gore

  • Zombieland (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik geef toe dat ik me bij momenten laat meespelen door de buzz van het moment rond een bepaalde film. Maar achteraf bekijk je dit alles met iets meer afstand en besef je dat het uiteindelijk allemaal wel iets overroepen was. Zombieland (2009) werd bejubeld als een culthit avant la lettre, en dat was voornamelijk te danken aan zijn aanstekelijke cast, de uitzinnige karakters en de film was desondanks het zombie-genre toch gericht naar een breed publiek, Maar Zombieland is geen Shaun of the Dead , ook al hadden beide films quasi dezelfde doelstellingen.

    Zombieland blu-ray cover

    Korte inhoud: Twee mannen genaamd Columbus (Jesse Eisenberg) en Tallahassee (Woody Harrelson) moeten zien te overleven in een wereld die overbevolkt is door zombies. Tijdens hun strijd met overleving bundelen ze krachten met Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin), die ook een manier heben gevonden om in leven te blijven. Tijdens hun strijd moeten ze zich afvragen wat erger is, van elkaar afhankelijk moeten zijn of toch maar aan de zombies overgeven.

    De film had een relatief klein budget van 23 miljoen dollar maar verdrievoudigde dit bedrag alleen al met de bioscoop-opbrengsten in de States, en verwacht wordt dat ook dit dvd-exemplaar zal inslaan als een bom. Het was de tot nu toe één van de beste R-Rated films vanuit financieel oogpunt. Maar de cijfer vertellen niet alles. De film was uitgebracht in de Halloween-periode én had geen directe concurrentie van andere films. Persoonlijk vond ik de film enorm ontspannend, maar het is verre van geniaal. Deze zombie-prent heeft zijn momenten die een tweede visie van de film wel rechtvaardigen. 'Momenten' die trouwens al de wereld rond zijn gegaan via internet. En in zekere zin is de enige concurrentie waaronder de film te lijden had, niets minder dan zijn EIGEN TRAILER die de verwachtingen veel te hoog had gebracht!

    Het positieve aan Zombieland is dat het genre overstegen wordt, soms met efficiënte soms met belachelijke wendingen. Het is niet alleen een zombiefilm, maar eveneens een komedie én een roadmovie. De grappen zijn ook van een zeker niveau, wat het meteen nog meer grappig maakt. Regisseur Ruben Fleischer stelde alles in het werk om het genre op een nieuwe en creatieve manier te benaderen, en is daar ook wel voor een stuk in geslaagd. Maar met zijn korte speelduur van 80 minuten voelt het aan als fastfood gory popcorn flick. Maar de cameo van Bill Murray maakt dan weel veel goed.

    Dat de DVD-release ook succes zal vinden staat buiten kijf. En gelukkig voor de fans staat de schijf ook vol van beeld-en audio-materiaal, met ondermeer de audio-track van de regisseur Fleischer en sterren Harrelson en Eisenberg op de gehele duur van . Spijtig genoeg droegen ze allemaal nog een veel te stral promo-outfit, in plaats van openhartig te praten over de productie, en het reilen zen zeilen achter de schermen. Om de zoveel zinnen hoor je dan ook zeggen dat de film hoog scoort aan de box-office, en hoe goed de film wel is en hoe talentvol de crew. WE DON’T CARE! We hebben de film al in ons bezit, we gaan die geen tweede keer kopen! Audio-commentaren zijn een uitstekend instrument voor filmliefhebbers/filmmakers om iets meer te weten te komen over de business, maar de laatste jaren krijg je vaak voorgekauwde grapjes voorgeschoteld en zo goed als geen interessante inzichten in het filmproces. Promo-trailers op een dvd is ook zo’n idiote bonus, maar goed. De interessante stukjes zitten dit keer niet in de audio-commentaren, dan wel in de documentaires over de visuele effecten. Je kunt er nog iets van opsteken.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 12 april 2010

    ***Related Post***
    20/10/2009: Zombieland vs. Shaun of the Dead

     

    *** Zombieland trailer ***

  • Pathology (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het plot van Pathology (2008) van Marc Schoelermann is al zo belachelijk als het idee van een Live-Action TMNT film, maar ik heb er toch van genoten. Een groepje jonge pathologen speelt een ziek spelletje waarbij ze de perfecte moord proberen te plegen, en elkaar vervolgens op de rooster leggen tijdens de autopsie. "Hoe is deze persoon om het leven gekomen?"

    david cronenberg,takashi miiki,marc schoelermann,milo ventimiglia,filmbespreking,review,dvd,alyssa milano,audition,brian taylor,crank,crash,hostel,lauren lee smith,mark neveldine,michael weston,pathology,saw,tmnt,the last supper,gore

    Korte inhoud: Ted Grey (Milo Ventimiglia) is een briljante student medicijnen die de kans krijgt om stage te lopen bij een prestigieuze afdeling pathologie, waar lijkschouwers leren elke doodsoorzaak te herkennen: geweld, vergiftiging of iets anders... Door zijn talent en ambitie valt Ted al snel op bij zijn jonge collega’s en wordt hij ook aangetrokken door het lief van Jake Gallo (Michael Weston), de knappe Juliette Bath (Lauren Lee Smith) ook al heeft Ted een relatie met de advocate Gwen Williamson (Alyssa Milano). Opgenomen in hun gezelschap voelt Ted zich gelukkiger dan ooit. Maar dan doet hij een schokkende ontdekking: zijn nieuwe vrienden gebruiken hun kennis en kunde om de perfecte moord te kunnen plegen, die niemand kan traceren. Ted beseft dat als hij zich keert tegen zijn vrienden, hij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn...

    Pathology is van de hand van de Crank makers (Mark Neveldine en Brian Taylor), en dat is eraan te zien. De film is zwartgallig en controversieel, en gaat als een sneltrein vooruit. Het behoeft geen uitleg dat gevoelige kijkers zich best onthouden van dit lijkenhuisje, want de scenaristen zijn verzot op gruwel, seks … en necrofilie. Terwijl er een lijk op de ene tafel ligt, wordt er op de tafel ernaast driftig de liefde bedreven, op een zeker moment gepaard gaande met live tepelpiercings en een soort acupunctuur over de gehele borstkas. Het is duidelijk dat de inspiratie werd gehaald uit het werk van David Cronenberg (Crash) of Takashi Miiki (Audition), maar alles is iets meer gericht naar 'braindead' jonge adolescenten.

    De film heeft ook wel iets weg van The Last Supper (1995), waarin een groep intellectuelen samen komen om uitschot sneller de dood in te jagen. Iedere keer moet een ander groepslid een lijk voor het spel aanvoeren om te kunnen analyseren, en bij voorkeur natuurlijk iemand die toch al snel dood gaat of iemand met een zwaar strafblad, maar grenzen vervagen en het blijkt al snel dat het deze pathologen er helemaal niet om gaat om de maatschappij een dienst te bewijzen als wel om hun eigen bloedlust te bevredigen en genieten van hun intellectuele superioriteit. Het komt allemaal neer op de door Ted uitgesproken filosofie dat alle mensen beesten zijn en, indien het ongestraft zou kunnen, om het even welke medemens zouden willen vermoorden.

    Maar de film is uiteraard ook geïnspireerd door de nieuwe shock-trend met films als Saw en Hostel, waar de nadruk ligt op de perverse manier waarop iemand sterft. Het is luguber, maar je raakt als kijker toch geïntrigeerd door de perverte gedachtengang, net zoals we geboeid kunnen zijn om videospelletjes te spelen waar iemand met een kettingzaag een horde zombies te lijf gaat. Het is moreel verwerpelijk, maar het is zuivere guilty pleasure.

    parhology 001parhology 002
    © Dutch FilmWorks

    Het verhaal heeft een mooi twist op het einde, maar verwacht er hoe dan ook niet al teveel van. Het is en blijft een lichtvoetige gore-thriller, die misschien in de handen van een andere regisseur veel beter kon zijn. De casting is ook teleurstellend, want geen van de acteurs kunnen beter met emoties om dan de lijken die op de autopsietafels liggen. Het krankzinnige plot zet uiteraard de deur open voor al even belachelijke plotwendingen, maar na 40 minuten til je niet zo zwaar meer aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De film heeft bij ons geen bioscoop-release gehad, dus moeten jullie naar de videotheek om deze film te zien.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 oktober 2008

    ***Related Posts***
    23/08/2007: Filmposters & kleuren
    23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

     

    *** Pathology trailer ***

  • Tokyo Gore Police van Yoshihiro Nishimura

    Pin it!

    Voor de fans van intellectuele-no-nonsense-elitaire-auteurs cinema is er binnenkort Tokyo Gore Police (2008). Welkom in de Gouden jaren van de Japanse retro-splatter. Ik weet dat jullie er niet zullen aan weerstaan.

    Tokyo Gore Police poster

    Deze Tokyo-shock is geregisseerd door Yoshihiro Nishimura, de man die de speciale effecten heeft verzorgd van The Machine Girl (2008). En volledig te begrijpen, want deze prent is om van te smullen, zeker op horror-filmfestival. Ik denk niet dat distributeurs in België deze film ooit zullen opmerken, maar misschien vinden jullie wel een videotheek in de buurt met goeie connecties. En mochten jullie weten waar ik zo één van die posters kan verkrijgen, let me know.

    In de hoofdrol zien we Eihi Shiina, die we nog kennen van de heerlijke gore-horror Audition (1999), in de rol van een flik die het moet opnemen tegen een zwerm huiveringwekkende mutanten die op de wereld worden gezet door een menselijke virus. Het scenario is van de hand van Kengo Kaji en Sayako Nakoshi en de stunts en vechtscènes worden verzorgd door Tak Sakaguchi.

    Korte inhoud: In de nabije toekomst…De Tokyo politie is ingelijfd en geprivatiseerd geworden en heeft zijn handen vol met de strijd tegen een nieuwe vorm van agressie in de vorm van genetisch gemuteerde gedrochten die de straten onveilig maken. Luca, een top-officier bij de ordehandhavers, heeft speciale gaven maar haar duistere verleden speelt haar parten. Toch wil ze alles in het werk zetten om de zogenaamde "Ingenieur" te vinden en uit te schakelen.

    De trailer laat opnieuw een vettig spektakel naar goeie ouwe Japanse traditie met veel bloed, zwaardgevechten, afgerukte lichaamsdelen, gemuteerde gedrochten en uiteraard een overdosis aan schoolgirl fetish. Ik ben opgegroeid als puber met Power Rangers en Sankuokai, dus dit zijn echt wel hoogdagen. Heerlijk absurde gore met zowel classy als trashy allures, gewoon pure nostalgie. Enkel spijtig dat ik ze die dingen niet in de reguliere bioscopen draaien, met een speciale screening voor mega-fans.

    ***Related Post***
    20/12/2007: The Machine Girl van Noboru Iguchi

  • The Descent (2005) **** recensie

    Pin it!

    Zin in een duistere, claustrofobische prent? Dan is The Descent (2005) uw ding. Regisseur Neil Marshall (Dog Soldiers) is één van die weinige cineasten die (tot nu toe) zich niet laat meeslepen door de remake/sequel-rage. Hij doorzoekt de onderbuik van de horror en vindt er de archaïsche vrouw die zichzelf verdedigt tegen het kwade.

    The Descent

    Het is in wezen een soort exploratie van de seksualiteit en haar oneindige complexiteit ervan. De attente toeschouwer zal de 2de graad in deze film zeker wel voelen. De kracht van de film is dat hij trouwens oscilleert tussen obsceniteit en moraliteit, met een knipoog naar Bergman's Cries and Whispers (1972) en The Blair Witch Project (1999). De vrouw is een mengeling van krankzinnigheid, terreur, pijn en instincten. Een afdaling in de wereld van de primaire woede.

    Korte inhoud: Na een tragisch ongeluk komen zes vriendinnen, die dezelfde hobby van speleologie delen, weer bij elkaar voor een nieuwe afdaling in een diepe en onherbergzame grot van de North Carolina Appalachians. Hun uitdaging loopt uit op een drama als ze vast komen te zitten en achtervolgd worden door de oorspronkelijke bewoners van de grot. Terwijl de adrenaline hen door het lijf jaagt en de karakters beginnen te botsen, leveren ze de ultieme doodstrijd met bloeddorstige wezens. Ze moeten alles in het werk stellen om weer levend uit de grot te geraken… Hier vinden jullie de trailer.

    Naast veel bloed heeft The Descent ook een degelijk en beklemmend verhaal in de aanbieding en maakt van deze prent een soort instant classic. Ook Marshall bouwt zijn film heel langzaam op met ruimte voor karakter-ontwikkeling en wanneer de actrices in de smalle ruimtes van de grot kronkelen, zit de camera in schemerlicht dicht op de bezwete huid. En of de akelige omgeving van gitzwarte gangetjes nog niet zenuwslopend genoeg was, wordt alles nog een keertje opgestookt door een toenemende paranoia tussen de dames, die onraad voelen en hun angsten op elkaar uitwerken. De familiaire sfeer van een gehecht clubje schommelt snel om in een gespannen atmosfeer van egocentrische survivors.

    Gekruid met gevatte humor, een vlotte regie en hier en daar een relativerende knipoog, maakte Marshall in 2002 zijn regiedebuut met een overheerlijke low budget weerwolven film (cf. Straw Dogs), Dog Soldiers (2002). Maar na een knappe debuutfilm zou dan de bevestiging van een getalenteerde regisseur moeten volgen, en dat is bij deze dan ook gebeurd. The Descent is als horrorprent zelfs een aanzienlijke stap voorwaarts. De humor laat Marshall grotendeels achterwege en openbaart een brute, degelijk gemaakte en beklemmende shocker die niet krampachtig in de lijntjes van de PG13 probeert te kleuren.

    The Descent pic 01The Descent pic 02
    © A-Film Home Entertainment

    De film weeft moeiteloos de psychologische horror met de standaard horrorfilm, om uiteindelijk te ontaarden in een loeiharde en gore/spatter horrorfilm. Een genre-mengeling die verrassend goed werkt. Wat een heel voorspelbare film had kunnen zijn wordt, met de slimme regie en de knappe acteerprestaties van een anders compleet onbekende cast (Nora-Jane Noone, Saskia Mulder, Alex Reid, Natalie Jackson Mendoza, Shauna Macdonald, MyAnna Buring), een onvoorspelbare en schrikwekkende ervaring. Maar ook het vernuftige schaduw- en lichtspel, met rode flares, groene glowsticks en gele fakkels, drijft de dramatiek beduidend op. Als dit al omschreven kan worden als een B-film, dan is dit voor mij althans dé beste in zijn soort. Het is fijn om te zien dat er nog regisseurs rondlopen die beseffen dat echte horror ons de stuipen op het lijf moet jagen. Het is geen perfecte film, maar veel fouten maakt deze niet.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 oktober 2007

     

    *** The Descent trailer ***

  • Slither (2006) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een geslaagde film maken is net zoals een taart bereiden. Je kunt een interessante en smaakvolle mix maken met de ingrediënten, maar dat is geen garantie dat iedereen de taart zal lusten. Slither (2006) is een geslaagde horror-komedie, maar bij veel mensen zal dat gory gedoe niet in de smaak vallen. Nochtans is het horror-genre de laatste jaren terug in trek. Maar Slither is een geval apart. Deze cynisch en grappige prent zoekt zijn inspiratie in horrorfilms uit de jaren '80 zoals The Fly, The Thing, Critters, Evil Dead, An American Werewolf in London, From Beyond, The Brood, en neemt een loopje met heel wat conventies. En dat is het pluspunt aan de film; Slither is niet voorspelbaar. Dit op zich is grappig, maar humor en horror is een delicate mix. Scenarioschrijver en regisseur James Gunn brengt enerzijds een ode aan het genre en maakt voor ons iets wat we nog maar zelden hebben geproefd. Ik heb me in ieder geval kostelijk geamuseerd met deze debuutfilm.

    slither_2006_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Wheelsy is een klein Amerikaans stadje waar niet veel te beleven valt. De mensen zijn er vriendelijk en bemoeien zich met hun eigen zaken. Maar aan deze rust dreigt een eind te komen wanneer iets vreemds en kwaads het stadje binnendringt. Niemand vermoedt onheil wanneer overal huisdieren vermist raken of wanneer een van de rijkste inwoners, Grant Grant (Michael Rooker), zich vreemd begint te gedragen. Het is pas wanneer het vee op vreselijke wijze wordt toegetakeld en een vrouw vermist wordt, dat sheriff Bill Pardy (Nathan Fillion) en zijn team bijgestaan door Grants vrouw Starla (Elizabeth Banks) beseffen dat een duistere kracht hun stad overneemt. Ze komen oog in oog te staan met een buitenaards organisme dat vastberaden is al het leven op aarde op te slorpen en te vernietigen.

    Slither is knap gemaakt voor een eerste film en steekt boordevol referenties. Zo dragen alle flikken een naam van een bekende horror-regisseurs en verwijst Brundle Meat uiteraard naar The Fly (1986) van David Cronenberg. Let ook op de straatnamen en bepaalde typische camera-standpunten. Is het geslaagde entertainment? Wel …, zoals ik al eerder zei is Slither geen film voor het grote publiek. Ik begrijp dat veel échte horrorfans op hun honger zullen blijven zitten, want de film is meer grappig en cynisch dan echt griezelig. Op inhoudelijk vlak moet je er ook niet veel van verwachten. Het vertelt iets over overspel, echtelijke ruzies, machtshonger en ambitie, zonder ze echt uit te werken. En juist doordat hij deze thema’s niet uitwerkt, krijgt alles een heerlijk absurdisch kantje. De humor in de film is ook niet om over naar huis te schrijven. Trouwens hebben de fans van komische films liever hun humor zonder braakneigingen.

    Het meest opmerkelijke aan Slither is de wisselwerking tussen de speciale grimme effecten en de CGI. Gunn kiest voornamelijk voor het laatste en vult daar waar nodig aan met computer gestuurde effecten. Dit is meteen ook een nieuwe hommage aan de grafische horrorfilms van de jaren ’80. Je weet echter nooit wanneer je te maken hebt met CGI of met "echte" prothesen. Old school speciale effecten ontmoeten de nieuwe technieken, en daar waar de ene tekort schiet vult de andere techniek aan. En dat maakt alles net iets heviger. Soms ziet het er ook over-the-top fake uit, maar dat is dan wel de bedoeling (zoals een opgeblazen vrouw waarvan haar hoofd in het midden van haar lichaam uitsteekt –zie afbeelding).

    slither_2006_pic01.jpgslither_2006_pic02.jpg
    © 2006 Dutch FilmWorks / Brightlight Pictures

    Er zijn geen helden te bespeuren in Slither. Integendeel, sheriff Bill Pardy heeft geen flauw benul wat er aan het gebeuren is en weet ook niet hoe hij dit moet gaan oplossen. We springen in de film ook van het ene personage naar het andere en je hebt dus ook niet echt één hoofdpersonage. Een meisje krijgt zo’n "worm" in haar mond, en kan hierdoor zien wat de bedoeling is van dit buitenaards wezen. Dit zal hen helpen om de strijd aan te binden met die monsters. Compleet ongeloofwaardig, maar ja, het gaat hier over een film met buitenaardse wezens die via wormen andere lichamen binnendringen om ze daarna te veranderen in vleesetende zombies.

    In het genre vind ik Tremors (1990) net iets beter dan Slither. Gunn is een slimme horror-scenarist (remake van Dawn of the Dead), maar op vlak van regie mist hij de ervaring om bepaalde humoristische en horror-scènes efficiënt uit te werken. Nochtans is Slither bedoeld voor een mainstream publiek. Ik had eerder de film gezien als een cult-horror in de stijl van Cabin Fever (2004) maar achteraf bekeken denk ik dat we deze prent snel zullen vergeten. Maar dat neemt niet weg dat ik er echt heb van genoten.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 15 oktober 2006

    ***Related Posts***
    09/04/2006: Waarop flopt Slither ?
    14/02/2006: Slither nieuwe cult-horror?

     

    *** Slither trailer ***

  • Waarom flopt Slither ?

    Pin it!

    Er is toch iets wat ik moeilijk kan vatten. Waarom gaan mensen massaal gaan zien naar een slechte horror film en dan weg blijven van krankzinnige en tezelfdertijd geweldige horror zoals Slither (2006) (openingsweekend box-office: 3,8 miljoen dollar)? Zelfs de critici die met veel lof spraken over de film konden de bioscoopbezoekers niet overtuigen.


    © 2006 Dutch FilmWorks / Brightlight Pictures

    Slither had zelfs minder bezoekers dan het barslechte She’s the Man (2006) (4,4 miljoen in zijn 3de week!), het miserabele Stay Alive (2006) (4,5 miljoen in zijn 2de week!) of die oerdomme komedie Failure to Launch (2006) (6,5 miljoen in zijn 4de week!). Is dan alle hoop verloren in de bezoeker die kwaliteit producten kan onderscheiden van afval? Volledigheid gebiedt me om ook te vermelden dat Basic Instinct 2 (2006) nog maar net 3,2 miljoen dollar behaalde aan de box-office. Maar dat was eigenlijk wel te verwachten. De enige mogelijke motivatie om naar deze sequel te gaan is om te zien of Sharon Stone opnieuw haar benen zou kruisen. Wel, ze doet het niet.

    Dit is de tweede fantastische film (lett. en fig.) waarin Nathan Fillion speelt, die flopt aan de box-office. Serenity was een schitterende film en Slither zowaar nog een stuk beter. Wie zou er niet betrokken willen zijn bij een dergelijke knettergekke filmproductie? Ik vind Hostel geen slechte film, maar deze komt zelfs nog niet aan de hielen van Slither. En toch, nobody cares.


    © 2006 Dutch FilmWorks / Brightlight Pictures

    Dit bewijst in ieder geval één ding: mensen trekken zich steeds minder aan wat de critici zeggen en gaan op hun gevoel af. Dat zou een goede zaak zijn, ware het dat ze dan ook nog eens de juiste keuzes zouden maken. When a Stranger Calls (2006) die 22 miljoen behaalde in zijn openingsweekend, verdient zelfs nog niet om in de bioscoopzalen vertoond te worden.

    Ligt het aan de promotie van de film? Ik denk het niet. De film heeft een gigantische promotie-campagne gehad. Er doken zelfs overal desktop-spelletjes op van Slither en de affiche met de badkuip was gewoon hilarisch. Misschien hadden de marketing mensen iets meer gewicht moeten leggen in de horror of de komedie, maar niet op de twee. Mensen die een komedie willen zien willen geen gore voorgeschoteld krijgen en horrorfans willen liever niet al te veel grapjes bij hun bloedspetters en uitgerukte ingewanden.

    Ligt het misschien aan de weinig verrassende en eigenlijk vrij zwakke Ice Age 2 (2006) die op hetzelfde moment uitkwam en zomaar eventjes nummer 1 werd met 68 miljoen dollar? Ik denk het niet. Het publiek van Ice Age 2, ouders en de aller jongsten, gaan in de meeste gevallen niet naar horrorfilms. En Slither kwam zelfs niet binnen op de tweede plaats, maar wel op de 8ste plaats.


    © 2006 Dutch FilmWorks / Brightlight Pictures

    Het filmmagazine Cinematical, die ook een grote fan is van Slither, heeft er zo zijn ideetje over, en ik denk dat ze wel eens gelijk kunnen hebben:

    The movie has a handful of familiar faces, but none you can bank on at the box office. The premise sounds silly when it rolls out of your mouth, which makes it hard for you to answer "what's it about?" when you say "Hey, let's see Slither!"

    The hardcore horror fans want less comedy. Those looking for a funny flick generally avoid movies characterized as "gory." Plus, and this is something that really hurt the flick, it's not about teenagers. The only reason that Stay Alive made money and Slither did not is because one is PG-13, banal, and laden with teenagers, while the other is R-rated, actively bizarre, and filled with very good actors who share the collective misfortune of being older than, say, 17.

    Dit is volgens mij een mooie samenvatting van het 'waarom' van de flop. Het heeft niks te maken met de kwaliteit van de film, maar alles te maken met de perceptie. We zijn een maatschappij die de uiterlijke kenmerken nog steeds hoger inschatten dan de uiteindelijke waarde van iets. Het droevige van dit, is dat studio’s op termijn geen risico’s meer zullen nemen met dergelijke projecten en dat ze stilletjes zullen verdwijnen van de markt en ingeruild worden door meer pulp, meer pop-idolen, meer afval. De markt van innoverende films zal bijgevolg schaars blijven.


    © 2006 Dutch FilmWorks / Brightlight Pictures

    Wij kunnen hier nu allemaal wel staan schreeuwen voor meer kwaliteitfilms en evidente popcorn troep afschrijven als afval, maar als dit gevoel zich niet reflecteert in de cijfers, waarom zouden studio’s daar dan rekening mee moeten houden? Slither is daarvan een uitstekend voorbeeld. Laten we hopen dat het publiek zich in de komende weken zal bedenken. De film is écht de moeite.

    ***Related Posts***
    15/10/2006: Slither review ***
    14/02/2006: Slither nieuwe cult-horror?
    24/10/2005: Slither teaser