De FilmBlog

Toen ik voor het eerst de trailer voor deze animatiefilm zag in de bioscoop wou ik meteen de film gaan zien. Wat meteen in het oog springt is het leuke concept van Rango (2011). Een kameleon met een tropical shirt die in het wilde westen met een identiteitscrisis zit, en dit personage vertolkt door het buitenbeentje Johnny Depp, deze film moet je gewoon gezien hebben.

Korte inhoud: Als een naamloze kameleon (Johnny Depp) uit zijn terrarium vrij komt, staat hij plots midden in de woestijn. Hij was zijn leventje tussen vier ramen toch al zat, maar wat nu? Een buidelrat stuurt hem op weg richting het stadje Dirt, ergens op de grens van beschaving. Daar doet de hagedis zich voor als Rango, een onverschrokken pistoolheld. Het stadje staat door gebrek aan water op het punt van uitdrogen. Het is aan Rango om Dirt van de ondergang te redden.

Het is geen typische boy-meets-girl animatiefilm, maar wel een te gekke komedie-western, in regie van Pirates of the Caribbean regisseur Gore Verbinski. In de film horen we ook nog de stemmen van Isla Fisher, Abigail Breslin, Ned Beatty, Alfred Molina, Bill Nighy, Ray Winstone en Timothy Olyphant. In de flm zit er iets van Blazing Saddles (1974), maar gezien de omstandigheden kunnen we ons denk ik wel aan een compleet geflipt en vernieuwend verhaal verwachten. De scenarist van dienst is John Logan, die ondermeer werkte aan het scenario van Gladiator en The Last Samurai.

Geen Pixar, geen DreamWorks, geen Disney, maar wel de eerste langspeel-animatiefilm van het speciale effecten huis van George Lucas, Industrial Light & Magic. Dat belooft! De film zou bij ons op 6 april 2011 moeten uitkomen. Hieronder vinden jullie tevens 6 minuten uit de film. Enjoy!

Eén van de betere romcom’s die Universal op 20 januari 2011 zal uitbrengen op blu-ray is Definitely, Maybe (2008), een film die in mijn Top 10 van 2008 stond. De film werd geregisseerd door Adam Brooks die de scenario’s schreef van Bridget Jones: The Edge of Reason, Wimbledon, Practical Magic en French Kiss. Misschien iets minder hartverwarmend dan Love Actually (2003) maar nog steeds een lekker zeemzoetig quilty pleasure filmpje die veel frisser is dan veel van zijn soortgenoten.

Korte inhoud: Will Hayes (Ryan Reynolds) zit midden in een echtscheidingsprocedure en zijn dochtertje Maya (Abigail Breslin) wil weten hoe hij haar moeder ontmoet heeft. Will vertelt haar van de vrouwen die destijds in zijn leven waren en laat zijn dochter raden met wie hij uiteindelijk getrouwd is. Zou het zijn studievriendin Emily (Elizabeth Banks) zijn? Of zijn beste vriendin en vertrouwelinge April (Isla Fisher)? Of de vrijgevochten journaliste Summer (Rachel Weisz)?

De film is voornamelijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen. Het verhaal is onderverdeeld in 3 aparte verhalen die op een soepele manier in mekaar zullen vloeien. Het is niet al romantiek wat de klok slaat, maar ook een paar pijnlijke momenten afgewisseld met humor.

Ik ben zelf geen grote fan van Ryan Reynolds. Er zijn weinig vertolkingen van hem die me zijn bijgebleven, op uitzondering van Buried (2010). Maar de man is een magneet voor vrouwen en het lag voor de hand dat ie gecast wordt voor romantische komedies. En het was nog maar een jaartje geleden of we konden hem zien aan de zij van Sandra Bullock in de zwakke romcom The Proposal (2010). Deze Definitely, Maybe gaat hem veel beter af. Maar misschien heeft dit ook wel te maken met zijn aantrekkelijke tegenspeelsters en uiteraard het talentvolle meisje uit Little Miss Sunshine (2006).

Maar het enige probleem die ik had met de film was datgene wat in essentie niets met het verhaal te maken had, en dat is de politieke context die er met de haren is bijgetrokken om alles nog wat complexer te maken. Het verhaal speelt zich af in 1992 tijdens de verkiezingscampagne van Clinton. Maar het werkt teveel als afleiding en is uiteindelijk niet interessant genoeg uitgewerkt.

Als je verzot bent op dit genre van films mag deze Definitely, Maybe zeker niet ontbreken aan jullie blu-ray filmcollectie. Op de schijf vinden jullie de audio-commentaar van Adam Brooks en Ryan Reynolds, naast wat docu’s en deleted scenes.

Ik geef toe dat ik me bij momenten laat meespelen door de buzz van het moment rond een bepaalde film. Maar achteraf bekijk je dit alles met iets meer afstand en besef je dat het uiteindelijk allemaal wel iets overroepen was. Zombieland (2009) werd bejubeld als een culthit avant la lettre, en dat was voornamelijk te danken aan zijn aanstekelijke cast, de uitzinnige karakters en de film was desondanks het zombie-genre toch gericht naar een breed publiek, Maar Zombieland is geen Shaun of the Dead , ook al hadden beide films quasi dezelfde doelstellingen.

Korte inhoud: Twee mannen genaamd Columbus (Jesse Eissenberg) en Tallahassee (Woody Harrelson) moeten zien te overleven in een wereld die overbevolkt is door zombies. Tijdens hun strijd met overleving bundelen ze krachten met Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin), die ook een manier heben gevonden om in leven te blijven. Tijdens hun strijd moeten ze zich afvragen wat erger is, van elkaar afhankelijk moeten zijn of toch maar aan de zombies overgeven.

De film had een relatief klein budget van 23 miljoen dollar maar verdrievoudigde dit bedrag alleen al met de bioscoop-opbrengsten in de States, en verwacht wordt dat ook dit dvd-exemplaar zal inslaan als een bom. Het was de tot nu toe één van de beste R-Rated films vanuit financieel oogpunt. Maar de cijfer vertellen niet alles. De film was uitgebracht in de Halloween-periode én had geen directe concurrentie van andere films. Persoonlijk vond ik de film enorm ontspannend, maar het is verre van geniaal. Deze zombie-prent heeft zijn momenten die een tweede visie van de film wel rechtvaardigen. 'Momenten' die trouwens al de wereld rond zijn gegaan via internet. En in zekere zin is de enige concurrentie waaronder de film te lijden had, niets minder dan zijn EIGEN TRAILER die de verwachtingen veel te hoog had gebracht!

Het positieve aan Zombieland is dat het genre overstegen wordt, soms met efficiënte soms met belachelijke wendingen. Het is niet alleen een zombiefilm, maar eveneens een komedie én een roadmovie. De grappen zijn ook van een zeker niveau, wat het meteen nog meer grappig maakt. Regisseur Ruben Fleischer stelde alles in het werk om het genre op een nieuwe en creatieve manier te benaderen, en is daar ook wel voor een stuk in geslaagd. Maar met zijn korte speelduur van 80 minuten voelt het aan als fastfood gory popcorn flick. Maar de cameo van Bill Murray maakt dan weel veel goed.

Dat de DVD-release ook succes zal vinden staat buiten kijf. En gelukkig voor de fans staat de schijf ook vol van beeld-en audio-materiaal, met ondermeer de audio-track van de regisseur Fleischer en sterren Harrelson en Eisenberg op de gehele duur van . Spijtig genoeg droegen ze allemaal nog een veel te stral promo-outfit, in plaats van openhartig te praten over de productie, en het reilen zen zeilen achter de schermen. Om de zoveel zinnen hoor je dan ook zeggen dat de film hoog scoort aan de box-office, en hoe goed de film wel is en hoe talentvol de crew. WE DON’T CARE! We hebben de film al in ons bezit, we gaan die geen tweede keer kopen! Audio-commentaren zijn een uitstekend instrument voor filmliefhebbers/filmmakers om iets meer te weten te komen over de business, maar de laatste jaren krijg je vaak voorgekauwde grapjes voorgeschoteld en zo goed als geen interessante inzichten in het filmproces. Promo-trailers op een dvd is ook zo’n idiote bonus, maar goed. De interessante stukjes zitten dit keer niet in de audio-commentaren, dan wel in de documentaires over de visuele effecten. Je kunt er nog iets van opsteken.

***Related Post***
20/10/2009: Zombieland vs. Shaun of the Dead

Naar het voorbeeld van Shaun of the Dead (2004) mogen we ons binnenkort verwachten aan een Amerikaanse versie van de zombie-komedie, Zombieland (2009) met Woody Harrelson. De film wordt geregisseerd door een nobele onbekende, Ruben Fleischer, en geschreven door de tv-serie schrijvers Rhett Reese en Paul Wernick. Ook acteur Bill Murray duikt in de film op onder zijn eigen naam. Ik ben benieuwd.

Korte inhoud: Twee mannen genaamd Columbus (Jesse Eissenberg) en Tallahassee (Woody Harrelson) moeten zien te overleven in een wereld die overbevolkt is door zombies. Tijdens hun strijd met overleving bundelen ze krachten met Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin), die ook een manier heben gevonden om in leven te blijven. Tijdens hun strijd moeten ze zich afvragen wat erger is, van elkaar afhankelijk moeten zijn of toch maar aan de zombies overgeven.

De film zal stukken beter zijn dan Zombie Strippers (2008) maar ik zou toch de verwachtingen niet al te hoog willen leggen. De film wordt niet geschreven door comedy-talenten zoals Edgar Wright en Simon Pegg, en duurt de gehele film maar een 87 minuten – wat meestal wijst op een gebrek aan sterke scènes. Toch opende de film met een box-office recette van een kleine 25 miljoen dollar wat meteen een schot in de roos was en tevens het beste weeekend box-office resultaat uit de carrière van Woody Harrelson. De mediacampagne van de prent, met zijn tientallen clipjes en affiches, was dan ook ongezien. De film is vanaf 2 december 2009 bij ons in de zalen.

Een poos geleden had ik al eens uitgepakt met een Hitchcock foto-collectie van Vanity Fair met een resem bekende Hollywood sterren. Fotografe Annie Leibovitz die heel wat cover maakte voor Vanity, heeft ook een prachtige film noir collectie in elkaar gestoken. De serie draagt de naam: Killers Kill, Dead Men Die. En alle ingrediënten van het filmgenre zijn present; de femme fatale, de privé detective, de lugubere steegjes, de muffe interrogatie cellen, de boks-kampioen, de artistocraten, de zangeres, de moordenaar en de moord, de spion die te weinig weet en de mol die teveel weet, de bedreigende schaduwen, en ga zo maar door.

De cast die kwam opdraven voor deze reeks zijn in alfabetische volgorde: Amy Adams, Ben Affleck, Jessica Alba, Pedro Almodóvar, Alec Baldwin, Adam Beach, Jessica Biel, Abigail Breslin, Jennifer Connelly, Penélope Cruz, Judi Dench, Robert De Niro, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Aaron Eckhart, James Franco, Djimon Hounsou, Jennifer Hudson, Anjelica Huston, Rinko Kikuchi, Diane Lane, Derek Luke, Tobey Maguire, James McAvoy, Helen Mirren, Julianne Moore, Jack Nicholson, Bill Nighy, Ed Norton, Peter O'Toole, Sylvester Stallone, Sharon Stone, Kerry Washington, Naomi Watts, Forest Whitaker, Bruce Willis, Patrick Wilson, Kate Winslet en Evan Rachel Wood.

*** Vanity Fair Film Noir Covers ***

***Related Posts***
04/03/2008: Vanity Fair Alfred Hitchcock Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

Dit is nog eens een interessante mengeling tussen absurde humor, menselijk drama (drugs, dood, zelfmoord) en een dosis filosofie (Nietzsche en Proust). Little Miss Sunshine (2006) is de geslaagde prent van het regisseurs-"koppel" Jonathan Dayton en Valerie Faris die voornamelijk bekend waren van hun videoclips voor REM et Red Hot Chili Peppers. Dit is hun eerste langspeelfilm die 5 jaar lang financiële problemen ondervond maar nu uiteindelijk in de zalen is. En het resultaat mag gezien worden. Als jullie hebben genoten van Sideways (2004), dan mogen jullie deze film niet missen.

Het concept van de posters doet me trouwens een beetje denken aan Kill Bill volume 2

Korte inhoud: Niemand van de Hoovers heeft het echt voor elkaar, al doen ze nog zo hun best. Vader Richard (Greg Kinnear) probeert wanhopig zijn "9-stappen plan voor succes" te verkopen, zonder succes. Moeder Sheryl (Toni Collette) draag eerlijkheid hoog in het vaandel, maar stuit telkens weer op familiegeheimen, vooral van haar suïcidale homoseksuele broer Frank (Steve Carell). De zwaarmoedige zoon Dwayne (Paul Dano) heeft gezworen niet meer te praten tot hij bij de Luchtmacht kan, en de zevenjarige, iets te dikke, brildragende Olive (Abigail Breslin) wil graag de Little Miss Sunshine schoonheidswedstrijd winnen. Samen met opa (Alan Arkin), een vuilgebekte hedonist die uit het bejaardentehuis is geschopt wegens drugsgebruik, stapt de familie in hun busje om de droom van Olive te verwezenlijken... Hier vinden jullie de trailer.

Je merkt meteen dat dit een prent is die nauw aan het hart van de makers ligt, want je moet goed weten waar je mee bezig bent om al die verschillende mood-swings tot een coherent verhaal te verheffen – en daar zijn ze echt wel in gelukt. De gemiddelde bezoeker zal zich vlot amuseren, maar het onderliggende drama wordt zeker niet weggelachen, integendeel. En dat is voor een stuk ook de verdienste van beginnend scenarist, Michael Arndt.

Dit is een kleine filmproductie (+/- 8 miljoen dollar) die het niet moet hebben van al te grote sterren (buiten Steve Carell … die eigenlijk nog zijn status moet bewijzen met Evan Almighty) en bijzonder vernuftig camerawerk of speciale effecten (in tegenstelling tot wat ze gewoon waren in hun videoclips). Dat is toch wel een unicum. Meestal overladen videoclip makers hun films met al te veel visuele rotzooi (cf. post) zodat het verhaal en de karakteropbouw nauwelijks nog aan de oppervlakte komt. Jonathan en Valerie geven hun acteurs tijd en ruimte om zich te ontplooien en dat is vaak een verademing om te zien, want het zijn trouwens stuk voor stuk talentvolle acteurs.

De film is een soort road-trip, op weg naar een schoonheidswedstrijd in Californië, waar we tijdens de reis heel wat te weten komen. De film heeft dus ook iets weg van RV (2006) met Robin Williams, maar Little Miss Sunshine is veel leuker, slimmer en minder gekunsteld. Zo steken er heel wat hilarische momenten in; zoals de wijze woorden van opa aan zijn zoon, de handleiding om een wagen te starten met een gebroken koppeling, de ontmoeting met de wegpolitie en uiteraard wat slapstick humor die in deze film zeker niet goedkoop overkomt. Er zit zelfs een beetje horror in de film met 7-jarige beauty queens - iets wat we bij ons binnen de kortste keren ook wel zullen aantreffen. En daar draait de film hoofdzakelijk rond. Het is een soort satire op een obsessieve pop-cultuur, omweven door een menselijke drama over mislukkingen (van de defecte auto tot menselijke frustraties). Het einde van de film had in dat opzicht toch iets beter kunnen zijn, maar ik zal niet spoilen.

De beste acteur uit de groep is wat mij betreft het jonge meisje Abigail Breslin, die haar filmintrede deed in Signs (2002) van M Night Shyamalan. De rest van de cast doet behoorlijk goed zijn werk, maar niet meteen iets bijzonders. Steve Carell valt misschien nog het meest op omdat hij zijn rol heel strak speelt zonder overdrijvingen, en dat zijn we van hem niet meteen gewoon. Ook Alan Arkin is een bijzonder aanstekelijk personage. De man heeft een geweldige timing.

Kortom, Little Miss Sunshine is een op het eerste gezicht onopvallende road-movie die toch heel wat bagage meesleurt tussen de humor en zou wel eens een winstgevende trip kunnen maken van de ene award-show naar de andere, juist omwille van zijn eenvoud en authenticiteit van de vertelling. Zo won hij al de hoofdprijs op het Deauville Film Festival en is trouwens genomineerd voor de Golden Globes Awards. Binnenkort de oscar-nominaties en deze film zit er vast en zeker tussen. En wie weet, misschien maken ze er nog een tv-show van. Materiaal is er in overvloed.

***Related Post***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006

Steven Soderbergh is een regisseur die net zoals Steven Spielberg tientallen filmprojecten per jaar begeleidt als executive producer. Toen ik het lijstje even van naderbij bekeek was mijn aandacht getrokken door een kleine Amerikaanse filmproductie, Keane geregisseerd en geschreven door Lodge H. Kerrigan. De film deed zijn intrede op verschillende filmfestivals (Toronto, New York, Cannes) en is nog steeds op zoek naar distributeurs. Met een beetje gelukt kunnen we de film bij ons zien in de komende maanden, want na het lezen van de korte inhoud en het zien van de trailer lijkt de film echt wel de moeite. Het lijkt wel of een aantal Amerikanen nog iets kunnen leren uit de films van de gebroeders Dardenne.

Korte inhoud: William Keane is een man van in de 30 die het zichtbaar moeilijk heeft na de ontvoering van zijn 6jarige dochtertje in een New Yorks busstation de dag na 11 september. Een lichte vorm van schizofrenie en zelfdestructie die we bij Keane merken laat ons echter twijfelen aan de echtheid van zijn zoektocht. Hij ontmoet in een hotel een alleenstaande moeder met een 7-jarig meisje Kira. Keane heeft meteen aandacht voor het jonge meisje. Wanneer hij bij de vrouw en dochter is lijkt de man toch de waarheid te spreken. Het meisje mist een vaderfiguur in dat leven en Keane heeft daar begrip voor. En terwijl we tasten in het donker naar zijn ware bedoelingen van de man, krijgen we een complex verhaal voorgeschoteld over diepe menselijke gevoelens, hun gevoel van leegte en hun wanhoop.

In de rol van Keane zien we de acteur Damian Lewis, ondermeer bekend uit Band of Brothers en Dreamcatcher. Het jonge dochtertje wordt gespeeld door Abigail Breslin, die we nog kennen als het meisje in Signs. De film is gemaakt met een relatief klein budget van 850’000 euro en handheld gefilmd. Hier is de aangrijpende trailer van de film. Ik laat wel iets weten wanneer de film bij ons een release zou bemachtigen.