david wnendt

  • Vochtige Streken (2013) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De roman 'Vochtige streken' van Charlotte Roche veroorzaakte in 2008 heel wat commotie. De vele expliciete scènes over seks, aambeien en allerhande lichaamssappen werden door sommige critici bestempeld als pornografisch, door anderen als feministisch, door weer anderen als verhelderend of walgelijk. De meningen waren duidelijk verdeeld, en de nieuwsgierige lezer stuwde het boek naar de top van de bestsellerlijsten. Zo verkocht Roche in haar thuisland Duitsland 1.500.000 exemplaren van haar boek en ook in onze contreien ging het niet onopgemerkt voorbij. Hoog tijd dus voor een film. En deze is niet voor gevoelige kijkers want ook in Feuchtgebiete / Vochtige Streken (2013) stromen lichaamssappen rijkelijk over het scherm (Engelse titel: Wetlands).

    feuchtgebiete_vochtige_streken_2013_blu-ray.jpg

    Inhoud: De achttienjarige Helen Mewel (Carla Juri) is een vrijgevochten tiener met een nogal aparte kijk op seks, drugs en hygiëne. Zo moet volgens haar je lichaam geuren en liefst zo veel mogelijk, want dat vinden mannen aantrekkelijk. Helens dagen zijn gevuld met seksuele experimenten met allerhande groentesoorten, drugs testen met haar bizarre vriendin Corinna (Marlen Kruse) of in de stad rondhangen op de meest smerige plaatsen. Wanneer Helen bij een scheerbeurt per ongeluk een van haar aambeien openhaalt, belandt ze in het ziekenhuis. Behoorlijk gênant zou je denken, maar ook daar gaat Helen vrolijk verder met haar aparte levensstijl. Vooral de verpleger Robin (Christoph Letkowski) wordt haar klankbord en haar medeplichtige om haar gescheiden ouders te herenigen aan haar ziekenbed. Stilaan groeit er een band tussen Helen en Robin.

    Zoals je al uit de korte inhoud kan afleiden is Feuchtgebiete geen alledaagse film. Niet alleen de inhoud is behoorlijk expliciet, ook de beelden schuwen geen enkel detail. In de openingsscène ploft Helen in een openbaar toilet waar het smerige afvalwater enkelhoog binnenstroomt, neer op een ranzige wc-bril. Daarbij vertelt ze dat ze nog nooit een infectie heeft opgelopen. De toon is gezet en gevoelige kijkers kunnen meteen afhaken want het wordt er niet hygiënischer op.

    Bij het lezen van een boek kan je dingen nog laten afhangen van je eigen verbeelding, bij een film is dit veel moeilijker. De beelden worden immers meteen rechtstreeks en expliciet in je maag gesplitst. En dat is meteen ook een probleem van deze Feuchtgebiete: de film is net als het boek behoorlijk expliciet, maar in tegenstelling tot literatuur is film veel directer en daardoor misschien meer choquerend voor de kijker.

    Nochtans als je door alle sappige beelden doorkijkt, is Feuchtgebiete eigenlijk een best wel interessant coming-of-age verhaal van een tiener die worstelt met volwassen worden en krampachtig probeert haar gescheiden ouders (Meret Becker en Axel Milberg) weer samen te brengen. Dat de onconventionele Helen duidelijk genetisch gepreoccupeerd is, merken we aan haar vreemde ouders. Zo knipt Helens moeder de wimpers van haar dochter af uit jaloezie en verandert ze haast elke week van godsdienst. Jammer dat de onderliggende relaties tussen de personages niet verder psychologisch worden uitgediept en meteen wordt overgegaan naar het volgende smerige plaatje.

    feuchtgebiete_vochtige_streken_2013_pic01.jpgfeuchtgebiete_vochtige_streken_2013_pic02.jpg

    Het beste aan de film is zonder twijfel de vertolking van Carla Juri die van Helen Mewel ondanks haar vreemde voorkeuren toch nog een sympathiek, gekweld personage weet te maken. Juri is een frisse verschijning die de naïviteit en provocerende aard van Helen goed weet weer te geven. Dat Helen toch een zekere sympathie opwekt bij de kijker is vooral de verdienste van Juri want na de openingsscène in het openbare toilet wil je eigenlijk toch zo weinig mogelijk met dit onhygiënische personage te maken hebben.

    Regisseur David Wnendt haalt alle visuele truukjes uit de kast om van Feuchtgebiete een flitsend spektakel te maken: split screens, animatie, contrastkleuren en een pompende soundtrack. Ja, het doet soms denken aan die andere Duitse cultfilm Lola Rennt. Maar deze bijwijlen vermoeiende kunstgrepen kunnen echter niet helemaal verhullen dat Feuchtgebiete toch vooral mikt op controverse en een schokeffect.

    Luisteren naar An der schönen blauen Donau zal nooit meer hetzelfde zijn na het bekijken van deze film, maar wie toch de moeite doet om het laagje ranzigheid van de film te willen afkrabben, ontdekt een vrij aardige romantische komedie. Wat we echter vooral onthouden van Feuchtgebiete is de uitstekende vertolking van Carla Juri, vooral zij maakt deze film het bekijken waard.

    De DVD & Blu-ray van Feuchtgebiete is sinds begin november 2014 te koop. Er staan, op de trailer na, spijtig genoeg geen extra's op het schijfje.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 26 november 2014

     

    *** Feuchtgebiete / Vochtige Streken trailer ***

  • Kriegerin (2011) ***½ Blu-ray review

    Pin it!

    Met politiek extreem rechtse toestanden die hier de kop opsteken in Europa, komt een film als Kriegerin (2011) op een uitgelezen moment. Je zou de prent een beetje kunnen zien als het antwoord op American History X (1998) van Tony Kaye, met dit verschil dat het verhaal zich afspeelt in Duitsland en we deze keer een jonge vrouw volgen met nazi-tatoeages op haar lijf.

    kriegerin,alina levshin,jella haase,american history x,tony kaye,david wnendt

    Korte inhoud: Marisa (Alina Levshin) is een 20-jarig Duits meisje en haat buitenlanders, Joden, de politie en iedereen die volgens haar schuldig is aan de achteruitgang van Duitsland. Ze drinkt, vecht en haar volgende tatoeage zal een portret van Adolf Hitler worden. De enige plaats waar ze zich thuis voelt is de neonazi-club waar ze deel van uitmaakt. Wanneer de 14-jarige Svenja (Jella Haase) lid wordt van de groep, wordt Marisa een soort rolmodel voor haar.

    De film draait rond het personage van Marisa, die in een supermarkt werkt. Ze treft er geregeld vreemdelingen aan, en op een dag is ze zelf getuige van een heftige mishandeling van twee van hen door haar groepje skinheads. Wanneer één van de Afghanen een achteruitkijkspiegel van haar wagen schopt, is ze in alle staten. Ze gaat op zoek naar hen en besluit om hen ook aan te rijden. Met enige voldoening voor wat ze heeft gedaan keert ze terug naar haar werk. Maar dan treft ze de jongste van de twee broers aan en lijkt ze toch wat spijt te tonen voor haar wilde daad. Ze besluit de jongere te helpen er groeit een relatie met de vreemdeling, waarmee ze haar eigen overtuigingen in vraag begint te stellen. Maar haar vriendje zit ook een neonazi, en daar kunnen enigszins vonken van komen.

    Naast dit hoofdverhaal is er ook een verhaallijn over de 15-jarige Svenja, die tot een groep wil behoren. Ze stelt zich weinig vragen bij de extreme retoriek van de skinheads, en begint volledig te geloven in het extreem rechtse gedachtegoed. Net zoals in American History X waar het hoofdpersonage afstand wil nemen van de groep en zijn jongere broer net toenadering wil zoeken, zien we hier iets gelijkaardigs. Marisa wil afstand nemen van de ellende terwijl Svenja net wil behoren tot het groepje.

    kriegerin,alina levshin,jella haase,american history x,tony kaye,david wnendtkriegerin,alina levshin,jella haase,american history x,tony kaye,david wnendt

    Het is in tegenstelling tot de Amerikaanse film geen big budget prent met een bekende cast. De film werd vertoond op een aantal filmfestivals, maar heeft tot op heden geen bioscooprelease gekregen bij ons. Nochtans is het een indringend portret die een licht werpt op de grauwe realiteit van het extreem rechtse gedachtegoed. Regisseur David Wnendt heeft niet zozeer de clichés van neonazi willen belichten, maar wel de reden waarom jongeren zich er willen bij aansluiten. Vaak gaat het om jongeren met een moeilijke jeugd die met hun frustraties geen weg kunnen. Ze proberen hun minderwaardigheidsgevoel weg te werken door zich superieur te gaan voelen tegenover vreemdelingen of mensen met een andere levensvisie. Eigen ras, kleur en taal wordt de maatstaf van wat goed en slecht is. Marisa beseft op een zeker ogenblik dat haar gebrekkige opvoeding geen reden mag zijn om verkeerde keuzes te maken.

    Marisa is geen meelopertje. In tegenstelling tot haar mannelijke collega’s in andere neonazi-films, gaat ze misschien nog veel feller tekeer. En het acteerwerk van Alina Levshin is dan ook iets wat meteen naar de keel grijpt. Ze zet er een vreemd personage neer waar je eerst afschuw voor hebt en geleidelijk steeds meer sympathie voor begint te krijgen. Ook de jonge Jella Haase schittert als weifelende tiener met tirannieke stiefvader. In de film wordt er een minder rooskleurig portret gemaakt van de mannen, en zijn bijna allemaal opgefokte types die hun verstand en emoties hebben ingeruild voor bruut geweld. Maar gezien de vrouwen hier de hoofdrol spelen, heb je nooit het gevoel dat er met karikaturen wordt gewerkt. Kriegerin voelt heel realistisch aan, ook al heb ik mijn bedenkingen over het verhaal. Ik denk persoonlijk dat er meer nodig is vooraleer een neonazi tot inkeer komt, dan simpelweg een gevoel van spijt na een banale aanrijding. Maar de strakke regie en het uitstekend acteerwerk zorgt er voor dat je toch in het verhaal wordt gezogen. Een aanrader.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 23 april 2012

     

    *** Kriegerin trailer ***