De FilmBlog

Passchendaele (2008), het onooglijk landelijk dorpje in het midden van West-Vlaanderen ligt er hedentendage rustig en vreedzaam bij. Ooit was dat anders en verloren honderdduizenden soldaten van overal te wereld hun leven in de modderpoel van dat kleine gehuchtje dat van strategisch belang werd geacht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dorp ligt “in the middle of Flanders Fields" nu bezaaid met tientallen oorlogskerkhoven. Omringd door verschillende heuvels. Ook al van zo'n strategisch belang indertijd.

Het Canadese leger heeft hier met man en macht gestreden en geleden om Passendale te veroveren. De ironie van het lot wilde dat de Duitsers het nadien opnieuw veroverden in amper een week tijd. Zowat 600'000 jonge levens werden daarvoor opgeofferd. Een normaal mens kan daar toch niet bij?

De Slag om Passendale inspireerde niet alleen Iron Maiden voor een van hun epische songs, maar ook menig filmmaker. Passchendaele is een film van de Canadese regisseur Paul Gross (Men with Brooms). Paul Gross was blijkbaar enorm gemotiveerd om het verhaal te vertellen van Passchendaele. Zijn grootvader vocht in de slag en was getraumatiseerd door een bepaald incident met zijn bataljon. Gross schreef niet alleen de film rond dit incident, maar neemt ook meteen de hoofdrol voor zijn rekening. Het productiebudget van de film bedraagt 20 miljoen dollar en is de duurste Canadese film tot nu toe.

Korte inhoud: Passendale 1917. Het regent onafgebroken en het slagveld is een grote modderpoel waarin iedereen verzuipt. Michael Dunne ligt onder vuur met zijn bataljon. In een poging het mitrailleursnest van de Duitsers uit te schakelen verliezen al zijn mannen het leven. Sergeant Dunne ontwaakt in een ziekenhuisbed in Canada, waar hij verzorgd wordt door een knappe verpleegster (de voor mij onbekende knappe Caroline Dhavernas). Hoe kan het ook anders? Vanaf dan neemt de film een vrij hoog weekendfilmgehalte aan. We hebben hier in eerste instantie te maken met een love-story die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Slag om Passendale.

Het doet een beetje denken aan de Britse kostuumfilms aka Pride & Prejudice (2005). We delen het leven van Michael en zijn integratie aan het thuisfront. We maken kennis met een driftige jongeman die per se naar het front wil. Die jongen blijkt de jonge broer te zijn van de verpleegster die Michael verzorgde. Wanneer de jonge tegen de wil van zijn zus toch naar het front vertrekt, zit er voor Michael niets anders op hem achterna te gaan.

Gross heeft oog voor authenticiteit. Het slagveld is perfect nagemaakt en de omstandigheden mooi verbeeld. Het verliest zichzelf een beetje in de romantische kant van de zaak. Het is geen keiharde actiefilm, maar een love-story. Het niveau van een grote productie zoals we ze gewend zijn wordt niet gehaald, maar de film verveelt niet of irriteert niet. Waar je je in het begin afvraagt naar wat je nu zit te kijken, wordt je dan toch meegesleept in het verhaal. Het blijft allemaal vrij luchtig en licht verteerbaar. Voorspelbaar ook, maar het entertainment gehalte blijft redelijk. Op het einde vergaloppeert hij zich een klein beetje, maar dat past perfect in dit soort films. Om in de sfeer van de film te blijven: perfect als het buiten een hondenweer is.

De extra’s op de blu-ray bevatten een leuke making-off van 45 minuten, met een luchtig gehouden historische achtergrond. Altijd interessant voor mensen die van oorlogsgeschiedenis houden.

Het jaar 1995 is een grand-cru jaar geweest op filmgebied, met heel wat uitschieters, maar tevens ook het jaar van het debuut van blockbuster-regisseur en videoclip maker Michael Bay. Met zijn Bad Boys (1995) zette hij meteen de toon voor gladde actiefilms met veel geweld, mooie brunettes op hoge hakken, stoere mannen in zonovergoten landschappen, een flut verhaaltje die is opgespoten met testosteron en dit allemaal verpakt met afgelikte en constant bewegende slow-motion fotografie op een loeiharde soundtrack.

En deze buddy movie met Will Smith en Martin Lawrence was meteen een box-office hit. De man wist, met dank aan een stevige promotie-campagne van Jerry Bruckheimer , zijn productiebudget van 10 miljoen dollar te verzesvoudigen in de States en zomaar eventjes 140 miljoen in het laatje brengen wereldwijd.

Korte inhoud: Mike Lowrey (Smith) en Marcus Burnett (Lawrence) zijn partners bij de Miami politiemacht. Als er een lading drugs ter waarde van 100 miljoen dollar uit het politiebureau wordt gestolen hebben ze 72 uur om het terug te vinden, alvorens Internal Affairs zich met de zaak zal bemoeien. Het spoor leidt naar de Franse drugbaron Fouchet (Tchéky Karyo). Om ervoor te zorgen dat Julie (Téa Leoni), een getuige van een recente moord van deze gangster, mee wil werken moeten ze zich als elkaar voordoen en dat is niet zo makkelijk aangezien Lowrey een losbandige vrijgezel is en Burnett eerder een brave man met vrouw en kinderen.

Michael Bay is een creatie van Jerry Bruckheimer, net zoals Britney Spears een creatie is van het label Jive onder de vlag van Sony. In principe heb ik daar niets op tegen, maar het is wel zo dat de carrière van Bay niet veel zou voorstellen zonder de ruggensteun van deze super-producer. Michael Bay is het prototype van de videoclip maker: mooie beeldjes, weinig inhoud. Het is zelfs zo erg dat de kwaliteit van zijn films, alsook van deze gemaakt door zijn productiehuis Platinum Dunes, bergafwaarts zijn gegaan sinds de split met Bruckheimer in 2005. Uiteraard brengen de film geld op, maar dat is dan weer een verdienste van leermeester Bruckheimer die als geen ander weet hoe je een blockbuster moet maken door de pijlen te richten op de meest consumerende doelgroep – met name de teenagers. Er zit echter meer inhoud in een 'The Simpson'-aflevering, dan in zijn twee Transformer- films. Binnenkort zit Transformers 3 (2011) er aan te komen. Ik ken echter geen enkele filmgeek die hier zit op te wachten.

Bad Boys is geen slechte buddy movie, maar ook niet van het niveau van 48 Hrs. (1982), de eerste Beverly Hills Cop (1984), en de eerste twee Lethal Weapon (1987 & 1989) films. Bad Boys is iets teveel gemaakt voor een MTV-publiek. Dit niet-coherente verhaal werd vermoedelijk geschreven op een bierviltje tussen de coke en de martini’s, terwijl een halfnaakte stripper op de tafel stond te dansen. Maar dit werd vakkundig gecamoufleerd met een hyperkinetische camera, een overvloed aan explosies, rondvliegende kogels en macho Will Smith die met zijn openstaand shirt en getrokken pistool de achtervolging inzet op stevige muziek van Mark Mancina. Maar de zo goed als onbestaande logica van het plot wordt grotendeels opgevangen door de goede dynamiek tussen de twee hoofdacteurs, die het publiek toch voldoende aan het lachen kunnen brengen. Er zijn trouwens gesprekken bezig voor een Bad Boys 3 (2012) film.

En met deze Blu-ray editie van Sony kan je nog eens genieten van de energie en de stijlvolle fotografie in High Def. Voor de liefhebbers is er ook de niet on-interessante audio-commentaar van de regisseur over de volledige film. Op de schijf vinden jullie ook making-off reportages en bijkomend bonus-materiaal om het gehele plaatje af te maken. Een crowd-pleaser met intense actie en een leuk duo. Hadden de makers nu ook nog een deftig scenario gekregen had dit een uitstekende actieprent kunnen zijn.

***Related Posts***
23/02/2007: Bad Boys 3 komt eraan
27/09/2004: Bad Boys aan de kassa

Soms beter dan een remake is de originele film in High Def. En dit kan gezegd worden van Red Heat (1988) die Universal zopas heeft uitgebracht op Blu-ray. Het is een typische Walter Hill prent, met brutale actie en stoere, gespierde mannen met lawaaierige blaffers. Het is een typische 80'ties buddy cop-movie met Arnold Schwarzenegger als de koele Rus van het oude regime en de cynische en grappige Amerikaanse flik gespeeld door James Belushi.

Korte inhoud: De Soviet politie kapitein Ivan Danko (Arnold Schwarzenegger) wordt achter een drugsdealer, genaamd Viktor Rostavili (Ed O'Ross), aan gestuurd die naar Amerika gevlucht is. Eenmaal in Chicago aangekomen krijgt hij een tijdelijke partner toegewezen, Det. Sgt. Art Ridzic (James Belushi). Wanneer de drugsdealer ontsnapt moeten de twee hun verschillen zien te overwinnen om hem zo te kunnen pakken.

Het is uiteindelijk een simpele actiefilm waar je niet al te diep voor hoeft na te denken, maar onder zijn gepolijst Hollywood-omhulsel schuilt toch een opmerkelijke prent. Enerzijds is het bij mijn weten de eerste Amerikaanse actiefilm die zomaar eventjes op het Rode Plein in Moskou kon filmen, en die bovenop een karikatuur maakt van de emotieloze Rus (alsook van de slordige Amerikaan). Je moet trouwens de politieke situatie in het achterhoofd houden. Veel van die actiefilms, en tevens ook de meeste slasherfilms, zitten in een rechts-republikeins-keurslijfje. Maar in tegenstelling tot de actieprenten van bijvoorbeeld Sylvester Stallone (cf. Rocky, Rambo, …) ontwijken de meeste Schwarzenegger films toch al te evidente politieke boodschappen. Ook al zitten we hier met Russen vs Amerikanen, gaat de film niet echt over koude oorlog toestanden, maar uiteindelijk wel over hun gemeenschappelijke vijand: de drugshandel. We bevinden ons eind jaren ’80 met een regering Bush die ook meer interesse had om een nul tolerantie door te voeren op het witte poeder. De film zit ook boordevol zelfkritiek. Zo hoor je Danko zeggen: "This Chicago is very strange city. Your crime is organized, but your police is not." Anderzijds lijkt Danko emotieloos te zijn, behalve op het moment dat iemand praat over de slachtpartijen en misbruiken van het Rode Leger, en hij duidelijk ontzet is door deze geschiedenis. De Franse vertaling van de titel is Double Détente, een mooie verwijzing naar de VS-Soviet detente in de jaren 70.

Walter Hill houdt ook niet veel van gezwets en valt meteen met de deur in huis met harde actie, waar we een bijna naakte Schwarzenegger zien vechten in een Turks stoombad, om nadien het gevecht verder te zetten in de sneeuw. En dit ritme wordt ook strak aangehouden met vrijwel geen rustpauzes of romantische intermezzo’s. Maar in tegenstelling tot het Nick Nolte / Eddie Murphy duo, in die andere Walter Hill film 48 Hrs. (1982), zijn er weinig vonken te bespeuren tussen Schwarzie en Belushi. Ze spelen elk wel hun rol met brio, die perfect past bij het testosteron-gehalte van deze actieprent, maar er is vrijwel geen geslaagde interactie tussen beide mannen. De humor is ook ver te zoeken tussen die twee, ook al zag je dat het wel de bedoeling was om hier en daar de sfeer wat te ontladen met humor

Maar ook al is er vrijwel geen echte karakter-uitdieping, is de film een explosie van kinetische energie, zoals het chicken-spel met bussen. En je kunt pas genieten van dit spektakel indien je kan rekenen op een afgelikte fotografie. En dit werd verzekerd door de ervaren DoP Matthew F. Leonetti die eerder al Commando (1985) had ingeblikt en later films als Rush Hour 2 (2001) en Strange Days (1995). En je zou het haast vergeten in deze macho-prent, maar er loopt ook een femme fatale rond, met name showgirl Gina Gershon (Face/Off, Bound, The Insider).

Je hoeft in ieder geval de Blu-ray niet te kopen voor zijn extras, want deze zijn zo goed als waardeloos. Er wordt hoegenaamd niet gepraat over Red Heat. De makers van de blu-ray proberen dit echter te verhelpen door bij de interviews foto's te tonen uit de film. Zo krijg je hilarische toestanden van twee mannen die praten over de rol van Arnold in Conan the Barbarian (1982), terwijl we foto's zien uit Red Heat. WTF?! Er is geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, Walter Hill en de acteurs komen zelfs niet in de extras aan het woord. Buitengewoon pathetisch. Daarentegen is de conversie naar het digitale formaat best knap, alsook de klank-afwerking. En dit is misschien het belangrijkste element van deze schijf.

Een uitstekende Blu-ray waar ik al een tijdje op zit te wachten is deze van Angel Heart (1987) van Alan Parker. De regisseur stond bekend voor zijn uitstekende gevangenis-thriller Midnight Express (1978), maar had ook een paar flops op zijn naam staan, met name Shoot the Moon (1982) en Birdy (1984). Parker moest kost wat kost met een blockbuster voor de dag komen, en dus moest hij uitpakken met een mainstream film die zowel grote namen (De Niro, Rourke) omvatte, alsook een redelijk comfortabel productiebudget (17 miljoen dollar). Het werd uiteindelijk geen gigantisch bioscoopsucces. Daarentegen vond het zijn publiek met de video-release.

Korte inhoud: Harry Angel (Mickey Rourke) is een serieuze privédetective. Hij wordt ingehuurd door een man, die zichzelf Louis Cyphre (Robert De Niro) noemt, om de zanger Johnny Favorite op te sporen. Iedere persoon die hij ondervraagt, vertelt hem dat Johnny op mysterieuze wijze vermoord is. Hij ontdekt onbekende dingen over zichzelf en Cyphre, die hem in levensgevaar brengen.

Angel Heart is bovenal een oefening in stijl en sfeer-schepping. We bevinden ons in een bloedheet New Orleans en snuiven er de occulte sfeer op in een zwart-wit achtige kleurenfotografie van Michael Seresin. Je wordt er niet vrolijk van. Alle felle kleuren zijn uit het beeld gehaald of ondergingen een sterke kleurcorrectie. Jazz-muziek, zwarte magie, zweet, bloed en moord zijn de ingrediënten van deze thriller. Parker komt uit de wereld van de publiciteit en je ziet duidelijk aan bepaalde afgelikte shots dat hij niet vies is om "mooie beeldjes" te maken. Maar in tegenstelling tot een Michael Bay, blijven zijn personages en zijn verhaal bijzonder goed uitgewerkt, en dat maakt van hem een groot filmmaker. Het feit ook dat deze prent nog niet gedateerd is, wijst erop dat we hier te maken hebben met een talentvolle regisseur.

Rourke is de perfecte cast voor deze film. En ook kwam hij maar net uit de populaire Nine ½ Weeks (1986) waar hij zowat een mannelijk seks-icoon werd, laat hij voor deze film de gezichtcrèmes en de strakke pakjes achterwege. Hier krijgen we een ongeschoren sloddervos te zien die rookt als een Turk en regelmatig last heeft van overtollig zweet. In bepaalde scènes zien we hem ook rondlopen met een belachelijk neus-beschermertje. Rourke had geen beetje schrik om zijn imago van pretty boy oneer aan te doen. Meer nog, ditzelfde jaar zagen we hem ook als dronkenlap in Barfly (1987).

Daartegenover zien we Robert De Niro in een veredelde cameo-rol, want meer kan je het niet noemen. De acteur staat wel op alle affiches, maar komt met moeite 5 minuten in beeld. En toch werpt hij een donkere en angstaanjagende schaduw over dit verhaal die zijn impact niet mist. Maar laat me duidelijk zijn, ik had hem liever wat meer in actie gezien.

Kortom, Angel Heart is een geslaagde thriller met knipoogjes naar de film noir genres uit de jaren '50, het fantastische genre, de horrorfilms en zelfs de soft porno films met een naakte, exotische Lisa Bonet (die eveneens breekt met haar imago van brave dochter uit de Cosby show). Een controversiële film met een sfeer die blijft plakken als zweet tijdens een hete zomernacht, versterkt met buitengewoon knappe vertolkingen van zowat alle personages en een geslaagde muziekscore van Trevor Jones. Het verhaal lijkt enorm ingewikkeld met een structuur van een nachtmerrie, maar op het einde, wanneer het bloed is vergoten en het stof is gaan liggen, kunnen we snel de eindjes aan elkaar knopen. Het is het soort film waar je op het einde de gehele film opnieuw door je geest wil halen met de kennis die je pas op het einde hebt gekregen, en ja, alles klopt.

Op de Blu-ray, uitgegeven door Universal, vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Alan Parker over de gehele film, maar tevens heel wat documentaires over voodoo. Het grappig is dat ze bijna allemaal vertellen dat de film allesbehalve een realistisch portret maakt van de occulte, maar voornamelijk beruste op sensatiezucht. Toch mooi van de producers om dit ook ongecensureerd duidelijk te maken.

De Tweede Wereldoorlog heeft talloze cineasten onuitputtelijke inspiratie bezorgd. Van epische heldenfilms tot klein menselijke drama's in die grote verschrikking. Leningrad (2009) van Aleksandr Buravsky met oa. Gabriel Byrne, hoort in dit tweede rijtje thuis. Leningrad is een van de vele bekende verschrikkingen aan het Duits-Russische front.

De stad werd 882 dagen lang belegerd door de Duitse troepen, die dachten dat ze de stad met een omsingeling al snel onder de voet zouden kunnen lopen. Dat was buiten de taaie bolsjewieken gerekend. De stad hield stand en werd in 1944 bevrijd door het Rode Leger. Anderhalf miljoen inwoners kwamen om door ontbering, honger en het geweld.

Korte inhoud: Wie een dolle heldhaftige actieprent verwacht is hier aan het verkeerde adres. Alexander Buravsky kiest niet voor de weergave van de strijd. het is geen Stalingrad (1993), die het relaas vertelt van een compagnie Duitse soldaten die de barre winter in Stalingrad trachten te overleven nadat de Russen hen gedecimeerd hebben, noch een Enemy At The Gates (2001), met scherpschietende helden aan weerskanten. Leningrad vertelt het verhaal van de Engelse correspondente Kate Davis (Mira Sorvino) die samen met de internationale pers veilig in Moskou geniet van het jetsetleven en die als ingewijd journalist het front in Leningrad wil bekijken. Het loopt verkeerd af. Kate wordt vermist en ten dode opgeschreven wanneer ze na een bombardement niet teruggevonden wordt. Haar man, eveneens journalist, vertrekt terug naar London, maar geeft de hoop niet op Kate ooit levend terug te zien. Ondertussen wordt Kate opgevangen door de idealistische politieagente Nina. Nina brengt Kate onder bij de plaatselijke operette-ster, waar haar moeder dienstmeid is. Samen met Sonja en haar twee kinderen Sima en Joera probeert Kate te overleven in de dagdagelijkse realiteit van een stad die de levende hel is geworden, terwijl de geheime Russische dienst ook jacht op haar maakt.

Het verhaal vervalt wat mij betreft vlug in een film geschikt voor Vijf TV of zaterdagavond op één. De film legt iets te nadrukkelijk klemtoon op de ijskoude winter, zodat je zelf al begint te bibberen bij de gedachte aan sneeuw alleen al. Kate's karakter of drijfveer wordt niet echt uitgewerkt, maar gaandeweg merken we dat ze samen met Nina en kinderen één missie heeft: overleven en uit Leningrad weggeraken. Op die manier wordt het een familiefilm rond een sterkte vrouw. Het einde is dan wel niet heel erg verrassend maar blijft wel mooi in de sfeer van de film. Het is eens een andere invalshoek en zal dus vooral door een niet typisch publiek kunnen worden gesmaakt.

Ik kreeg de special edition met een extra dvd met een making of, "interviews met de crew and cast" en een exclusieve documentaire. Altijd mooi meegenomen dergelijke extra's.

Nog een uitstekende film uit de Blu-ray Warner Bros Essentials collectie is 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick. Het is een titel die klinkt als iets monumentaals en dat is de film ook. Velen kennen de film van reputatie of hebben de title wel al eens horen vallen op één of andere quiz, maar weinigen hebben de film daadwerkelijk gezien. En zij die de film uiteindelijk hebben bekeken zullen vaak verklaren dat deze langdradig en of zelfs niet geheel hebben begrepen. Wat ik dan meestal zeg tegen die laatste categorie van mensen, is om de film een tweede kans te geven. Wat typisch is voor kunstwerken is dat ze uitgesproken commentaren uitlokken. Deze filmklassieker kun je niet genoeg gezien hebben. De film uitleggen, daar begin ik niet aan, maar wat ik wel kan meegeven is dat er meer dan één grondgedachte achter deze science-fiction steekt.

Korte inhoud: Even voor het ontstaan van menselijk leven op aarde ontdekt een groep apen een monoliet. Vier miljoen jaar later wordt een gelijkaardig object ontdekt op de maan dat een signaal uitzendt naar Jupiter. Commandant Bowman en astronaut Poole vertrekken op een speciale missie met het ruimteschip Discovery en de hulp van supercomputer HAL-9000.

2001 is bijzonder onconventioneel in vorm en inhoud. De dialogen zijn tot een minimum beperkt (tot pakweg een half uurtje) en zijn eigenlijk niet zo bijzonder. Het lijkt wel een soort formaliteit te zijn. De personages vullen hun tijd nog net niet met praatjes over het weer. Uiteraard is dit bedoeld. Kubrick wilde de beelden en het geluid het werk laten doen, en het verhaal laten bepalen. Het gebruik van dialoog laat zien hoe triviaal conversaties wel kunnen zijn. De woorden die men gebruikt zijn vaak geheel overbodig, en al zeker in een futuristische context waar alles wordt geleid door computers.

De film is opgedeeld in 3 grote delen. Het eerste deel begint in de oertijd waarin twee stammen van mensapen elkander bevechten. Ze weten niet precies hoe ze hun ongenoegen kenbaar moeten maken, maar uiteindelijk neemt één van hen een stok en begint ermee te slaan. Cynisch genoeg is met dit gebaar is de mens geboren. Met geweld kan je dingen afdwingen en dat zullen ze geweten hebben en zal hun zoektocht naar eten voor een groot stuk eenvoudiger maken.

Het tweede deel heeft een eerder traditioneel verloop. Er wordt op de maan een monoliet aangetroffen, een imposante, rechthoekige tafel waar een vreemde resonantie komt. Astronauten Dave Bowman en Frank Poole gaan op onderzoek om te kijken wat er zich nog allemaal op Jupiter bevindt. Deze missie wordt in goede banen geleid door de super AI computer HAL9000 (stem van Douglas Rain). Hij spreekt met een kalme stem, en de emotie die in de stem wordt gelekt lijkt heel artificieel.HAL beweert geen fouten te maken, laat staan agressie die uiteindelijk maar toe te schrijven zijn aan mensen. Maar een artificiële intelligentie kan heel agressief zijn. En dat blijkt wanneer hij zichzelf bedreigt voelt door de twee astronauten die hem willen uitschakelen. Dave weet HAL uiteindelijk uit te schakelen, en dit is het begin van het laatste deel van de film, een spirituele reis door tijd en ruimte, die wordt weergegeven door een bijna 25 minuten durende licht-compositie, in negatief geprojecteerde landschappen en een vervreemdende, inducerende soundtrack. Dave komt uiteindelijk in een helder witte kamer met hoge muren en meubels uit een ver Victoriaans verleden. Momenten later zien we hem als oude man, die geconfronteerd wordt met die fameuze monoliet. Dave sterft, oud en versleten, waarna hij zichtbaar als foetus in de ruimte herboren wordt.

Er bestaan oneindig veel theorieën over de film– het internet alleen biedt een prachtige keur aan meningen, waaronder bijvoorbeeld een religieuze interpretatie die zegt dat de film de opperste waarheid van Krishna bevestigt - wat weinig waarschijnlijk lijkt, aangezien zowel Kubrick als schrijver Arthur C. Clarke voor zover bekend nooit met de Hare Krishna te . Dat is wellicht één van de mooiste dingen die een film ooit kan hopen te bereiken: dat men er 40 jaar later nog steeds niet achter is wat je nu precies wilde zeggen, dat er nog steeds over gediscussieerd wordt, dat het nog steeds een levend onderwerp is.

Afgezien van de inhoud is de film ook een auditief spektakel, met klassieke muziek, buitengewone sfeerbepalende geluidstapijten van de Roemeense componist Ligeti en beangstigende stiltes. Saai is de film alleen maar te noemen volgens een conventionele standaard, die om de zoveel minuten weer een dramatische wending of grootse actie vereist. Dit is een film waar je echt voor moet gaan zitten, met een open instelling, om hem vervolgens in al zijn audiovisuele pracht op je in te laten werken. De geweldige, kleurrijke en overdonderende ruimte sequenties, de prachtige composities, de treffende klassieke muziek: het maakt van '2001' een weergaloze film die met woorden geen recht kan worden gedaan. Deze film moet je beleven, net zoals elk ander kunstwerk.

***Related Posts***
22/01/2010: A Clockwork Orange review
20/01/2010: Full Metal Jacket review
13/10/2009: The Shining review
01/01/2009: 2001 in het Amerikaans Filmarchief
07/08/2008: Wall-E maakt knipoogjes naar 2001
20/03/2008: Arthur C. Clarke overleden
23/08/2005: Een leuke analyse van 2001
19/10/2004: Top 10 Meest Invloedrijke Films

Eén van de betere films uit de Blu-ray Warner Bros Essentials collectie moet wel deze A Clockwork Orange (1971) film zijn van Stanley Kubrick. Een film die destijds aangevallen werd vanwege zijn gewelddadige karakter en de nihilistische ondertoon, die zelfs zou hebben aangezet tot echte geweldplegingen. Nu zijn de gebeurtenissen in de film zeker gewelddadig, maar niet op zo'n manier dat je na het zien van de film zin krijgt in een flinke dosis geweld. Integendeel: je blijft met een benauwend en ongemakkelijk gevoel achter.

Het overgangsproces van een amoreel boefje tot gehersenspoelde deftige burger en terug vormt de dynamische boog in de shockerende toekomstvisie die Stanley Kubrick maakte van de roman van Anthony Burgess. Onvergetelijke beelden, verrassende muzikale contrastelementen, het fascinerende taalgebruik dat Alex en zijn kompanen gebruiken, alles gegoten in één schokkend geheel.

Korte inhoud: In een niet nader beschreven toekomst is Alex (Malcolm McDowell) een jong boefje met weinig gevoel voor moraliliteit, maar een sterke passie voor muziek. Hij en zijn kompanen leven geheel volgens hun eigen wetten, met daklozen aftuigen, stelen, zingen, tapdansen, verkrachten, maar op een gegeven moment gaat Alex te ver. Hij wordt gearresteerd en heel zijn leven wordt ondersteboven gehaald op een wijze die hijzelf nooit had kunnen vermoeden.

De acties van de hoofdrolspeler zijn het toonbeeld van zinloos geweld en daarom volkomen verwerpelijk. Zonder enige reden of aanleiding slaat Alex met zijn kompanen een zwerver in elkaar en molesteert hij het huishouden van een getrouwd stel, waarbij de man wordt afgetuigd en de vrouw wordt verkracht. Het dieptepunt vindt plaats wanneer Alex op een avond wordt gearresteerd na een vrouw te hebben vermoord met een decoratieve reuzenpenis. De film roept alsvolgt heel wat vragen op. Hoe moeten we bijvoorbeeld als maatschappij optreden tegen een gemeenschap waarin bendes hoogtij vieren en er nauwelijks respect is voor de medemens? Meer politie op straat? Zwaardere straffen? Betere rehabilitatie? Onderwijs over "normen en waarden"? En welke oplossingen zijn daadwerkelijk bevorderend voor de maatschappij waarin we leven? Kubrick zei tevens in een interview hieromtrent het volgende: "Eén van de meest gevaarlijke fouten die veel politieke en filosofische denkers hebben gemaakt, is de gedachte dat de mens fundamenteel goed is en dat het de maatschappij is die hem slecht maakt."

Alex wordt berecht en opgesloten. Hij ondergaat het “normale” gevangenisleven en krijgt bijbelonderwijs. Dan wordt er een experimenteel project naar voren gebracht, de zogenaamde Ludovico Technique, wat wellicht opsluiting voor bepaalde gevangenen overbodig kan maken. De brutale en kwaadaardige Alex blijkt de ideale proefpersoon voor deze behandelingsmethode te zijn. Hij moet onafgebroken naar films kijken met de meest vreselijke geweldplegingen erin, terwijl hij geïnjecteerd is met een goedje dat hem misselijk maakt. Het gevolg is dat bepaalde afkeurenswaardige neigingen van Alex in de toekomst in de kiem gesmoord zullen worden doordat hij lichamelijk onwel wordt wanneer deze bij hem opkomen. In een demonstratie zien we hoe hij door een man verbaal en lichamelijk wordt aangevallen, maar dat hij door zijn behandeling niets terug kan doen. Hij moet zich zelfs verlagen tot het likken van de schoenzool van de man. Een procédé die uiteraard heel wat vragen omroept, gezien het wel alle de vrije wil compleet uitsluit.

Het acteerwerk van Malcolm McDowell is zo goed als feilloos. Hij kan zowel afkeer opwekken als sympathie. De soms overdreven theatrale optreden en het gekunstelde taalgebruik sluit volledig aan met de wereld waarin dit drama zich afspeelt.De compositie van de shots is vaak prachtig, evenals de sets, belichting, de kleding, de make-up en vooral ook de begeleidende elektronische synthesizer muziek van Wendy Carlos. Alex houdt van de muziek van Beethoven, wiens 9de symfonie als een leidmotov de prent aan elkaar knoopt. De muziek-composities zorgen soms voor een surreëel en vervreemdend effect, vooral wanneer de pracht in contradictie is met de inhoud van de scène. Maar er is toch geen sprake van het verbloemen van gewelddaden. Enkel bij momenten waarop de bendeleden met elkaar op de vuist gaat, wordt het artistieke register volledig opengetrokken met duidelijk geënsceneerde beelden en imposante achtergrondmuziek. Het zinloos geweld van Alex tegenover zijn onschuldige medemens, worden rauw en in-your-face in beeld gebracht, en creëren hiermee het gevoel van onbehagen en afkeuring.

Niet alleen inhoudelijk maar ook visueel is dit één van de betere films van Kubrick. En zoals bij heel wat films neemt de techniek een belangrijke plaats in. Hij filmt hier voor het eerst met een speciale zoomlens, die hem toelaat om bijvoorbeeld het openingsshot – een zoombeweging vertrekkende vanuit een extreme close-up van Alex en zeer langzaam uitzoomend naar een wide-shot van hem in de melkbar – mogelijk maakt. Sommige beelden blijven nog tot op de dag van vandaag onvergetelijk alsof ze op onze retina zijn gebrand. De oogklem die de oogleden openspert van Alex; het beginschot van het hoofd van Alex die, gekleed met een bolhoed en een geschilderde “wenkbrauw” rond zijn rechteroog, een demonische grijns laat zien; het shot van de vier bendeleden onder een brug, of de scène in de gestileerde maar decadente melkbar. Sociale satire, dilemma’s over vrije wil versus geconditioneerde reacties – zware kost, maar wel het soort van thema’s die tegenwoordig als typisch Kubrickiaans worden beschouwd. Een tijdloze en meesterlijke shock-opera met een demonische en satirische toekomstvisie, die ofwel afschuw en haat zal oproepen of verbijstering en adoratie.

Op de Blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van Malcolm McDowell alsook 2 making-off documentaires.

***Related Posts***
26/01/2010: 2001: A Space Odyssey review
20/01/2010: Full Metal Jacket review
13/10/2009: The Shining review

Een andere spektakelfilm die is uitgebracht in de Warner Bros Essentials collectie, en die jullie dus voor een prinkje kunnen aanschaffen, is de Blu-ray van The Last Samurai (2003). Regisseur Edward Zwick is één van die ambiteuze filmmakers die vooral groots en episch wil uitpakken met films van het allure van Gladiator of Spartacus. Ik ben zelf wel verzot op die heldenverhalen waar eer en moed hoog in het vaandel wapperen, en de romantiek nooit ver weg is en verraad om de hoek loert. Doorheen de jaren zijn filmmakers veel cynischer de zaken gaan benaderen, maar regisseur Zwick kiest voor de aloude traditionele aanpak met voldoende pathos en bombastische muziek.

Korte inhoud: Kapitein Nathan Algren (Tom Cruise) twijfelt aan zijn eergevoel. De idealen waar hij vroeger voor vocht, lijken tegenwoordig ver en tevergeefs. Moed heeft plaatsgemaakt voor zakelijkheid, egoïsme heeft opoffering vervangen en eer is ver te zoeken. Zeker in het westen, waar zijn rol in de Indiaanse campagnes eindigde in desillusie en droefheid. In een totaal verschillende wereld ziet een andere strijder zijn leven aan zijn ogen voorbij gaan. Het is de alom gerespecteerde Samurai Katsumoto (Ken Watanabe), de laatste leider van deze eeuwenoude krijgers. Net zoals de moderne tijd het Amerikaanse Westen overviel, zo overspoelt het nu ook het traditionele Japan. De telegraaf en de spoorlijnen, die vooruitgang mogelijk maken in de samenleving, bedreigen nu al het goede waarvoor de Samurai eeuwenlang hebben gestreden. De wegen van deze twee krijgers kruisen elkaar, wanneer de jonge keizer van Japan Nathan Algren inhuurt om Japans eerste, moderne en dienstplichtige leger te trainen. Dit is onderdeel van een lucratieve handelsovereenkomst die de Amerikanen met de corrupte adviseurs van de Japanse keizer willen sluiten. Terwijl de raadsheren van de keizer een poging doen om de Samurai uit te roeien in voorbereiding op een meer Westerse aanpak, is Algren sterk onder de indruk van zijn ontmoetingen met de Samurai. Hun sterke levensfilosofie doet hem denken aan de man die hij ooit was…

Deze film gaat over traditie en het vastklampen aan oude waarden, zeker in een periode waar alles pijlsnel evolueert en waar het vuurwapen het zwaard heeft vervangen. We volgen een aantal uitgerangeerde Samurai, die in een ander tijdperk zijn blijven hangen. De wereld rondom hen is geëvolueerd, alsook de militaire uitrustingen. Toch blijven deze mannen een bedreiging voor de nieuwe Japanse leiders. Iets wat duidelijk zal worden op het slagveld. Bij momenten kan je zelfs parallellen trekken tussen de samurai en de Trojaanse krijgers. Beiden hebben van het voeren van oorlog een levenswijze gemaakt. Van bij de puberteit worden de jonge krijgers opgeleid in de traditie van de oosterse vechtkunst en is het dragen van een samurai outfit een ware eer. Maar of deze uniformen ook opgewassen zijn tegen de moderne artillerie met hun dodelijke Howitzers is een andere vraag.

De manier hoe Zwick zijn film choreografeert voelt misschien een beetje ouwbollig aan, maar anderzijds werkt het wel voor het verhaal die hij wil vertellen. De regisseur voelt mee met de Samurai bevolking die volledig ondergedompeld zijn in een rijke traditie. Hoewel we hier te maken hebben met een actiefilm met epische kwaliteiten is het spektakel eigenlijk ondergeschikt aan het inter-menselijk drama tussen een Amerikaan-without-a-cause een Japanse krijger. The Last Samurai neemt rustig zijn tijd om zijn personages te laten bloeien. De film ontwikkelt zijn eigen tempo in een vrij rustig zen-sfeertje. De eerste actie-sequentie laat dus ook op zich wachten (bijna 30 min) en daarna blijft de actie voor een 50tal minuten gewoon uit. Ondertussen zien we Cruise evolueren in deze traditionele wereld en ontstaat er een wederzijds respect en bewondering. Deze karakteropbouw is tegenwoordig een rariteit geworden. Meestal krijgen we in het eerste halfuur korte samenvattingen voorgeschoteld op de achterkant van een bierviltje, en rest ons nog alleen het bier ad fundum gewijs op te drinken zonder ons veel vragen te stellen. Maar tijd nemen voor grondige karakterstudies is één zaak, langdradigheid in de hand werken is een andere zaak, en 150 min lang durende film is misschien net dat tikkeltje teveel van het goede.

Verder moet de mooie fotografie van John Toll (Legends of the Fall, The Thin Red Line) en de sterke muziekscore van Hans Zimmer zeker onderstreept worden. Tom Cruise, door velen gehaat en door evenveel geliefd, zet hier best wel een goede vertolking neer als Algren, ook al zien we hier Ken Watanabe alle aandacht opeisen als de charismatische Katsumoto. Het was op z’n minst een eenvoudige rol, gezien hij een Japanner moest vertolken in een Hollywoodfilm, bediend met heel wat poëtisch getinte verzen die de scenaristen hadden gejat uit diverse naslagwerken. Maar Watanabe wist het pad van de samurai toch op een interessante manier uit te drukken, zonder dat er bij ons hoongelach aan te pas kwam. Je zou kunnen spreken over een zekere bedaarde waardigheid waarmee hij zijn personage vertolkt, en dat was precies wat volledig met de toon van de film samenviel.Er gaat een soort van rustige waardigheid uit van zijn vertolking, die geloofwaardig overkomt. Enkel het einde van de film valt in het zeemzoeterige en dat is misschien het enige tenenkrommende moment in de prent. Op dit moment voel je opnieuw de hand van Hollywood.

Op de Blu-ray vinden jullie naast de audio-commentaar van de regisseur ook een pak reportages met over de samurai-cultuur, naast interviews met de cast. The Last Samurai is geslaagd entertainment, dat bovenal ingenieus en smaakvol in elkaar gestoken is, zonder dat men overdonderd wordt met veldslagen en actie-scènes waar je epileptische aanvallen van krijgt. Maar beschouw de film ook niet als een waargetrouw document over de samurai, daarvoor komen andere films van bijvoorbeeld Akira Kurosawa misschien iets dichter bij de realiteit. De bedoeling van deze epische productie is om ons te entertainen, en niet om ons een geschiedenisles te geven. Dit is een mainstream Hollywoodfilm, dus jullie weten wat te verwachten.

Ik kan het bijna amper geloven dat het bijna 22 jaar geleden is dat Lethal Weapon (1987) in de zalen kwam. Deze buddy-movie van Richard Donnor en Joel Silver heeft in ieder geval heel wat brokken gemaakt zowel op het witte doek als aan de box-office, en dit met een relatief bescheiden budget. Enkel de 4de film stelde zwaar teleur 'aan de box-office' en was het productiebudget van 160 miljoen zwaar overschat en zag je uiteindelijk bitter weinig van dit geld in feitelijke production value. Nochtans was het op zich geen slechte film. En nu met de Warner Bros Essentials komt de eerste film op Blu-ray.

Mel Gibson was al bekend door zijn acteerprestaties in de Mad Max-films en Danny Glover speelde onder andere in de Steven Spielberg`s film The Color Purple, maar deze film zou hen lanceren als Hollywood-iconen. Hun personages zijn tegenpolen van elkaar, die tegen wil en dank moeten samenwerken. Mel Gibson is de roekeloze agent Martin Riggs. Het verlies van zijn vrouw maakt hem gek van verdriet. Meerdere malen heeft hij zelfmoord willen plegen, maar het werk is het enige wat hem recht houdt. Roger Murtaugh is echter een brave huisvader, die net vijftig jaar is geworden. Hij wil het graag wat rustiger aan doen tot zijn pensioen. Maar met Riggs als partner komt daar weinig van terecht. Murtaugh kan het onvoorzichtige gedrag van Riggs in het begin totaal niet uitstaan. Samen moeten zij de zelfmoord van een aan coke-hoertje oplossen. Een 'leuke' bijkomstigheid: zij blijkt een dochter te zijn van een oude vriend van Roger Murtaugh. Een op het eerste gezicht eenvoudige zaak, wordt naarmate het onderzoek vordert steeds gevaarlijke voor het detective-duo.

Van de vele actiefilms die er gemaakt zijn, is deze echt wel één van de beste. Het verhaal is misschien niet bijster origineel. Onderwerpen als drugs, schietpartijen en ontvoeringen zijn al vele malen verfilmd. Maar Richard Donnor weet zijn actie goed te doseren met humor en menselijke trekjes die personages van vlees en bloed maakt. De actie is ook niet over-the-top en is steeds in functie van de personages. De film neemt zichzelf ook niet te fel au serieus en dat komt het verhaal enkel maar ten goede. Op een gegeven moment horen we één van de badguys zeggen: “There's no more heroes left in the world,” als op dit moment Martin Riggs de deur komt binnen gevallen. Danny Glover en Mel Gibson zijn de speerpunten van deze film, die beide perfect gecast zijn en goed samenspelen. Zij vullen elkaar op efficiënte wijze aan. Daarbij komt dat de pret die zij hebben tijdens de opnames van het scherm druipt.

Kortom, een leuke actieprent met een uitstekende chemie tussen Gibson en Glover en knappe acteerprestaties (vooral die van Mel Gibson), en genoeg humor en actie om geen moment te vervelen. En neen, het is geen zonde om hier van te houden. Lethal Weapon is één van die weinige 80’ties films die de tand des tijds heeft doorstaan. En met meer dan zeven minuten nog niet eerder uitgebrachte scènes, is de director’s cut van Lethal Weapon een geschenk voor elke filmfan.

Als jullie op zoek zijn naar een aantal fijne Blu-rays moeten jullie zeker uitkijken naar Warner Bros Essentials. Onder dit kwaliteitslabel treffen jullie een waaier van films aan, waar je simpelweg niet omheen kan. Maar liefst 42 titels kwamen op 15 september in de rekken, telkens voor een bijzonder gunstige prijs. In het najaar zal dit aanbod verder worden uitgebreid. De films krijgen een adviesprijs mee van 17,50 euro. Zoals de naam het al liet verstaan, zijn het 'essentiële' schijven die niet mogen ontbreken aan jullie collectie. Onder dit label vinden jullie o.a. Corpse Bride.

Ik ben altijd al een grote fan geweest van Tim Burton, ook al is hij volledig verantwoordelijk voor de zwakke Planet of the Apes remake. Het is een regisseur met een grote persoonlijkheid en een uitgesproken filmstijl die heel wat filmmakers heeft geïnspireerd.

Ik kan geen andere regisseur benoemen die zoveel uiteenlopende films kan maken zoals het surreële, fantastische en komische Edward Scissorhands, Beetle Juice, Charlie and the Chocolate Factory, de sprookjesachtige griezelfilms Sleepy Hollow, Sweeney Todd, de populaire Hollywood films Planet of the Apes, Batman, het portret van Ed Wood, animatiefilms zoals Nightmare Before Christmas, en nog steeds zijn stempel kan zetten met een visuele en thematische toon. En elk project waar deze man mee bezig is, kan mij telkens boeien. Ook het animatie project, Corpse Bride wist me te boeien.

Korte inhoud: We bevinden ons in een 19e eeuws dorpje. De verlegen Victor (Johnny Depp) is nerveus voor zijn huwelijk met Victoria (Emily Watson). Hij besluit de huwelijksbeloften te oefenen op een uit de grond stekende tak. Tot zijn schrik verrijst uit de grond The Corpse Bride (Helena Bonham Carter) die claimt dat het huwelijk gegrond is. Victor belandt in 'The Land Of The Dead' terwijl Victoria nog altijd op hem wacht in The Land Of The Living. Vindt Victor nog wel zijn ware liefde als deze twee werelden met elkaar in aanraking komen?

Het verhaal is geïnspireerd op een 19de eeuws sprookje over een man die per vergissing in het huwelijk treed met een lijk. Victor is naar de onderwereld gebracht voor de akelige huwelijksceremonie met The Corpse Bride, en dit allemaal terwijl zijn levende bruid Victoria op hem zit te wachten in 'de wereld van de levenden'. Desondanks de morbide toestanden valt Victor voor de charmes van die onderwereld, maar hunkert toch naar de echte wereld en vooral ook naar zijn ware liefde. En ook al lijken de drie hoofdpersonages niet meteen romantische zielen te zijn gezien hun omgeving en de streng Victoriaanse mores van hun tijd, beschikken ze toch over voldoende passie en hartstocht die deze macabere animatiefilm omtovert in iets romantisch. Het zijn op de eerste plaats vertederende personages die zich voortbewegen in een uitbundige visuele en muzikale stijl. Dit alles maakt van Corpse Bride zo'n verrukkelijke stop-frame animatiefilm.

Op de Blu-ray vinden liefhebbers van animatie heel wat interessante documentaires en making-off's. Ook componist Danny Elfman doet er zijn verhaal over de aanpak van dit griezelig, romantisch verhaaltje die zich afspeelt in twee werelden. De film is niet alleen een aanraden voor animatie-liefhebbers of voor Tim Burton fans of amateurs van necrofilie, maar zeker ook voor het gehele gezin. En als jullie verzot zijn op de animatie-techniek moeten jullie zeker ook uitkijken naar Coraline (2009).

*** Warner Bros Essentials ***
13/10/2009: The Shining
11/10/2009: Batman Begins