alien covenant

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2017

    Pin it!

    Er zijn gewoon te veel goede film in 2017 dat we ze onmogelijk allemaal in één lijst van 10 konden stoppen. We hebben dan maar de voorkeur gegeven aan de film die de grootste impact op ons heeft gehad. Wat betreft de Vlaamse producties is het dan toch niet zo een jaar geweest waar we achterover zijn gevallen.

    Op vlak van de recettes was 2017 toch een tegenvaller voor de filmstudio’s, met een pak teleurstellende box-office cijfers van films waarvan heel wat meer was verwacht. Ik denk dan aan King Arthur: Legend of the Sword (2017), Mother! (2017), The Dark Tower (2017) en War for the Planet of the Apes (2017). Ondanks het feit dat de ticketprijs in de States ongeveer 30 cent duurder was tegenover vorig jaar, is er een verlies van bijna 3%. Ook wereldwijd was er een terugval van zowat 1 miljard dollar, en dat was allemaal te danken aan de teleurstellende zomerblockbusters, met een 14,7% verlies ten opzichte van 2016. Los van de cijfers, had 2017 op kwalitatief vlak bijzonder veel te bieden en hier is onze Top 10.

    The Best Movies of 2017

    10. Ma Vie de Courgette (2017) Claude Barras

    Sinds Pixar is overgenomen door Disney heb ik zowat gemerkt dat heel wat producties een beetje draaien op automatische piloot. Dat is iets wat je niet kan zeggen van deze Zwitsers-Franse animatiefilm Ma Vie de Courgette (My Life as a Zucchini), een bijzonder knappe, hartverwarmende en tevens donkere stop-motion animatiefilm over een jongetje van 10 die in een weeshuis geplaatst wordt na het overlijden van zijn moeder. Het is een sociaal drama à la gebroeders Dardenne, maar heeft wel iets opbeurend. Een pareltje die verwondering, hoop en vreugde weet te vinden in een wereld die gemeen en hard is.

    10_ma_vie_de_courgette_best_movie.jpg

    9. Get Out (2017) Jordan Peele

    Oh ja, Get Out is overroepen en is niet het meesterwerk die er sommigen van willen maken. En toch kan ik er niet omheen deze prent een plaats te geven in onze Top 10 omwille van zijn vermogen om het grappige te mengen met het angstaanjagende, zonder dat de film plat op zijn gat valt. Het is een horror-rollercoaster, en één met een dun laagje maatschappij kritiek. Het is tevens een verdomd goed gemaakte film, die voor een habbekrats is gemaakt (4,5 miljoen) en zowat 254 miljoen opbracht, met ijzersterke vertolkingen en een knap script.

    9_get_out_best_movie.jpg

    8. It (2017) Andy Muschietti

    En als je van een box-office succes spreekt dan kan je niet omheen It te vermelden. Deze Stephen King adaptatie is zowat de meest succesvolle horrorfilm ooit geworden. Een film valt op staat met je acteurs (iets wat Luc Besson nog moet leren maar ik kom hier later op terug), en dat is zeker het geval met deze prent. Stuk voor stuk briljante vertolkingen van een cast bestaande uit tieners, en als kers op de taart een angstaanjagende Bill Skarsgård als de gruwelijke clown. De film vergroot de gruwel in het klassieke verhaal van Stephen King zonder de ziel van het boek te verliezen. Het is tevens één van de weinige adaptaties die Stephen King goed vond.

    8_it_best_movie.jpg

    7. A Ghost Story (2017) David Lowery

    A Ghost Story is het soort film die me dagenlang heeft bezig gehouden, en niet zozeer omwille van zijn visueel vertier maar wel omwille van de betekenis van de film en de trip die de regisseur via deze film met ons maakt. Het is misschien niet voor iedereen, vooral niet diegenen die op zoek zijn naar snelle opwinding, maar het is wat ons betreft een wonderbaarlijk en poëtisch relaas over het leven na de dood en het menselijke verlangen met een filosofische grondlaag. Mochten jullie ook al eens gehoord hebben van de term ontologie of het werk van Jacques Derrida zal deze prent nog een extra dimensie geven. In tegenstelling tot een film als Mother! hebben we hier niet alleen maar een theoretische benadering, maar het is fantasierijk en onverwacht emotioneel in zijn weergave van de vergankelijkheid van het leven.

    7_a_ghost_story_best_movie.jpg

    6. Lady Bird (2017) Greta Gerwig

    Dat 2017 in het teken staat van de vrijgevochten vrouw die haar plaats in de maatschappij bevestigt en zich losrukt van de mannelijke dominantie kan niemand ontkennen, en een film als Lady Bird zet dat fenomeen enkel maar in de verf. De film is teven geschreven en geregisseerd door een vrouw, die wat ons betreft toch wel wat erkenning mag krijgen op de komende award ceremonies. Lady Bird is een opwindende en goed gemaakte coming-of-age-drama, met zowel emotioneel pakkende als grappige momenten, sterke dialogen en bijzonder knappe vertolkingen, zonder te vervallen in banale sentimentaliteit.

    6_lady_bird_best_movie.jpg

    5. Baby Driver (2017) Edgar Wright

    Ik heb een licht vermoeden dat Baby Driver een beetje aan de kant geschoven zal worden de komende maanden omwille van de aanwezigheid van Kevin Spacey, maar niet alleen is dit één van de beste musical/muziekfilms van de laatste jaren (sorry voor La La Land) maar ook Spacey zet hier wederom een fantastische rol neer. Deze prent is volgepropt met ongelofelijke achtervolgingen op een pulserende soundtrack met een vlijmscherpe montage en een uitzinnig knappe choreografie. Komt daar nog bij dat deze prent niet alleen bijzonder grappig is, buitengewoon leuke karakters heeft, maar tevens een hart op de juiste plaats. Dit is een popcorn film met een soort art house vibe.

    5_baby_driver_best_movie.jpg

    4. Wonder Woman (2017) Patty Jenkins

    Ik zei toch dat 2017 in het teken staat van de vrouw, en ook deze Wonder Woman is hiervan de bevestiging. Atomic Blonde had tevens ook in deze lijst kunnen staan, ook al is deze comic adaptatie toch net iets meer indrukwekkend, vooral omdat NIEMAND hier echt iets van had verwacht. Deze comic was net iets te bespottelijk om te vertalen naar een live action film en het personage net iets teveel van een sekssymbool. Toch maakte Jenkins hier één van de beste superhero films, om niet te zeggen dé beste met een vrouwelijke hoofdrol. Gal Gadot brengt een perfecte mix van moed in het slagveld en ongecompliceerde barmhartigheid, en belichaamt een heldin die we als kijker al lang op hebben zitten wachten.

    4_wonder_woman_best_movie.jpg

    3. Dunkirk (2017) Christopher Nolan

    De grote kanshebber om Beste Film van het jaar te worden bij de Oscars is toch wel deze Dunkirk, en voor een stuk terecht. Nolan is één van de beste regisseurs in Hollywood en hij weet perfect waar hij zijn camera moet zetten om ons onder te dompelen in deze WO2 film. En zelden waren films over een aftocht zo heroïsch als deze. De enige kritiek die er was kwam van muggenzifters die vonden dat de ene soldaat het verkeerde hoedje droeg, of dat er te weinig soldaten van Arabisch/Afrikaanse origine te bespeuren vielen. Toch werd de film op handen gedragen door pers en publiek, en bracht 526 miljoen op wereldwijd, de grootste recette voor een WO2 film ooit.

    3_dunkirk_best_movie.jpg

    2. Blade Runner 2049 (2017) Denis Villeneuve

    Een film die niet door iedereen is gesmaakt is deze Blade Runner 2049, die een toch wel een teleurstellende bioscoop-release had. De film brengt niet alleen datgene wat je verwacht van een Blade Runner sequel, maar graaft ook meer in de psyche van androids en laat ons onderduiken in een fascinerende wereld van levensechte holograms, desolatie en hypnotiserende plekken en goddelijke tempels. Het is een aanlokkelijke mix van artistieke en blockbuster gevoeligheden die de tand des tijds zullen weerstaan, net zoals zijn baanbrekende voorganger.

    2_blade_runner_2049_best_movie.jpg

    1. Logan (2017) James Mangold

    Maar de grootste verrassing van het jaar was toch wel deze Logan, misschien wel de eerste comic adaptatie die voelde als een echt volwassen western-drama. Het soort film waar de fans op zaten te wachten. Het acteerwerk, en dan in het bijzondere van Hugh Jackman - tevens ook van de kleine Laura gespeeld door Dafne Keen - was van die aard dat we zin hadden om elk van die personages te willen volgen. Spijtig genoeg komt er een einde voor heel wat karakters en de emotionele impact kan zelfs voor een traan zorgen. Zo intens in deze prent. Logan is een film die thema's als leven en dood, de zin van het leven, de relatie tussen zoon/dochter en vader, afwisselt met gewelddadige actie-sequenties die ons naar adem doen snakken.

    1_logan_best_movie.jpg

    The Worst Movies of 2017

    10. Alien: Covenant (2017) Ridley Scott

    Zoveel talent voor en achter de camera, zo veel middelen die voorhanden waren om deze franchise tot een goed einde te brengen, en op het einde van de rit hebben we een ‘meh’ gevoel bij Alien: Covenant. Prometheus was al een moeilijk te verkopen project, maar het had op z’n minst de potentie om uit te groeien tot iets beloftevol. Deze sequel is het bekijken nauwelijks waard. Wat ben je met mooie fotografie en diepgaande ideeën over creatie, als de karakters en het verhaal je nauwelijks kunnen boeien. Dit is een dure onderneming geweest om een backstory te creëren voor een classic sci-fi horrorfilm … die eigenlijk geen backstory nodig had. A waste of time, energy, money and talent. Ondertussen zit Ridley al op tram 8, misschien had hij maar beter zijn tijd gestoken in andere filmprojecten.

    10_alien_covenant_worst_movie.jpg

    9. The Dark Tower (2017) Nikolaj Arcel

    De film It van Stephen King zit in onze Top 10 Beste films, deze Stephen King verfilming waar zowat iedereen heel wat meer van had verwacht, zit in de Worst Movies lijst. Het is een ware pijnhoop. Niks werkt, het voelt hoogdravend aan met buitengewoon ongelooflijke karakters. De regisseur is nu bezig met het schrijven van een miniserie. Eigenlijk hadden ze daarmee moeten beginnen, maar na deze film vermoed ik dat er weinig fans staan te springen om dit te zien. Idris Elba was ooit een interessante acteur, maar hij stapelt de ene flop na de andere op. Zelfs de actie avonturenfilm The Mountain Between Us (2017) met niemand minder dan Kate Winslet, is nauwelijks het bekijken waard.

    9_the_dark_tower_worst_movie.jpg

    8. Rings (2017) F. Javier Gutiérrez

    Elk jaar krijgen we een karrenvracht aan afschuwelijk slechte horrorfilms te zien, en dit jaar was het niet anders (Leatherface, The Crucifixion, Dark Signal, Amityville: The Awakening, …). De film die er toch een beetje uitstak qua stink-gehalte, was deze Rings, de zoveelste uitmelk-poging van Ringu (1998). Het is een incoherent samenraapsel van al datgene wat al in de vorige films ad nauseum werd geëxploiteerd. Het doet ook een poging de franchise te rebooten voor de nieuwe generatie, maar slaagt daar wonderwel nooit in. Als je dan nog werkt met een actrice die niet kan acteren, dan is uw carrière in Hollywood bij deze afgeschreven.

    8_rings_worst_movie.jpg

    7. Flatliners (2017) Niels Arden Oplev

    De originele film had zijn zwaktes, maar deze Flatliners slaagt erin om al datgene wat goed was in de originele film, om zeep te helpen. De film is nog saaier dan een aflevering van "Stalker". En nochtans is het concept nog steeds bijzonder interessant voor een hedendaagse thriller/horror, maar dan is er wel wat werk nodig om alles coherent en logisch te maken. Ik had de indruk dat zelfs de makers niet in de film geloofden. Kiefer Sutherland werd in eerste instantie gebruikt om een link te maken met de originele film, maar de plannen voor een sequel werden naar de prullenmand verwezen en zijn naam gewijzigd, omdat ze dachten dat 1.) niemand het origineel kende of 2.) het origineel niet goed vonden. Dat is een mooie basis voor een remake van een film die niemand kent en niemand wil zien, niet?

    7_flatliners_worst_movie.jpg

    6. Valerian and the City of a Thousand Planets (2017) Luc Besson

    Dat Valerian and the City of a Thousand Planets een flop werd hadden we op De Filmblog al een tijdje zien aankomen. Toch hadden we nooit gedacht dat de film ook nog eens zo slecht zou zijn. Visueel ziet het er indrukwekkend uit. Had dit een spotje geweest van 1 minuut voor een parfum, dan kreeg het van mij een spontane staande ovatie. Twee uur en 17 minuten was echter wel wat lang om naar twee houten planken te kijken, met name Dane DeHaan en Cara Delevingne. Zoals ik eerder zei met 'It', valt of staat een film met zijn acteurs en in dit geval was het een crash. Dane DeHaan was dit jaar tevens te zien Tulip Fever, een andere miserabele slechte film. Ik hoop dat studio’s eindelijk eens wijzer zullen worden in het kiezen van hun hoofdrolspelers.

    6_valerian_worst_movie.jpg

    5. The Mummy (2017) Christopher McQuarrie

    Hoe iemand een dergelijke franchise om zeep kan helpen met zoveel talent voor de camera en een onbeperkt productiebudget, blijft voor mij een mysterie. Toch is Christopher McQuarrie er in geslaagd om van The Mummy een zooitje te maken waarbij zelf de hoofdacteur op een zeker ogenblik niet meer wist welke toon hij moest aanhouden. Het resultaat is een behoorlijk oninteressant, zinloze en emotieloze promofilm voor een toekomstige monster franchise…die er echter niet snel komen.

    5_the_mummy_worst_movie.jpg

    4. Fifty Shades Darker (2017) James Foley

    De eerste film was al niet bijster goed, Fifty Shades Darker is dat nog minder. In Fifty Shades of Grey (2015) had je nog een gevoel dat Sam Taylor-Johnson nog een poging ondernam om er iets goed van te maken, maar dat was niet naar de zin van E.L. James, en er ontstonden conflicten tijdens de productie. In de sequel heeft Foley zijn cheque ontvangen voor de regie, maar volledige creatieve controle gegeven aan E.L. James, en het resultaat is eraan te zien: tenenkrullende dialogen, ordinaire glossy scènes, popsongs die de plot uitleggen, een onwaarschijnlijke helikopter crash met uiteraard soft erotische intermezzo’s.

    4_fifty_shades_darker_worst_movie.jpg

    3. Wolves at the Door (2017) John R. Leonetti

    De beste zaken uit deze Wolves at the Door waren gestolen uit het veel betere The Conjuring (2013), een film waar Leonetti het camerawerk voor heeft gedaan. Voor de rest is het ordinaire exploitation van een waar gebeurd drama, die het nodig vond bepaalde scènes op te smukken omdat de moord op zich nog niet dramatisch genoeg was. En denken dat Tarantino's versie van Charles Manson er binnenkort zit aan te komen, ik zit hier echt niet op te wachten.

    3_wolves_at_the_door_worst_movie.jpg

    2. Transformers: The Last Knight (2017) Michael Bay

    Tegenwoordig kan je geen Top 10 Worst Movies meer maken zonder een Michael Bay film. Hij trekt zich echter niet al teveel aan van de kritiek, gezien zijn films toch behoorlijk veel geld opbrengen. Indien de mensen voorgekauwde pulp willen verpakt met mooie fotografie en cgi, dan zullen ze dat krijgen. Toch draaide het anders uit want Transformers: The Last Knight kreeg tijdens rijn bioscooprun een flinke knauw in de recette. Zou de Aziatische markt er ondertussen ook achter zijn gekomen dat deze films eigenlijk geen ballen waard zijn?

    2_transformers_the_last_knight_worst_movie.jpg

    1. Justice League (2017) Joss Whedon

    Maar de hoofdvogel werd deze keer afgeschoten door Justice League, de puinhoop van Whedon en Zack Snyder die The Avengers van hun voetstuk had moeten wegblazen, maar zowaar nog slechter was dan Batman v Superman: Dawn of Justice. Ook al was deze DCU-film een goed half uur korter dan BvS - wat meteen ook de enige verdienstelijke kwaliteit was - is deze Justice League om van te huilen. Los van de slechte cgi, de zwakke en inspiratieloze villain, de bovenlip van Henry Cavill, de miserabele vertolkingen van Mamoa en Affleck, de honderd flauwe grappen van The Flash, het verschil in dramatische tonaliteit, de shots van de kont van Gal Gadot, … is de plot van deze prent eigenlijk de moeite niet om na te vertellen.

    1_justice_league_worst_movie.jpg

  • Een terugkeer naar de praktische visuele effecten in Alien: Covenant

    Pin it!

    Met de release van Alien: Covenant (2017), 38 jaar verwijderd van de originele Alien (1979), heeft regisseur Ridley Scott de wereld van de visuele effecten toch heel wat zien evolueren. En toch zien we dat in de laatste 5 jaar de 'practical effects' (zonder gebruik van computers) steeds meer terrein terugwinnen op de Computer Generated Imagery of cgi die toch heel wat heeft overgenomen. CGI had zijn voordelen, denk maar aan zowat alle comic adaptaties - maar soms ook zijn nadelen wanneer de acteurs - én bijgevolg ook de kijkers - verloren lopen in de visuele effecten of de visuele effecten dermate slecht en fake waren dat je meteen uit het verhaal viel. Denk maar aan het vreselijke filmflop Gods of Egypt (2016).

    Covenant is een gezonde mix van beide ook al gebruikte Ridley vooral praktische effecten. En dat geldt niet alleen voor de aliens, maar ook voor de decors. Ridley koos er voor om te draaien in echte landschappen in Nieuw-Zeeland, en gebruikte gigantische groene/blauwe schermen (green/blue screen) op bepaalde achtergronden in post-productie te gaan bewerken. Ridley is verzot op grote sets, maar je moet er als set designer wel altijd rekening mee houden dat je werkt met een bepaald budget die niet overschreden kan worden. Ridley werkt gelukkig met gedetailleerde storyboards die precies verbeelden wat hij in zijn cameralens wil zien. De reden waarom hij grootser wil gaan is om alles iets meer episch en meer waarheidsgetrouw te maken. Hij gebruikt heel wat cgi (zoals de achtergrond in de proloog of de stofdeeltjes die in het oor of de neus van nietsvermoedende ruimtereizigers binnenwaaien), maar probeert deze toch altijd tot een minimum te beperken.

    alien_covenant_2017_pic008.jpgalien_covenant_2017_pic009.jpgalien_covenant_2017_pic010.jpg
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Vroeger stonden we er minder bij stil dat bepaalde visuele effecten er niet zo "echt" uitzagen als nu. We waren dit aspect van de cinema ook nog niet zo gewend. In de jaren 30 was het fascinerend om King Kong te zien klimmen op de Empire State building, of in de jaren 70 Superman te zien wegvliegen. Deze iets houterige effecten van toen kan je vandaag de dag niet meer reproduceren, anders kan je je verwachten aan bakken kritiek op sociale media. Want iedereen is blijkbaar een kenner geworden. Ik kan er met een nostalgische bril op en mijn i-pad met mijn Happy Plugs oordopjes, nog wel van genieten tijdens mijn treinrit naar het werk, maar ik ben ook wel onder de indruk van het realisme van de nieuwe King Kong in Kong: Skull Island (2017). Het blijft echter een vaststaand feit: hoe dunner de grens tussen realiteit en film is, hoe overtuigender alles overkomt.

    De taak van een special effects supervisor op een filmset is ook een stuk belangrijker geworden. Hij moet ervoor zorgen dat de regisseur zoveel mogelijk - voor zover het budget het kan betalen - met praktische effecten kan worden en invullen waar er computer elementen moeten bijkomen. Let wel, computer-elementen kosten ook geld. Soms werken verschillende post-productie huizen tezamen voor de realisatie van één film. Het ene huis werkt dan aan de alien, terwijl de andere bezig is met matte painting van de decors. De practical effects kunnen gaan van het gebruik van prothesen make-up tot ingewikkelde animatronics of levensechte poppen al dan niet met animatronics. Met de komst van 3D-printing is het werk van bijvoorbeeld de Creature FX Supervisor ook een stuk eenvoudiger. Vroeger waren miniatuur-effecten enorm in trek, denk maar aan de originele versie van Clash of the Titans (1981) en in de jaren 80 en 90 waren dan weer de pyrotechnics (explosies meestal met vuur) felbegeerd in actiefilms. Tegenwoordig zijn ze er nog altijd ook al heeft cgi ze wat uitvergroot. Soms duiken ze nog wel eens op zonder visuele effecten, denk maar aan de laatste James Bond film Spectre (2015) waar het complex van Ernst Blofeld de lucht inging. Het kreeg zelfs de Guinness World Record voor de grootste explosie stunt ooit, gebruik maken van 33 kilo explosieven en 8,418 liters kerosine (wat vergelijkbaar is met bijna 70 ton TNT)

     Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Een ander 'practical effect' waar Ridley verzot of is zijn weersomstandigheden in de vorm van regen of mist of gewoon in de vorm van rook. Daar waar J.J. Abrams in elk frame een lensflare wil, ga je in heel wat films van Ridley regen of rook/mist zien opduiken. En soms heeft dit ook zijn nadelen, want indien je bijvoorbeeld regen hebt in een bepaald actie-shot - dan kan je het beeld niet zomaar gaan versnellen om de actie iets heftiger te maken, want dat zou je zien dat plots de regen sneller gaat vallen (idem voor rook-ontwikkeling). Soms kom je er ook wel mee weg. Regisseur James Cameron had op de set van Aliens (1986) een 'camera effect' (ook een practical effect) willen gebruiken op één van zijn facehuggers. In een scène waarin Ripley op de grond ligt in een afgesloten lab zien we dat de sprinklers in werking zijn getreden. Plots zien we de alien die zich een weg baant naar haar, en plots naar haar gezicht springt. De sprong van de facehugger werd echter achterstevoren gemonteerd in de film en weggetrokken van de camera-lens in plaats dat het beest naar de camera toesprong. Maar met de regen uit de sprinklers was dat geen evidente zaak want voor dit shot zou het water van beneden naar boven vallen. Toch hield Cameron het beeld stijf dat niemand dat zou zien, en hij had gelijk.

    In Covenant heb je een waaier van zowat alle 'practical effects' die je maar kunt bedenken, gemend met cgi en het resultaat is verbluffend. Ik blijf toch gemengde gevoelens overhouden aan de film. Het verhaal miste ritme en de karakters waren niet altijd even boeiend als deze van bij de eerste film. En zoals bij heel wat prequels, wanneer je iets teveel uitleg begint te geven over iconische figuren en monsters, verlies je wat van de mysterie. Toch ga ik nog geregeld rondlopen met mijn Weyland Yutani t-shirt en mijn zelfontworpen telefoonhoesje met het cocon van de Facehugger. En ook al hebben de Alien prequels heel wat narratieve problemen, dank zij de visuele kracht en de fascinerende wereld die wordt gecreëerd, zullen ze nog lange tijd blijven nazinderen.

  • Alien: Covenant (2017) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik zal het wel uit mijn bek wringen: "het is geen grote verbetering op Prometheus (2017)". Ik had hier meer van verwacht. Dit zal geen eenvoudige review zijn, omdat ik van de franchise hou en het knaagt wat aan mij dat ik niet kan zeggen dat alle problemen van de vorige film van de baan zijn en we hier een geweldige Alien: Covenant (2017) hebben. Geen verkeerd woord over de nobele intenties en de diepe filosofie, toch blijf je wat op je honger zitten. Laten we hopen dat deze prequels de originele twee Alien films niet teveel gaan overschaduwen in negatieve zin. Op een gegeven moment zegt één van de karakters in de film: Dit houdt hier allemaal geen steek. Op dat ogenblik had je zoiets van: inderdaad!

    alien_covenant_2017_poster03.jpg

    Korte inhoud: We zijn in het jaar 2104. De bemanning van het kolonieschip Covenant is op weg naar Origae-6 , een verre planeet aan de andere kant van de Melkweg. Onderweg komt het schip terecht in een neutrino shockwave en ontstaat er brand in één van de hybernation capsules. Tijdens de reparatiewerken aan het zonnescherm onderschept Tennessee (Danny McBride) een menselijk signaal, wat afkomstig is van een nabij gelegen planeet. Wonder boven wonder lijkt deze planeet op het eerste gezicht ideaal voor kolonisatie en de crew besluit om een omweg te maken en de planeet te gaan verkennen. Daar komen ze terecht in een onbekend paradijs, wat de woonplaats van de ingenieurs blijkt te zijn. Toch is er geen leven te bespeuren. De enige bewoner blijkt de 'synthetische' David (Michael Fassbender) te zijn, een overlevende van de gedoemde Prometheus expeditie.

    Ik kan van deze film geen review schrijven zonder te spoilen dus ga Covenant eerst gaan zien. Hoewel, veel spoilers zijn er niet want alles was nogal voorspelbaar gezien de auteurs vaak teruggrijpen naar de vorige edities. De opdracht van Ridley Scott leek wel om de franchise te koppelen aan de originele Alien (1979) film. En hiervoor was duidelijk wat 'suspension of disbelief' voor nodig; want toevallig was er een defect na een jarenlange reis, toevallig waren ze op een boogscheut van een andere planeet met atmosfeer en water die zowaar beter lijkt te koloniseren als de véél verdere planeet die ze hebben geanalyseerd, toevallig viel de gravitatie mee, toevallig was er zelfs zuurstof aanwezig en toevallig was deze planeet de thuisbasis van de ingenieurs waarop Elizabeth Shaw met David was geland ... en eenmaal je dàt allemaal weet te slikken kan de rest er ook nog wel bij, want de nonsens stopt hier niet.

    De hoofdpersonages zijn Walter en David, beiden zijn synthetische producten van de Weyland-Yutani Corporation, en beiden gespeeld door Michael Fassbender. David is het meer menselijke model, daar waar Walter het nieuwe prototype is, toch verschillen ze heel wat van mekaar in die zin dat de ene een ware duivel is geworden. Je weet van bij het begin dat ze elk hun agenda hebben en de plotwendingen komen niet meteen als een verrassing. Dat heb je nu eenmaal met prequels. Toch steekt er een interessante levensfilosofie achter de androids, een evidente knipoog naar Blade Runner (en ja, er zijn heel wat inhoudelijke overlappingen). De androids zijn niet in staat iets "artistiek" te creëren, wat ze echter wel kunnen is iets "wetenschappelijk" vorm geven. Dit is een eerste stap in de richting van hun "creator", wiens plaats ze willen innemen. En wat beter via de creatie van een Xenomorph die op zijn beurt de mensen kunnen uitroeien. Het is een sluimerende competitiestrijd tussen mens en android, wat al in de proloog van de film in het lang en breed wordt uitgesmeerd. Weyland was zich bewust van deze drang van David om zijn plaats in de nemen en om deze reden werd Walter geschapen, meer plichtbewust en gespaard van menselijke ambities.

    De rest van de personages zijn banale bijrollen, en dat is misschien wel het grootste pijnpunt. Je kent op het einde van de rit geen enkel van de karakters. Daniels (Katherine Waterston) is de nieuwe versie van Ripley, en het enige wat blijft hangen is dat ze bijna continu zit te janken om het verlies van haar partner en teammates. Daarnaast is er Oram (Billy Crudup) die de leiding van het schip op een onverwacht moment moet overnemen en hiervoor nog niet klaar is. Uiteraard doet het allemaal wel wat denken aan Aliens (1986) met Lieutenant Gorman (William Hope) die ook niet in staat was de missie te leiden. Je hebt dan ook nog Demián Bichir , Carmen Ejogo, Jussie Smollett, Callie Hernandez en Amy Seimetz, maar geen enkele van deze personages blijft hangen. Meer nog, ze zijn onderling uitwisselbaar. Het contrast met de eerste twee Alien films kon nauwelijks groter zijn. Daar wist je meteen wie ze waren. Misschien waren de karakters uit 1979 stereotypen, maar narratief werkte het en wanneer ze gegrepen worden door een alien was je meer emotioneel betrokken. Bij aanvang van de film sterven twee crew-leden, geen idee wie ze waren of wat ze deden. Het kon ons uiteindelijk geen fluit schelen. En herinneren jullie nog de discussie over het dragen van een helm op een vreemde planeet? Het zijn per slot van rekening hoog opgeleide ruimtereizigers die het zekere voor het onzekere nemen. Wel hier hebben ze deze discussie achterwege gelaten en de helmen vervangen door onnozele petjes met oorwarmers. Ter bescherming dan van de oren? Brute pech dat net daar alien-dna zich een weg kan banen. En ik zwijg nog over het feit dat deze hoog-opgeleide kerels ook graag hun hoofd steken in alien vegetatie of alien-eieren.

    alien_covenant_2017_pic001.jpgalien_covenant_2017_pic002.jpgalien_covenant_2017_pic005.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Ridley staat garant voor zijn sterke acteurs-regie en zijn uitgekiende sets en dramatische fotografie. Tevens knap in beeld gezet door Dariusz Wolski, en het verhaal moet af en toe wel eens bezwijken voor het visueel vertier. De scène waar ze "bestuift" worden door het alien virus is geniaal en tevens ook de scène waarin een Neomorph deze keer voor de rug heeft gekozen om uit zijn host-lichaam te spatten, is het beste van wat deze prent te bieden heeft. De visuele effecten - van ondermeer de mannen en vrouwen van Framestore (King Arthur, Fantastic Beast, Doctor Strange) - zijn van een uitmuntend niveau. En dat mag wel met een productiebudget van 111 miljoen dollar. Ook de scènes waarin David zijn experimenten uit de doeken doet en zijn creatie van het perfecte organisme kon verwezenlijken met de zwarte vloeistof en de biologie van wespen en bijen, is de "science" waar menig SF-fan naar hunkert. Uiteindelijk krijgen we dan naast de Neomorph ook de alombekende Xenomorph te zien (die een instant-volwassen update heeft gekregen van David), en dat is op zich zijn filmticket waard. Ook de muziekscore van Jed Kurzel deed zijn werk. Was het script van John Logan en Dante Harper ook maar van hetzelfde niveau, dan had dit een uitstekende alien-film kunnen zijn. De leuke horror twist op het einde zet uiteraard de deur open voor een nieuwe reeks alien-films.

    alien_covenant_2017_pic004.jpgalien_covenant_2017_pic003.jpgalien_covenant_2017_pic006.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De film is humorloos, en ik begrijp dat we hier te maken hebben met een horror-SF en humor vaak ongepast en destructief werkt op de angst, maar laat ons eerlijk zijn: zo angstaanjagend is de film nu echt niet. Herinner je nog de scène in Alien waarin Dallas in het ventilatiesysteem zat en we via zijn detectie-apparaat de alien hoorden naderen. Dit zijn scènes die angst genereren. Hier heb je veel expositie, een beetje alien, terug expositie, nog wat alien, nog meer expositie en een finale shoot-out waarin we dankzij de trailers eigenlijk alles vrij snel inschatten wat er gaat gebeuren. Dus ja, misschien hadden ze er dan wat meer humor moeten insteken - al was het maar om de karakters sympathieker te maken. En dat lag binnen de mogelijkheden, was het niet dat ze het meest ideale personage die comic-relief kon bieden uit de film hebben geschreven tijdens de eerste 15 minuten, met name het personage van James Franco. Hij kon als geen ander een beetje meer relaxatie brengen binnen deze geconstipeerde groep ruimtevaarders.

    Kortom, een film die op technisch vlak de stempel draagt van Ridley Scott, die dit jaar 80 zal worden. Inhoudelijk houdt de eerste helft van Covenant ons in de tang, maar nadien verdwalen we in expositie en voelen we ons in een museum met een overijverige gids die alles wil gaan uitleggen. Het script overtuigt niet en je moet vaak vrede nemen met dialogen die wel geschreven lijken te zijn door een synthetisch wezen (wat niemand spreekt zo) en tot overmaat van ramp nog eens letterlijk verwoorden wat de acties zijn alsof we met de paplepel alles uitgelegd moeten krijgen. Ridley wil de nieuwe Alien-films laten gaan over "creatie" (de creatie van muziek tot de creatie van een nieuw wezen - u weet wel, het Frankenstein principe) en begint ook met een proloog waarin David zijn vader Peter Weyland (Guy Pearce) ontmoet. Een zaadje in het hoofd van deze android die zware gevolgen zal hebben. Spijtig genoeg zijn de andere personages ondergeschikt aan deze synthetische wezens en geen enkel van de karakters is echt memorabel. Er zit echter meer actie in deze film dan in Prometheus, ook al zijn bepaalde scènes echt wel slaapverwekkend en allesbehalve intrigerend en voelt het bij momenten ook aan als recyclage van Alien en Aliens. Gelukkig zijn er ook leuke momenten en kan je maar blijven hopen dat deze prequels eindelijk zullen slagen in hun opzet.

    Toch zijn er redenen genoeg om vanaf vandaag Alien: Covenant in huis te halen op DVD of Blu-ray, want het heeft de audio-commentaar van meester Ridley Scott die jullie toch willen horen. Als zijn intenties worden er bloot gelegd en je krijgt een beter begrip van de keuzes die hij heeft gemaakt, ook al zou je in principe geen handleiding moeten nodig hebben om ervan te kunnen genieten. We hebben ook nog een aantal verwijderende en extended scenes, alsook wat making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 mei 2017

    ***Related Posts***
    02/03/2017: Hier de tweede Alien: Covenant trailer
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Komt de nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    20/07/2012: Prometheus filmbespreking
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    07/09/2010: Ridley Scott vertelt over Alien 1 & 2
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels

     

    *** Alien: Covenant trailer #2 ***

  • Life (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Deze week is Life (2017) uitgekomen op DVD, Blu-ray en 4k Ultra HD. De film werd geregisseerd door de Zweedse regisseur Daniel Espinosa (Child 44, Safe House).

    life_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: LIFE is een angstaanjagende sci-fi thriller over 6 wetenschappers aan boord van het Internationaal Ruimtestation. Nadat ze een succesvolle poging hebben ondernomen om een defecte space probe afkomstig van Mars te vangen, ontdekken ze een ééncellig organisme die in een een soort winterslaap verkeert. Hugh Derry (Ariyon Bakare) besluit om de experimenten te starten en door toevoer van zuurtof lijkt het organisme enorm snel te evolueren tot een inktvis-achtig wezentje die de naam van Calvin krijgt. Maar na een ongeval in het lab draait alles verkeerd uit en vecht het organisme, die waarschijnlijk verantwoordelijk is voor de extinctie op Mars, voor zijn voortbestaan. Wanneer Sho Murakami (Hiroyuki Sanada), Rory Adams (Ryan Reynolds), Miranda North (Rebecca Ferguson), David Jordan (Jake Gyllenhaal) en Ekaterina Golovkina (Olga Dihovichnaya) zien wat het organisme doet met Hugh, besluiten ze er alles aan te doen om het buitenaardse wezen te doden, en zo voorkomen dat de alien aarde bereikt.

    Het is een vlot gemaakte sci-fi thriller die spijtig genoeg al zo voorspelbaar is als een misviering. Scenaristen Rhett Reese en Paul Wernick, het duo achter films als Deadpool en Zombieland, leken met hun vorige werk wel iets meer creativiteit aan de dag te leggen. Niets in deze film zie je niet mijlenver aankomen. Het lijkt bij momenten op een soort opwarmertje voor Ridley Scott's Alien: Covenant (2017), die hopelijk iets slimmer in mekaar steekt en geen dialogen bevat die exact beschrijven wat we zien.

    De casting was veelbelovend, ook al zijn in deze prent geen rollen die op één of andere manier onze aandacht of onze sympathie kunnen opwekken. Enkel Ariyon Bakare lijkt het meest interessante personage te zijn. Voor de rest hebben ze Hiroyuki Sanada geplukt uit Sunshine (2007) en Ryan Reynolds lijkt nog in zijn personage van Deadpool te zitten. Geen enkel karakter kennen we echt op het einde van de film en het maakt ons in wezen zelfs niet zo heel veel uit of ze al dan niet ten prooi vallen aan de alien.

    life_rebecca_ferguson.jpglife_ariyon_bakare.jpglife_ryan_reynolds.jpg
    © 2017 Skydance Productions, LLC. All Rights Reserved.

    ***spoiler*** In tegenstelling tot het parasitair buitenaards wezen uit Alien (1979) ziet deze alien, die een soort spier-oog-brain organisme blijkt te zijn - er eigenlijk niet zo dreigend uit. Het lijkt echt wel op een doorzichtige inktvis met bovennatuurlijke krachten, dat tevens heel intelligent is. Toch zou je verwachten dat het niet meteen voor de aanval zou kiezen in een nieuwe biotoop alvorens eerst op ontdekking te gaan. Op het einde van de film krijgen we wel iets meer dreiging van het wezen die ook een akelig gezicht krijgt. De regisseur probeert dan weer op zijn beurt het cliché te doorbreken door geen voorspelbare opvolging van slachtoffers te ensceneren. *** end spoiler***

    De astronauten blinken niet meteen uit in scherpzinnigheid en het leidt nooit echt tot een intelligent kan-en-muis spel. Het wezen heeft ook alleen maar interesse te hebben om zich vast te klampen aan benen. De crew is ook onderling vervangbaar, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een B-film als Sphere (1998) waar elk personage een duidelijk omschreven taak en competentie had.

    Al bij al gaat de film aan een razendsnel tempo. Nu en dan wil de regisseur ietwat geforceerd wat backstory door onze strot jagen, ook al is dat buitenaards wezen het enige wat blijft steken (letterlijk dan). Er zitten wel wat knappe scènes in met zero gravity stuff, maar niets wat we al niet 100 keer hebben gezien in andere sci-fi films. Hier zat veel meer in, ook al is Life ideaal voor een verstand op nul weekend ervaring.

    Op de Blu-ray vinden jullie tevens een aantal verwijderde scènes, alsook een dagboek en heel wat making of filmpjes. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 24 augustus 2017

     

    *** Life trailer #2 ***

  • 5 redenen waarom The Mummy flopt aan de box-office

    Pin it!

    We zullen (nog) niet spreken van een algemene flop maar The Mummy (2017) sputtert aan de box-office en flopt wel degelijk in de States, en dat is ondertussen de derde blockbuster die de verwachtingen niet kan inlossen, na Alien: Covenant (2017) en King Arthur: Legend of the Sword (2017).

    the_mummy_tom_cruise.jpgthe_mummy_russell_crowe_annabelle_wallis.jpg
    © 2017 Universal Pictures International Benelux

    Wij hebben de film gezien en hadden niet meteen zin om er een review over te schrijven, voor de simpele reden dat we eigenlijk super ontgoocheld waren. En wij blijkbaar niet alleen want de film wordt door pers en publiek met de grond gelijk gemaakt. Tom Cruise is en blijft een box-office magneet, vooral in het buitenland maar steeds minder in de States. Op Rotten Tomatoes scoort Baywatch (2017) zelfs beter dan The Mummy. De film haalde dit weekend slechts 31 miljoen dollar op aan de box-office in de States en dat is voor een 125 miljoen dollar film véél te weinig. In het buitenland deed de The Mummy het wel beter met een recette van 140 miljoen. Maar we zijn nog wel een eindje verwijderd van de break-even meetlijn van 250 miljoen dollar. Ik zal een poging ondernemen om deze flop in de States te verklaren.

     

    5 redenen waarom The Mummy flopt

     

    1. Nog geen franchise

    Ooit was het zo dat een (1) groot budget + (2) ster acteur + (3) knappe visuele effecten, meestal gelijk stond aan een box-office succes. Tegenwoordig liggen de kaarten anders gezien er steeds meer big budget films in de zalen komen. Er zijn steeds minder garanties, ook al lijken de franchisen nog steeds de beste kaarten in handen te hebben. Deze Mummy lijkt ook een franchise, maar dat is het niet. Het is te ver verwijderd van de vorige mummy films en die gehele 'Dark Universe' die Universal Studio's wil uitwerken - in de nasleep van de MCU en DCU - is blijkbaar nog niet echt aangeslaan bij het grote publiek. Misschien zal dit wel veranderen met The Bride of Frankenstein (2017) in regie van Bill Condon (Beauty and the Beast).

    2. Slechte mond-aan-mond reclame

    De reviews waren barslecht. Het leek echt wel een mengelmoes van Mission: Impossible meets Suicide Squad, maar zo ver verwijderd van een monsterfilm als het maar kon. 17% op Rotten Tomatoes laat zich wel voelen bij mensen die eigenlijk nog twijfelen. En de echte horrorfans zouden wel meer voor hun geld krijgen met echte horrorfilms als It Comes At Night (2017). Ook de trailer deed veel wenkbrauwen fronsen, zeker nadat 'The Mummy' net iets teveel weg had van Enchantress uit Suicide Squad, en dat was nu niet meteen iets waarmee je vergeleken wou worden.

    3. Origin stories liggen niet goed in de markt

    Overdaad schaadt en dat kan zeker gezegd worden van origin stories. Of het nu over een Spider-Man film gaat, Michael Myers of een Alien film, het publiek lijkt niet meteen verkocht voor het idee. De meeste origin stories volgen een voorspelbaar patroon en de laatste 10 jaar was het soms echt wel huilen met de kwaliteit van de origin verhalen. Toch zijn er ook uitzonderingen die heel origineel uit de hoek kwamen (Deadpool, Ant-Man), maar niets rook naar originaliteit in de Mummy trailers. Het leek de zoveelste 'Tom Cruise film'.

    4. De concurrentie van Wonder Woman is moordend

    De persvisie voor Wonder Woman is nu vrijdag, maar aan de overkant van de oceaan zien we al dat de adaptatie op handen wordt gedragen en echt wel indruk aan het maken is. Iedereen lijkt te praten over Wonder Woman, zo goed als niemand praat over The Mummy. Wonder Woman scoort tevens behoorlijk goed op sociale media.

    5. De ster van Tom Cruise is aan het doven

    Wanneer Tom niet in een franchise zit, merk je dat hij niet altijd evengoed in de markt ligt. Neem nu Oblivion (2013). Met een productiebudget en marketing budget van 250 miljoen dollar, heeft de film wereldwijd slechts 286 miljoen opgebracht, en dat is toch te weinig voor een dergelijke prent. Ook Knight and Day (2010) bleef steken op 262 miljoen dollar wereldwijd, en ook deze film moest minstens 250 miljoen halen voor nog maar een break-even. Strikt gezien geen flops, maar verre van succesverhalen. Enkel Mission: Impossible lijkt goede zaken te doen, ook al is veel te danken aan het gegeven van de 'franchise'. Een zelfde fenomeen speelt zich af bij Vin Diesel en zijn Fast & Furious franchise. De acteur kon minder overtuigen met de big budget film The Last Witch Hunter (2015).

  • 5 redenen waarom Alien: Covenant flopt aan de box-office

    Pin it!

    This is insane! Alien: Covenant (2017) is na King Arthur: Legend of the Sword (2017) de tweede blockbuster die zwaar flopt aan de box-office. Bij King Arthur had ik hier wel een verklaring voor. Bij deze sequel op Prometheus (2017) liggen de zaken wat complexer.

    alien_covenant_2017_pic007.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Deze Covenant heeft een wijde release gehad in de States in zowat 3'761 cinema's, en strandde in zijn openingsweekend op een miserabele 36 miljoen dollar met een productie en marketing budget van boven de 200 miljoen dollar. Prometheus werd vertoond in 3'396 zalen en haalde nog 51 miljoen dollar op. Dankzij de buitenlandse markt is Prometheus nog uit de kosten gekomen, ... dit zou wel eens zwaar kunnen tegenvallen voor Covenant, zie puntje 3.

     

    5 redenen waarom Alien: Covenant flopt

     

    1. De schaduw van Prometheus

    De eerste zin van mijn Prometheus review was meteen duidelijk: "Je sukkelt niet zonder enige teleurstelling uit de zaal na het zien van Prometheus (2012)". Mensen hadden een echte 'Alien' film verwacht en kregen een filosofie- en godsdienstles en een verhaaltje van vreemde kale snuiters die onze voorvaders zouden zijn. En oh ja, nog iets met een zwarte vloeistof. Je had duidelijk twee kampen, de Prometheus fans en de overgrote meerderheid van teleurgestelde Alien-fans. Op het einde van Prometheus zat ik met meer vragen dan antwoorden. De studio was zich bewust van het ongenoegen en bracht spoiler trailers uit met méér aliens en minder filosofie. En enerzijds werd hiermee een deel van de teleurgestelde fans tevreden gesteld. De hardcore Prometheus fans waren echter minder gelukkig.

    2. Michael Fassbender is box-office poison

    Hij is misschien één van de meest talentvolle acteurs in Hollywood, hij is duidelijk niet Tom Cruise. En daar waar Tom Cruise niet meteen diepgang kan brengen in een filmrol - iets wat Fassbender wél kan - heeft hij geen moeite om horden bioscoopbezoekers aan te trekken. Fassbender maakte ook al met Assassin's Creed (2016) geen goede beurt aan de box-office, en zelfs de minder spectaculaire biopic Steve Jobs (2015) scoorde beneden alle verwachtingen. Uiteraard kan je niet alle schuld van een flop op één man steken, en dus komen we uit op puntje drie.

    3. Weinig diversiteit in de cast

    Zoals ik al schreef in mijn review, Katherine Waterston is geen Sigourney Weaver. She is boring as fuck. Ook de rest van de crew is onderbenut. Het enige interessante personage naast David is Oram vertolkt door Billy Crudup, ook al was zijn screentijd en bijgevolg zijn acties bijzonder beperkt. Denk terug aan Alien en Aliens en de leuke collectie van personages en acteurs, het contrast kan nauwelijks groter zijn. Misschien het meest pijnlijke is dat de cast eigenlijk niet zo "divers" is. En neen, het maakt mij persoonlijk niet uit of een film een diverse cast heeft of dat een film aan white washing doet, zolang de acteurs in kwestie een degelijke vertolking geven. Toch voel je het vaak aan de box-office en voor een groot deel van het publiek is het toch een issue.

    4. Word of mouth was 'meh'

    In tegenstelling tot King Arthur maakt deze film deel uit van de Alien franchise en heeft dus wel iets van een fanbase. Bijgevolg zou je verwachten dat er een publiek is. Zelfs Rotten Tomatoes gaf deze film een Fresh rating. Maar RT is niet echt meer een graadmeter voor wat er leeft bij het publiek. Vaak verschilt de user rating met de critic rating, en ook bij Covenant is dat het geval. Eigenlijk zou de film geen 71% moeten krijgen, eerder 64%. Gezien de middelen en het talent voor en achter de camera zou de quotering toch rond de 80% moeten bengelen. Toch is de fanbase van Alien niet de fanbase van de comic-adaptaties. Het zijn ofwel 35-plussers die de originele films nog in de bioscoop hebben gezien of nog gehuurd hebben op VHS/DVD. Dit is een publiek die ook minder snel naar de bioscoop gaat in tegenstelling tot teenagers en twintigers. Wanneer het jongerenpubliek dan te horen krijgt dat de film middelmatig is en de beste stukken in de trailer zitten, dan kan je zoiets verwachten.

    5. Ingewikkelde tijdlijn

    Misschien een beetje van een bizarre reden waarom het publiek heeft afgehaakt - daarom niet minder belangrijk - is het ingewikkelde plot. Deze Covenant is een prequel op de eerste Alien film en een vervolg op Prometheus en zou zelfs nog een vervolg krijgen. Met andere woorden, voorkennis is noodzakelijk, en al zeker met al die species, want slechts een handvol mensen kent de creatie cyclus van Ingenieur tot mens tot AI tot Xenomorph en dan heb ik het nog niet over de sub-species zoals de Neomorph of de (octo-)facehuggers afkomstig van de eieren die David heeft gemaakt of van een menselijk lichaam. Je moet er dus wel een beetje je verstand bij houden om echt te kunnen genieten van de film, en dat vraag je nu eenmaal niet aan het publiek die een ticket kopen voor pakweg een Transformers film. Eigenlijk heeft Ridley Scott een soort 2001: A Space Odyssey (1968) film willen maken, waarschijnlijk uit frustratie dat de film van Stanley Kubrick wél in heel wat prestigieuze Top 10 Best Movie lijstjes staan en niet Alien. Covenant wekte met zijn trailers de indruk dat het een gewone horrorfilm was in de stijl van de eerste Alien film. En onduidelijkheid is nooit interessant voor een box-office, vraag dat maar aan de mensen van King Arthur en hun verwarrende marketing.

    ***Related Posts***
    17/05/2017: Alien: Covenant filmbespreking
    02/03/2017: Hier de tweede Alien: Covenant trailer
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    20/07/2012: Prometheus filmbespreking
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    07/09/2010: Ridley Scott vertelt over Alien 1 & 2
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels