De FilmBlog

De nieuwe poster van de wellicht laatste mission Impossible film met Tom Cruise als Ethan Hunt, werd zopas vrijgegeven. Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011) werd geregisseerd door Brad Bird, de Pixar regisseur die ons Ratatouille (2007) en The Incredibles (2004) bracht, tekent met deze film zijn live-action regie-debuut. En wat meteen opvalt, hij heeft het groot geschud bovengehaald, met ondermeer opnames in Dubai, in en rond de Burj Khalifa, het hoogste gebouw ter wereld (828 meter), naast shootings in Praag, Moskow, Mumbai, en Vancouver.

Korte inhoud: Wanneer door terroristische aanslag het Kremlin met de grond gelijk wordt gemaakt, activeert de Verenigde Staten "Ghost Protocol" en ontmanteld het volledige Mission: Impossible team. Ethan Hunt en zijn collega’s zijn verantwoordelijk gesteld voor de aanval, maar worden toegestaan te ontsnappen als deel van het plan om hen de gelegenheid te geven om buiten hun bureau op te treden. Hunt wordt gewaarschuwd dat indien een lid van zijn team gevangen wordt genomen, zij zullen beschuldigd worden zoals terroristen die een nucleaire aanval plannen. Hij wordt gedwongen om met FBI agent Brandt (Jeremy Renner) te werken, die veel meer over Hunt’s verleden weet dan Hunt zelf.

In de casting zit heel wat vrouwelijk schoon met Paula Patton en de vrouwelijke antagonist Léa Seydoux. Maar in tegenstelling tot wat eerder werd gedacht zijn er ook wat dames verdwenen, met name Lauren German, Jacinda Barrett en Kristin Kreuk. Maar die laatste twee hebben de screentest niet overleefd. Spijtig genoeg zien we Maggie Q niet terug, maar wel Simon Pegg die eigenlijk niet thuishoort in dergelijke old-school-actie-vehikels.

Het productieteam moest het van Paramount met $10 miljoen minder doen dan Mission: Impossible III (2006) en Tom Cruise mocht een beetje van zijn gigantische salaris inleveren. Maar van die besparingen is niet meteen iets te merken in de eerste trailer. Niets werd dan ook aan het toeval overgelaten, en Robert Elswit (Salt, There Will Be Blood, The Town, Syriana, Heist,…), één van de meest ervaren Directors of Photography, werd gevraagd de film in beeld te zetten. De man zal binnenkort trouwens ook de Jason Bourne reboot voor zijn rekening nemen. Toch voelt alles ook een beetje anders aan in de trailer. Je kijkt net naar een stand-alone film, waar zelfs de muziek van Mission: Impossible ontbreekt en enkel maar op het einde van de trailer aan bod komt op verknipte manier. Je zou het zelfs kunnen verwarren met een Fast and Furious film.

Ik heb er een goed gevoel bij en dit zal misschien wel Fast Five (2011) van de troon stoten als beste actiefilm van 2011. Gelukkig weet Brad Bird als geen ander om een basis-idee in poëzie om te toveren. Anderzijds heb ik bedenkingen bij dit van de pot gerukt plot. Je begint je stilaan af te vragen wie dergelijke onzin verzint en waarom ze om de haverklap moeten terugvallen op cliché agent-on the-run premissen. En Ethan Hunt die aan gebouwen bengelt, waar heb ik dat nog gezien?? De gebruikte muziek van Eminem in de trailer pompt de film wel goed op tot een punt van explosie die eigenlijk nooit echt komt. Maar ik heb in ieder geval de indruk dat het beter zal worden dan de vorige film. De film komt bij ons uit op 14 december 2011.

*** Léa Seydoux HQ picture gallery ***

*** Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer ***

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Eén van de betere TV2Movie creaties is zonder twijfel de Mission: Impossible franchise. Strak scenario met veel intrige en spionage, een dure en flamboyante production design, talrijke gadgets, altijd in beeld gezet door een talentvolle regisseur (Brian De Palma, John Woo, J.J. Abrams), voldoende humor en uiteraard heftige actie-sequenties. Maar laten we ook de dynamische vertolking niet vergeten van Tom Cruise. Bijna twee jaar geleden was er al sprake van een M:I 4. Ondertussen worden de plannen voor de Mission: Impossible IV (2011) sequel geconcretiseerd en Brad Bird wordt aangeduid als nieuwe regisseur. De mensen van HeatVision schrijven het volgende:

The writer-director wrote and directed The Iron Giant (1999) and The Incredibles (2004) as well as Ratatouille (2007) (the latter two earned Oscars for best animated picture), but he has never helmed a live-action feature.

On the other hand, nabbing Bird would be inspired. He is praised for his storytelling skills and is known for his strengths in staging thrilling and intricate action set-pieces as well as fusing the action with large dollops of heart and emotion.

"Komt dit goed? De man heeft nog nooit een live-action feature geregisseerd!" Klopt. Maar hij – in tegenstelling tot heel wat regisseurs die uit de videoclip, pub of post-productie wereld komen – weet als geen ander hoe hij een verhaal moet vertellen met beelden. Zijn animatiefilms zijn pareltjes in het genre en worden bovenal gezien als trendsetters. Dus ja, ik ben volledig te vinden voor het idee en kijk hier echt wel naar uit. Indien de acteurs-regie al even overtuigend is als de karakter-regie van zijn geanimeerde personages denk ik wel dat hier iets moois kan uit voortvloeien. Komt daar nog bij dat de man wordt bijgestaan door acteur én producer Tom Cruise die op vlak van actiefilms best wel van aanpakken weet. Ik denk dat Cruise niet alleen heeft gekozen voor een talentvol verhalen-verteller die niet bang is om grenzen te verleggen, maar tevens iemand die hij kan sturen (gezien dit de eerste keer zal worden dat Bird met een filmploeg zal moeten samenwerken).

Update 24/08/2010: Volgens de mensen van Deadline is acteur Jeremy Renner in gesprek met Paramount Pictures voor een rol in Mission: Impossible IV. Volgens de filmblog zoekt de studio naar een ster die de MI franchise verder kan dragen nadat het karakter Ethan Hunt (Tom Cruise) niet langer het hoofdpersonage is of zelfs voorgoed zal verdwijnen in toekomstige vervolgen. De populariteit van Tom Cruise is niet meer wat het geweest was. De teleurstellende recette van Knight and Day (2010) is daar nog maar eens het bewijs van en Paramount heeft dus zijn budget ietwat moeten bijstellen voor de nieuwe sequel.

Na zijn rol in het Oscarwinnende The Hurt Locker is het de tweede grote rol die Renner mogelijk bemachtigt. Hij werd onlangs gecast als de superheld Hawkeye in The Avengers (2012) van Marvel Studios. Hij is overigens binnenkort ook te zien in The Town (2010) van Ben Affleck. De nieuwe Mission: Impossible zal gefilmd worden in Vancouver, Praag en Dubai.

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Na het succesverhaal van ratten in Ratatouille (2007), de muizen in Stuart Little (1999) en een hamster in een plastieken bol in Bolt (2008), zijn nu de cavia's aan de beurt om de show te stelen in de nieuwste Disney 3D-prent G-Force (2009) van Hoyt Yeatman. Het redden van de wereld kan gerust over gelaten worden aan deze door de overheid getrainde geheimagenten Darwin, Blaster en Juarez. Verwacht hier geen aaibare troeteldiertjes die de hele dag in hun hok als gekken in een draaiend rad zitten te lopen.

Korte inhoud: De Amerikaanse overheid heeft besloten om dieren te trainen om in de spionage te werken. Het lot van de wereld komt in de handen terecht van twee cavia's, Darwin (Sam Rockwell) en Juarez (Penélope Cruz), wanneer zij op pad worden gestuurd om een plan te stoppen van een gestoorde miljardair. Hierbij worden ze bijgestaan door de cavia Blaster (Tracy Morgan), de hamster Bucky (Steve Buscemi), de vlieg Mooch (Dee Bradley Baker) en computerspecialist Speckles (Nicolas Cage), een mol.

Ik herinner me een artikel die ik toevallig las in de New York Times, op een verlaten moment in een hotel-lobby, over de National Rifle Association die kritiek had op de anti-vuurwapen speeches van Obama en de zogenaamde anti-vuurwapen wave in Hollywood. Wanneer ik naar deze film kijk heb ik zo het gevoel dat de mensen van NRA bitter weinig afweten van Hollywood. Hier lopen hamsters rond in vol arselaal.

De producent van dienst is niemand minder dan Jerry Bruckheimer (The Rock, Armageddon, Pearl Harbor, Pirates of the Caribbean) en zit de film wel goed qua financiering. En het idee om populaire beestjes te mixen met spionage is een slim bedachte formule. Zoals Bruckheimer het zelf verwoordt: "Het is leuk om films gebaseerd op bekende, klassieke thema's een twist te geven en te kijken wat er gebeurd. Films over geheimagenten bestaan al lang voor James Bond, zo worden ook al een tijdje films gemaakt met pratende dieren die ieder hun eigen karakter hebben. Wat nog niet eerder getoond is, is een film over geheimagenten die toevallig dieren zijn, gemaakt in een combinatie van live action, animatie en digitale 3D."

Zoals geheimagenten betaamt hebben de drie leden van de G-Force een arsenaal aan gadgets en technische snufjes. Dit lost ook meteen iets heel belangrijks op in de film: communicatie. Via de headsets kunnen de harige knuffelbeestjes praten met de mensen. Wanneer de rijke industrieel Leonard Saber (Bill Nighy) het plan heeft de wereld te verwoesten ligt het in de pootjes van de caviaatjes dit te voorkomen. Hierbij worden ze geholpen door de mol en informatiespecialist Speckles (Nicolas Cage) en de vlieg en verkenner Mooch (Dee Bradley Baker). Ook worden ze gesteund door de oprichter van G-Force en excentrieke wetenschapper Dr. Ben Kendall (Zach Galifianakis) en de dierenarts Marcie Hollandsworth (Kelli Garner). Natuurlijk gaat het allemaal niet van een leien dakje en is daar speciaal agent Kip Killian (Will Arnett) die het liefst G-Force wilt ontmantelen.

Gelukkig ondervinden ze onderweg versterking uit de dierenwinkel van de dikke en vrolijke cavia Hurley (Jon Favreau) en grappige en opgefokte hamster Buckey (Steve Buscemi). Jullie horen het al, deze film zit afgeladen met grote namen. Voor G-Force zijn de nieuwste 3D technieken gebruikt van Sony Pictures Imageworks. Dit zorgt ervoor dat de mix tussen realiteit en animatie erg vloeiend verloopt. Daarnaast belooft de film een overdosis aan actie, humor en avontuur. Allen daarheen dus? Om eerlijk te zijn, …ik zou me niet reppen. Het ziet er allemaal wel een beetje…dom uit. Bij het zien van de trailer heb je echt het gevoel dat de makers eigenlijk geen flauw idee hadden om 90 minuten te vullen met G.I.-cavia’s. De beestje zien er wel goed uit, maar de mensen die in de animatie voorkomen zijn dan weer een pak minder geslaagd. Hier zal niets terug te vinden zijn van de originaliteit en de van Pixar. This… is… Disney! Jullie zijn gewaarschuwd ;)

De film is vanaf 29 juli 2009 bij ons in de zalen.

Het gebeurt niet vaak dat een animatiefilm het filmfestival van Cannes mocht openen. Deze eer viel te beurt aan de nieuwe Pixar productie, Up (2009) van Pete Docter (Monsters, Inc.) en Bob Peterson die meteen het publiek kon enthousiasmeren.

Al jaren presteert de intussen door Disney ingelijfde studio het om films te maken die ontroeren, verrassen en vooral imponeren met hun onbeschrijflijke schoonheid en oog voor detail. De lat voor de concurrentie wordt door Pixar onnoemelijk hoog gelegd. Meteen na de première verschenen er lovende recensies in de media. Up werd zelfs 'de beste Pixar-film ooit' genoemd. En dat terwijl de studio met Finding Nemo (2003), Ratatouille (2007) en Wall-E (2008) al zoveel fantastische films gemaakt heeft.

Korte inhoud: Carl Fredricksen (Edward Asner) heeft er zijn hele leven al van gedroomd om de wereld te ontdekken en grootse avonturen te beleven. Maar op 78-jarige leeftijd lijkt het alsof zijn leven aan hem voorbij is gegaan en zijn de grootse avonturen alleen maar dromen geweest. Maar dat gaat vanaf nu veranderen als Carl besluit om zijn dromen uit te laten komen. Samen met de 8-jarige padvinder Russel gaat hij op avontuur.

Originaliteit primeert bij de Pixar producties. Niet alleen willen ze grenzen verleggen binnen de 3D-animatie maar tevens moet het script een hoog niveau halen zowel qua drama en humor. Ook het gehele concept moet opvallend en vernieuwend genoeg zijn, en dat kan zeker gezegd worden van de nieuwe animatiefilm. Een nukkige oude man heeft zijn overleden vrouw een belofte gedaan om naar Zuid-Amerika te reizen. Nu Carl alleen is wordt zijn wereldje steeds kleiner. Men dreigt hem in een bejaardenhuis te stoppen. Als klap op de vuurpijl hebben projectontwikkelaars het nu ook nog op zijn huis gemunt. Zijn laatste dag in vrijheid gebruikt Carl dan ook om 'met huis en al' te vertrekken. Daarvoor gebruikt hij honderden heliumballonnen, zodat deze de lucht in gaat.

Deze 10de Pixar-film zocht gedeeltelijk zijn inspiratie bij de Japanse animatielegende Hayao Miyazaki. Zo zien we fantastische creaturen opduiken in de Zuid-Amerikaanse jungle die meteen doen denken aan het werk van de Japanse animatie regisseur. Net als in Miyazaki’s werk wordt een realistische wereld gekatapulteerd naar een fantasievolle, kleurrijke en onbekende omgeving. Up heeft tevens ook iets weg van The Wizard of Oz (1939), hoewel de filmmakers zelf die vergelijking altijd bewust hebben willen omzeilen. De heren begonnen met het beeld van een huis dat, gedragen door een gigantische hoeveelheid ballonnen, door de lucht vloog. Van daaruit hebben ze hun verhaal verzonnen. Van Pixar-baas John Lasseter kregen ze de vrije hand.

Up is de eerste Pixar-film die volledig in 3D wordt uitgebracht. Als het aan Lasseter ligt is de film het begin van een nieuw 3D-tijdperk. Toch pleit hij voor verhaal boven techniek: "Bij 3D-films krijg je al snel dat je als kijker allerlei dingen op je afgeslingerd krijgt om het 3D-effect te vergroten. Dat willen wij juist niet omdat de kijker daardoor afgeleid wordt en uit het verhaal raakt, en het verhaal is bij ons altijd het belangrijkst," aldus Lasseter tijdens een persconferentie in Cannes.

Elk aspect van de film, van de stemmencast met onder anderen Ed Asner, Christopher Plummer en Delroy Lindo en de score tot en met de onovertroffen animaties en de levendige en complexe karakters zijn tot in de kleinste details verzorgd. De verwachtingen zijn dan ook torenhoog. De eerste recensies uit Amerika zijn in ieder geval lovend. Zo noemt Roger Ebert van de Chicago Sun Times de film 'another masterwork from Pixar' en Kenneth Turan van de LA Times schrijft: 'This is a film that is heartfelt enough to restore your faith in whatever needs restoration.' Dat ook deze Pixar weer één van de beste films van het jaar zal blijken te zijn, zal duidelijk worden op 7 oktober 2009.

***Related Post***
31/12/2008: Top 10 Meest Verwachte Films in 2009

Pixar is een animatiehuis dat zijn lat steeds hoger wil leggen en daar verdomd goed in slaagt. Het resultaat is dan ook geen Disney-achtige tekenfilmpjes die voornamelijk bestemd zijn voor de allerjongsten, maar tevens ook voor volwassenen. Niet enkel de verhaaltjes, maar zeker ook de kwaliteit van de animaties wordt met de jaren beter. Na hun opmerkelijke rijtje van Finding Nemo, The Incredibles tot Cars wist Pixar ons weer te verrassen in 2007 met de leuke culinaire-komedie Ratatouille (2007). Deze film wou Disney niet maken, maar de mensen van Pixar laten zich niet zomaar van de wijs brengen, en maar goed ook.

Het antwoord op de muis is een roestig robotje en een aantrekkelijke een glanswitte robottin met attitute die wel uit de Apple-design factory lijkt te komen. Zij zijn de hoofdpersonen van WALL•E (2008), een animatiefilm die mijlenver afstaat van alles wat tot dusver op animatiegebied is verschenen, voorgaande Pixars inbegrepen. Met Wall-E brengt Pixar een volwassen, maatschappij-kritische film, die bovendien oogverblindend mooi is geanimeerd.

Korte inhoud: WALL•E is een eenzame opruimrobot die al eeuwenlang probeert de verwoeste aarde weer schoon te krijgen. De laatste mensen hebben 700 jaar geleden de planeet verlaten en hebben WALL•E en zijn collega's achtergelaten. Als laatste functionerende opruimrobot veegt hij de straten schoon en verzamelt allerlei interessante prulletjes. Als op een dag de glanzende zoekrobot Eve arriveert raakt WALL•E in alle staten. Wanneer Eve ontdekt dat WALL•E de sleutel naar de toekomst van de aarde bezit, keert zij terug naar het moederschip Axiom (~ axioma= iets wat je dus niet meer in vraag stelt). Daar wachten de nakomelingen van de gevluchte mensheid op bericht van de aarde. De tot over zijn robot-oren verliefde WALL•E reist Eve achterna.

We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Zonder dialogen maar met beelden die dubbel zo hard aankomen.

Het tweede deel van het verhaal speelt zich af op een gigantisch ruimteschip waar de nazaten van weggetrokken aardbewoners hun dagen slijten met eten, slapen en luieren. Als Wall•E hier terechtkomt, is het snel over met de rust. Terwijl dit deel verdrinkt in leuke vondsten. Neem nu dat Kubrickiaans ruimteballet door twee robots en een brandblusser of het alziend rode oog die veel weg heeft van HAL-9000. Wat een Pixar-film bijzonder maakt is in ieder geval zijn gezonde dosis aan (intelligente) humor, zijn onuitputtelijke bron aan originaliteit, zijn talloze referenties en zijn vrijwel feilloze techniek. De scène met de dikke mensen is buitengewoon en de kapitein van het schip die kennis maakt met de wereld is grandioos en doet wel wat denken aan de wereld van Aldous Huxley en Philip K. Dick. In de film zit ook een stukje live-action is (via een tv-scherm) en dat is bij mijn weten tich de eerste keer dat Pixar live-action gebruikt.

De referenties in de film zijn omnipresent. Niet alleen naamverwijzingen, of knipoogjes naar films, maar ook referenties naar invloedrijke merken waar de makers waarschijnlijk verzot op zijn. Ik denk dan aan de oude spelconsole Atari of zelfs de Apple-computer. Telkens Wall•E zijn energie heeft opgeladen horen we het bekende Apple-opstart geluidje. De film is dus bedoelt voor de allerkleinsten die aangetrokken zullen worden door de visuele schoonheid en de mooie kleuren, de jeugd zal opkijken van de actie, de jonge adolescenten zullen lachen met de vele referenties, de volwassenen zullen de iets oudere referenties opmerken (zoals de Russische Sputnik I of de film Hello, Dolly!), alsook de boodschap van 'overconsumptie' en dat 'de liefde' het enige waardevolle is in het leven en dat je iemand graag kan zien zonder te weten hoe je dit moet zeggen. De oudjes zullen dan weer aangetrokken worden door de visuele schoonheid en de mooie kleuren.

Wall•E van Andrew Stanton is een efficiënte "stille film", en dit in tegenstelling tot een film als The Dark Knight die maar geen minuut zijn bek kan houden. De afwisseling van slapstick, intelligente grapjes en culturele associaties werkt opperbest. De vertederende karakters van Wall•E (Waste Allocation Load Lifter-Earth-class) en EVE (Extraterrestial Vegetation Evaluator)zijn goed uitgewerkt, en hebben zelfs meer persoonlijkheid dan de mensen, en de toon is hoopvol ondanks de deplorabele staat van de mensheid. Met het ambitieuze Wall•E wordt de lat voor animatie opnieuw hoger gelegd waarna de vraag rest wie dit nu nog kan evenaren. Iedereen met een hart zal verliefd worden op deze film. Wie weet zal Wall•E ook een paar hartloze zielen bekeren. Voor mij zeker een contender voor de Top 10 Beste films van 2008.

***Related Post***
04/01/2008: WALL-E, de Pixar versie van Johnny Five

Terwijl we bij de eerste teaser trailer slechts een paar seconden zagen van het Pixar robotje genaamd WALL-E (2008), krijgen we in de tweede teaser toch wel wat meer beeldmateriaal en een hint naar een verhaal. In de teaser zit trouwens een fragment van de compositie van Brazil (1985) van Michael Kamen. Hij had de muziek moeten maken voor The Incredibles (2004), maar stierf door een hartaanval op 55 jarige leeftijd tijdens de productie.

In de nieuwe teaser is er trouwens een grappige interactie met het Pixar-logo. Het is koddig, grappig en ontroerend, en dat allemaal bij het aanzien van een metalen robotje en een lamp die geen woord zeggen. De mensen van Pixar weten onze emoties te bespelen, dat staat buiten kijf. Ik vind het trouwens leuk om studio-logo’s te adapteren naargelang de inhoud van de film, het gebeurt trouwens steeds meer (cf. The Simpsons Movie en de 20th Century Fox aankondiging). Het wordt in vele gevallen zelfs een onderdeel van de generiek. In ieder geval wordt dit na Ratatouille (2007) een nieuwe animatieprent om naar uit te kijken.

Korte inhoud: 2700. Wegens oververvuiling heeft de mensheid de planeet Aarde moeten verlaten. Aan boord van het gigantische ruimteschip 'Axiom', waar de mensheid het leven verder zet, zijn er ook bedrijven. Buynlarge Corporation, een bedrijf dat robots maakt die gespecialiseerd zijn in reiniging, stuurt robot WALL-E naar de verlaten planeet aarde. Hij krijgt de taak de Aarde schoon te maken.

Het nieuwe personage heeft iets weg van Johnny Five uit Short Circuit (1986), R2-D2 uit Star Wars (1977) en de alien uit E.T.: The Extra-Terrestrial (1982), en dat waren twee bijzonder knappe prenten. Bij het zien hoeveel emotie ze kunnen leggen in een brok metaal die geen woord zegt, ben ik benieuwd welke grenzen Pixar nog zal verleggen. Het is al het ware of ze de stille film van onder het stog hebben gehaald.

Deze prent van regisseur Andrew Stanton (Finding Nemo) bevalt mij in ieder gevak beter dan Cars (2006) van John Lasseter (Toy Story). En het is opnieuw duidelijk dat met deze prent Pixar opnieuw de leiding van het Disney-animatieteam heeft overgenomen - terwijl iedereen dacht dat het Disney-monster die kleine Pixar-bug zou opslorpen. Niets van aan dus.

WALL-E zou in principe op 30 juli 2008 in onze zalen moeten draaien.

Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Tagoean, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

9. Sunshine (2007) Danny Boyle
Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

8. American Gangster (2007) Ridley Scott
American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

7. 300 (2007) Zack Snyder
En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

1. Zodiac (2007) David Fincher
Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

4. Captivity (2007) Roland Joffé
Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Eén van de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren was zonder enige twijfel de retro-futuristische The Incredibles (2004). Nu trekt Oscarwinnaar Brad Bird (The Iron Giant) opnieuw de aandacht met Ratatouille (2007), naar het typische Franse gerecht van gestoofde groetjes. Ratatouille zal de achtste Pixar-film worden. Niet meteen te vergelijken met het aantal Disney-prenten, maar Pixar staat wel garant voor kwaliteit (Toy Story 1 & 2, A Bug’s Life, Monsters & Co, Finding Nemo). Hoewel, hun vorige prent Cars (2006), toch maar een teleurstellende bedoening was.

Korte inhoud: Remy (stem van Patton Oswalt) is een rat die constant zijn leventje in een duur Frans restaurant op het spel zet. Niet alleen vanwege zijn liefde voor lekker eten, maar ook omdat hij dolgraag zelf topkok wil zijn. Wanneer een jonge jongen, die ondanks zijn gebrek aan talent een baan in de keuken krijgt aangeboden, de talenten van Remy ontdekt, is dit zijn kans om z'n droom uit te laten komen.

Ratatouille is in Amerika niet meteen de grootste hit geworden aan de box-office (179'904'396 dollar – verre van een flop dus). De "iets" kleinere recette dan verwacht was volgens een aantal bronnen te wijten aan het slecht scoren van animatiefilms met 'ongedierte' – waarschijnlijk verwijzend naar de recente Flushed Away (2006). Maar dan vergeten ze wel het ongedierte waarmee alles is begonnen voor Disney, nl. Mickey Mouse. Volgens mij is het een aaneenschakeling van diverse factoren, waaronder de keuze van de 'Franse titel' die voor heel wat Amerikaanse jongeren waarschijnlijk niet zo gemakkelijk in de mond ligt, de duur, de bescheiden promotie i.v.m. de vorige prenten,... Heeft Pixar dan met deze Ratatouille zijn magische recept verloren voor succes? Helemaal niet! Deze animatieprent is om van te smullen en staat momenteel in mijn lijstje als één van de beste films uit 2007 (tot nu toe).

Regisseur Brad Bird was vanaf het begin betrokken bij Ratatouille. Hij bedacht het verhaal samen met drie andere Pixar-schrijvers en schreef vervolgens zelf het script, terwijl hij de film ook regisseerde en het stemmentalent begeleidde. Net als bij The Iron Giant en The Incredibles toont hij zich opnieuw een perfectionist, die niet tevreden is totdat elke detail liefdevol is geanimeerd (let bijvoorbeeld op de animatie van het haar). Het is met gemak de beste animatiefilm van het jaar, ja zelfs nog net voor The Simpsons Movie (2007). Het zal een spannende race worden tussen deze twee prenten voor de Oscar - en misschien haalt er één wel een nominatie binnen voor 'Beste Film'.

Het lijkt een animatie te zijn voor de allerkleinsten in vergelijking met The Incredibles, maar dat is het dus niet. Deze Pixar-prent is bestemd voor zowel jong en oud. Het verhaal steekt knap in elkaar en is met heel veel passie voor de diverse karakters verteld, met een niet onaardige Amerikaanse knipoog naar de Franse cultuur en de traditionele Disney-films. Het enige minpuntje is volgens mij de duur van de film (110 min). Het mocht allemaal wel iets korter. Waarschijnlijk waren de makers zo gecharmeerd door Ratatouille dat ze er met moeite in konden knippen. De film is bij ons al in de bioscoop sinds 1 augustus 2007. Go and see it! ****½ op *****

Drie nieuwe posters om de nieuwe week mee te beginnen. De eerste in het rijtje is die van The Painted Veil (2006) van John Curron, een romantisch drama met Naomi Watts en Edward Norton in de hoofdrol. De poster zelf geeft al meteen aan wat je van deze film kan verwachten. Rust, mooie decors, en een “verliefd” koppel.

Korte inhoud: Een jong Engels paartje trouwt haastig met elkaar. Zij verhuizen vervolgens naar Hong Kong waar de relatie op de proef wordt gezet. Uiteindelijk leidt het naar heel wat wrijvingen wanneer hij te veel tijd besteedt aan zijn onderzoeksactiviteiten in plaats van zijn tijd met haar door te brengen. Zij komt er na een affaire via zelf-bewustwording achter dat zij iets anders wil. Haar nieuwe toewijding om de strijd aan te binden tegen de cholera, brengt haar op reis richting China. Een onverwachte kans op herstel van hun verhouding doet zich daar voor… Hier vinden jullie de trailer.

De tweede poster is die van de nieuwe Hannibal Lecter film, de prequel Hannibal Rising (2007). Voor de mensen die Hannibal van Thomas Harris hebben gelezen, die door Ridley Scott werd verfilmd, zullen eigenlijk al een vaag idee hebben van wat ze mogen verwachten van deze prequel. In het boek stonden namelijk uitgebreide passages over de jonge Hannibal Lecter – die helaas niet werden verfilmd. Het masker zelf kwam niet ter sprake, maar blijkbaar zal dit dan weer iets te maken hebben met de Aziatische vrouw (gespeeld door Gong Li) die hem zal opvoeden. De nieuwe poster heeft in ieder geval heel veel weg van de Hannibal (2001) poster, waarbij we een close-up zien van het gezicht van de Lecter. De film komt bij ons uit op 7 februari 2007.

De laatste is die van de nieuwe Pixar-prent Ratatouille (2007). Ratatouille is een rat die onder een restaurant in Parijs woont. Hij is anders dan de andere ratten, hij houdt namelijk niet zo van de riolen en van vuilnis eten. Hij verlekkert zich op het beste eten dat hij kan vinden. En daarvoor moet hij serieus wat risico's nemen.

De trailer ziet er in ieder geval al even leuk uit als de poster en de animatie, de shading, de textuur, de kadrages en de dialogen zijn opnieuw wat je wel kon verwachten van Pixar: simpelweg uitmuntend. Ik kijk echt uit naar deze animatie, meer dan bij Cars het geval was. De releasedatum voor België is 25 juli 2007.

***Related Posts***
31/12/2006: Hannibal Rising trailer
03/11/2005: Foto van Hannibal Lecter prequel
30/09/2005: Villain Top 50
30/03/2005: Gong Li in de Hannibal Lecter prequel
29/10/2004: Terugkeer naar de jeugd van Hannibal Lecter
28/09/2004: Analyse van Manhunter, Silence of the Lambs, Hannibal & Red Dragon