mike leigh

  • Kan je een oordeel hebben nog voor je de film hebt gezien?

    Pin it!

    Het gebeurt wel eens dat ik een trailer in mijn schoot krijg geworpen, die op de ballen trekt. Vaak zijn het films met een vreselijk slechte regisseur, een casting om van te gruwen of een weinig overtuigende plot. Ik wordt dan meteen gegrepen door een overheersend gevoel van: "Dit gaat zuigen als geen ander!" Neem als voorbeeld Street Fighter, Outlander, Labor Pains en The Pink Panther 2, die binnenkort in première gaan en waarvan ik nu al voorspel dat het zuigfilms worden die naar alle waarschijnlijkheid ook zwaar zullen floppen. En ik ben in vele gevallen zelfs vaak niet de enige die er zo over denkt. Maar dan heb je die commentaren van mensen waarvan je nog nooit heb gehoord, die met volle overtuiging declameren: "Hoe kun je zeggen dat het op niets zal trekken als je de film nog niet hebt gezien?!" Ik dacht meteen, hierover moet ik een postje schrijven.

    Het opmerkelijke aan de reacties van diegene die mij verwijten om "vooroordelen" te hebben, is dat ze in de meeste gevallen afkomstig zijn van mensen die deze rotzooi op voorhand al goed vinden. Misschien zijn ze helemaal weg van de hoofdacteur, zijn ze fan van de regisseur of compleet ondersteboven van het onderwerp. Ze staan dan ook klaar om je te berispen dat je niet over de film kan oordelen omdat deze nog niet in de bioscoopzalen uit is. En met de basis van hun opmerking ben ik het in principe zelfs niet oneens. Als je een prent nog niet hebt gezien kan je niet met volle overtuiging zeggen dat de film 'slecht' of 'goed' is. Dit hebben gezegd vind ik wel dat je een "voorspellende opinie" kan formuleren over de film, en wil nu net dat De Ultieme FilmBlog bij uitstek een opinieblog is. Met andere woorden: ik kan niet zeggen van een film die ik nog niet heb gezien "Deze film is slecht", maar ik kan wel zeggen "Deze film ZAL zuigen als geen ander" of "Dit ziet er teleurstellend uit." Het is een kleine nuanceverschil, maar wel één van belang.

    *** Wie heeft er geen mening over een film alvorens deze gezien te hebben?***
    Outlander posterStreet Fighter posterLabor Pains posterthe pink panther 2

    Dat de ene in zijn opinie meer erkenning verdient dan de andere, staat buiten kijf. Iemand die geen kaas heeft gegeten van schilderkunst en na het zien van een aantal schetsen oordeelt dat het uiteindelijke werk weinig goeds zal opleveren, vind ik iets minder gewichtig dan de voorspellende mening van iemand die al jarenlang de schilderkunst op de voet volgt. Het kunnen allebei opinies zijn, maar de ene heeft misschien iets meer "voorkennis" en "ervaring" om een voorspelling te maken naar de uiteindelijke waarde van iets. Meer nog, je kunt je zelfs de vraag stellen naar de waarde van een oordeel van iemand die niets afweet van schilderkunst en die een oordeel maakt na het zien van een afgewerkt doek, in oppositie met iemand die veel afweet van schilderkunst en die enkel maar de beginschetsen heeft gezien. Het zou in mijn geval niet de eerste keer zijn dat ik op aanraden van iemand naar de film ben geweest, om achteraf te moeten vaststellen dat ik 90 minuten lang mijn tijd heb verspeeld aan nonsens. Uiteraard zijn er smaakverschillen, maar niemand zal beweren dat The Godfather< een slechte film of The Hottie or the Nottie een goede film. En dat kan met heel wat argumenten aangetoond worden. Zeggen dat over smaken niet kan gediscussieerd worden vind ik dan ook zever, maar dat is dan weer stof voor een andere discussie.

    Trouwens gaan filmdistributeurs uit van het feit dat mensen zich een opinie kunnen vormen van een film aan de hand van een trailer. Ze brengen niet alleen trailers uit maar ook filmposters in een poging uw indruk bij te sturen. En hoe meer ze je kunnen verleiden, hoe meer kans er bestaat dat je uiteindelijk ook naar de film zal gaan. Is het dan ook niet de verantwoordelijkheid van filmcolumnisten om deze trailers en posters naar best vermogen te analyseren en te beoordelen?

    Wanneer ik lovend ben over een bepaalde trailer of juist helemaal niet overtuigd, dan ben ik er in de meeste gevallen niet ver naast wanneer ik de film uiteindelijk tezien krijg. En al ik er naast zit, dit gebeurt ook wel eens, ga ik dit ook met zoveel woorden rechtzetten. Er zijn films waar ik in begin niet zo heel veel van had verwacht, zoals Iron Man. Uiteindelijk bleek het een uitstekende film te worden. En ook het omgekeerde. Ik had hoge verwachtingen na het zien van de trailer van Quantum of Solace, maar de film was een immense teleurstelling. Maar in de meeste gevallen, en ik bespreek hier op deze filmblog meer dan 300 films per jaar, zit ik er pal op. Na het zien van de trailer van The Punisher: War Zone wist ik bijvoorbeeld maanden voor zijn release dat het een mislukking zou worden, en dit was het uiteindelijk ook.

    *** potentiële zuigfilms die nog moeten uitkomen ***

    Ik beschouw het ook niet als een vooroordeel, want dit zou impliceren dat ik een oordeel maak over iets waar ik niets van afweet. Als ik spreek van een uitstekende trailer, zeg ik dat ook met welbepaalde redenen. Het betekent in geen geval dat ik aandelen zou hebben of dat de filmdistributeurs mij veel geld hebben gegeven om de prent a priori goed te vinden. Distributeurs die mij uitnodigen voor persvisies of dvd's toesturen weten op voorhand dat ze geen ingekleurde promo-review moeten verwachten. Het zal zijn wat ik er van denk, punt andere lijn. Ik maak trouwens ook een onderscheid op mijn blog tussen 'review' (waarbij ik de film gezien heb) en 'trailer' (waarbij ik een opinie geef over de trailer). Ik maak ook geen vooroordeel over het genre van een film, want hier bespreek ik zowel binnen- als buitenlandse films, westerns, horrors, romantische komedies, Hollywood blockbusters en independent films. Trouwens iets wat bij veel kranten wel het geval is, want je moet maar eens kijken hoe weinig journalisten een blockbusterfilm als The Dark Knight naar waarde kunnen inschatten en hoe gemakkelijk ze spreken van een meesterwerk bij het geluid van een nieuwe Mike Leigh film. Uiteraard heb ik een verpletterende mening over de filmcarrière van Ashton Kutcher of deze van een regisseur als Uwe Boll, maar dat belet niet dat wanneer deze mannen een film zouden maken die de moeite is, ik dat ook niet met zoveel woorden zou duidelijk maken.

    Het punt is, we hebben allemaal opinies over films die we nog niet gezien hebben (ook diegene die kwaad in de zijlijn staan te roepen dat we dat niet mogen doen), maar wat onze opinie relevant maakt is onze argumentatie. Uiteraard kan je bij het zien van de uiteindelijke film uw argumentatie beter uitwerken en tot een beter oordeel komen, maar iemand met wat filmervaring kan al heel snel doorheen de marketing-strategieën van een productie lezen. Bijgevolg kan de opinie die hij/zij formuleert ook al aangevuld worden met relevante argumenten. Uiteindelijk ligt de bal bij de lezer die deze argumenten al dan niet kan weerleggen. Maar het is dus, quod erat demonstrandum, niet "fout" om op voorhand een opinie te geven over een film, zonder deze al gezien te hebben. Mijn tweede punt die ik wil maken dat ondanks je negatieve mening over een film, je toch zou moeten proberen om de film een kans te geven, want zoals je vaak hoort: The proof of the pudding is in the eating. Ook al spaart een 'voorspellende opinie' ons heel wat tijd, tijd die we kunnen spenderen aan films die we wél de moeite vinden.

    ***Related Post***
    11/04/2008: Het niveau van commentaren op filmblogs

  • Waltz with Bashir is Beste Film volgens Film Critics Awards

    Pin it!

    Nu met de heropflakkering van het conflict tussen Israël en de Palestijnen wordt de geanimeerde autobiografische documentaire Waltz with Bashir (2008) van Ari Folman wel erg actueel. Het zal dus niet verbazen dat de film spontaan werd uitgeroepen tot 'Beste Film' tijdens de ceremonie van de National Society of Film Critics Awards. De filmprijzen werden toegekend door 63 filmrecensenten van belangrijke Amerikaanse kranten en bladen. Of de film daadwerkelijk de titel van beste film verdient kan over gediscussieerd worden. Het is een indrukwekkende film, maar je kunt zich de vraag stellen of de vorm van de documentaire het niet opnieuw haalt van de inhoud. Je kan je zelfs de vraag stellen of Ari Folman met zijn beeldvoering en het vertelperspectief eigenlijk wel kritisch was met hemzelf en of hij hier geen oversimplificering van de situatie heeft gemaakt en iets teveel de exploitatie-toer is opgegaan. Maar bekijk de film zelf en oordeel naar best vermogen.

    Korte inhoud: Verhaal over een jonge gerecruteerde soldaat in het Israelische leger, begin jaren '80 tijdens de dagelijkse strijd in Libanon. Nadat de pas gekozen president Bashir Jumail wordt vermoord volgen enkele dagen van geweld die de jonge soldaten voor altijd zullen veranderen. De moord wordt gevolgd door vergeldingen in West-Beiroet en het uitmoorden van talloze mensen in de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila.

    Waltz with Bashir 01Waltz with Bashir 02
    © Twin Pics

    De leden van de National Society of Film Critics speelden het verder nog meer op safe door Happy-Go-Lucky (2008)-regisseur Mike Leigh zaterdag te verkiezen tot 'Beste Regisseur' en 'Beste Scenarist'. Ik bedoel, deze man is een beetje zoals de Broers Dardenne in Cannes, het is bon ton om ermee uit te pakken, ook al hebben ze moeite om een groot publiek te bekoren. Le Silence de Lorna (2008) van Jean-Pierre en Luc Dardenne haalde slechts 50'000 bezoekers in de Belgische zalen en de film deed het eigenlijk niet veel beter in Frankrijk. En er was trouwens ook geen stormloop voor Happy-Go-Lucky die in 3 maanden tijd nauwelijks 300’000 bezoekers trok in de States (dat is bijna 3 keer minder dan wat Loft van Erik Van Looy deed in Vlaanderen!). Gaat het cliché op dat het publiek te dom is om kwaliteit te herkennen? Of het cliché dat je als journalist pas geloofwaardig bent in je beoordeling als je publiekstrekkers a priori uitsluit voor enige erkenning?

    De hoofdrolspeelster uit de komedie over een lerares in Londen, Sally Hawkins werd uitgeroepen tot 'Beste Actrice' en Eddie Marsan kreeg de award voor 'Beste Acteur in een Bijrol'. Sean Penn nam de prijs voor beste acteur mee naar huis voor zijn rol in de film Milk (2008) als Harvey Milk, een homoseksuele politicus in San Francisco die in 1978 werd vermoord. De prijs voor beste cinematografie ging naar Anthony Dod Mantle voor Slumdog Millionaire (2008) van Danny Boyle. Heeft deze award-ceremonie invloed op de lopende nominatieronde voor de Oscars? Eigenlijk niet. Het zou niet de eerste keer zijn dat een Beste Film voor de Critics Awards zelfs niet bij de 5 genomineerden voor Beste Film bij The Academy.

    *** Waltz With Bashir trailer ***

  • Vera Drake (2004) *** recensie

    Pin it!

    Het nieuwe drama van Mike Leigh, Vera Drake (2004), speelt zich af in het Londen van de jaren ‘50, waar een opgewekte, warme en moedige huisvrouw tegenin de moraal van het arbeidersmilieu indruist door illegale abortussen uit te voeren. Deze geheime praktijk, die traditioneel met breinaald en een paar natte doeken werd uitgevoerd, dreigt haar leven en dat van haar gezin zuur op te breken, vooral wanneer een van die jonge dames wordt opgenomen in een ziekenhuis.

    vera_drake_2004_poster.jpg

    Mike Leigh is niet bang om controversiële dilemma's aan te snijden; over mentale ziekte (Career Girls), dakloosheid (Naked), bolemie (Life is Sweet), en maakt nooit te fout om een evidente stelling te vroeg naar voor te schuiven. Het leven biedt geen gemakkelijke oplossingen en iedere situatie is afhankelijk van tal van factoren, die ruimte laten voor reflectie en interpretatie. Daarom situeert de abortuskwestie in Vera Drake zich in de jaren 50 waar dit nog een groter dilemma was. Daarnaast krijgt men uiteraard een paar sub-plots die de kwestie telkens in een ander daglicht plaatsen.

    Vera’s acties worden in een weegschaal gelegd, en we balanceren tussen het besef dat Vera het leven van zwangere vrouwen in gevaar kan brengen, maar anderzijds ook een uitweg biedt aan vrouwen met een ongewenste zwangerschap, in hun soms penibele alleenstaande situatie.

    In deze film staat de authenticiteit van de vertolkingen centraal, en zien we een sterke prestatie van Imelda Staunton in de rol van Vera. Het realisme in Leigh zijn films is zo buitengewoon dat we echt geloven in de personages die we zien van vlees en bloed zijn. Soms begrijpen we niet altijd wat er gezegd wordt, maar dat maakt allemaal deel uit van het totaalpakket. We zien ook in de film een aantal terugkerende gezichten uit andere Mike Leigh films (Philip Davis, Peter Wight, Ruth Sheen).

    De fotografie voelt heel koud en ruw aan, en samen met de melancholische muziek zorgt het niet meteen voor een opgewekte film, maar schildert een eerder grimmige en aangrijpende atmosfeer. Niet alleen zijn de karakters heel precies uitgetekend, maar ook de locaties zijn een nauwkeurig schets van het na-oorlogse Londen, waar de mensen nog hun wonden likken van het verlies die ze hebben geleden. En zoals we dat van een grote perfectionist als Mike Leigh gewend zijn, is elk detail, gebruiksvoorwerp, de paar vluchtige woorden of een intonatie in het spel van de acteurs een unieke belevenis, die instinctief een hele wereld oproepen. Enkel een grootmeester kan zoiets verwezenlijken met een minimum aan financiële middelen die de film had.

    Mike Leigh mocht gisteren voor Vera Drake de Golden Lion Award op het Festival van Venetië in ontvangst nemen, en dankte het Festival van Cannes om zijn film niet te hebben geselecteerd. Zo kon hij immers de eer laten aan het festival van Venetië. Een klein speldenprikje naar de directeur van Cannes die ook Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain maar niets vond. Quentin Tarantino zei als voorzitter van het festival in Cannes dat het een mager jaar was. Misschien hadden ze beter in overleg een keuze gemaakt betreffende de films in competitie...Of misschien hadden ze nog een openstaande rekening bij Miramax…?

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 12 september 2004