2046

  • Confession of Pain (2006) *** recensie

    Pin it!

    Wat heeft een filmfreak nodig om filmjaar door te komen zonder veel kleerscheuren? Wel, enerzijds een abonnement bij een bioscoop-complex en een lidkaart van een videotheek die wekelijks nieuwe alternatieve Aziatische films weet op te kopen. Dé videotheek bij uitstek in Brussel is Excellence, in de Anspachlaan nabij het Beursgebouw. Daar kan je nog eens ontdekkingen doen zoals de Hong Kong film Confession of Pain (2006) (Seung Sing), de nieuwe prent van het regisseurs-duo Wai Keung Lau en Siu Fai Mak. Hun vorige prent, de gemotoriseerde Tau man ji D (2005) (Initial D) viel wat tegen, maar deze film maakt alles weer goed. Het is een soort terugkeer naar de gestileerde politiefilm.

    Confession of Pain poster Seung Sing

    Korte inhoud: Politie-inspecteur Hei (Tony Leung Chiu Wai) ondervindt dagelijks de ellende van de grote stad. Wanneer zijn schoonvader en miljardair Chau gruwelijk vermoord wordt, schakelt hij de hulp in van zijn voormalige partner, nu privé-detective, Bong (Takeshi Kaneshiro). Al snel blijkt dat de moord alle tekenen heeft van de perfecte misdaad: elk detail tot in perfectie opgezet, elk motief te rechtvaardigen en elke mogelijke getuige geëlimineerd. Maar Bong, die psychisch niet zo stabiel meer is na de zelfmoord van zijn vriendin, stort zich steeds dieper in de zaak. Hier heb je de HK trailer.

    Vreemd genoeg verneem je op het bonus-gedeelte van de dvd dat de film initieel de protagonisten van Chung King Express (1994) wou herwerken in een andere context. De melancholische Tony Leung Chiu Wai (2046, Infernal Affairs) speelt voor een keertje de rol van de slechterik, terwijl de knappe Takeshi Kaneshiro (House of Flying Daggers) zich ongedwongen laat verdrinken in het alcoholisme. Confession of Pain beweegt zich voort als een typische suspense thriller met heel wat knipoogjes naar de cinematografie van Wong Kar Wai en de crime-scene-investigations uit de Amerikaanse "CSI" formule.

    Maar de film blinkt vooral ook uit op het vlak van de psychologie en verdiept zich in het fetish-onderwerp van de twee regisseurs; namelijk de drijfveren van twee tegenovergestelde karakters die in de marge van de wet spelen. Dat was uiteindelijk ook het succes was van hun vorige suspense thriller, Infernal Affairs (2002). Het verschil met deze film was dat de atmosfeer perfect paste in de paranoïde sfeer van de prent, terwijl hier het stilisme vaak iets te veel de aandacht wegtrekt. Maar dit was slechts een kleine teleurstelling, zeker in het licht van de verdiensten van een knap scenario van Felix Chong. En zoals met The Departed (2006), komt hier binnenkort ook binnenkort een Amerikaanse remake, met Confession of Pain (2009).

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 27 juli 2007

     

    *** Confession of Pain trailer ***

  • 2046 (2004) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Er zijn twee categorieën beeldenmakers in de cinema. Je hebt de vakmensen die consciëntieus hun film maken zonder teveel stil te staan bij de filmtaal die ze hanteren, als deze maar efficiënt en trendy is. En je hebt de beeldvirtuozen die diep graven in hun getormenteerde ziel, hun frustraties blootleggen en hun fetishismen onthullen. De Hongkongse dandy-filmer Wong Kar-Wai behoort tot die laatste soort, hoewel beide aanpakken schitterende cinema kunnen opleveren.

    2046_2014_blu-ray.jpg

    Wong schildert met 2046 (2004) de metafysica van het geheugen, en begluurt de gekwelde ziel van een verleider die achtervolgd wordt door de gedachte van een verloren liefde. Dit is na In the Mood for Love opnieuw een ode aan de passie en de sensuele erotiek van een femme fatale, opgebouwd als een reeks variaties op hetzelfde thema, een lankmoedig ballet van aarzelen en aantrekken, in een weemoedig sfeertje. De retro heeft wel plaats moeten ruimen voor een sci-fi decorum.

    In 1997 is Hong Kong overgedragen aan China. De Chinese leiders beloven dat er vijftig jaar niets zou veranderen, maar een halve eeuw jaar later, in 2046, is de realiteit wel drastisch veranderd. Mensen hebben hun namen ingeruild voor nummers en scheppen een realtionele band met androïds. (gespeeld door Tony Leung) speelt opnieuw de rol van Chow Mo Wan, een schrijver die naar Hong Kong is teruggekeerd na zijn jarenlange verblijf in Singapore. Hij logeert in een klein hotel in de kamer 2047 en begint te schrijven aan een science-fiction verhaal, 2046. Hij wou over de toekomst schrijven, maar schrijft in werkelijkheid over het verleden. In zijn roman vertrekt af en toe een mysterieuze trein naar het jaar 2046. Iedereen die op deze trein stapt, doet dit met dezelfde reden: het achterhalen van hun verloren herinneringen. Ondertussen goochelt hij met verschillende vrouwen. De relatie die hij heeft gehad met Su Li Zhen blijft hem kwellen. Hij heeft geen interesse meer in relaties die meer zijn dan one-night-stands, maar de verleiding van Bai Ling (gespeeld door de bloedmooie Ziyi Zhang), die in kamer 2046 zit, blijkt geen gewone call-girl te zijn.

    De vraag die je dan krijgt van veel mensen die de film hebben gezien: Wat betekent 2046 ? Het is niet enkel een jaartal, maar eveneens een nummer van een hotelkamer. In die zin moet je het begrip ruimer opvatten en zien als een soort abstractie van de liefde van vrijgezel. Een experimentele exploitatie van het geheugen en de tijd. Een nieuwe dimensie van zijn eerste film met hetzelfde uitgangspunt. Toch is In the Mood for Love, waar het nummer 2046 ook al aan bod kwam, niet overtroffen. Het lijkt af en toe alsof de regisseur zijn film herhaalt er iets wil aan toevoegen. Iets fantastisch, iets universeels, iets cyclisch.

    2046_wong_kar_wai_02.jpg2046_wong_kar_wai_01.jpg
    © A-Film Home Entertainment

    Tony Leung speelt Chow als een terughoudende en eigenzinnige verleider die als het ware in een erotische dans treedt met Bai Ling, die letterlijk “the girl next door” is. Er is nooit twijfel dat zij zal vallen voor zijn charmes en hij liever zijn afstand wil houden, maar de manier waarop dit gebeurd is gewoon fascinerend om te zien. Een parcours waarin Ling begint met het weigeren van het geschenk van Chow tot een seksuele relatie die in dit geval slechts kan leiden tot verdriet en afwijzing. Zhang straalt in haar rol en is ver weg van de kunfu-films zoals Hero of House of Flying Daggers. In deze film zien we een fragiele, sensuele en intelligente actrice die geen moment op automatische piloot speelt.

    Hun relatie ligt aan de basis van de film. Maar uiteraard is er nog meer. De andere vrouw in Chow’s leven is Wang (gespeeld door de sensuele Faye Wong, die eerder al een romantisch samenspel had met Leung in één van mijn ‘All Time Favorites’ Chungking Express). Zij speelt de dochter is van de hotelbaas. In een schitterende scène van enkele minuten lang zien we, in een cadrage laag bij de grond, haar danspasjes in hoge hakken terwijl ze de Japanse taal onder de knie probeert te krijgen om zo dichter bij haar Japanse minnaar te komen. In die paar minuten leren we een speelse, beredeneerde en gevoelige vrouw kennen. Later komt men te weten dat zij ook een schrijfster is. Een samenwerking tussen Leung en Wang zal in het vooruitzicht liggen. Hij heeft gevoelens voor haar, maar Wang heeft ook haar onverschillige kant en laat zich niet overvallen door zijn charmes. Gezien relaties, die meer inhouden dan een vriendschapsrelatie, gewoon zinloos zijn, probeert hij zijn toevlucht te zoeken in een nieuwe wereld.

    De fascinerende fotografie komt van de Beste Cinematograaf die er momenteel rondloopt en tevens een bondgenoot van Wong Kar-Wai, namelijk Christopher Doyle. De film ziet er voor het merendeel heel duister en verborgen uit, met uiteraard veel reflecties naar de tijdsgeest van de film noir. De muren in het hotel daarentegen hebben een vibrerend groen licht en worden afgewisseld met CGI beelden uit een verre toekomst. En hoezeer de film balanceert tussen een bijna clair-obscur naar een futuristische explosie van rode en groene tinten, zit alles dicht op elkaar. De film heeft een soort ingesloten karakter alsof de wereld één groot labyrint is waar de mensen als voyeurs naar elkaar kijken via spleten in de muur. De fotografie van de personages in de film is uniek. Treffende beelden zijn de silhouetten van de personages op het dakterras van het hotel. De film is bijna niet te vergelijken met andere films, maar het heeft toch ook iets mee van de films van Wim Wenders.

    2046_wong_kar_wai_03.jpg2046_wong_kar_wai_04.jpg
    © A-Film Home Entertainment

    Kortom, 2046 kan je zien als een buitengewone film zonder verhaal en bijzonder traag. Maar eenmaal je in die wereld van passie, genot, verlangen en herinneringen bent terechtgekomen is er geen terugkeer meer. Waarom ik In the Mood For Love toch nog altijd beter vind dan deze film, zal waarschijnlijk veel te maken hebben met de voice-over die in deze film toch wel af en toe zijn doel voorbij schiet. In een film waar emoties boven het plot komen te staan heb ik niet meteen zin in veel beschrijvingen van wat we zien. Maar wie kan nu niet verleid worden door deze uitgekiende en gestileerde wereld van Kar Wai? Liefde kan pijn doen en je achterna zitten tot in de verre toekomst. Misschien komt er nog een derde deel aan dit verhaal, waar onze held uiteindelijk zijn ware, ongecompliceerde liefde kan vinden… hoewel me dit zou verbazen…

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 januari 2005

  • Wat je niet mocht missen in 2004

    Pin it!

    Laat ik misschien deze post beginnen met alle bezoekers een Zalige Kerst toe te wensen. We naderen het einde van 2004 en de tijd is rijp voor een kort filmoverzicht van het beste uit het voorbijgaande jaar.

    Vaak lees je op verschillende sites de meest uiteenlopende voorkeuren. Laten we deze diversiteit dus ondersteunen en daarvoor stelt Boy Meets Girl een persoonlijke top 10 samen van de films die bij ons zijn uitgekomen.

    Het jaar 2004 zal de geschiedenis ingaan als een grand-cru jaar, met veel verrassingen, zowel bij de blockbusters, als bij de kleine onafhankelijke producties. Het is bijgevolg heel ingewikkeld om er 10 uit te pikken. Dus heb ik eerst een lijstje gemaakt van een honderdtal favorieten en daarna beginnen schrapen.

    Het resultaat is wat het is, een persoonlijke voorkeur. Misschien delen jullie mijn mening, misschien absoluut niet.

    Het Beste uit 2004

    10. Old Boy van Park Chan-wook
    Dat de vernieuwing vooral uit Azië komt was zelfs te merken aan de kleine filmproducties. Op een gewaagde en virtuoze manier ontrafelt hij de geknelde psychologie van een man in een gecontroleerde en gemanipuleerde wereld.

    9. The Incredibles van Brad Bird
    Misschien wel de eerste grote postmoderne animatiefilm die op een schitterende manier de retro-futuristische alledaagsheid mengt met super-hero actie met knipoogjes naar het exotische van de eerste James Bond films.

    8. Shaun of the Dead van Edgar Wright
    Voor mij de revelatie uit Groot-Brittannië en zal zonder enige twijfel een cult-klassieker worden. In tegenstelling tot de remake van Dawn of the Dead herwerkt op een hilarische manier de zombie film.

    7. La Mala Educación van Pedro Almodóvar
    Aangrijpende film van een cineast die ons op een geniale manier verleidt met poëtische kunstzinnigheid en obsessionele passie. Het is touwens de eerste film noir waar de femme fatale een man is.

    6. 2046 van Wong Kar-Wai
    De regisseur die na In the Mood For Love een opera regisseert van melancholie waar de liefde universeel, tijdloos en onvergetelijk worden. Een film om te gaan zien en honderd keer opnieuw te zien.

    5. Hero van Zhang Yimou
    Gewoon een apotheose van pure schoonheid, waar de actie en de oosterse-vechtkunst op een poëtische en filosofische manier vertaald worden voor een breed publiek.

    4. Collateral van Michael Mann
    Ik snap niet dat je een lijstje kan maken van de beste films in 2004 en deze elegante, abstracte en lyrische film over het hoofd kan zien, van de meester van de politie-actiethrillers. Een aangrijpend portet over eenzaamheid en gebroken dromen.

    3. Eternal Sunshine of the Spotless Mind van Michel Gondry
    In een periode waar alle verhalen al honderden keren zijn verteld en waar Hollywood hopeloos zit te remaken, sequelen en prequelen is hier een film die zich ontdoet van elk symbool en die ons uitnodigt om te genieten van koude liefde die tot niets zal leiden. Gemaakt door een gek (Gondry), geschreven door een gek (Kaufman) en geacteerd door de grootste gek in Hollywood (Carrey).

    2. The Lord of the Rings: The Return of the King van Peter Jackson
    Superlatieven ontbreken me om deze film te beschrijven, maar dit is de kroon op het werk van een monumentale trilogie. In tegenstelling tot Eternal Sunshine is deze film een apotheose van de symboliek. Een pure spektakelfilm, vol met emotie, spanning en intimiteit. Buitengewone adembenemende cinema!

    1. Spider-Man 2 van Sam Raimi
    Er valt niet over te discussiëren, deze film is uitmuntend. Het is trouwens de eerste blockbuster die zichzelf in vraag stelt. Een knap verhaal met een sterke dramatische structuur die zich niet laat misleiden of gijzelen door zijn adembenemende speciale effecten. Gewoon betoverend!