De FilmBlog

Het mag duidelijk zijn dat er een fanbase is voor de Underworld films … of voor vampierenfilms, want deze franchise blijft scoren aan de box-office. Met een vrij beperkt budget weet de film toch altijd voldoende geld in het laatje te brengen, en zolang er een publiek voor is zullen ze ook sequels blijven maken. En we zijn ondertussen gekomen aan het 4de deel, Underworld: Awakening (2012), waar we opnieuw Selene terug vinden, nadat we haar in de prequel Underworld 3: The Rise of the Lycans (2009) uit het oog waren verloren. Ze werd even vervangen door de niet-onaardige Rhona Mitra. Hier vertrekken we dus eigenlijk van Underworld: Evolution (2006), maar dan veel later in de tijd.

Korte inhoud: Selene (Kate Beckinsale), de vampierenstrijdster, is net uit een twaalfjarige cryogene slaap ontwaakt. De wereld is in die periode drastisch veranderd: de mens heeft het bestaan van vampieren en weerwolven ontdekt, en voert een meedogenloze oorlog om beide onsterfelijke soorten uit te roeien.

Len Wiseman heeft opnieuw het scenario geschreven, die nadien werd bewerkt door 3 andere scenaristen (John Hlavin, J. Michael Straczynski, Allison Burnett). De film wordt ingeblikt door het Zweedse regisseursduo Måns Mårlind en Björn Stein, die een jaar geleden de film Shelter (2010) hadden gemaakt met Julianne Moore en Jonathan Rhys Meyers in de hoofdrol. Een absurde psychologische thriller met bovennatuurlijke trekjes die nauwelijks het bekijken waard was en die snel naar de dvd-markt werd versast. Dat belooft voor de nieuwe prent.

Ik ben zelf geen fan van de franchise. Ik vind de verhaallijnen behoorlijk saai, ook al blijft Kate er uiteraard schitterend uitzien als actieheldin in sexy latex catwoman-like pakje (cf. frame at 1:50). Maar toch ga ik alle films gaan zien, ook al weet ik dat ze me zullen omarmen met elk mogelijk cliché en dat het acteerwerk wederom om van te huilen is. Ook het feit dat ze deze keer hebben geopteerd voor meer 'mensen' om zo de bodycount wat op te krikken, lijkt me wat gratuit. Het enige wat mij min of meer nog kon bekoren bij de franchise, was net het ontbreken van 'humans'.

Maar het blijft gewoon veel beter dan die Twilight crap.Weet je wat misschien leuk was geweest, een ontmoeting tussen Seline en Blade. Wat? Underworld is in essentie een afkooksel van Blade met Resident Evil knipoogjes. Wesley Snipes is misschien wat oud aan het worden, maar Michael Jai White zou een sterke opvolger kunnen zijn.

Beckinsale is echter niet de enige aantrekkingspool in de film, want er is ook de mooie verschijning van de 19-jarige India Eisley, naast de Duitse stoot Sanny Van Heteren en de Engelse Sandrine Holt. De film komt op 14 maart 2012 in de bioscoop, en dus niet zoals we allemaal dachten 'direct-to-dvd'.

***Related Posts***
08/11/2007: Underworld 3: Rise of the Lycans
16/12/2006: Underworld Evolution in Top 10 slechtste films van 2006
24/01/2006: Underworld Evolution verrast aan de box-office
15/01/2006: Underworld Evolution trailer
03/08/2005: Underworld Evolution hopelijk beter dan het origineel
29/07/2005: Kate Beckinsale HQ pics

Gezien de eerste Clash of the Titans (2010) abnormaal veel geld in het laatje heeft gebracht (bijna 500 miljoen dollar), kon het ook niet anders dat er een vervolg zou komen. En hier is dan Wrath of the Titans (2012), deze keer in regie van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Killing Room), de man die ons dit jaar niet echt kon overtuigen met zijn lawaaierige World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Wel de decibels blijven even hoog, maar hopelijk klinkt alles minder vals dan zowel zijn vorige film als de eerste Clash of the Titans.

Korte inhoud: Tien jaar nadat hij in een heroïsch gevecht de monsterlijke Kraken heeft verslagen, probeert Perseus (Sam Worthington) – halfgod en zoon van Zeus (Liam Neeson) – een normaal leven te leiden als visserman. Ondertussen strijden goden en Giganten om de overheersing. De goden zijn verzwakt door een gebrek aan menselijke devotie en verliezen de controle over de gevangen Giganten en hun woeste leider Kronos, de vader van de heersende broers Zeus, Hades (Ralph Fiennes) en Poseidon (Danny Huston). Het triumviraat heeft hun vader lang geleden van de troon gestoten en hem aan zijn lot overgelaten in de Tartarus, een kerker diep in de onderwereld. Wanneer Hades en Ares (Édgar Ramírez), Zeus’ goddelijke zoon, een deal met Kronos sluiten om Zeus gevangen te nemen, neemt de macht van de Giganten toe en barst de hel op Aarde los. Samen met de krijgster Andromeda (Rosamund Pike), Argenor (Toby Kebbell), halfgod en zoon van Poseidon, en de gevallen god Hephaestus (Bill Nighy) trekt Perseus diep de onderwereld in om Zeus te redden, de Giganten te overwinnen en de mensheid te redden.

Bon, ik had het al niet voor de eerste film en zo te zien ga ik het ook niet hebben voor de tweede. Maar er is zeker wel een publiek voor, net zoals er een publiek is Transformers trilogie. Toch heb ik de indruk dat deze film misschien meer van een leuke joy ride zal worden dan de eerste film. De trailer ziet er in ieder geval beter uit dan de gehele eerste film. Ook al zijn de makers van de trailer niet bijster origineel geweest met de keuze om er Marilyn Manson muziek op te plakken (done this again, again and again). Tevens ook zielig dat ze het moeten hebben van een cover-nummer in plaats van een originele song. Ik hoop dat we na deze trailers de ‘Sweet Dream’ covers voor een lange periode kunnen opbergen in de done this, did that kast.

Gemma Arterton zit niet meer in de sequel. Ook het leukste personage uit de vorige film, Medusa, zit er spijtig niet meer in, maar werd vervangen door die kerel uit de Efteling. Zal wel leuk zijn het doelpubliek van 14-jarigen. De iets oudere bevolkingsgroep zal zich tevreden moeten stellen met een script bestaande uit cgi-scènes, neergepend door een bataljon van scenaristen (Dan Mazeau, David Johnson, Steven Knight, Greg Berlanti, Dan Mazeau, David Johnson) die blijkbaar elk hun favoriet mythologisch monster op papier mochten zetten. Anderzijds is er nog Rosamund Pike. Ze lijkt in de trailer wel een beetje verloren gelopen tussen de minotaurs, cyclopen en chimera's. Begrijpbaar. Moet niet eenvoudig zijn om te wandelen tussen green keys met tracking points.

Maar laten we even eerlijk zijn, zit er iets in die eerste peperdure beelden die je overtuigen om deze film in de bioscoop te gaan zien. Worthington is niet meteen mijn favoriete acteur, en de rest van de acteurs loopt er maar een beetje bij als figuranten in een ensemble-film. Van de muziek kon ik dus niet genieten (cf. die Marilyn Manson crap), en verhaalgewijs denk ik niet dat het een prioriteit was van de scenaristen. Komt daar nog de bedenkelijke reputatie van de regisseur en we hebben een visueel verbluffende drol die weliswaar voldoende geld zal opbrengen en niemand echt zal kunnen bekoren. Spijtig dat alle opbrengsten van deze film niet kunnen gaan naar de Music for Life actie, om de kindjes te helpen in de Derde Wereld met diarree.

***Related Posts***
13/08/2010: Clash of the Titans review
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje

Deze sequel is er in stroomversnelling gekomen, ook al was Sherlock Holmes (2009) niet meteen een geniale prent. Maar we moeten Guy Ritchie toch een pluim op zijn hoed steken. Hij is er in geslaagd om Sherlock Holmes vanonder het stof te halen en hem weer compleet hedendaags te maken, met een potentieel voor nog meer vervolgfilms.

Maar de reden waarom deze Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011) in een stroomversnelling kwam, heeft uiteraard alles te maken met de gigantische recette van 524 miljoen dollar. Het werd tevens de meest succesvolle prent van Guy Ritchie, en uiteraard zag hij ook wel een vervolg zitten, tezamen met zijn twee hoofdacteurs die elk een flink ereloon krijgen om hun rol te hervatten. Het bedrag die wordt genoemd is 15 miljoen dollar, wat zowat neerkomt op het gehele productiebudget van de Amerikaanse remake van Loft (2013). En dat is voor beide acteurs een nieuw recordbedrag.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Wees gerust, er zit ook wat vrouwelijk geweld in de film. Zo komt Rachel McAdams terug als Irene Adler en Kelly Reilly als Mary Morstan. We zien ook Noomi Rapace opduiken die Lisbeth Salander speelde in de Millennium films en binnenkort tezien zal zijn in de science fiction film Prometheus (2013).

Alle ogen zullen echter niet gericht zijn op de boezems van bovenstaande dames, maar wel naar de vertolking van de aartsrivaal van Sherlock Holmes. Professor Moriarty is een figuur die het leven van de detective op stelten kan zetten, want de man is al zo slim als Sherlock zelf. Ook al heeft Arthur Conan Doyle hem slechts twee keer opgevoerd in zijn oeuvre blijft hij tot de verbeelding spreken, net zoals Darth Vader in Star Wars of The Joker in de Batman films. De rol van Moriarty wordt hier vertolkt door Jared Harris, die we vooral kennen van zijn rollen in diverse tv-series (Fringe, The Riches). Spijtig dat ze Brad Pitt, Gary Oldman, Daniel Day-Lewis, Sean Penn of Javier Bardem, die elk in aanmerking kwamen voor de rol, niet hebben kunnen overtuigen. Jared Harris is geen slecht acteur, maar ik word er niet wild van.

De trailer van de film belooft veel van hetzelfde. Dus als jullie hebben genoten van de eerste film, zal deze sequel wel in de smaak vallen. Het ziet er tevens uit dat zowel de makers als de acteurs er heel veel zin in hadden. Toch zit er zo’n een Wild Wild West (1999) kantje aan (iet meer mainstream, iets dommer en cheesier), wat me toch wat zorgen baart, en mannen in vrouwenkleren hebben zelden goede films opgeleverd. De film komt op 28 december 2011 bij ons in de zalen.

Guilty pleasure. Mocht de term nog niet bestaan, dan zou hij zeker zijn uitgevonden voor deze Scream 4 (2011), een film die weinig nieuws toevoegt aan het genre, maar oh zo entertainend is. Regisseur Wes Craven en scenarist Kevin Williamson tonen dat er nog hoop is voor franchises die eindigden met een sisser (Scream 3 in 2000) en dat het nooit te laat is om een genre opnieuw uit te vinden.

Korte inhoud: Vijftien jaar is het ondertussen geleden dat seriemoordenaar Ghostface en zijn mes hun opwachting maakten in het tot dan toe vredige stadje Woodsboro. Ter gelegenheid van deze lugubere verjaardag brengt overlever Sidney Prescott (Neve Campbell) een bezoekje aan haar voormalige woonplaats. Sidney heeft namelijk een boek geschreven over de moorden, en geen betere plaats om met je book tour halt te houden dan de plaats waar het allemaal begonnen is. Sidney’s aanwezigheid zorgt echter niet alleen voor starende blikken en gefluister, maar ook voor een hele resem nieuwe moorden. Ook Ghostface wil immers de vijftiende verjaardag van de moorden herdenken…

New decade. New rules luidt de tagline van deze Scream 4. En inderdaad, er is niet alleen veel gebeurd in Woodsboro, maar ook in het filmlandschap. De teen slasher — en eigenlijk de horrorfilm tout court — die met de eerste Scream (1996) een revival kende aan het einde van de jaren ’90 (zie ook o.a. I Know What You Did Last Summer, Urban Legend of Final Destination) heeft moeten plaatsruimen voor de torture porn, genre Saw en Hostel. Maar Craven en Williamson hebben het duidelijk niet zo begrepen op Jigsaw en consoorten en brengt met Scream 4 weer een ouderwets avondje griezelen, waarin achter elke hoek een gek met een mes kan staan, en zelfs een bloempot je hartslag doet versnellen.

Scream 4 steekt regelmatig de draak met de nieuwe regels in het horrorgenre, zo is het onverwachte nu het nieuwe cliché, kunnen maagden sterven, terwijl je momenteel blijkbaar meer kans hebt een sadistische moordenaar te overleven als je gay bent. Het is maar dat u het weet. Een van de sterke punten van de franchise is altijd al zijn grote dosis humor en zelfrelativering geweest. Ook in Scream 4 is dit niet anders met een heerlijk verrassende openingsscène met Anna Paquin en Kristen Bell (bijna zo onverwacht als de dood van Drew Barrymore in 1996).

Op vijftien jaar tijd zijn natuurlijk niet alleen the movies veranderd, maar ook de maatschappij. Zo kende het internet uiteraard een serieuze boom en lopen tieners nu allemaal al twitterend rond met een iPhone waarmee ze meteen al hun media kunnen streamen. Dat biedt niet alleen nieuwe mogelijkheden voor de filmmakers maar ook voor Ghostface, die het wel geinig vindt om zijn moorden te filmen en op internet te zwieren. Voor de personages uit de eerste Scream-generatie is het echter even wennen aan al deze nieuwe technologie, zo schrikt sheriff Dewey Riley (David Arquette) zich een hoedje wanneer het nieuws over de moorden plots alomtegenwoordig op internet staat.

Er wordt voorts weinig geraakt aan de succesformule van de eerste film. De acteurs werden voor de eerste Scream al gerecruteerd uit het televisievijvertje (Neve Campbell uit ‘Party of Five’, Courteney Cox uit ‘Friends’, in de sequels Sarah Michelle Gellar uit ‘Buffy the Vampire Slayer’, of Scott Foley uit ‘Dawson’s Creek’). Ook in Scream 4 duiken weer heel wat bekende tv-gezichten op zoals Hayden Panettiere (‘Heroes’), Adam Brody (‘The OC’), Kristen Bell (‘Veronica Mars’) of Anna Paquin (‘True Blood’). Zij worden aangevuld met youngsters als Emma Roberts, Erik Knudsen en Rory Culkin zodat niet alleen de fans van het eerste uur blij zullen zijn met de terugkeer van Campbell, Cox en Arquette, maar ook het huidige tienerpubliek leeftijdsgenoten krijgt om zich mee te identificeren.

Het scenario van Williamson zit clever ineen, en verveelt geen seconde. Elk personage passeert wel eens de revue als mogelijke verdachte, maar de kans is klein dat u de uiteindelijke moordenaar kan ontmaskeren. En tegelijk komt deze ontknoping helemaal niet onwaarschijnlijk over. En dat is nu net de kracht van de Scream-films: de motieven van de dader blijven geloofwaardig, en het geheel wordt gebracht met een grote saus humor.

‘Don’t fuck with the original’, zegt Sidney Prescott ergens in de film. Sequels zijn dan ook zelden de beste film uit deze reeks, maar deze Scream 4 doet wel een zeer verdienstelijke poging. Scream 4 is meer dan guilty pleasure, het is gewoon een goede film. Welcome back, Sidney!

***Related Posts***
25/01/2011: Scream 4 trailer
31/08/2010: Anna Paquin en Kristen Bell in Scream 4
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Er is op dit ogenblik nog geen regisseur verbonden aan Star Trek 2 (2012). Wat we wel weten is dat de oorspronkelijke cast terug van de partij is: Chris Pine zien we terug als James T. Kirk, Karl Urban als Bones en Zachary Quinto als Spock. Ook de knappe Zoe Saldana en de gekke Simon Pegg keren terug.

De vraag die velen zich nu stellen is of we deze keer een cameo mogen verwachten van William Shatner. Regisseur J.J. Abrams had zijn oog wel laten vallen op Leonard Nimoy, die de rol van Spock speelde in de tv-serie. Op de vraag waarom hij Shatner niet had gecast zei hij het volgende: "We actually had written a scene with him in it that was a flashback kind of thing, but the truth is, it didn't quite feel right. The bigger thing was that he was very vocal that he didn't want to do a cameo. We tried desperately to put him in the movie, but he was making it very clear that he wanted the movie to focus on him significantly."

Shatner is een man op leeftijd maar ook iemand met een vurig temperament vergezeld van een immens ego. Het zal dus niet eenvoudig zijn om hem "maar een cameo'tje aan te bieden". Anderzijds is hij jaren het gezicht geweest van de serie en het zou voor de fans toch ook wel een mooi gebaar zijn. En Shatner zelf staat te trappelen om mee te doen, zeker in het licht van het succes van de vorige film. In een interview op Guardian zei hij het volgende: "I would be so interested in doing it, especially with that wonderful director JJ Abrams, but I don't see how it's possible and maybe we all have gone beyond that."

Maar zoals ik zei, is het lang nog niet zeker dat J.J. de sequel zal inblikken, dus misschien is er nog hoop voor Shatner. In zijn commentaar is hij zeker niet strijdvaardig, maar blijft hopen op een zekere toenadering.

Scenaristen van dienst zijn opnieuw Alex Kurtzman, Damon Lindelof en Roberto Orci. Hopelijk wordt de film al evengoed als de eerste film. Voor de fans van Zoe Saldana is hier een reeks high quality pics.

*** HQ picture gallery Zoe Saldana ***

Het wordt een beetje een afgezaagd liedje telkens opnieuw te zeggen dat met elke nieuwe film de ‘Harry Potter’-reeks weer een beetje donkerder wordt. Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix, de vijfde film in het rijtje, doorbreekt dit patroon niet, en dus is Hogwarts weer een stukje gevaarlijker en duisterder. Dat komt in deze film doordat de kracht van Harry en Lord Voldemort toeneemt, maar ook omdat Harry, zijn vrienden én het publiek ouder en volwassener zijn. The Order of the Phoenix is Harry Potters coming of age verhaal, met zijn eerste kus, maar ook met nieuwe verantwoordelijkheden.

Korte inhoud: Harry Potter keert na de zomervakantie terug naar Hogwarts voor zijn vijfde jaar aan de tovenaarsschool. Daar ontdekt hij daar al snel dat de tovenaarsgemeenschap de waarheid over zijn recente ontmoeting met Lord Voldemort (zie Harry Potter and the Goblet of Fire) ontkent. Omdat Cornelius Fudge, de minister van magie, vreest dat Dumbledore liegt over Voldemorts terugkeer om Fudges macht te ondermijnen en zijn baan af te pakken, stelt de minister met Dolores Umbridge een nieuwe leraar ‘Defense Against the Dark Arts’ aan. Umbridge moet een oogje in het zeil houden op Hogwarts en daarbij gaat haar aandacht vooral naar schoolhoofd Dumbledore. Daardoor verwaarloost ze de lessen en laat ze de leerlingen onvoorbereid achter. Harry besluit het recht in zijn eigen handen te nemen en organiseert met een aantal medestudenten geheime meetings (onder de naam ‘Dumbledore’s Army’) om zichzelf tegen de donkere krachten te beschermen.

De Brit David Yates is er in geslaagd van het dikste boek uit de hele reeks (ca. 800 bladzijden), de kortste film te maken. Met 138 minuten blijft The Order of the Phoenix, onder de speeltijd van The Sorcerer’s Stone (152 min.), The Chamber of Secrets (161 min.), The Prisoner of Azkaban (141 min.), The Goblet of Fire (157 min.), The Half-Blood Prince (153 min.) en The Deathly Hallows: Part 1 (146 min.).

In deze kortere speelduur zit meteen ook het grootste minpunt van The Order of the Phoenix want er is enorm veel interessant materiaal uit het boek gesneuveld. Het lijkt er zelfs op dat scenarist Michael Goldenberg (Contact) alle vrolijkheid uit het boek heeft weggetoverd en alleen de duisterheid heeft overgehouden. Geen spoor van de triomfen van Ron (Rupert Grint) tijdens het Quidditsch, de vriendschap tussen Harry (Daniel Radcliffe), Ron en Hermione (Emma Watson) komt zeer weinig aan bod en de ontluikende liefde tussen Harry en Cho wordt afgehaspeld met een vluchtige kus.

Veel van de terugkerende personages worden ook naar de achtergrond verschoven ten voordele van de strijd tussen Harry en Lord Voldemort (Ralph Fiennes). Severus Snape (Alan Rickman), Sybil Trelawney (Emma Thompson), Hagrid (Robbie Coltrane), Minerva McGonagall (Maggie Smith), Mad’Eye Moody (Brendan Gleeson), Remus Lupin (David Thewlis), Albus Dumbledore (Michael Gambon), de Weasley’s, de Malfoys en zelfs Sirius Black (Gary Oldman), ze lopen er allemaal een beetje voor spek en bonen bij en meer dan enkele lijnen tekst krijgen de meeste van hen niet. Als je dan ziet wat bijvoorbeeld Alan Rickman kan halen uit die paar minuten screentime, is het extra jammer dat zulke geweldige acteurs zo weinig krijgen om hun tanden in te zetten.

Wie er wel veelvuldig in beeld komt — en terecht — is Dolores Umbridge, de nieuwe kwelduivel van Harry Potter die met duivels plezier wordt gespeeld door Imelda Staunton. Umbridge terroriseert de school met haar nieuwe regels en met elke nieuwe wet wordt haar roze outfit een tikje donkerder. Ook nieuw is het personage van Luna Lovegood die met haar piepstemmetje en mysterieuze gedrag perfect wordt neergezet door nieuwkomer — én hevig Harry Potter fan — Evana Lynch. Ook Helena Bonham Carter is nieuw als de ontsnapte gevangene Bellatrix Lestrange, maar ook haar rol is te kort en vrijwel overbodig. Lestrange zal echter nog een belangrijke rol spelen in de volgende delen.

Een deel van de kritiek kan toegeschreven worden aan regisseur David Yates die met The Order of the Phoenix zijn eerste grote film draait. Yates is misschien niet zo bekend in onze contreien, maar kreeg in eigen land veel lof voor zijn televisiewerk “State of Play” en “The Bill”. Yates moet nog een beetje wennen aan het medium film en heeft hier en daar gekozen voor ietwat vreemde montages, maar hij levert al bij al toch zeer behoorlijk werk af. De regisseur slaagt er ook in om de duisterheid die Alfonso Cuaron met The Prisoner of Azkaban in de serie introduceerde, in stand te houden. Als dank mag Yates ook de resterende drie films regisseren.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit, de special effects zijn wat minder aanwezig dan in de vorige films (bv. geen schepen die opdoemen uit het meer), maar voor het eerst zien we Harry en co op hun bezem langs de Big Ben en andere Londense momenten vliegen. Vooral het ‘Ministry of Magic’ is een visueel pareltje met zijn zwarte glanzende muren, onheilspellende sfeer en dictatoriale aanwezige portret van minister Cornelius Fudge. Het roept haast Orwelliaanse beelden op.

Harry Potter and the Order of the Phoenix is de film waarin Harry Potter en zijn vrienden groot worden en vormt een soort overgang naar de zesde film, Harry Potter and the Half Blood Prince (2008). Dit is misschien niet de beste film uit de serie, maar wel een noodzakelijke aangezien enkele belangrijke verhaallijnen en personages worden geïntroduceerd die in The Half Blood Prince en in The Deathly Hallows (2010) zullen worden uitgewerkt. Dit mag dan wel niet de allersterkste film uit de serie zijn, maar hij zorgt toch voor 138 minuten puur entertainment. De film had wel wat langer mogen zijn om bepaalde zaken en personages beter tot hun recht te laten komen.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
01/12/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Terwijl bijna elke min-of-meer geslaagde film een facelift heeft gekregen - zij het een remake, prequel of sequel - zien we dat een paar prenten gespaard blijven van deze nevenwerking. Zo is er Blade Runner (1982) van Ridley Scott, gebaseerd op de roman van Philip K. Dick. Niet meteen een eenvoudig en goedkoop vehikel, dat je zomaar niet kan heruitvinden. Komt daar nog bij dat deze science-fiction thriller in de bioscoop alles behalve een goede beurt heeft gemaakt, maar pas veel later werd aanzien als een meesterwerkje.

Korte inhoud: Los Angeles, 2019: Rick Deckard (Harrison Ford) is een 'Blade Runner': een politieagent die ingezet wordt om 'replicants' uit te schakelen, omdat onze planeet na een gewelddadige opstand verboden terrein is voor hen. Hij wil eigenlijk stoppen, maar moet z'n baantje weer oppakken wanneer vijf replicants een ruimteschip kapen en terugkeren naar de Aarde.

De donkere 'cyberpunk' stijl was van grote invloed op heel wat sciencefictionfilms (gaande van The Matrix tot Artificial Intelligence), maar Blade Runner heeft op zijn beurt zijn inspiratie gezocht in de 'film noir'. Dat nieuwe film noir genre wordt ook wel neo noir genoemd. Ik raad trouwens aan elke filmgeek het boek aan over de making off van de film, geschreven door Paul M. Sammon. Een kleine bijbel die de productie van een film volledig uit de doeken doet, met de leuke en minder leuke kantjes.

Maar ook deze film zal misschien nog een staartje krijgen in de vorm van een prequel of sequel. De mensen van Alcon Entertainment hebben volgens Variety hebben de tv- en filmrechten van Blade Runner gekocht. Ze mogen er alleen maar geen remake van maken… misschien maar goed ook. De science-fiction heeft trouwens een aantal versies en ik ben zelf niet zeker of ik nu uiteindelijk de 'director’s cut' heb gezien of de 'final cut' of nog de 'international cut'.

Alcon topmensen Andrew Kosove en Broderick Johnson hebben tegen Variety gezegd dat ze nog niet precies weten hoe ze het project zullen aanpakken en of Ridley Scott al dan niet betrokken zal worden: "We're at a very preliminary stage where we're still formulating strategy as to whether we'll hire a filmmaker or a writer first and whether we'll do a prequel or a sequel," zei Kosove. "The one thing for sure is that neither Broderick nor I will direct."

Ik vond het een geweldig boek en een uitstekende verfilming. Dat ze nu van plan zijn om er een vervolg aan te breien of een soort prequel, vind ik op zich wel interessant. Veel interessanter trouwens dan de alien prequels die ondertussen naar de prullenmand zijn verwezen. De wereld is zo complex dat je er alle kanten mee uit kan. De film verschilt wel wat van het boek, dus weet ik niet precies of ze zullen terugkeren naar het bron-materiaal of gewoon zullen freewheelen op het materiaal die reeds beschikbaar is in de film. In het boek is er immers sprake van een grote kernramp die de genetische code van de mensen heeft gewijzigd. Er wordt ook meer ingegaan op het personage van Deckard, enz…

Persoonlijk zou ik iets meer willen zien over de 'replicants' en of zij nu werkelijk in opstand zullen komen (…dus eerder een soort sequel in plaats van prequel). Er is voldoende informatie aanwezig om een boeiend en fascinerend verhaal te vertellen. Ik hoop alleen dat ze niet in de val zullen trappen van veel andere sequels, die eigenlijk een soort remake zijn met een paar kleine wijzigingen. Ze moeten afstappen van het plot van Blade Runner en nieuwe paden bewandelen. Een tweede mogelijke vergissing is dat ze er een domme science-fiction actiefilm van maken. De fan-base van Blade Runner zijn mensen die zowel filmgeeks als mensen die af en toe eens een science-fiction boek lezen (of op z’n minst interesse hebben in het genre). Als ze een sequel of prequel in gedachten hebben, zal het er één moeten zijn van het niveau van Philip K. Dick…

***Related Posts***
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties Film
27/08/2004: Top 10 Beste Science Fiction Film volgens wetenschappers

Toen ik me gisteren naar het werk begaf (te voet, gezien MIVB vandaag volledig stil lag naar aanleiding van het zoveelste geweldfeit in één van de stations) kreeg ik de nieuwe poster van Largo Winch 2 (2011) te zien in het straatbeeld. Ik moest wel goed kijken, want mijn eerste indruk was dat het om een nieuwe poster zou gaan van de nieuwe James Bond film (ook al was dit véél te vroeg). Maar de gelijkenissen tussen deze poster en die van Casino Royale (2006) zijn toch wel treffend. Ik laat jullie zelf oordelen.

Korte inhoud : Largo Winch (Tomer Sisley), die na de dood van z’n adoptievader aan het hoofd van de Groep 'W' kwam te staan, besluit om het bedrijf te verkopen en een ambitieuze humanitaire stichting op te richten. Maar op de dag dat er getekend moet worden, wordt Largo Winch door een mysterieuze getuige beschuldigd van misdaden tegen de menselijkheid. Largo zal z’n onschuld moeten bewijzen door in z’n verleden te graven, diep in het hart van de Birmese jungle.

De regie van de film is wederom in handen van Jerome Salle, die voor deze prent actrice Sharon Stone heeft kunnen strikken. De actrice heeft waarschijnlijk ook een grote hap in het productiebudget genomen. Laten we hopen dat ze nog over voldoende charisma beschikt om voldoende volk naar de bioscoop te lokken, want ik loop zelf niet meteen warm van deze prent, evenmin van de vorige film.

We hebben er lang moeten op wachten, maar de trailer van Scream 4 (2011) van horrormeester Wes Craven. In 2005 was Neve Campbell niet van plan om mee te spelen, maar ondertussen heeft ze van gedacht veranderd. Zij zal ondermeer ook Anna Paquin en Kristen Bell vergezellen, die als eersten zullen sterven in de intro van de film.

Daarnaast zien we ook nog Emma Roberts (nicht van Julia), Hayden Panettiere en Rory Culkin (broer van Macaulay). Ook de knappe Marielle Jaffe en de blondine Marley Shelton. Met andere woorden, genoeg schoon volk om in deze nieuwe slasher af te slachten. Het enige spijtige is dat ze Jamie Kennedy hebben vermoord in deel twee, en die had ik echt wel gemist in het zwakke Scream 3 (2000) en we zullen hem missen in het 4de deel.

Korte inhoud: Tien jaar is er verstreken sinds Sidney Prescott (Neve Campbell) haar laatste confrontatie had met de gemaskerde moordenaar Ghostface. Ze leeft nu geïsoleerd en ze heeft ze een boek geschreven dat veel lovende kritieken heeft ontvangen. Ze wordt echter uit haar dagelijkse routine getrokken als Ghostface weer verschijnt in Michigan, met als gevolg dat Sidney weer herenigd wordt met Dewey (David Arquette) en Gale (Courteney Cox).

Wanneer je de trailer bekijkt, heb je niet meteen een 'wow-effect'. Het lijkt een standaard sequel film met dezelfde ingrediënten. Je vraagt je trouwens af of dit scenario van Kevin Williamson eigenlijk wel de moeite was om verfilmd te worden. Maar Wes Craven regisseert toch? - Yup, hij heeft alle Scream films geregisseerd, dus ook het zwakke derde deel. Ik heb gemerkt dat Scream het vooral moet hebben van de kwaliteit van het script. Als dat op de ballen trekt, zal Wes Craven hier geen succesverhaal kunnen van maken. De eerste film was vernieuwend, de tweede film was een mooie knipoog naar de ‘sequel als genre’ , maar de derde was uitgemolken en kon me nauwelijks behagen. Hoewel, de derde film was niet geschreven door Kevin Williamson, maar wel door Ehren Krueger (die ondermeer ook verantwoordelijk is voor Transformers; Revenge of the Fallen en The Brothers Grimm, en dat zou al genoeg moeten zeggen). Er dus nog hoop.

En de vraag aan ieders lippen (enfin, toch bij het mannelijk geslacht van hetero aard): "gaat Neve Campbell eindelijk naakt? ". Ze was innertijd nogal preuts, en liet de naakt-scènes meestal over aan de andere actrices - cf. Wild Things (1998). En wanneer je dat al te expliciet probeert te verbergen, wordt iedereen dan wel echt curieus.

***Related Posts***
31/08/2010: Anna Paquin en Kristen Bell in Scream 4
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Na zes seizoenen en één geflopte film is het liedje van Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker), Miranda Hobbes (Cynthia Nixon), Samantha Jones (Kim Cattrall) en Charlotte York (Kristin Davis) nog steeds niet uitgezongen. Inderdaad, de vier kakelende vrouwen uit "Sex and the City" zijn terug en het is maar de vraag of een filmliefhebber zonder schoenenverslaving daar zo blij mee moet zijn… Hoewel, eerlijk is eerlijk, na het gedrocht van de eerste film begin je met absoluut geen enkele verwachting aan deze sequel, en na afloop moet je vaststellen dat je je toch minder hebt verveeld en geërgerd dan verwacht en dat deze film zowaar beter is dan de eerste. Maar nog steeds is het met een vergrootglas zoeken naar enig spoor van een plot, en met 2u20 is de film veel te lang.

Korte inhoud: Sex and the City 2 speelt zich twee jaar na de eerste film af. Carrie is nog steeds getrouwd met John James Preston, alias Mr. Big (Chris Noth), maar de eerste tekenen van sleur beginnen zich in hun relatie te manifesteren. Carrie zit immers veel te veel thuis in plaats van op hippe jetset-feestjes en dat zint haar helemaal niet. Charlotte heeft eveneens twijfels over haar huwelijk wanneer echtgenoot Harry (Evan Handler) net iets te veel aandacht schenkt aan de Zweedse behaloze nanny. Miranda kampt dan weer met problemen op professioneel vlak, terwijl Samantha last heeft van de eerste symptomen van de menopauze. Kommer en kwel dus, maar gelukkig krijgt Samantha een uitnodiging van de steenrijke sjeik van Abu Dhabi en kunnen de vriendinnen wat keet gaan schoppen in de woestijn.

Sex and the City 2 begint met een vrij amusante scène die verder totaal los staat van het hoofdverhaal, namelijk het huwelijk tussen Stanford (Willie Garson) en Anthony (Mario Cantone), de best gay friends van respectievelijk Carrie en Charlotte. Alle gay clichés passeren in deze scène netjes de revue, maar een cameo van Liza Minnelli ("It's the law of physics. Whenever there's this much gay in one room, Liza manifests.") kan voor een eerste komische noot zorgen. Daarna concentreert het verhaal zich op de vier vriendinnen en verslapt de aandacht. De film is dan ook al bijna een uur ver vooraleer het viertal — met hun halve kleerkast in de bagage, wat dacht je — op het vliegtuig naar Abu Dhabi stapt.

Andere setting, andere gewoontes denk je dan misschien, maar eens aangekomen in Abu Dhabi (eigenlijk Marokko want de crew kreeg geen toestemming om te filmen in het olierijk wegens een "te seksuele inhoud") zetten de dames hun leven uit New York gewoon vrolijk verder: dit is 85 keer per dag van outfit veranderen en commentaar leveren op alles en iedereen. Ondertussen komt Carrie ook nog doodleuk haar ex Aidan (John Corbett) tegen op een soek, wat uiteraard tot de nodige diepzinnige gesprekken met haar vriendinnen leidt nadat hun lippen wel iets te dicht bij elkaar kwamen.

Sex and the City 2 van regisseur Michael Patrick King heeft overigens kritiek gekregen omdat hij racistisch zou zijn en geen rekening zou houden met de wetten en gebruiken van een andere cultuur. Daar valt zeker iets voor te vinden, want Carrie en co trekken zich bijzonder weinig aan van de plaatselijke gewoontes in Abu Dhabi en in kleurrijke designerkledij en -schoenen halfnaakt naar de lokale markt trekken of door de woestijn paraderen mag dan wel mooi op beeld staan, maar erg respectvol is het in ieder geval niet. En bijdragen tot een goede film doet het al zeker niet… Dat alles culmineert in een tenenkrullende scène waarin de vrouwen uit Abi Dhabi onder hun burka tot groot jolijt Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda de laatste nieuwe mode blijken te dragen.

Moest je je overigens nog afvragen wie de sponsors van de film zijn (die een totaalbudget had van 90 miljoen dollar waarvan Sarah Jessica Parker er 15 miljoen van in haar eigen zak stak): de nieuwse gsm’s, hipste wagens, coolste designers of mooiste sjakossen worden gewoon met naam en toenaam vermeld en in beeld gebracht. Product placement noemen de marketing-boys zoiets. Less is more, zeg ik dan.

Net als in de vorige film zijn de personages nog maar een schim van de spitante karakters uit de serie. Gelukkig ligt in tegenstelling tot de eerste Sex and the City de nadruk veel minder op Carrie, het minst interessante en meest irritante personage uit de franchise. In het tweede deel doet Carrie niet veel meer dan haar relatie met Big constant, op het vervelende af, in twijfel te trekken, maar gelukkig komen de drie andere hoofdpersonages dus iets meer aan bod. Nou ja, gelukkig… als deze vier shop- en manverslaafde vrouwen symbool moeten staan voor het vrouwelijk geslacht, dan rest er ons nog weinig hoop dames.

Verder biedt Sex and the City 2 een pleiade aan de nieuwste mode en schoenen, het obligate duet ‘Empire State of Mind’ van Alicia Keys en Jay-Z, flauwe humor (met als hoogtepunt “Lawrence of my labia”), een cameo van Penelope Cruz, een verhaal dat zo dun is als Samantha’s nachtkledij, zeurende en overacterende vrouwen en een toeristische advertentie voor Abu Dhabi/Marokko. En dan blijkt deze sequel uiteindelijk toch nog beter te zijn dan zijn voorganger. Wel, dan weet je meteen hoe erbarmelijk slecht Sex and the City 1 wel was… Consumatie alleen verplicht voor de allergrootste fans van Sex and the City.

***Related Posts***
03/06/2010: Top Films om te mijden in 2010
06/06/2008: Sex and the City promo-hype draait op volle toeren
02/03/2008: Loonsverhoging voor Sex and the City cast
27/05/2008: Sex and the City regisseur bekend
12/04/2005: Kim Cattrall laat niet met haar sollen
26/03/2005: Sex and the City film in de maak