekopieerd, en bijgevolg overstijgen deze scènes nauwelijks het niveau van het cliché. Uiteindelijk is het een samenraapsel van emotieloze geweld-scènes zonder enige vorm van structuur of rationaliteit, hoe ziekelijk deze ook mag zijn. Het resultaat is dat deze A Nightmare on Elm Street sequel snel op de zenuwen begint te werken.

De keuze om een videoclipmaker te nemen om deze film te regisseren is uiteraard een beslissing van Michael Bay en zijn bedrijfje Platinum Dunes, die tegenwoordig synoniem staat voor ‘afgelikte en inhoudsloze pulp’. Uiteraard zou de man meer oog hebben voor het visuele aspect dat het inhoudelijke, maar zelf op visueel vlak schiet de man tekort. Vele mise-en-scènes komen houterig over en je hebt bij momenten de indruk naar een Vlaamse film te kijken. Er zijn ook geen cameo’s in de film, ook al waren er veel mogelijkheden. Misschien wil dat ook wel iets zeggen over wat zij van de remake dachten.

Uiteindelijk zal de grootste nachtmerrie zijn dat Platinum Dunes aan het overwegen is om een sequel te maken, gezien de film zijn omzet toch wel wist te verdubbelen aan de box-office. Op de blu-ray vinden jullie nog heel wat deleted scenes en making-off filmpjes voor de liefhebbers.

***Related Posts***
18/10/2010 : A Nightmare on Elm Street (1984) review
29/09/2009 : A Nightmare on Elm Street remake trailer
31/01/2008 : A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
12/02/2006 : Freddy Krueger vs Jason Voorhees vs Michael Myers

Het gaat niet goed met de 23-jarige Lindsay Lohan. Na de miskleun Chapter 27 (2007) en het regelrechte treinongeluk I Know Who Killed Me (2007) en bijhorende Razzies, wou deze enfant terrible Hollywood de rug toekeren. Ironisch genoeg had Hollywood de actrice al een tijdje links laten liggen, na haar losbollige gedrag, haar diva kuren op de set en haar alcohol en drugs-escapades. LiLo had onlangs nog de kans om op te duiken in de Oscar-genomineerde prent The Blind Side (2009), maar ook in deze prent werd ze onder lichte druk van de producenten uit de film geweerd.

Je zou denken dat de actrice had geleerd uit haar fouten en in plaats van ‘uit de kleren te gaan’ om in de aandacht te komen, misschien zou mikken op een dramatische rol waar kleren, (of het ontbreken hiervan) minder belangrijk was. Maar dit verreist uiteraard een portie acteertalent, en daarvan zijn wij (het publiek) nog niet helemaal van overtuigt. Dus, nadat ze had vernomen dat haar rechtstreekse concurrente Anna Faris had bedankt voor de rol in de biopic van de populaire 70'ties Deep Throat pornoster Linda Lovelace, zal Lindsay opnieuw uit de kleren gaan. En of dit niet genoeg is zou ze ook nog eens poedelnaakt opduiken naast Robert De Niro in de exploitationprent Machete (2010) van Robert Rodriguez. De film is gebaseerd op de fake trailer uit zijn Grindhouse (2007)-vehikel.

Korte inhoud: Machete (Danny Trejo), is een voormalig lid van de Mexicaanse Federale Politie die tegenwoordig leeggeklopt door de drugsbaas Torrez (Steven Seagal) over de straten van Texas zwerft. Schoorvoetend neemt hij een aanbod aan van spindoctor Benz (Jeff Fahey) om de corrupte senator McLaughlin (Robert De Niro) om te leggen. Bedrogen en met de kansen tegen hem gekeerd vlucht hij. Machete wordt bijgestaan door Luz (Michelle Rodriguez), een brutale tacowerper, Padro (Cheech Marin), zijn 'heilige' broer, en April (Lindsay Lohan), een socialite met een voorliefde voor vuurwapens. Ondertussen wordt hij achtervolgd door Sartana (Jessica Alba), een sexy ICE-agent die een speciaal belang in de zwaardvechter heeft.

De trailer die onlangs on-line werd gezet, bevat een boodschap aan de Amerikaanse staat Arizona, met een knipoog naar de Mexicaanse illegalenproblematiek die de laatste weken wereldwijd de krantenkoppen haalt. Het filmpje bevat veel bekende koppen, waaronder de 65-jarige Danny Trejo die de hoofdrol vervult. Gezien de rol uiteindelijk een soort spin-off is van zijn personage die hij vertolkte in Desperado (1995). De slasher zal in september bij ons in de bioscoop verschijnen.

***Related Posts***
07/08/2009: Opmerkelijke Machete-casting
24/01/2008: Robert Rodriguez wil Machete-film
29/12/2007: Rob Zombie interesse in Werewolf Woman of the SS

Zoals verwacht zal er geen vervolg komen op de Friday the 13th (2009) remake. De reden ligt voor de hand, de film is ronduit slecht bevonden door zowel publiek als pers.

Het openingsweekend voor de remake was anders wel behoorlijk goed met een recette van 44 miljoen dollar. Maar de slechte mond-aan-mond reclame had ervoor gezorgd dat het publiek weg bleef in de meer dan 3000 bioscoopzalen.

Op DarkHorizons was het volgende bericht te lezen: Platinum Dunes producer Brad Fuller has confirmed that a sequel to last year's remake of "Friday the 13th" has essentially been canned. Asked about its status, Fuller mentioned on his Twitter account that the project "is dead - not happening" and later told Bloody Disgusting that "right now there is no movement on Friday 13th: Part 2".

Ik herinner me nog dat ze nog voor de release van de film spraken over een mogelijk vervolg, in dezelfde lijn als de Halloween franchise. Maar volgens mij is het niet zozeer het financiële plaatje die een rol speelt, dan wel het gebrek aan een interessant script voor een hedendaags veeleisend publiek. De eerste twee originele Halloween films vielen best mee, maar de originele Jason reeks is toch wel een beetje van de pot gerukt. De slasher was niet echt boeiend genoeg, ondanks de vele straight-to-video sequels die ze hebben gemaakt. Hij stierf op het einde van elke film om dan opnieuw op te duiken in een nieuwe film om achter tienermeisjes aan te zitten. Michael Myers en Freedy Krueger zijn veel interessanter qua karakters. Jason is gewoon een serial killer met de grootste bodycount, that’s it.

Ik vind het dus eigenlijk geen verlies. Ik wa zelfs al van bij het begin geen grote voorstander van een Friday the 13th remake. Het resultaat is slaapverwekkend en voor een horrorfilm is dit toch wel triestig. Regisseur Marcus Nispel slaagt er gewoon niet in om de film relevant te maken, laat staan beangstigend. Ze hadden de film evengoed ‘Friday the 13th part 12’ kunnen noemen in plaats van ‘remake’. Laten we hopen dat A Nightmare on Elm Street (2010) stukken beter zal zijn.

***Related Post***
20/03/2009: Friday the 13th review
24/10/2008: Friday the 13th trailer
03/10/2007: Friday the 13th krijgt Bay touch
12/06/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers

Vertige (2009) van de Franse cineaste Abel Ferry is een film dat zich tussen het nokvolle genre van de horror/slasher-film wringt. Het kan aanzien worden als een soort Franse variant op Wrong Turn (2003), The Texas Chain Saw Massacre (1974) en The Hills Have Eyes (1977) met een vleugje Vertical Limit (2000). Vertige (engels: High Lane) bevat alle elementen en plotwendingen die men kan verwachten bij dit soort films. Een uitgemolken verhaaltje , jonge, onbekende acteurs die de irriterende High-School teenagers van dienst spelen alsook de welbekende sadistische inboorling met verminkt gezicht incluis die ziekelijke plannen heeft om de jongeren te terroriseren en van kant te maken.

Korte inhoud: De teenagers Fred (Nicolas Giraud), zijn vriendin Karine (Maud Wyler) en hun vrienden Chloé (Fanny Valette), Guillaume (Raphaël Lenglet) en Loïc (Johan Libéreau) gaan op zoek naar avontuur en vrijheid besluiten om te gaan bergbeklimmen in een uitgestrekt gebied in Kroatië. Met professionele uitrusting gaan ze de confrontatie aan met een uitdagend klimparcours dat zich over een grote bergpas uitstrekt. De groep klimt enkele honderden meters tot ze plots merken dat er geknoeid lijkt met één van de kabels & bouten. Op het nippertje ontsnappen ze allemaal aan een gruwelijke dood, maar zonder al te veel argwaan gaat hun tocht toch verder en krijgen ze opnieuw allerlei gevaarlijke situaties voorgeschoteld waar ze bijna het leven laten. Als ook de brug over de bergpas wegzakt, begint iedereen door te hebben dat er meer in het spel zit dan een slecht verzorgd parcours. De 4 jongeren hebben geen keuze: ze moeten het donkere, uitgestrekte bos in om zo terug af te dalen en in de bewoonde wereld te geraken. Wat daarna volgt is een ware hel. Een kluizenaar genaamd Anton (Justin Blanckaert), wonende in een bouwvallige hut in het bos, ziet mooi zijn kans om een ziek spelletje te spelen van marteling en terreur waarbij de jongeren moeten lopen en vechten voor hun leven…

Al bij al begint de film goed.In het eerste kwartier van de film zien we mooie shots van bergen, spannende beklimmingen en benarde situaties. Je begint mee te leven met de personages en wordt verliefd op het prachtige landschap. De knullige acteerprestaties en domme perikelen binnen de groep neem je er dan nog zonder moeite bij. Maar eens de groep in het bos terechtkomt en het 2e luik van de film begint, dan gaat het letterlijk bergafwaarts. Geen spannende bergscènes meer, maar een voorspelbaar horror verhaaltje dat zich vliegensvlug ontpopt. Dit ruikt naar Wrong Turn op alle vlakken. Die kwalitatieve slasher begint op bijna dezelfde wijze: met bergbeklimmen, maar ook de inboorlingen zien er nagenoeg hetzelfde uit als de slechterik in Vertige.

Het verhaal steekt nagenoeg hetzelfde in elkaar. Het déjà-vu gevoel is hoog. In het verleden is wel al gebleken dat een voorspelbaar plot zoals bij Wrong Turn wel nog kan leiden tot een frisse, degelijke film. Denk ook maar aan de ondergewaardeerde remake The Hills Have Eyes. Beiden hebben ze zowat hetzelfde plot, maar toch weet men een bepaalde frisse wind te laten waaien door het genre door middel van mooie cinematografie, slimme shockeffecten en gruwelijke horrorbeelden gecombineerd met een lugubere sfeer. Bij Vertige is dit echter niét het geval. Eén voor één worden de jongeren simpelweg van op afstand met pijl & boog een kopje kleiner gemaakt, wat van weinig creativiteit getuigd. Mede omdat je geen voeling hebt met deze slecht acterende bende en de karakterontwikkeling nihil is, verveelt de boel al heel snel.

Er mag van geluk gesproken worden dat deze straight-to-dvd-flick maar 82 minuten duurt. Ook 2 vreemde plotwendingen komen naar voor: één van de jongeren heeft constant irrelevante flashbacks als chirurg in een ziekenhuis waar ze een patiënt niet kan redden. Totaal geen reden van bestaan en verwarrend tot en met! Nog een ander vreemd verschijnsel: 1 van de slachtoffers loopt als een klein kind wenend weg uit de hill-billy zijn hut terwijl zijn 2 vrienden gevangen achterblijven. Hij komt echter een uurtje later terug met een steen, gooit deze naar de inboorling, en zet het dan wéér op een lopen alsof zijn leven er vanaf hangt! (En dat uiteraard wanneer zijn 2 kompanen net gingen afgeslacht worden). Waarom toch?! Vreemde zaken die de geloofwaardigheid en dramatiek van de film alleen maar de grond inboren.

Maar we mogen deze film geen catastrofe te noemen. Je hebt toch nog enkele aantrekkelijke horror-momenten. Ik denk dan aan de scène waarin één van de slachtoffers gevangen wordt genomen door de "local" en je enkel maar een pikzwart beeld ziet, wat geritsel, gehijg, schaduwen en daarna om de 10 seconden een flits van een digitale camera die dient als oriëntatie. In die flash zie je de killer dichterbij komen om het slachtoffer uiteindelijk de nek over te kelen. Zeer sterk in beeld gezet. Ook de eerder vermelde klimscènes ogen fraai en zijn spannend. De sadistische killer van dienst is eigenlijk nog het slechtste facet van de film. Bespottelijk, ongeloofwaardig en vreemd van gedrag. Ooit al eens een hill-billy gezien die moves uithaalt zoals Sugar Jackson? Hij slaagt werkelijk zijn slachtoffers met de vuisten alsof hij in de ring staat te boksen. Dit gedrag kan je niet anders dan lacherig onthalen, want de angstaanjagende kant van het personage wordt tot het niets herleidt. Ook zijn hut inclusief oogballen in bokalen, opgezette dieren, bloed op de muren en lijken in de vriezer zijn al té veel vertoond in variante films zodoende dat het je niets meer doet.

Kortrom, misschien een leukere film voor iemand die nog niet veel horror heeft gezien en die zich gewoon wil ontspannen met wat hersenloze fun. De rest van het publiek kan deze film best vermijden en misschien nog eens een klassieker als de originele Texas Chainsaw Massacre vanonder het stof halen.

***Related Post***
13/07/2004: Wrong Turn review

De trailer van de A Nightmare on Elm Street (2010) remake is on-line en zoals we hadden kunnen verwachten van een Platinum Dunes productie ziet het er allemaal weer buitengewoon knap uit. Of deze prent ook beter zal zijn dan het origineel van Wes Craven valt nog te bezien, want veel van de beelden uit de nieuwe film komen rechtstreeks uit het origineel. Er steekt enkel 20 keer meer geld in de productie en de visuele effecten zien er ook veel beter uit. De mooie beeldjesmaker van dienst uit de Michael Bay stal is deze keer de videoclip regisseur Samuel Bayer die met deze film zijn filmregiedebuut maakt.

Korte inhoud: Nadat de conciërge van een school, Freddy Krueger (Jackie Earle Haley), door een groep boze ouders levend verbrand wordt, omdat hij kinderen seksueel misbruikt zou hebben, keert hij terug als een moordenaar met een verbrand gezicht. Freddy wil wraak nemen op de kinderen, die nu rond de 18 zijn. Hij hangt rond in het onderbewustzijn van de tieners, waarna hij hen met zijn vlijmscherpe messen vermoord. Maar was Freddy wel echt schuldig, of werd hij vals beschuldigd?

De nieuwe Krueger heeft buiten de kleren uiteindelijk nog maar weinig te maken met de Robert Englund versie. Jackie Earle Haley lijkt de serial killer te vertolken met iets meer terughoudendheid. Maar het is nog te vroeg om hierover iets zinnigs te zeggen, gezien hij maar voor een beperkt aantal seconden in de trailer zit. Maar het feit dat we de acteur nog niet zo goed kennen, maakt alles des te interessanter. We hebben geen verwachtingspatroon. Het gezicht van Krueger ziet er ook uit als een echt brandwondenslachtoffer en de stem deed me een beetje denken aan de stem van Mason Verger uit Hannibal (2001). Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de makers willen afstappen van de vorige 7 of 8 Freddy films en in analogie met de Texas Chainsaw Massacre remake voelt alles meer "realistisch" binnen zijn horror-context.

Hoewel ik zelf niet echt warm loop van de Platinum Dunes money machine denk ik wel dat ik deze zeker niet zal missen in de bioscoop. Ook al zal de film aanvoelen als één grote rip-off (cf. de handschoen in het bad, het meisje met de gescheurde kleren,…) en worden we compleet uit de horror geslaan bij het horen van de verschrikkelijke dialogen tussen de teenagers, we zullen op z’n minst kunnen genieten van de stilistische mise-en-scène en de geweldige fotografie van Jeff Cutter die eerder al zijn kunnen bewees met Orphan (2009). Elm Street zou in principe toch iets meer brains moeten vertonen (figuurlijk), dan pakweg een Michael Myers Halloween prent of een Friday the 13th slasher. Hopelijk hebben de scenaristen Wesley Strick (Return to Paradise, Wolf, The Glass House) en Eric Heisserer de prent niet gemaakt voor pubers dan wel voor volwassenen.

Bij de cast zien we als enig bekend gezicht Clancy Brown opduiken als woeste ouder die Freddy levend roostert. Voor de rest spelen de makers het op safe met nieuwe gezichten wiens voorname kwaliteit is dat ze een mooi snoetje hebben, zoals Rooney Mara, Kyle Gallner, Thomas Dekker, Katie Cassidy en Connie Britton. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar verwacht deze maar in de zomer van 2010.

***Related Posts***
30/10/2010: A Nightmare on Elm Street (2010) review
20/03/2009: Friday the 13th filmbespreking
31/01/2008: A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat Bay-touch
19/03/2006: Jordana Brewster in Texas Chainsaw Massacre: The Beginning
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers
27/04/2005: The Birds krijgt een Bay-touch

Nadat Michael Myers een facelift kreeg door Rob Zombie kon het niet uitblijven dat ook Jason Voorhees een remake zou krijgen. En het is wederom Marcus Nispel (The Texas Chainsaw Massacre - remake) die de eer krijgt om het horroricoon nieuw leven in te blazen met Friday the 13th(2009) en misschien wel klaarstomen voor een nieuwe reeks. Dat is in ieder geval de bedoeling van producent Michael Bay, die binnenkort ook Freddy Krueger wil aanpakken. Dit is echter geen remake in de strikte zin van het woord, eerder een soort herkauwing van het originele materiaal. Enkel spijtig dat het niet even verrassend en origineel is als de Halloween remake.

Jason Voorhees, de notoire serialkiller met zijn hockeymasker en vlijmscherpe machete uit de Friday the 13th reeks heeft zich nog maar eens van zijn slechtste kant laten zien in een film die ver van een exacte kopie is van het origineel uit 1980. De horde fans van de serie zullen in het verhaal heel wat scènes herkennen uit de voorgaande delen. Zo hebben de makers besloten om Jasons misvormde gezicht met een jute zak te verbergen zoals in Friday the 13th Part 2 (1981) om gedurende het verhaal te laten zien hoe hij aan zijn hockeymasker is gekomen. Ook de twee minuten durende proloog doet de beginsequentie van de eerste film nog eens dunnetjes over. Het einde van de film is ook sterk geïnspireerd op het eerste deel. Maar het zal een opluchting zijn voor de liefhebbers van veel naakt, seks, bloed en slachtoffers, dat de makers voluit zijn gegaan voor de R-rating.

Korte inhoud: Clay Miller (Jared Padalecki) is op zoek naar zijn vermiste zus en komt op zijn zoektocht terecht in de donkere bossen van Crystal Lake. Tussen de met mos bedekte bomen ontdekt hij een aantal vervallen houten kampeerhuisjes. En dat is niet het enige wat er zich bevindt tussen het struikgewas. Tegen het advies van de politie en de plaatselijke bevolking in onderzoekt Clay de weinige aanwijzingen die hij heeft. Hij krijgt hierbij hulp van een jonge vrouw (Danielle Panabaker) die samen met een paar studiegenoten (Amanda Righetti, Travis Van Winkle, Aaron Yoo, Julianna Guill, Willa Ford, America Olivo, Ryan Hansen) naar het gebied is gekomen om een weekend lang de bloemetjes buiten te zetten. Ze zullen echter een aantal gruwelijke ontdekkingen doen die ze niet hadden verwacht.

Diegene die geen flauw benul hebben wie Jason Voorhees (…welkom op planeet Aarde), hoeft niets te vrezen om iets te missen. De intro van de film wordt het verhaal rondom Jason (Derek Mears) en zijn moeder Pamela Voorhees kort behandeld. Vervolgens maken we in het eerste halfuur kennis met een groep jongeren wiens levensverwachtingen drastisch zal minderen naarmate de film vordert. Na de eerste akte wordt de film gewoon overgedaan met een nieuwe groep jongeren die naar Crystal Lake trekt. Seks, drugs en feesten is het enige waar zij aan denken. Clay Moore (Jared Padalecki) echter niet, hij is op zoek naar zijn vermiste zusje, één van de meiden uit de eerste akte van de film. Het verhaal zelf heeft verder niet veel om het lijf.

Alles wat je verwacht van een typische teenage slasherfilm zit in deze escapistische Platinum Dunes prent, maar ook niets meer dan dat. Het is anderhalf uur pretentieloos vermaak met een aantal efficiënte schrikmomenten die vooral worden gecreëerd door onverwachte harde geluiden als bliksem of een dier die plotseling te voorschijn springt. Niet iedereen wordt aan het mes geregen van Jason, hij gebruikt ook andere moordwapens zoals een hakbijl en (I kid you not!) een pijl en boog. Jason beweegt snel en is inventief in het moorden. Erg geloofwaardig is het allemaal echter niet want Jason is in bepaalde scènes wel iets te snel. Het mocht van mij iets meer serialkiller zijn en iets minder superhero, maar goed. De actie is in vele gevallen slecht in beeld gebracht en vaak zie je dus ook niet wat er is gebeurd. Bij het eerste slachtoffer heb je dus geen idee wat er precies is gebeurd en dat was meer het resultaat van gepruts dan van een uitgewerkte intentie.

Net zoals zijn mentor Michael Bay is regisseur Marcus Nispel een beeldjesmaker die met moeite een coherent verhaal kan vertellen of zelfs maar menselijke karakters kan uitwerken. En dat zorgt er meteen voor dat alles heel vluchtig is en nauwelijks echt pakkend. Meer nog, de film is gewoon SAAI! Marcus berust zich enkel op de gortigheid van bepaalde moorden om de spanning hoog te houden, maar slaagt er niet in om ons op het puntje van onze stoel te krijgen. Alles is zo voorspelbaar en ééndimensionaal dat je er van moet geeuwen. Deze remake maakt van de oorsponkelijke B-horrorprent van Sean S. Cunningham een echt meesterwerk, en dat is op zich wel een prestatie. Maar de remake is wel beter dan Friday the 13th Part VIII: Jason Takes Manhattan (1989) … als dat al iets betekent.

***Related Posts***
24/10/2008: Friday the 13th trailer
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat ook een Bay-touch
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers

Desire kills is de premisse van All the Boys Love Mandy Lane (2006) en tot zekere hoogte is het een slasher film wiens ambities iets hoger liggen dan het opdrijven van de bodycount. Maar mijn hoge verwachtingen werden spijtig genoeg niet allemaal ingelost.

Het probleem is dat alles voor een stuk ongeloofwaardig wordt, zowel bij de uitwerking van karakters alsook bepaalde plotwendingen. Maar dit op zich had nog geen belemmering moeten zijn om te genieten van deze prent. Qua slasher-referenties hebben de makers hun huiswerk gedaan, maar hun streven om met al die referenties iets nieuws te maken is niet volledig gelukt. De afgelikte fotografie van Darren Genet, met een mix van reclame-fotografie en 70'ties exploitation films, is vaak ook iets teveel van het goede. Bij momenten heb je echt de indruk dat de makers een muziekvideo aan het opnemen zijn, en zich naar maar weinig bekommeren over het verhaal. De makers zijn in ieder geval jong genoeg om te weten 'hoe angstwekkend de hoge school kan zijn', het verloop van die 'eerste liefdes', 'sex-alcohol-en-drugs', en hoe 'passie kan omkeren in bezitterigheid' en 'frustratie tot moord'.

Korte inhoud: Een groep scholieren; Chloe (Whitney Able), Bird (Edwin Hodge), Red (Aaron Himelstein), Jake (Luke Grimes), Marlin (Melissa Price), besluit om het nette en lieve meisje Mandy Lane (Amber Heard) uit te nodigen voor een groot feest op een afgelegen ranch die gerund wordt door Garth (Anson Mount). Mandy Lane is een erg mooie meid geworden en velen hebben wel een oogje op haar. Maar dan ontdekken de scholieren dat het aantal aanwezigen op het feest op vreemde wijze begint te dalen. Dan blijkt er iets goed mis te zijn met die lieve, leuke en mooie Mandy Lane.

Mandy Lane is de spilfiguur, maar spijtig genoeg ook het meest oninteressante karakter uit deze anders wel verrassende cast. De nerdy regisseur Jonathan Levine heeft duidelijk zijn 'natte droom' verfilmd met actrice Amber Heard. Hij probeert ons te verleiden via een subtiele slow-motion-close-up fotografie met de wind in de haren en een lage stralende zon op de achtergrond. Maar het meisje staat niet buitengewoon goed te acteren en je kunt al vermoeden dat achter die typische blonde All American Girl met blauwe oogjes uit de jaren stilletjes een andere Mandy Lane zit. Had hij een actrice genomen met iets meer dramatisch vermogen en minder "gespeelde onschuld", dan had ik het einde niet zien aankomen na 10 minuten. Een andere actrice had misschien iets beter die aanstekelijke onbereikbaarheid in de verf gezet. Juist het feit dat ze haar maagdelijkheid nog niet heeft afgestaan en nog geen echte relatie heeft, zou haar extra begeerlijk en mysterieus moeten maken. Maar het accent lag duidelijk op andere (lees: bijkomstige) zaken, zoals het maken van mooie shots.

Maar het script van Jacob Forman houdt ons toch aan het lijntje tot 20 minuten voor het einde, waarna alles als een kaartenhuisje in elkaar tuimelt met een grote anti-climax die doet denken aan deze van I Am Legend (2007). En dat is toch wel spijtig want hier zat veel meer in. All the Boys Love Mandy Lane had van alles kunnen zijn. Zowel een beklemmende horror als een film met dramatische diepgang. In zijn huidige vorm is er van beide elementen echter net te weinig aanwezig. Een speelduur van 80 minuten was gewoon veel te kort om iets dieper te graven. Maar het is hoe dan ook een prent die het bekijken waard is, in vergelijking met vele andere teen-slashers van dezelfde soort.

De film heeft geen bioscoop-release gehad bij ons, maar is nu wel te verkrijgen op DVD uitgegeven door Dutch FilmWorks.

***Related Post***
16/07/2007: All the Boys Love Mandy Lane, de nieuwe soort teen-slasher

Maar laten we vooral niet alle B-horror-prenten afschilderen als Asylum prefab. Er zijn ook nog "commerciële" low budget producties die zichzelfs kunnen en mogen au serieus nemen en …jawel…meerwaarde te bieden hebben. Ik neem het voorbeeld van All the Boys Love Mandy Lane (2006). Misschien een beetje een klungelige titel, maar de trailer laat vermoeden dat we hier te maken hebben met een teen-slasher met brains. Een mooie chick casten in een horror is al sinds het begin van het genre schering en inslag, maar hier is de keuze van Mandy – gespeeld door Amber Heard, allesbehalve een inhoudsloze cutie, prom-queen of al te braaf schoolmeisje. Ze is te benaderen, maar behoudt haar afstand. Sexy en onschuldig. Een sociaal iemand, maar die toch verrassend uit de hoek kan komen voor haar vrienden en het publiek.

Regisseur Jonathan Levine en scenarist Jacob Foreman kennen blijkbaar de conventies en proberen iets nieuws te brengen. De makers zijn in ieder geval jong genoeg om te weten 'hoe angstwekkend de hoge school kan zijn', het verloop van die 'eerste liefdes', 'sex-alcohol-en-drugs', en hoe 'passie kan omkeren in bezitterigheid' en 'frustratie tot moord'. Ook hier in België sloegen de stoppen door van een jongeman op een fuif en deze horror is bij deze ook zeker hyper-relevant – hoewel het uiteraard wel entertainment blijft en dus geen docu over de psychologie van een moordenaar.

Korte inhoud De jonge scholieren, Garth (Anson Mount), Dylan (Adam Powell), Bird (Edwin Hodge) en Emmet (Michael Welch) besluiten om het nette en lieve meisje Mandy Lane (Amber Heard) uit te nodigen voor een groot feest op een afgelegen ranch van Red (Aaron Himelstein), samen met de blonde vamp Chloe (Whitney Able) en de nog niet-ingenomen Marlin (Melissa Price). En dit vooral omdat Mandy Lane is uitgegroeid tot een bloedmooie meid. Maar dan ontdekken de scholieren dat het aantal aanwezigen op het feest op vreemde wijze begint te dalen. Dan blijkt er iets goed mis te zijn met die lieve, leuke en mooie Mandy Lane. Hier heb je de trailer.

De fotografie van de film is vrij indrukwekkend. Het lijkt wel of elk shot van Mandy een glow-effect heeft, een beetje alsof je naar een spotje voor L’Oréal aan het kijken bent en verblind wordt door de duizelingwekkende schoonheid van het moment, maar wanneer de moorden toeslaan brandt de harde zon in de pellicule en krijgt men een harde uitgebrande korrel en uitgebleechte (niet-verzadigde) kleuren die doen denken aan de 70'ties exploitation films. De prent heeft ontegensprekelijk ook wel trekjes van Scream (1996), maar dan zonder de Holyywoood-cast, en ook wel van Prom Night (1980) en zelfs het onvergetelijke TCM (1974). Deze horror heeft bij ons alsnog geen bioscoop release, maar handige Harry’s kunnen de film al verkrijgen via import. All the Boys Love Mandy Lane belooft vernieuwing te scheppen in het reeds versleten genre, met zelfs een tikkeltje retro. Hopelijk voor een keertje nog eens een slimme en volwassen prent in een anders fletse-teenage-slasher-horror-hutsenpot.

*** Amber Heard HQ picture gallery ***

***Related Post***
05/02/2008: All the Boys Love Mandy Lane review