mike nichols

  • The Graduate (1967) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb The Graduate (1967) voor het eerst gezien op de filmschool. Daar hadden we een kleine videotheek waar we als studenten naar hartenlust gratis films konden uitlenen. In zat toen op kot in Jette, nabij de campus naast het AZ. Spijtig genoeg hadden we het eerste jaar voornamelijk les in een oude tv-studio in Woluwe (Studio Sonart), aan de andere kant van Brussel. En gezien het in Jette verveling troef was, was ik een regelmatig bezoeker van deze videotheek, die gelukkig in Jette bleef. De klassiekers die ik er toen heb versleten tart elke verbeelding. En één van die films waar ik mooie herinneringen aan overhield is zonder twijfel deze film met een briljante Dustin Hoffman en een al even schitterende Anne Bancroft.

    the_graduate_bluray.jpg

    Korte inhoud: Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) heeft er genoeg van om de perfecte jongen te zijn voor de vrienden van zijn ouders, en weet niet wat hij wil met zijn leven. Dan trekt een vriendin van de familie, Mrs Robinson (Anne Bancroft), spontaan de kleren voor hem uit. Hij mag met haar doen wat hij wil. Maar ze is oud genoeg om zijn moeder te zijn en dat leidt tot erg gecompliceerde situaties, zeker wanneer hij begint aan te pappen met de dochter Elaine (Katharine Ross).

    De grootste troef van de film zijn de vertolkingen van de acteurs. Ook al was Hoffman eigenlijk iets te oud gecast en was hij maar 6 jaar jonger dan Bancroft, maar de twee passen perfect in de rol van de jonge student en de getrouwde, sluwe vrouw. Bancroft vertolkt haar rol trouwens met een groot Lauren Bacall gehalte wat alles des te verleidelijker maakt. Dit wordt trouwens de rol die Hoffman uit de werkeloosheid zou halen. De tweede troef was het verhaal van Charles Webb en de uitstekende adaptatie van Calder Willingham en in het bijzonder Buck Henry. Maar ook regisseur Mike Nichols heeft de intelligentie gehad om zijn acteurs op de voorgrond te zetten en het verhaal te sturen met efficiënte en wel doordachte shotskeuze.

    Het resultaat is een heerlijk satirisch drama met smakelijke confrontaties tussen de onervaren Ben Braddock en de ervaren Mrs. Robinson, in een (voor die tijd) moderne beeldvoering. Hadden ze het verhaal echter letterlijk in beeld gebracht zoals het stond beschreven in het boek, dan had dit waarschijnlijk een doodgewone tv-film geworden van geen belang. Maar het camerawerk van Robert Surtees maakt alles enorm boeiend. Elk frame onthult vaak hoe de personages zich voelen, soms in controle en soms niet. In het begin van het verhaal zien we een close up van Braddock’s hoofd in het water. Wanneer de camera achteruit rijdt zien we dat hij voor een aquarium zit. En water is nu net ook het leitmotiv in deze prent. Braddock wil de stilte opzoeken van het water. Zijn hoofd letterlijk in het water steken. Afgeschermd van het establishment met zijn dwingende verwachtingen. Surtees was trouwens één van de eerste cameramensen die met het Technicolor systeem werkte.

    the_graduate_01.jpgthe_graduate_02.jpg

    The Graduate zit barstensvol humor. De scène waar Braddock een kamertje moet zien te krijgen in een hotel is hilarisch. Enkel het laatste half uur valt wat tegen. Met uitzondering van de schitterende finale zien we het hoofdpersonage heen en weer lopen, maar zijn er nauwelijks interessante confrontaties of situaties, en lijkt het erop dat de regisseur hier iets teveel op de voorgrond wou treden met vernuft camerawerk. Maar de meeste zullen de film wel herkennen aan het onvergetelijke nummer van Simon & Garfunkel, The Sound of Silence, wederom een knipoog naar de stilte in het water.

    Universal heeft de film op Blu-ray uitgebracht in de StudioCanal Collection, een collectie die in het leven werd geroepen om de grootste meesterwerken en mijlpalen uit de filmgeschiedenis voor het nageslacht te bewaren. Alle films zijn dan ook minutieus gerestaureerd in hoge definitie, en aangevuld met exclusief beeldmateriaal. Het enige minpuntje van deze schijf is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel van iemand die niet rechtstreeks betrokken was bij de productie. Ik vertel er nog even bij dat The Graduate genomineerd was voor 7 oscars en Mike Nichols won de Oscar voor Beste Regie.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 24 september 2010

     

    *** The Graduate trailer ***

  • Charlie Wilson's War van Mike Nichols

    Pin it!

    In de jaren van de Koude Oorlog stond er in de Amerikaanse politiek een congreslid op die er met de hulp van een afvallige CIA-agent in slaagde om Afghaanse rebellen clandestien te bewapenen in de strijd tegen de Russische troepen. Deze Charlie Wilson stond bekend als een alcoholist en een vrouwengek. Al zijn assistentes waren beeldschone vrouwen, voormalige schoonheidskoninginnen die in Washington en omstreken met hoongelach als de Charlie’s Angels werden genoemd. Met deze dames vierde hij overal waar hij kwam decadente feestjes. Naar verluidt nam hij ooit een Texaanse buikdanseres mee naar de Egyptische ambassade, zodat zij de Egyptische minister van defensie kon vermaken. De buikdanseres bleek echter een stripper die veel verder ging dan de Egyptenaren ooit hadden meegemaakt. Gelukkig maar voor Wilson vermaakten zij zich kostelijk, zodat hij na afloop van de bijeenkomst op hun steun kon rekenen. Over het leven van deze flamboyante Amerikaanse politicus maakte Mike Nichols (The Graduate, Working Girl ) de film Charlie Wilson’s War (2007). De rol van Wilson wordt gespeeld door verrassend genoeg gespeeld door Tom Hanks, die blijkbaar even komaf wil maken van zijn brave imago.

    Charlie Wilson's War

    In december 1979 vallen de Russen Afghanistan binnen en raken in een bloedige strijd verwikkeld met Afghaanse vrijheidsstrijders, de moedjahedien. De CIA steunt in het geheim de moedjahedien om de strijd gaande te houden. Ze doen dit vanuit de Koude Oorlog-logica dat iedere vijand van de Russen een vriend van Amerika is. Charlie Wilson (Tom Hanks) is een Amerikaans congreslid. Hij heeft een reputatie als rokkenjager en dronkenlap, maar weet als geen ander het politieke spel te spelen. Als hij hoort dat de moedjahedien vechten met wapens uit de Eerste Wereldoorlog besluit hij zich voor hun zaak in te zetten. Tegen de wil van de CIA weet hij het budget voor Afghanistan met honderden miljoenen dollars te verhogen. Maar dat is niet genoeg voor Wilson. Samen met Gust Avrakotos (Philip Seymour Hoffman), een CIA-agent die uit de gratie is geraakt, en een team van CIA-experten slaagt hij erin om het leger van Afghaanse herders om te vormen tot een modern leger van soldaten met een heilige missie, die uiteindelijk de Russen uit Afghanistan verjagen. De verstrekkende gevolgen van deze grootste geheime operatie uit de geschiedenis van de CIA zijn dan nog niet te overzien. Hier vinden jullie de trailer.

    Charlie Wilson’s War is gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek dat de gerenommeerde journalist George Crile in 2003 schreef. In zijn boek beweert Crile dat Wilson er persoonlijk voor verantwoordelijk is dat er een einde kwam aan de Koude Oorlog. Wellicht is dat teveel eer voor de politicus, maar hij heeft zeker zijn steentje bijgedragen. Via diverse achterdeurtjes bij de senaat en allerlei ambassades wist hij miljarden dollars binnen te halen. Met CIA-agent Gust Avrakotos aan zijn zijde lukte het hem tevens om, bepakt op de ruggen van muilezels, verschillende soorten wapens Afghanistan binnen te smokkelen. Wilson en Avrakotos waren, ondanks hun rol die ze speelde in het beëindigen van de Koude Oorlog, niet meteen geliefd bij hun collega's. De arrogante Wilson was een oneerlijke man die over de ruggen van anderen wilde scoren. Avrakotos had een bijzonder kort lontje en diplomatie kwam in zijn woordenboek niet voor. Zijn onuitstaanbare, roekeloze benadering had net zo goed verkeerd kunnen vallen bij de Russen. Het verhaal van Charlie Wilson’s War, door Aaron Sorkin (A Few Good Men, Malice) tot script verwerkt, heeft bovendien zijn uitwerking op het heden. Een groep louche mensen doen immorele dingen voor de goede zaak. En ook al werd Afghanistan dankzij hun acties bevrijd van de Russische bezetters, onbedoeld werd de weg vrijgemaakt voor een nóg groter gevaar in de vorm van Al Qaida en de Taliban. Of zoals Sorkin het omschrijft: "The two greatest threats we've faced are the spread of Soviet Communism and Islamic fanaticism, here's a guy who had a hand in ending one and accidentally starting the other."

    Maar liefst 4 Oscarwinnaars zijn bij het maken van deze film betrokken. Behalve regisseur Mike Nichols, die het beeldje kreeg voor zijn klassieker The Graduate, en co-producent/acteur Tom Hanks (die won voor Philadelphia en Forrest Gump), spelen ook Julia Roberts (oscar voor Erin Brockovich) en Philip Seymour Hoffman (kreeg een oscar voor Capote) mee. In de film zijn ook nog rollen wegggelegd voor Emily Blunt (The Devil Wears Prada) en Ned Beatty (Network, Deliverance).

    Hoewel Charlie Wilson’s War serieuze kwesties behandelt, ligt de nadruk van de film absoluut op entertainment. "Imagine how this big, tall, handsome, whiskey-swilling man surrounded by a bunch of bimbos and who had his own belly dancer travelling with him was responsible for the biggest jihad in modern history", aldus Hanks, die zich juist door het dubbelzinnige karakter van Wilson aangetrokken voelde. Volgens Hanks is het script slim, en draait niet rond de pot en kiest partij voor Wilson, ongeacht diens dubieuze reputatie en opportunistische werkwijze. Charlie Wilson’s War zou wel eens een grote frontrunner kunnen worden voor de aankomende Oscaruitreiking. Of de betrokken cast- en crewleden hun toch al volle prijzenkast binnenkort nog verder zullen uitbreiden, zal de toekomst uitwijzen. De film verschijnt bij ons op 16 januari 2008.

  • Closer (2004) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Verfilmingen van toneelstukken zijn vaak een ware nachtmerrie, gezien de structuur van een script voor de planken nogal verschilt van een scenario voor een film. Er zijn meer dialogen, minder ruimtes en quasi geen actie-scènes. Nu is dit laatste geen vereiste voor een knappe film, maar tegenwoordig komen de grote romances ook met het nodige visueel geweld.

    review,filmbespreking,closer,mike nichols,natalie portman,jude law,julia roberts,clive owen,2004

    Closer (2004) vind ik toch een heel geslaagde film. Maar regisseur Mike Nichols is ook niet aan zijn proefstuk toe. Hij weet perfect hoe hij een toneelstuk moet verfilmen en deed dit al sinds zijn regiedebuut in 1966 met het schitterende Who's Afraid of Virginia Woolf?, met een perfect uit het lood geslagen Elizabeth Taylor en een briljante Richard Burton. En het staat als een paal boven water dat je voor de verfilming van dergelijk materiaal één essentieel element best niet over het hoofd ziet; nl. het gebruik van TALENTVOLLE ACTEURS. En deze film heeft 4 mooie exemplaren.

    Korte inhoud: Closer is een intelligente film die interessante tijdsprongen maakt, dus blijf je als toeschouwer best attent op de gebeurtenissen. In het begin van de film ontmoeten we Dan (Jude Law) die “per ongeluk” Alice (Natalie Portman) ontmoet, wanneer ze op straat wordt aangereden door een links rijdende wagen. Voor een Amerikaanse is dit altijd wel even wennen. Voor een Belg trouwens ook, maar dat is compleet naast de kwestie. De schade valt best mee en ze raken aan de praat. Hij schrijft overlijdensberichtjes, "het Siberië van de journalistiek" zoals hij zelf zegt. Zij is "op expeditie" in Londen, ze is stripper van beroep en heeft New York verlaten omwille van een man. Het is een begin van een relatie. In de volgende scène -enkele maanden later- heeft Dan het boek dat hij altijd wilde schrijven af. Hij heeft duidelijk zijn muze gevonden en heeft ook het boek aan de jonge Alice gewijd. Tijdens een fotoshoot wordt hij gefotografeerd door Anna (Julia Roberts). Zelfs al heeft hij een relatie met Alice, niets weerhoudt hem om met haar te flirten. Anna merkt dat hij gebonden is wijst hem af, hoewel ze door de verleiding van Dan niet onverschillig blijft.

    Dan neemt wraak door in een chatroom Anna als schuilnaam te nemen , en een onbekende Larry (Clive Owen) op te geilen in een erg grappige scène. Hij regelt een afspraak voor hen. Larry is een dokter met een onweerstaanbare drang naar seks. Hij gaat op de afspraak in en ontmoet er de echte Anna. Deze, compleet verrast door de directe avances van Larry, begint uiteindelijk een conversatie met de man. En uiteindelijk begint er ook iets te groeien tussen beide. Anna zal kort daarop te weten komen dat Dan de man is achter de chatroom grap en hij krijgt het nieuwe koosnaampje Cupido. Het viertal ontmoet elkaar -weer maanden later- voor het eerst op een foto-expositie van Anne, wat voor de mannen aanleiding is met elkaar vriendinnen te flirten. En dan krijgt het flirten een compleet ander gezicht en wordt het spel bitter en hartverscheurend.

    closer,mike nichols,natalie portman,jude law,julia roberts,clive owen,2004closer,mike nichols,natalie portman,jude law,julia roberts,clive owen,2004closer,mike nichols,natalie portman,jude law,julia roberts,clive owen,2004
    © Columbia Pictures

    Terwijl in de meeste romantische komedies alles draait rond liefde en gezelschap, gaat het in Closer over macht, en dat maakt de conflicten tussen de personages des te boeiender. Zeker om "als voyeurs die we zijn", naar te kijken. Het is geen gewelddadige film, hoewel hij op emotioneel vlak heel brutaal is. En daarin zijn de dialogen meesterlijk geschreven en de personages sterk uitgetekend. Buiten Julia Roberts, waar ik nog altijd een beetje moeilijkheden mee heb om in haar personage te geloven, zijn de vertolkingen heel sterk. Clive Owen ontpopt zich in de ze film tot een sterk acteur, en is een ware opluchting na films zoals het slechte King Arthur. Portman is fascinerend en speelt met deze rol haar eerste, bij mijn weten, volwassen dramatische rol, en gaat evenzeer zoals Owen, een echte karakterverschuiving tegemoet, van onschuldig meisje tot ijskoude verleidster. We zien Alice damatisch evolueren van de fotoshoot (waar haar onschuld zal gebroken worden), naar de kunstgalerij en uiteindelijk naar de strip-tent.

    Julie Roberts is geen slechte actrice als ze acteert (Erin Brockovich) en niet de filmster speelt (Ocean’s Eleven), maar in vergelijking met de andere rollen had je iets meer van haar verwacht. Zonder plotwendingen te onthullen vond ik haar laatste scènes in het cafetaria, in tegenspel met Larry, niet goed genoeg. Ze blijft, in tegenstelling tot de andere personages, iet teveel in haar zelf gekeerd en de afloop van deze scène maakt het een tikkeltje ongeloofwaardig. Op andere momenten straalt Roberts in haar rol. Jude Law is fascinerend om naar te kijken, maar ook hij heeft zijn mindere momenten in de film. Dit hebben gezegd moet ik eraan toevoegen dat Closer een bijzonder moeilijke film is voor acteurs, willen ze de emotionele geladenheid geloofwaardig naar buiten brengen.

    Closer is een knappe en verontrustende film, zonder typische Hollywood conclusies of gefantaseerde emotionele wendingen. Dit is dus ook een film waar je al jong koppel misschien beter niet naar toe gaat op een vrijdagavond. Maar als je te vinden bent voor een film waar inhoud boven stijl komt te staan, die op zoek is naar uitdagingen en geen kunstmatige resoluties, dan is deze film zeker geschikt. Hou er rekening mee dat er veel dialogen zijn en weinig actie, zoals reeds vermeld. Maar de dialogen geven nooit de indruk de tijd op te vullen maar zijn met een vlijmscherpe pen geschreven. In een scène zegt Dan op een geven moment: "The Truth, without it, we’re animals". Hoewel die waarheid verscheurend zal zijn en de personages als “animals” zal onthullen. Closer is een film die je niet mag missen.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 februari 2005

     

    *** Closer trailer ***