sex tape

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Sex Tape (2014) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zelden zo'n teleurstellende komedie gezien als deze Sex Tape (2014) van Jake Kasdan. Het is dan ook een miserabele poging om het succes van Bad Teacher (2011) te herhalen, die met zijn bescheiden budget van 20 miljoen dollar zomaar eventjes 216 miljoen dollar ophaalde. Maar ik heb zo'n gevoel dat het wel eens anders zou kunnen uitpakken met deze 40 miljoen dollar komedie, die met zijn 90 minuten oneindig lang leek te duren. Tijdens de voorstelling kon ik het niet laten om constant het uur in de gaten te houden, hopend dat de minutenwijzer net iets sneller zou gaan lopen.

    sex_tape_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Toen Jay (Jason Segel) en Annie (Cameron Diaz) voor het eerst bij elkaar kwamen, was hun relatie intens, maar tien jaar en twee kinderen later is de vlam van hun liefde vrijwel gedoofd. Door middel van het maken van een sex tape waarbij ze elke positie uit 'The Joy of Sex' hanteren, proberen ze hun relatie nieuw leven in te blazen. Het lijkt een geweldig idee, totdat ze ontdekken dat hun video niet meer 'privé' is en ze alles op alles moeten zetten om de video terug in eigen handen te krijgen.

    Het verschil met Bad Teacher was dat deze komedie geschreven werd door The Office scenaristen Gene Stupnitsky en Lee Eisenberg. Deze Sex Tape heeft de regisseur zelf geschreven met de hulp van Nicholas Stoller, gebaseerd op het verhaal van Kate Angelo - bekend van dat ander treinongeluk The Back-Up Plan (2010) met J-Lo. Resultaat is dat het Sex Tape niet alleen ontbreekt aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'sex tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Een koppel op zoek om de vlam terug aan te wakkeren in hun seksleven wordt trouwens véél beter uitgewerkt in Neighbors (2013), en dat was niet eens hun centrale thema.

    Net als Bad Teacher of al die Jennifer Aniston komedies van de laatste jaren (We're the Millers, Horrible Bosses, Wanderlust) probeert deze prent de indruk te wekken een wel heel scherp kantje te hebben. Niet dus. De naaktscènes zijn ook in die mate verhuld dat ik niet snap waarom deze prent een R-rating heeft gekregen. Dit is GEEN R-Rated film maar eerder PG-13 met een shot van het bloot kontje van Diaz. Voor een film over Sex Tapes heeft dit eigenlijk in essentie weinig te maken met seks! Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper.

    sex_tape_2014_blu-ray_pic01.jpgsex_tape_2014_blu-ray_pic02.jpgsex_tape_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Kortom Sex Tape is zoals elke seks tape. Het is leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken. Als je mij niet wil geloven kan je de DVD of Blu-ray aanschaffen die vanaf 10 december 2014 in de winkelrekken ligt. Op de Blu-ray vinden jullie nog een pak bloopers, verwijderde en uitgebreide scènes, een Line-O-Rama en nog wat extra beeldmateriaal over deze productie.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 29 november 2014

     

    *** Sex Tape red band trailer ***

  • Bad Neighbours (2014) *** met Seth Rogen en Zac Efron Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben de Blu-ray van Sex Tape (2014) per direct naar de prullenmand verwezen, maar deze Neighbors / Bad Neighbours (2013) was toch wel de moeite voor een bespreking. Ja, het is al bij al nog een geslaagde prent geworden. Geen hoogvlieger maar wel een genietbaar komedie met een gezonde portie onnozelheden. En ondertussen is de Blu-ray van de film ook al beschikbaar.

    bad_neighbours_neighbors_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een jonge koppel Kelly (Rose Byrne) en Mac Radner (Seth Rogen) hebben een rustig leventje met hun baby in hun vreedzame wijk. Maar deze rust komt bruusk ten einde wanneer de nieuwe buren een groep studenten blijkt te zijn die er hun Fraternity House hebben opgezet, een soort clubhuis waar ze zich uitlaten met allerhande buitensporigheden. Teddy Sanders (Zac Efron) en Pete (Dave Franco) verzuren dermate het leven van het gezin dat deze zint op wraak, waarbij de excessen alleen maar escaleren.

    De regie van de film lag in handen van Nicholas Stoller (Forgetting Sarah Marshall, Get Him to the Greek, The Five-Year Engagement), een bekwame regisseur die hier mocht werken met het wat tamme script van Andrew J. Cohen en Brendan O'Brien, bekend van ondermeer The 40 Year Old Virgin (2005). Maar het mag duidelijk dat het script niet gestuurd was door Judd Apatow, die hiervan een veel betere film had kunnen maken. De vonken komen vooral van de aanstekelijke cast, met een super-scherpe Zac Efron die alle meisjesharten sneller zal laten bonken, en een iets rondere en gezellige Seth Rogen. Maar ook Rose Byrne is een plezier om naar te kijken. Hier in België hebben we ook wel universitaire club-huizen, maar toch niet zo uitgesproken als in de States, en bijgevolg denk ik dat deze prent ook meer zal aansluiten bij een Amerikaans publiek.

    En ook al is de humor voldoende aanwezig (met airbag grappen, al dan niet gebruikte condooms in de mond van baby's, 30'tigers die zich willen voordoen als coole jonge twintigers, ...) wordt het nooit een uit de hand gelopen clash tussen de buren en blijft het finale feestje maar een flauwe bedoening in vergelijking met films als Project X (2012). Toch hebben we hier te maken met een R-rated film, ook al lijkt alles veel braver te zijn dan de The Hangover (2009) films. Ook qua humor heb ik toch net iets meer moeten lachen met 22 Jump Street (2014).

    neighbors,rose byrne,seth rogen,zac efron,dave franco,nicholas stoller,the 40 year old virgin,sex tape,project x,the hangover,22 jump streetneighbors_2014_pic02.jpgneighbors_2014_pic03.jpg

    Maar deze Neighbors wil ook meer zijn dan een gewone komedie. Het stelt zich de vraag hoe cool dertigers zijn die zich (soms te snel) in een huisje-tuintje-kindje situatie gaan nestelen, waarin seks een taak wordt en waar ze de saaiheid van hun bestaan (vaak zonder succes) willen wegmoffelen. Het contrast met de fraternity kan niet groter zijn. Het is in ieder geval een thema die Seth Rogen op het lichaam geschreven staat (letterlijk en figuurlijk dan). Maar vreemd genoeg was ikzelf net iets meer onder de indruk van de star-power van Rose Byrne. Misschien was dat ook te danken aan de keuzes van de regisseur die zijn twee hoofdacteurs soms op een weinig geslaagde manier ging opvoeren, ik denk dan maar aan de onnozele dance-off tussen Efron en Rogen of het vrij idiote slot van de film. Rose dook de voorbije jaren niet meteen op in indrukwekkend filmprojecten en stond altijd wat op de achtergrond. Laten we hopen dat ze naar deze prent misschien opnieuw iets meer naar de voorgrond komt.

    Op de Blu-ray vinden jullie een alternatieve opening, een aantal verwijderde scènes, alternatieve scènes, uiteraard een gag-reel, improvisatie scènes en nog een boel making-off filmpjes. Echt wel een leuke editie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 10 november 2014

    ***Related Posts***
    28/05/2014: Twitter-rel tussen Seth Rogen en Washington Post recensente
    04/09/2013: Zac Efron in de clinch met Seth Rogen in Neighbors

     

    *** Neighbors red band trailer #2 ***

  • Twee sekstapes in 2014, SX Tape en Sex Tape

    Pin it!

    Er komt maar geen einde aan de Paranormal Activity rage, ondanks de wat tegenvallende box-office cijfers van de 5de film Paranormal Activity: The Marked Ones (2014), die mysterie en suspense ging vervangen door voorspelbaarheid en nonsens. Maar ondertussen hebben we hier al SX Tape (2012) van Bernard Rose naar een script van Eric Reese, een film die twee jaar eerder had moeten uitkomen maar nu pan uitgebracht wordt.

    Korte inhoud: Adam (Ian Duncan) en Jill (Caitlyn Folley) proberen de sleur uit hun relatie te krijgen door een sekstape op te nemen in een verlaten landhuis. Ze realiseren zich dat ze niet alleen zijn in deze onheilspellende omgeving, en dat bepaalde sekstapes beter niet gemaakt worden. Hun kinky avontuur verandert al snel in een wanhopige overlevingsstrijd.

    sxtape_2014_poster.jpgsex_tape_2014_poster.jpg

    Dit jaar komt tevens ook nog een andere Sex Tape (2012) uit van regisseur Jake Kasdan, naar een script van Kate Angelo. Ook al zal deze film iets meer toeschouwers trekken, denk ik niet dat het een hoogvlieger zal worden.

    Korte inhoud: Wanneer Jay (Jason Segel) en Annie (Cameron Diaz) eerst bij elkaar kwamen, was hun romantisch avontuur behoorlijk intens - maar na tien jaar en twee kinderen is de vlam wat uit hun liefdesleven en moet de vonk er opnieuw ingestoken worden. Om de dingen wat spicy te maken, besluiten ze om een video van zichzelf op te nemen waarin ze elke seks-positie proberen in een marathon van drie uur. Het lijkt een geweldig idee - totdat ze ontdekken dat hun meest private-video niet meer zo privé is en een klik verwijderd is om onthuld te worden aan de gehele wereld. Met hun reputatie op het spel,begint een race tegen de klok om hun video terug te winnen.

    En in die laatste film duiken nog heel wat andere bekende koppen, zoals Rob Lowe, The Office- actrice Ellie Kemper, Jack Black en Rob Corddry. Voor Jason Segel en Cameron Diaz is het de tweede keer na Bad Teacher (2011) dat ze een koppel spelen. Ik heb geen idee of SX Tape ooit bij ons in de bioscoop zal komen, maar Sex Tape staat gepland voor 13 augustus 2014.

    *** SX Tape trailer + Sex Tape trailer ***

  • Avatar Sex Tape gelekt op You Tube

    Pin it!

    Er is sprake van een scène met vuile manieren die geknipt werd voor de bioscoop-release van Avatar (2009) van James Cameron. Of dat deze effectief gedraaid is of niet is niet zeker, laat staan dat we enig besef hebben van hoe heet deze scène dan wel mag zijn. Geruchten zou te kennen geven dat de bewuste sequentie op de dvd-release zou staan. Uiteraard een al te evidente promotiestunt.

    Maar misschien hebben de makers wel een lek en is de bewuste sex-tape reeds uitgelekt op You Tube? En het zou deze blog niet zijn mocht hij het filmpje niet delen met zijn bezoekers. De uitwerking is een beetje magertjes, het concept wat simpel (penis humor, ha ha), dus begrijp ik volledig dat het niet in de film zat ;p

    *** Avatar sex-scène ***

    ***Related Posts***
    19/01/2010: Avatar wint Golden Globe
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    17/12/2009: Avatar in 3D

    Categories: Trivia 6 comments
  • Sex Tape van Gina Gershon op You Tube !

    Pin it!

    Dat Gina Gershon ondertussen de leeftijd van 45jaar heeft bereikt en er nog steeds uitziet als een babe van 30 is toch wel opmerkelijk, en dit zonder veel ingrijpende plastische chirurgie. Ik ken vriendinnen van 25 die er nu al uitzien als versleten moeders van 50. Spijtig genoeg ziet de carrière van Gershon er niet altijd even aanstekelijk uit als haar donkere ogen en sexy gelaat. De flops en straight-to-dvd films zijn ondertussen niet meer bij te houden. In zekere zin is Gina Gershon een beetje een zwart-harige Sharon Stone; niet op haar tong gevallen, intelligent, talentvol, begeerlijk en een wisselvallige carrière. Hoewel, Gina weigerde om haar benen te kruisen voor Paul Verhoeven in Showgirls (1996) zoals Stone deed in Basic Instinct (1992).

    Delirious poster

    De actrice heeft nochtans bewezen in Bound (1996) van de gebroeders Wachowski dat ze haar vrouwtje kan staan in de acteerwereld. Ze is trouwens met deze film een rolmodel geworden voor heel wat lesbo's. Nu heeft ze een kleine rol in Delirious (2006), de nieuwe independent prent van de maatschappij-kritische-wacko-regisseur Tom DiCillo (Living in Oblivion, The Real Blonde). Ook Steve Buscemi en guitarist Elvis Costello zijn van de partij.

    Korte inhoud: De ietwat zielige paparazzi Les Galantine (Steve Buscemi) raakt bevriend met Toby (Michael Pitt), een dakloze zwerver die ervan droomt om acteur te worden. Wanneer Toby een affaire begint met de blonde teenage-popster K'Harma Leeds (Alison Lohman), wordt Les jaloers en besluit hij op zijn manier wraak te nemen.

    Hopelijk komt Delirious bij ons uit. Tot nu toe is er nog geen release-datum, ook al mocht de prent een aantal filmfestival prijzen in ontvangst nemen (San Sebastian, Istanbul). Maar dit moeten we toch even nuanceren, want tegenwoordig kan je uw film in zowat honderden filmfestival opsturen. De kans dat je genomineerd wordt voor een festival is vrij groot, of je moet al een draak van een film afleveren. En als er een prijs uit de bus komt, maken distributeurs daar maar al te graag gebruik van als promotiemiddel. Zelfs films die zijn opgenomen in een nominatie-lijst (!) volstaat al om alle tv-zenders en kranten het hoofd op hol te brengen. Cannes, Sundance, Toronto, The Academy Awards en in mindere mate Venetië zijn de belangrijke filmfestivals wat mij betreft – de rest is mooi meegenomen voor de winnende bioscoopfilms.

    In het onderstaande fragment zien jullie Gina Gershon die in eigen persoon wordt gevraagd voor een interview in een hotelkamer met regisseur DiCillo. Dit lijkt na verloop van een tijd een soort promotie te worden in de vorm van een uitgelekte seks-tape (iets wat sterren tegenwoordig graag gelekt zien op grote media-stations). Maar Gina is totaal niet op de hoogte van de plannen van de regisseur om een porno te shooten. Nope, dit heeft niets te maken met de echte film, maar was best grappig als promotiestunt. In de film speelt Gershon de rol van een castingregisseur. Hier is trouwens de échte trailer.