De FilmBlog

De blu-ray heeft een tijdje op zich laten wachten maar volgende week zou het exemplaar van Coraline (2006) in de winkel moeten liggen, een uitstekende en eigenzinnige stop-motion animatiefilm van Henry Selick (The Nightmare Before Christmas).

De film kreeg heel wat erkenning in diverse filmfestivals, alsook een Oscar-nominatie. Met zijn 96 minuten is het meteen ook de langste stop-motion film, op de voet gevolg door Corpse Bride (2005).

Korte inhoud: Coraline Jones (Dakota Fanning) verveelt zich stierlijk tot ze op een geheime deur stuit en aan de andere kant een alternatieve, betere versie van haar eigen leven ontdekt. In dit ogenschijnlijk volmaakte wereldje is lang niet alles wat het lijkt. Haar Andere Ouders – en met name haar Andere Moeder (Teri Hatcher) – willen haar nooit meer laten gaan. De pientere Coraline moet al haar moed bijeenschrapen om aan deze gevaarlijke plek te ontsnappen en haar enige echte familie te redden. Met behulp van spectaculaire stopmotiontechnieken toverde Henry Selick de bestseller van Neil Gaiman om tot een heerlijk griezelig tekenfilmavontuur!

Nope, dit is geen animatiefilmpje voor de allerjongsten. Het is best wel creepy. Maar er zitten zowel elementen in voor jongeren als voor volwassenen, en dat is ook de kracht van de betere animatiefilms. Goede acteurs maken de helft uit van de kwaliteit van een fictie film, maar voor animatiefilms ligt dat enigszins anders. De kwaliteit van het scenario en de karakter-uitwerking zijn hier van essentieel belang. En dat is hier zeker wel het geval. Komt daar nog bij dat er uitstekende acteurs werden gevonden voor de stem-vertolking.

Het zal jullie niet verbazen dat het een heus karwei is om een dergelijke prent in te blikken. Er waren zo’n 130 sets en voor één poppetje waren er 10 mensen aan het werk gedurende de 3 maanden. Op een gegeven moment heeft Coraline zelfs 16 verschillende expressies in 35 seconden. In totaal waren er zo’n 207’336 verschillende gezichtsuitdrukkingen. De shoot zelf duurde 18 maanden en er ging al een pre-productie vooraf van 2 jaar. Het heeft dus veel zweet en tranen gekost om deze film te maken, en het resultaat mag gezien zijn.

Op de blu-ray vinden jullie een pak deleted scenes, een uitgebreide making off en filmcommentaar van regisseur Henry Selick en componist Bruno Coulais. Zeker een aanrader.

***Related Posts***
16/10/2009: Stop-motion Corpse Bride van Tim Burton
12/06/2009: Coraline met Teri Hatcher

Als jullie op zoek zijn naar een aantal fijne Blu-rays moeten jullie zeker uitkijken naar Warner Bros Essentials. Onder dit kwaliteitslabel treffen jullie een waaier van films aan, waar je simpelweg niet omheen kan. Maar liefst 42 titels kwamen op 15 september in de rekken, telkens voor een bijzonder gunstige prijs. In het najaar zal dit aanbod verder worden uitgebreid. De films krijgen een adviesprijs mee van 17,50 euro. Zoals de naam het al liet verstaan, zijn het 'essentiële' schijven die niet mogen ontbreken aan jullie collectie. Onder dit label vinden jullie o.a. Corpse Bride.

Ik ben altijd al een grote fan geweest van Tim Burton, ook al is hij volledig verantwoordelijk voor de zwakke Planet of the Apes remake. Het is een regisseur met een grote persoonlijkheid en een uitgesproken filmstijl die heel wat filmmakers heeft geïnspireerd.

Ik kan geen andere regisseur benoemen die zoveel uiteenlopende films kan maken zoals het surreële, fantastische en komische Edward Scissorhands, Beetle Juice, Charlie and the Chocolate Factory, de sprookjesachtige griezelfilms Sleepy Hollow, Sweeney Todd, de populaire Hollywood films Planet of the Apes, Batman, het portret van Ed Wood, animatiefilms zoals Nightmare Before Christmas, en nog steeds zijn stempel kan zetten met een visuele en thematische toon. En elk project waar deze man mee bezig is, kan mij telkens boeien. Ook het animatie project, Corpse Bride wist me te boeien.

Korte inhoud: We bevinden ons in een 19e eeuws dorpje. De verlegen Victor (Johnny Depp) is nerveus voor zijn huwelijk met Victoria (Emily Watson). Hij besluit de huwelijksbeloften te oefenen op een uit de grond stekende tak. Tot zijn schrik verrijst uit de grond The Corpse Bride (Helena Bonham Carter) die claimt dat het huwelijk gegrond is. Victor belandt in 'The Land Of The Dead' terwijl Victoria nog altijd op hem wacht in The Land Of The Living. Vindt Victor nog wel zijn ware liefde als deze twee werelden met elkaar in aanraking komen?

Het verhaal is geïnspireerd op een 19de eeuws sprookje over een man die per vergissing in het huwelijk treed met een lijk. Victor is naar de onderwereld gebracht voor de akelige huwelijksceremonie met The Corpse Bride, en dit allemaal terwijl zijn levende bruid Victoria op hem zit te wachten in 'de wereld van de levenden'. Desondanks de morbide toestanden valt Victor voor de charmes van die onderwereld, maar hunkert toch naar de echte wereld en vooral ook naar zijn ware liefde. En ook al lijken de drie hoofdpersonages niet meteen romantische zielen te zijn gezien hun omgeving en de streng Victoriaanse mores van hun tijd, beschikken ze toch over voldoende passie en hartstocht die deze macabere animatiefilm omtovert in iets romantisch. Het zijn op de eerste plaats vertederende personages die zich voortbewegen in een uitbundige visuele en muzikale stijl. Dit alles maakt van Corpse Bride zo'n verrukkelijke stop-frame animatiefilm.

Op de Blu-ray vinden liefhebbers van animatie heel wat interessante documentaires en making-off's. Ook componist Danny Elfman doet er zijn verhaal over de aanpak van dit griezelig, romantisch verhaaltje die zich afspeelt in twee werelden. De film is niet alleen een aanraden voor animatie-liefhebbers of voor Tim Burton fans of amateurs van necrofilie, maar zeker ook voor het gehele gezin. En als jullie verzot zijn op de animatie-techniek moeten jullie zeker ook uitkijken naar Coraline (2009).

*** Warner Bros Essentials ***
13/10/2009: The Shining
11/10/2009: Batman Begins

Zoals jullie waarschijnlijk al hebben ervaren, stop-motion is terug van weggeweest. Niet alleen wordt de techniek toegepast in recente commercials maar ook in animatiefilms. Zo is er niet alleen de Belgische Paniek in het Dorp (2009), maar nu ook Coraline (2009).

Neen, het is geen nieuwe wasverzachter maar de eerste stop-motion animatiefilm die geheel is opgenomen met 3D-technologie en bij mijn weten trouwens ook de langst durende film (100 min), geregisseerd door Henry Selick (The Nightmare Before Christmas). Een productie die 2 jaar in pre-productie zat en 18 maanden in productie, waarbij 130 sets werden gebouwd over 52 studios. In tegenstelling tot Paniek in het Dorp hebben we hier niet te maken met een zacht en braaf animatiefilmpje. Het is een modern sprookje dat jong en oud durft te prikkelen.

Korte inhoud: Coraline (Dakota Fanning) is een dertienjarig meisje die er de pest in heeft. Ze hebben zopas moeten verhuizen en haar ouders journalisten hebben het zo druk dat ze geen tijd meer vinden voor haar. Tot op de dag dat Coraline ontdekt dat er in haar huis een muur is die leidt naar een parallel universum. Omdat ze daar onder meer te maken krijgt met een andere moeder (Teri Hatcher), een andere vader (John Hodgman) en buren die plots fenomenale circusacts in de benen blijken te hebben, staat haar wereld op z'n kop. Komt daar nog bij dat ze allemaal knopen hebben waar hun ogen moeten zijn.

Het grimmige, behoorlijk donkere sprookje, die een beetje doet denken aan Tideland (2005) van Terry Gilliam, is afkomstig van de fantasy-auteur Neil Gaiman (Stardust, Beowulf, The Sandman) en was gesneden koek voor regisseur Selick, die zweert bij stop-motion. Hij animeert met engelengeduld poppen in schitterend uitgewerkte decors. En het resultaat is dan ook verbluffend, met personages die tot 16 expressies vertonen in een tijd van 35 seconden. Neem van mij aan dat dit veel, héél véél werk verreist.

Kijk, ik zal er geen doekjes om winden, de King Kong (1976) versie van producer Dino De Laurentiis is erover en allesbehalve respectvol voor het origineel. Maar net daarom heeft de film ook zijn verdiensten, en is op heel wat vlakken zelfs leuker dan de King Kong (2005) versie van Peter Jackson. Beide versies hebben wel hun inspiratie gezocht in de superieure King Kong (1933) versie van Cooper en Schoedsack, die nog steeds onovertroffen blijft. Uiteraard is de laatste versie van de gorilla véél beter geanimeerd en was de fotografie indrukwekkender (had ook 350 keer meer budget dan het origineel), maar er is meer nodig dan ‘beauty’ en ‘beast’ voor een geslaagde prent te maken.

Het eerste wat opviel in de film is uiteraard de meer realistische gorilla, in tegenstelling tot de stop-motion gorilla in de versie van de jaren 30 hebben we hier Rick Baker die in verschillende sequenties een gorilla-pak heeft gebruikt. En voor een film uit de jaren 70 was dit best wel overtuigend, hoewel de film niet echt de Academy Award verdiende voor speciale effecten. Bij één shot van ongeveer 10 seconden tijdens de New York sequentie zien we de mechanische King Kong van Carlo Rambaldi in ware grote. Dit moet één van de pijnlijkste momenten zijn van de film. Dit hadden ze uit de montage moeten knippen, want het ziet er allesbehalve realistisch uit. Maar gezien de producers hiervoor 1,7 miljoen dollar voor hadden betaald moest het toch zijn plaatsje hebben in de film. Rick Baker heeft met zijn goedkoper apenkostuum de film gered, zoveel is duidelijk. Ook de close-up shot waar de jonge vrouw op de neus timmert van Kong, werkt niet. Uiteraard heeft de 3D animatie in de versie van 2005 heel wat meer overtuigingskracht, maar deze cgi-techniek stond in die periode nog in zijn kinderschoenen. Het tweede wat ik zo treffend vond aan de film was het efficiënte scenario van Lorenzo Semple Jr. (Three Days of the Condor) met zijn leuke dialogen, maar ook de bewuste campy scènes zorgen ervoor dat alles heel genietbaar en ontspannend blijft.

Er zitten compleet foute scènes in de film, en vandaar ook de vele negatieve reviews, maar deze fouten wegen zeker niet op tegen al de punten die de film scoort. En dat brengt me bij de voortreffelijke cast die zich perfect in de sfeer van de film weten in te werken onder begeleiding van regisseur John Guillermin (The Towering Inferno). Hier is geen sprake van een gillende en krijsende Naomi Watts die vooral dienst doet als decorstuk, van wie we enkel te weten komen dat ze aan het begin van de film honger heeft en dat aan het einde haar kapsel nog steeds in model ligt, ondanks de felle wind bovenop de Empire State. Hier zien we een emotionele, speelse en verleidelijke Jessica Lang die duidelijk tegengewicht bezorgt aan het gigantische monster. Lange maakte met deze film haar debuut en verkreeg al meteen een Golden Globe.

Korte inhoud: Olie-executive Fred Wilson (Charles Grodin) gaat met een schip en bemanning naar een afgelegen eiland in de buurt van Sumatra om er olie te vinden (in de jaren 70 kende de wereld ook een olie-crisis). De antropoloog met lange haren, Jack Prescott (Jeff Bridges), glipt mee op het schip omdat hij vermoedens heeft dat er ook iets anders op het eiland is. Tijdens de tocht onderscheppen ze een rubberen reddingsbootje met een jonge actrice die zich niets meer kan herinneren van de geleden schipbreuk. Eenmaal op het eiland wordt de jonge Dwan (Jessica Lange) ontvoerd door de inboorlingen die haar willen offeren aan Kong, een reusachtige gorilla.

Daar waar Star Wars geen digitale heruitvinden nodig had (in de vorm van voorbij lopende beestjes) zou deze film daarentegen wel een opknapbeurt kunnen gebruiken, zowel op beeld als op de klankband die iets te gedateerd wordt. Zoals ik al eerder had vermeld zijn er een aantal scènes met Kong die iets minder statisch mochten zijn, maar ook de montage laat nu en dan steken vallen. Neem nu de eind-sequentie op de Twin Towers waar Kong wordt aangevallen door de helikopters. De gorilla slaagt er in één helikopter in stukken te slaan, maar de monteur van de film had dit blijkbaar niet door wat in de opeenvolgende shots zien we hetzelfde aantal rondvliegen. Ok, dit zijn schoonheidsfoutjes, maar deze horen niet thuis in een productie op dit niveau met dergelijk budget.

Maar daar waar de romance volledig in het water valt in de versie van Peter Jackson (alsook de versie uit de jaren 30), werkt de romantiek hier op twee fronten. Zowel de relatie van Dwan met de antropoloog als met het beest worden bijzonder knap uitgewerkt. In het origineel hadden we een haat-relatie tussen Ann en het beest, hier zien we dat Dwan gevoelens krijgt en op het einde zelfs de aap in bescherming wil nemen. Er zit ook een prachtige scène in de film op een geweldige en fel onderschatte muziekscore van John Barry waar we Kong zien die Dwan aan het droogblazen is. Dit zijn de scènes die op het netvlies blijven plakken. Dit zijn de scènes die de filmgeschiedenis ingaan. Dergelijke scènes vind je niet in de recente King Kong remake. Daar moet je het stellen met ridicule danspasjes en jongleer-kunstjes die meer op de zenuwen werken dan iets anders.

Maar ook de cinematografie van Richard H. Kline is indrukwekkend en komt goed tot zijn recht in de Blu-ray versie van de film. De boten die zich een weg banen door de dikke mist, de suspens fotografie bij de presentatie van King Kong, alsook de fotografie van eiland zijn aangrijpend.

Kortom, het is geen hoogvlieger maar voor een film met een gorilla van 12 meters hoog is dit toch wel een zeer ontspannende prent waar je meteen een haat/liefde relatie aan overhoudt. De stijl van de film is heel apart en wellicht niet bestemd voor heel wat mensen, maar gezien het onderwerp denk ik dat deze campy en cynische aanpak heel verdienstelijk is. Universal heeft de film uitgebracht op Blu-ray met een knappe high-def widescreen transfer met veel contrast en een mooi en correct kleurenpalet. Ook King Kong ziet er veel robuuster en scherper uit dan wat ik had gedacht. Af en toe zie je wel een licht verschil in korrel tussenin bepaalde shots, vooral de shots waar gewerkt werd met miniaturen. Er zijn geen extra’s van belang, maar al bij al zeker een Blu-ray die niet mag ontbreken aan jullie collectie.

***Related Post***
18/12/2005: King Kong (2005) filmbespreking

In de Gloria en Het Eiland acteurs Tom Van Dyck, Lucas Vanden Eynde, Wim Opbrouck, Frank Focketijn, Ann Miller, Tania Van der Sanden en Bruno Vanden Broucke hebben hun stem geleend aan de Vlaamse versie van Belgische stop-motion animatiefilm Panique au Village (2009) van Stéphane Aubier en Vincent Patar. Ook Willy's en Marjetten acteur Jelle De Beule neemt een belangrijke rol voor zijn rekening. De prent is gebaseerd op de gelijknamige animatiereeks en werd onlangs geselecteerd op het Festival van Cannes. Paniek in het Dorp zal binnenkort bij ons in de bioscoop draaien. De film wordt uitgegeven door Beast Animation Studio (zie ook hun blog).

Korte inhoud: Animated plastic toys like Cowboy, Indian and Horse have problems, too. Cowboy and Indian's plan to surprise Horse with a homemade birthday gift backfires when they destroy his house instead. Surreal adventures take over as the trio travel to the center of the earth, trek across frozen tundra and discover a parallel underwater universe where pointy-headed (and dishonest!) creatures live. With panic a permanent feature of life in this papier mâché town, will Horse and his girlfriend ever be alone?

Fans van Robot Chicken zullen hier echt van smullen. Het is iets braver dan de animatiefilmpjes van Seth Green, maar het is zeker ook wel hilarisch. Vreemd genoeg zijn er bitter weinig mensen die hiervan hebben gehoord. Bij deze heb ik dan mijn steentje bijgedragen tot de bekendheid van een opmerkelijke Belgische animatiefilm.

Wat beter om de ochtend te beginnen met wat Robot Chicken Star Wars humor van de makers Seth Green en Matthew Senreich. Voor mij kan de dag al niet meer stuk. De beste stukjes voor mij zijn die met Palpatine en Darth Vader.

***Related Post***
07/11/2006: Robot Chicken op You Tube

De box-office resultaten mogen dan wel in de States wat tegenvallen, Flushed Away (2006) van David Bowers en Sam Fell, is geen slechte animatiefilm. Maar de titel werd bittere realiteit voor de film die letterlijk werd weggespoeld door het succes van Borat en een reeks andere animatiefilms van rivaliserende studio’s.

Korte inhoud: De rat Roddy (Hugh Jackman) woont in een veilige kooi in de dure wijk van Londen, tot op de dag dat hij door een inbreker door het toilet wordt gespoeld. Hij komt via het riool terecht in een ondergrondse wereld en wil zo snel mogelijk terug naar huis. Hij krijgt hierbij hulp van Rita (Kate Winslet), die hij heeft beloofd ruim te belonen als zij hem weer thuis weet te krijgen. Dit lijkt echter makkelijker gezegd dan gedaan als blijkt dat de kwaadaardige Toad (Ian McKellen) achter het tweetal aan zit.

Normaal gezien scoren animatiefilms hoog aan de box-office, maar deze DreamWorks Animation / Aardman productie bracht niet voldoende geld in het laatje, vooral dan in de States. Dat resulteerde in heel wat spanningen tussen de twee studio's met mogelijk een breuk in de nabije toekomst. Flushed Away verdient eigenlijk niet om in dit lijstje te staan van flops, want de film deed het dan weer wel goed in de rest van de wereld. De film haalt zelfs een knappe 76% op Rotten Tomatoes. De kostprijs was hoe echter veel te hoog en daar ligt volgens mij de sleutel van de grote teleurstelling. Maar dit prijskaartje is dan weer het gevolg van de vele ‘last minute’ wijzigingen die doorgevoerd moesten worden en die het budget van de film opblies.

Dit was tevens de eerste volledig computer gestuurde animatiefilm van Aardman, die normaal bekend staat voor zijn stop-motion. De reden van deze overschakeling was dat ze te doen zouden hebben met 'water', iets wat niet zo goed te manipuleren is in stop-motion en omdat water ook niet goed reageert op plasticine modellen.

Er zit tevens heel wat talent bij de nevenrolletjes. Zo wordt Le Frog gespeeld door Jean Reno, Whitey door Bill Nighy en Spike door Andy Serkis. Het is misschien niet zo complex en vernuftig al seen Pixar-film, maar het is zeker de moeite waard voor de allerjongsten.

Het 2de seizoen van Robot Chicken is reeds te bekijken via You Tube, en ze zijn al even krankzinnig als het eerste seizoen die je momenteel kan kopen op DVD (leuk eindejaarsgeschenk trouwens). Robot Chicken is een Amerikaanse stop-motion animatiereeks van het productiehuis Stup!d Monkey onder leiding van Seth Green (bekend als de zoon van Dr. Evil in Austin Powers) en Matthew Senreich. De serie is een soort parodie op onze pop-cultuur.

Via een gemechaniseerd cyborg kieken worden we blootgesteld, op A Clockwork Orange-wijze, aan telkens 10 minuten van zapping – waarbij we fragmenten te zien krijgen van tv-shows (The A-Team, Alias,…), films (E.T., Transformers, Highlander,…) en allerhande rotzooi die we dagelijks geserveerd krijgen. De scènes worden vertolkt door barbie-poppetjes, lego-figuurtjes en comic-toys. Het is gewoon te gek.

Op You Tube kunnen jullie wel een aantal fragmenten van de animatiereeks zien, maar ik raad jullie aan de DVD aan te schaffen. Het is gewoon plezier verzekerd.

***Related Post***
20/06/2007: Robot Chicken goes Star Wars