david dorfman

  • Drillbit Taylor met Owen Wilson

    Pin it!

    Stel je voor dat je op de speelplaats van de middelbare school een bodyguard naast je had lopen, die elke bully die in je buurt kwam een pak rammel gaf. Iemand die je leert hoe je bullebakken op hun plaats moet zetten. De drie knapen in de komedie Drillbit Taylor (2008) zetten deze gedachte om in werkelijkheid wanneer ze tijdens hun middelbare schoolcarrière kennismaken met de ultieme bullebak, de gruwelijke Filkins. Ze besluiten dat er voor hun maar een redding is: en dat is de hulp inroepen van een bodyguard.

    Drillbit Taylor

    Korte inhoud: Ryan, Wade en Emmit gaan voor 't eerst naar de middelbare school. Ze zijn opgetogen… tot ze kennismaken met Filkins, een bullebak die zich gedraagt als een soort Hannibal Lecter. Voor ze totaal kopje-onder gaan door het schrikbewind van Filkins (Alex Frost), zoeken ze bescherming via een advertentie in het blad Soldier of Fortune. De beste en goedkoopste die zich aanbiedt is Drillbit Taylor (Owen Wilson), een nogal afgezakte huursoldaat die dakloos is en zonder zorgen op het strand woont. Hij begint ze lichamelijk en mentaal te trainen.

    In de trailer zien we een auditie van een reeks bodyguard-kandidaten. Geen van de gegadigden wordt geschikt bevonden tot Drillbit Taylor zich aanbiedt. De jongens kunnen hun geluk niet op: Drillbit doet zich voor als een gevaarlijke huursoldaat, die zo ongeveer alle denkbare Oosterse gevechtssporten beheerst. Ondertussen heeft hij zijn militaire carrière moeten opgeven wegens "ongeautoriseerd heldendom". Hij beweert voor maar liefst drie vice-presidenten als bodyguard gewerkt te hebben, maar ook Bobby Brown en Sylvester Stallone mochten van zijn diensten gebruik maken. En ze kunnen hem nog betalen ook! Wat Ryan, Wade en Emmit niet weten is dat Drillbit hen voorliegt. Gelukkig duurt dat niet lang, en al gauw moeten de drie jongens Drillbit zover zien te krijgen dat hij zich aan zijn belofte houdt en dat gaat letterlijk niet zonder slag of stoot.

    Scenarist en acteur Seth Rogen moet een indrukwekkende jeugd gehad hebben! Eerder kwam het script van de hilarische komedie Superbad (2007) al van zijn hand. En nu ook voor Drillbit Taylor leverde hij het scenario. Overigens kwam het oorspronkelijke idee van John Hughes (The Breakfast Club). De schrijver/producer/regisseur die veel werkt onder de schuilnaam Edmond Dantès (cf. The Count of Monte Cristo), kwam echter nooit verder dan veertig pagina’s met zijn verhaal. Judd Apatow nam het over en wendde zich tot kameraad Seth Rogen en Kristofor Brown (beter bekend van Beavis and Butt-Head). Het is niet Apatows eerste samenwerking met Rogen, het duo bundelde al eerder de krachten in The 40 Year Old Virgin, Knocked Up, Superbad en in oktober 2008 staat de release gepland van de komedie Pineapple Express (2008). Zowel Rogen als Brown geven trouwens aan uit eigen ervaring geput te hebben voor het scenario. Weliswaar een schrale troost, maar toch goed om te weten voor de kinderen die nu gepest worden.

    De drie karakters vormen het klassieke trio. "You’ve got the loud guy, the louder guy and the guy who can’t do anything right. It’s a mix that has worked really well since The Three Stooges", aldus Rogen. Voor de acteurs werden veel audities gehouden door het hele land, maar uiteindelijk was de chemie tussen Troy Gentile, Nate Hartley en David Dorfman zo perfect, dat de makers niet verder dan Los Angeles hadden hoeven te zoeken. Na het afronden van het scenario hadden Seth Rogen, Kristofor Brown en Judd Apatow eigenlijk maar een naam in gedachten voor de titelrol: Owen Wilson. De getalenteerde acteur lijkt geschapen voor deze rol als leugens verkondigende beschermer van drie kinderen. Hierover vertelt regisseur Steven Brill (Knocked Up, Mr. Deeds, The Wedding Singer) het volgende: "Owen plays Drillbit in a way that you’re always wondering if he’s a good person or a scumbag – there’s all this mystery and ambiguity and contradiction about him – but also he does it all with a smile and his own kind of comic edge. His Drillbit is sort of a philosopher/poet/madman."

    Drillbit Taylor draait vanaf 23 maart in onze zalen. Hoewel de trailer, de samenvatting en het aanwezige talent meer dan voldoende reden is om de film hoog in te schatten, denk ik niet dat deze film van het niveau is van de regisseur zijn vorige film, Knocked Up (2007). Laten we hopen dat de tagline van de film You get what you pay for ook van toepassing is op de prijs van het bioscoopticket. Voor diegene die de film al hebben gezien, laat weten wat je ervan vond in de reacties.

  • The Ring Two (2005) * recensie

    Pin it!

    The Ring Two (2005) is geen remake van de Japanse sequel Ringu 2, maar wel een sequel op de Amerikaanse remake The Ring, wat allicht alles een beetje ingewikkeld maakt. Daar komt nog bij dat de regisseur van de twee voorgaande Japanse films (Ringu en Ringu 2), Hideo Nakata, opnieuw de regie voor zijn rekening mocht nemen voor deze remake. Vandaar ook de schrijfwijze van "Two" in plaats van gewoon "2". En dan zwijg ik nog over de uitgemolken tv-serie en de bizarre alternatieve filmversies (Ring: Virus, Rasen en Ringu 0). Kan iedereen nog volgen? Neen? Geen paniek. Het scenario van deze film kan in twee lijnen samengevat worden, maar is wel iets minder boeiend.

    the_ring_two_2005_poster.jpg

    Met de oorspronkelijke Japanse stichter achter de camera zou je denken dat deze Amerikaanse sequel niet kan ontsporen, maar niets is dus minder waar. Je voelt niet meteen Hideo’s hete adem in je nek. Je moet het stellen met het begeleidende handje van de Hollywoodstudio (DreamWorks) die ons een rondleiding bezorgt in de wereld van de goedkope schrikeffecten en de afgelikte fotografie. Het geheel straalt een erg beklemmende atmosfeer uit, maar de plot is ontdaan van elke coherentie en de ontknoping is opnieuw onbegrijpelijk. Hopelijk zetten ze er een punt achter en staan ze deze "ring" definitief af aan Gollem.

    Korte inhoud:Rachel Keller (Naomi Watts) en haar zoontje Aidan (David Dorfman) keren terug nadat ze hebben kunnen ontsnappen uit de eerste film aan de vloek van Samara. De nachtmerrie zit in een duivelse videotape. Wanneer men deze bekijkt, krijgt men per telefoon de boodschap dat binnen zeven dagen de dood zal intreden. Door de tape te dupliceren kan men ontsnappen aan de vloek. Maar Rachel ziet snel in dat haar gekopieerde tape dood en verderf zaait bij jonge, sexy en naar opwinding zoekende studentjes. Verveeld door het uitmoorden van maagdelijke en domme teenagers, en in reactie op de vernietiging van één van haar tapes, beslist de getormenteerde video-geest zich opnieuw te vergrijpen aan Rachel en haar zoontje. In een naargeestige poging probeert Samara bezit te nemen van het lichaam van Aidan, om zo te kunnen genieten van de moederliefde die haar was ontnomen. De truuk met de zeven dagen wordt geheel bijkomstig.

    Met deze versie zitten we heel ver van de originele, gebalde suspense horror. Deze sequel/remake houdt gewoon geen steek. Zonder het verhaal weg te geven ben je plots, tijdens het hoogtepunt van de film, getuige van een wilde aanval van een paar losgelopen herten op de moeder en haar zoontje. Niet alleen zijn deze dieren verschrikkelijk slecht geanimeerd, maar je stelt je ook de vraag waarom de regisseur voor deze scène niet gewoon met echte dieren had gewerkt. De reden waarom ze aanvallen is volstrekt onduidelijk en wat werkte bij Hitchcock’s The Birds voelt hier artificieel aan. In de eerste film wist je dat dieren suïcidale trekjes hadden, en was dit narratief goed onderbouwd. Hier zijn ze blijkbaar allemaal bezeten door Samara zonder enige verklaring. Je zit gewoon te wachten op goedkope schrikmomenten die je van ver ziet aankomen. Ze hebben bovendien niets te maken met de essentie van het verhaal.

    the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2
    © DreamWorks

    In het begin van de film is er zelfs sprake van een tweede tape (het vriendje van Aidan had een kopie gemaakt), maar dat gegeven wordt compleet links gelaten. We zien ook mensen in de film plots sterven die de tape zelf niet hebben gezien! De diepe obsessies van Nakata zijn slechts sporadisch zichtbaar en komen pas tot uiting in bepaalde scènes waar hij de spanning minutieus kan opbouwen. Hij schuilt zich niet achter enge vioolmuziek, maar behelpt zich met een paar vreemde geluiden en orkestreert een aantal nagelbijtende scènes. De sfeer van onbehagen en angst zit hier wel beter dan in de eerste Amerikaanse versie van Gore Verbinski. Maar soms lijkt het teveel op een excursie in de wereld van de cinema-techniek.

    Helaas kunnen die visuele hoogstandjes en het geflirt met zijn andere film Dark Water, deze prent niet redden van de verdrinkingsdood in de badkuip (idem dito bij Constantine). Het afwijken van de eerder ingeslagen piste levert de makers een vrijbrief om logica aan effectbejag op te offeren. Dat lukt gedeeltelijk maar daarmee maak je geen 2 uur durende thriller. Ook een vleesgeworden Samara, die nu een centrale rol speelt, is minder schrikwekkend dan het mysterieuze meisje uit de eerste film. David Lynch zei ooit: "When you talk about things, unless you're a poet, a big thing becomes smaller." En deze film levert het bewijs.

    the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2the ring two,david dorfman,review,filmbespreking,the ring,naomi watts,simon baker,elizabeth perkins,gary cole,sissy spacek,hideo nakata,2004,ringu,ringu 2
    © DreamWorks

    Gelukkig kunnen we nog genieten van een overtuigende Naomi Watts, die de regie-transitie heeft overleefd en zoals verwacht voortreffelijk staat te acteren. Ook een pluim voor de kleine David Dorfman, waarvan ik het gevoel had dat hij nog verder kon gaan dan datgene wat Nakata van hem vroeg. Trouwens valt het op dat er steeds meer jongeren op het scherm de pannen van het dak spelen. Denk maar aan Dakota Fanning (uit Hide and Seek en Man on Fire) en Freddie Highmore (Finding Neverland). Ze geven vaak meer vonken op het scherm dan de oudere generatie. Dit laat ons even toe de vele tekortkomingen van de film te vergeten.

    Kortom, het bekijken van The Ring Two verschaft evenveel plezier als een ritje in het spookhuis, maar het gerecycleerde verhaal laat je geheel koud. De weinig ambitieuze sequel concludeert met lachwekkende achtervolgingstaferelen en laat besluiten dat deze versie gewoon een pastiche op de Ring-saga is. Meer nog, het vernietigt het mysterie van de eerste film. Ik kan jullie slechts aanraden te kijken naar de originele Japanse versies of de eerste Amerikaanse versie en alle kopijen van The Ring Two te verbranden. Dat zou trouwens de afgezaagde Samara-vloek voor goed uit de wereld kunnen helpen, want de steen over de waterput duwen helpt niet.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 5 april 2005