mockumentary

  • What We Do in the Shadows (2014) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vampiers zijn mythische wezens die altijd al een grote aantrekkingskracht hebben uitgeoefend op de menselijke soort, maar de laatste jaren heerst er als het ware een echte vampierhype. Vooral zwijmelende tienermeisjes komen daarbij goed aan hun trekken in Twilight, The Vampire Diaries of Angel, om er maar enkele te noemen. ‘Wéér een film over vampiers,’ denk je dan ook op het eerste gezicht als je deze What We Do in the Shadows (2014) vastneemt. Maar niet gevreesd, want deze nepdocumentaire is ontzettend geestig en neemt een loopje met alle clichés en conventies in het genre.

    what_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 6 uur ’s avonds. Een wekker gaat af in een verduisterde kamer. Het deksel van een doodskist wordt opgelicht en een witte hand duwt de wekker af. De kist gaat open en een vampier rijst ietwat onwennig lachend op uit zijn kist. Dat is de eerste kennismaking met Viago, een dandy van 317 jaar oud met vet Duits accent. Viago geeft ons een rondleiding in het statige herenhuis in Wellington (Nieuw-Zeeland) waar hij samen met drie andere vampiers woont. Dit zijn de meer dan 8000 jaar oude Petyr, de 862-jarige Vladislav (‘Vlad the Poker’) en de 183-jarige Deacon, de jongste van de bende en dus nog een echter puber.

    Dat het samenleven met andere vampiers geen lachertje is, wordt duidelijk op de bewonersvergadering die Viago organiseert. Zo heeft Deacon al meer dan 5 jaar de afwas niet meer gedaan en vergeten zijn huisgenoten steeds om een deken over Viago’s favoriete zetel te leggen wanneer ze een slachtoffer in de nek bijten. Deacon heeft een menselijk hulpje, Jackie, die hem helpt in de hoop dat ze van hem het eeuwige leven krijgt. Jackie zorgt af en toe ook voor slachtoffers voor de vampiers, meestal exen van haar. Zo ook Nick die tijdens een uit de hand gelopen avond door Petyr wordt getransformeerd tot vampier.

    Nick leert de anderen de voordelen van de huidige technologie (je hoeft jezelf als vampier niet meer te verbranden bij het kijken naar een zonsopgang als je deze ook op YouTube kan bekijken) en neemt hen mee naar de hipste clubs in Wellington. Dat Nicks grote mond (hij verkondigt maar wat graag aan iedereen dat hij een vampier is) ook vampierenjagers op ideeën kunnen brengen, ondervinden onze vampiers al gauw.

    What We Do in the Shadows is opgevat als een mockumentary, een documentaire die dus niet echt is. De ‘aanleiding’ van de docu is 'The Unholy Masquarade', een jaarlijks bal met alle ondoden (vampiers, weerwolven, zombies…). We volgen de vampiers in de maanden voor het bal. Dat alles hierbij niet van een leien dakje verloopt, mag al duidelijk zijn. Zo krijgen ze te maken met het bezoek van de politie net wanneer Deacon en Vladislav in een gevecht verwikkeld zijn en tegen het plafond hangen. Gelukkig heeft Viago de agenten gehypnotiseerd, maar hij weet helaas niet wanneer de hypnose afloopt, hij is immers niet zo sterk in mensen bezweren.

    Deze film verzamelt alle clichés van het vampierengenre en geeft er een eigen humoristische draai aan. Vampiers hebben geen spiegelbeeld? Ok, dan maken ze wel een tekening van elkaar om te kijken of hun haar goed ligt. Het levert niet altijd de beste grappen op, maar vaak zit je toch te grijnzen en grinniken in je stoel. De grappen komen ook zo snel achter elkaar dat een iets minder geslaagde grap al snel vergeten is. In een geweldige scène komen de vampiers na een avondje uit een roedel weerwolven tegen en werpt een vampier een stok naar een weerwolf die er instinctief achteraan holt.

    what_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray_pic01.jpgwhat_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray_pic02.jpgwhat_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Petyr is duidelijk geïnspireerd op graaf Orlock uit Nosferatu, Vladisvlav komt uit de wereld van Bram Stoker, terwijl Viago meer de romantische Anne Rice-vampier is. Zo wordt elke grote periode uit de vampierliteratuur vertegenwoordigd. En meteen ook uitgelachen want eigenlijk zijn deze vampiers losers, waarvoor je toch wat sympathie krijgt als ze weer eens iemand verkeerd de nek doorbijten en hun hele salon vol bloed hangt.

    What We Do in the Shadows is geschreven en geregisseerd door Jermaine Clement (Flight of the Concords) en Taika Waititi. Beiden spelen ook een rol in de film, Clement is Vladislav en Waititi speelt Viago. De andere belangrijkste rollen worden gespeeld door Jonathan Brugh (Deacon), Cori Gonzalez-Macuer (Nick), Ben Fransham (Petyr) en Jackie Van Beek (Jackie). Helemaal geen bekende namen, maar laat dit je absoluut niet tegenhouden om deze film een kans te geven. Bovendien denk ik dat we van de makers nog niet het laatste gehoord hebben, zeker nu What We Do in the Shadows zijn budget ruimschoots terugverdiende.

    De film won de Publieksprijs op het Filmfestival in Toronto en het Warshaw International Film Festival en was op het Filmfestival van Berlijn genomineerd voor de Kristallen Beer. Terecht, dit is een zeer originele en amusante film. Wat Shaun of the Dead deed voor zombies, zou What We Do in the Shadows wel eens kunnen betekenen voor vampiers. De DVD en Blu-ray is inmiddels verkrijgbaar, jammer dat er geen extra's op staan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 11 maart 2015

     

    *** What We Do in the Shadows trailer ***

  • The Dictator (2012) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Je zou het soms vergeten, maar achter acteur Sacha Baron Cohen zit een regisseur met een voorliefde voor dystopieën. Larry Charles heeft zijn stempel gezet met Masked and Anonymous (2003), om nadien indruk te maken met Borat (2006) en Brüno (2009). Nu heeft hij The Dictator (2012) gemaakt, een film die net uit is op dvd en Blu-ray.

    the dictator, sacha baron cohen,borat,bruno,megan fox,Masked and Anonymous,Larry Charles,mockumentary

    Korte inhoud: Een dictator (Sacha Baron Cohen) uit het Midden-Oosten, zet zijn leven op het spel om er voor te zorgen dat de democratie nooit het land zal bereiken, dat hij zo liefdevol onderdrukt. Hij wordt naar de Verenigde Staten gestuurd om in ballingschap te leven onder de ongelovigen. De knotsgekke dictator komt al snel in aanraking met de typische gebruiken van het land en heeft een bijzondere ontmoeting met de beroemde actrice Megan Fox.

    De specialiteit van Sacha Baron Cohen is de happening. Hij kruipt dan in de huid van een personage dat hij van binnenstebuiten kent. Het resultaat is vaak een compilatie van knettergekke scènes met bittere kritiek op het establishment en de geldende waarden en normen. Spijtig genoeg begint op de formule wat slijt te komen en is The Dictator niet meteen van het niveau van de vorige films en worden de hoge verwachtingen nauwelijks ingelost.

    De structuur is krak hetzelfde als de andere films; een wildvreemde snuiter komt zich nestelen in de States en wordt geconfronteerd met de Amerikaanse samenleving in al zijn vormen. Het enige verschil buiten het personage, is dat alles beduidend met meer middelen is ingeblikt (18 miljoen voor Borat, 42 miljoen voor Brüno en nu 65 miljoen voor The Dictator). Het lijkt dus ook steeds meer op een echte speelfilm in plaats van een mockumentary. Toen ik de film zag had ik de indruk dat het grotere budget niet meteen ten goede kwam aan het duo filmmakers. Met een hoger budget komen ook box-office verplichtingen en bijgevolg moest er af en toe "braafjes binnen de lijntjes worden gekleurd". De politiek incorrecte humor was dus ook ver te zoeken.

    Het enige wat politiek incorrect overkomt is goedkoop racisme en vrouwonvriendelijke grappen. Anderzijds zet de film opnieuw het vuur aan het lont tussen de Joden en de moslims, en spaart het zijn kritiek niet voor de gemiddelde Amerikaan die elke buitenlander aanziet als een Arabier. Deze "stoute grappen" zijn uiteraard wel leuk omdat ze wel een vleugje waarheid bevatten. Sterker nog zijn de praatjes die hij maakt over 11 september. De scène is hilarisch en is tevens één van die weinige momenten waar de humor 'werkt'. Maar de passie die te voelen was bij de vorige films verdampt met de minuut en alles lijkt minder grappig, tenzij je verzot bent op onderbroeken humor en flauwe mise-en-scenes. Het probleem met The Dictator is dat ze teveel geld hadden! Deze film had met een documentaire aanpak veel beter kunnen scoren. De mooie decors, de glitterende pakken en de "acterende celebrities" brengen NIETS bij tot de film, integendeel.

    the dictator, sacha baron cohen,borat,bruno,megan fox,Masked and Anonymous,Larry Charles,mockumentarythe dictator, sacha baron cohen,borat,bruno,megan fox,Masked and Anonymous,Larry Charles,mockumentarythe dictator, sacha baron cohen,borat,bruno,megan fox,Masked and Anonymous,Larry Charles,mockumentary

    Komt daar nog bij dat de bijrollen in de film vaak de show stelen van Sacha. Zelfs de klankband met muziekfragmenten van bekende nummers in het Arabisch viel bij mij meer in de smaak dan de grappen. Spijtig komt alles nog niet aan de hielen van een doorsnee Benidorm Bastards programma. De film krijgt van mij toch 2 sterren op 5 omwille van een knappe knipoog naar The Dictator Op de Blu-ray vinden jullie nog een pak deleted scenes (die niet zo heel veel verschillen van de kwaliteit van de bioscoopmontage), een muziekvideo en een interview met Larry King.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 28 september 2012

    *** Related Post ***
    19/12/2011: Sacha Baron Cohen in The Dictator

     

    *** The Dictator trailer ***

  • Trollhunter (2011) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    In de nasleep van The Blair Witch Project en het iets duurdere Cloverfield komt er nu een Noors antwoord op het found-footage genre. Trolljegeren of Trollhunter (2011) is de tweede film van regisseur André Øvredal, die met zijn prent voor de eerste keer het documentaire aspect vermengt met het fantasy genre. Met het laatste beeld van de film zou je deze prent zelfs kunnen omschrijven als een mockumentary. Binnenkort krijgen we tevens een nieuw experiment, met een mengeling tussen docu en de super hero film, met Chronicle (2012).

    trollhunter,Andre Ovreda,found footage,Chronicle,mockumentary,Glenn Erland Tosterud,Tomas Alf Larsen,Otto Jespersen,Hans Morten Hansen,super 8

    Korte inhoud: Een groep studenten, Thomas (Glenn Erland Tosterud), Johanna (Johanna Mørck), en hun cameraman Kalle (Tomas Alf Larsen), hebben besloten een documentaire te maken over een vermeende beer stroper, ganaamd Hans (Otto Jespersen). Op de plaats van een gedode beer, interviewen ze diverse lokale jagers. De sporen doen vermoeden dat het karkas werd verplaatst. Finn Haugen (Hans Morten Hansen), hoofd van de Noorse Wildlife Raad van Bestuur verwerpt het idee dat de beer sporen had kunnen vervalsen. De studenten proberen ondertussen de stroper een interview van hem te ontfutselen. Maar groot is hun verbazing wanneer ze te weten komen dat Finn niet op beren jaagt, dan wel op gigantische 'trollen'. Hij werd door de overheid aangesteld om de trollenpopulatie op peil te houden.

    Eindelijk nog eens een monsterfilm zonder vampieren of weerwolven. Het enige spijtige is dat de prent nooit echt angstwekkend aanvoelt, ook al had dit met een iets strakkere regie een mogelijkheid kunnen zijn. Nu walst de film een beetje tussen horror en onderkoelde Scandinavische zwarte komedie (zo kunnen Trollen het zweet ruiken van zij die geloven in Christus, vraag is of ze ook moeite hebben met moslimvrouwen), zonder echt uit te blinken in één genre. Alles komt ook heel traag op gang, maar naar het einde toe maken we toch een opwindende achtervolging mee, wat veel van de film goed maakt. Maar spannend blijft de film wel, en dit omwille van het docu-karakter waarmee je je al toeschouwers meteen betrokken voelt met de gebeurtenissen – hoe onwaarschijnlijk deze ook moge zijn. De monsters in deze prent (of toch de laatste twee exemplaren) zijn tevens meer geloofwaardig dan pakweg het monster uit Super 8 (2011).

    Wat eigen is aan het genre zijn de bruuske handheld-camera bewegingen, en in deze Trollhunter werken ze bijzonder wel op de zenuwen. Misschien zelfs iets teveel. Maar de makers weten met hun vrij beperkte middelen (3,5 miljoen dollar) toch een bijzonder knappe film af te leveren die nooit echt verveelt. Hoewel, om ten volle te kunnen genieten van deze prent, moet je in de bioscoop zitten of achter een groot tv-scherm met surround systeem. De film moet het grotendeels hebben van zijn wow-momenten en zijn geluidseffecten. Qua plot en karakter-ontwikkeling blijft het allemaal wel wat rommelig en to little to care.

    trollhunter,Andre Ovreda,found footage,Chronicle,mockumentary,Glenn Erland Tosterud,Tomas Alf Larsen,Otto Jespersen,Hans Morten Hansen,super 8,Johanna Morcktrollhunter,Andre Ovreda,found footage,Chronicle,mockumentary,Glenn Erland Tosterud,Tomas Alf Larsen,Otto Jespersen,Hans Morten Hansen,super 8,Johanna Morck

    Mensen die iets afweten van Scandinavische mythologie zullen hier mateloos van kunnen genieten, want zoals ik later heb kunnen vernemen zitten er heel wat verwijzingen in (de eigenschappen van trollen, de eet-competities, de geit op de brug en de trol eronder,…). Ik ga er vanuit dat de doorsnee Vlaming hier niet echt van wakker zal liggen. Maar er is hoop, want ja, er is binnenkort een Amerikaanse versie van de film, en ik heb zo een vermoeden dat het scenario wel iets beter uitgewerkt zal worden. Uiteraard zal de gehele Noorse flair uit het project zijn verdampt, maar anderzijds denk ik wel dat het een veel betere film kan worden met een veel beter script. Niets belet hen om de film tevens op te nemen in Noorwegen.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 27 december 2011

     

    *** Trollhunter trailer ***

  • Brüno zet Paula Abdul voor schut

    Pin it!

    De Brit Sacha Baron Cohen is een geniaal acteur. Met zijn Borat-typetje bracht hij zowat elke Amerikaan op het verkeerde been en kon hij hen ontmaskeren als racistische, paranoïde en homofobe creeps. En nu heeft hij opnieuw heel wat mensen in het ootje genomen met zijn übernichterig typetje Brüno (2009), en trouwens niet van de minste. De Amerikaanse zangeres en Idool-jurylid Paula Abdul is ongeveer een jaar geleden beetgenomen door Sacha’s alter-ego.

    Hij strikte Abdul voor een interview in Hollywood met het geintje dat ze verkozen was tot 'artieste van het jaar' in Duitsland. Ze vond het destijds allemaal wel een beetje raar, maar stond pas echt met haar mond vol tanden toen ze moest gaan zitten op geknielde mannen. Brüno verontschuldigde zich omdat er geen meubels waren, en vroeg Abdul op een 'Mexicaanse tuinman' te gaan zitten. "Hij knipte met zijn vingers en riep om tuinmannen," vertelt ze. "Komen daar twee Mexicanen binnen die hij een dollar of tien geeft om op handen en voeten te gaan zitten. Ik had zoiets van: 'Dat doe ik niet!'."

    Volgens de zangeres werd ze zeer "ongemakkelijk" toen Brüno één van de mannen ook nog een trap verkocht. "Ik zei: 'Haal me hier weg. Dit is absurd. Het is niet grappig, het is discriminatie". Abdul herinnert zich nog hoe ze vervolgens met camera's werd achtervolgd naar haar auto. De 46-jarige zangeres besefte pas drie weken geleden dat ze werd beetgenomen toen haar manager werd opgebeld door een journalist die weet had van het incident. Abdul zei aanvankelijk van niks te weten, maar schoot naar eigen zeggen 's nachts om twee uur wakker met het besef dat het voorval met die rare supernicht die haar vroeg op andere mensen te gaan zitten, opgezet spel was.

    Een betere promotie voor de film kan je niet bedenken. Spijtig heeft Abdul de film nog net niet willen censureren want dat had NOG MEER naar de bioscoop gejaagd om de nieuwe gore, groteske en ontluisterende mockumentary te zien. De nieuwe Brüno: Delicious Journeys Through America for the Purpose of Making Heterosexual Males Visibly Uncomfortable in the Presence of a Gay Foreigner in a Mesh T-Shirt van regisseur Larry Charles belooft in ieder geval al even smakelijk te zijn. De film komt bij ons uit op 8 juli 2009.

    *** Brüno restricted trailer***

    ***Related Post***
    05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
    17/11/2006: Sacha Baron Cohen verdedigt Borat
    08/08/2006: Borat beledigt Kazakhstan
    17/06/2006: Borat in actie