Klara staat in de etalage van de winkel op één been, als een flamingo, in de hoop dat iemand haar uitkiest. Beter kun je de film zelf nauwelijks samenvatten: hij zoekt evenwicht en vindt het niet helemaal. Klara and the Sun (2026) wil tegelijk sprookje, dystopie, rouwdrama en slapstick zijn, en wipt van het ene been op het andere. Dat is jammer, want de ingrediënten lagen er mooi bij. Een roman van Kazuo Ishiguro, een regisseur met een Oscar op de schouw, Amy Adams en Jenna Ortega, die eindelijk iets anders mag spelen dan de norse tiener. Maar Taika Waititi heeft er iets van gemaakt dat charmant wil zijn en vooral blijft aandringen, maar het is een complete mislukking geworden.
Korte inhoud: In een toekomst na de Derde Wereldoorlog, zonder internet, kopen rijke ouders Artificial Friends: robots die eenzame kinderen gezelschap houden. Klara (Ortega) is een verouderd B1-model dat tot de zon bidt, want die laadt haar batterijen op, en dat hoopt dat iemand haar kiest voor ze bij het oud ijzer belandt. Dat gebeurt: Josie (Mia Tharia), een zieke tiener die dankzij een genetische ingreep, de zogenaamde lifting, bijzonder slim is, wil haar en niemand anders. Josie woont met haar moeder Chrissie (Adams) in een groot huis tussen de korenvelden, waar het gemis van een overleden zus en een vertrokken vader in elke kamer hangt. Klara probeert Josie te genezen met het enige geneesmiddel dat ze kent: zonlicht.
Ishiguro schrijft met een bijna beleefde terughoudendheid; wat zijn personages niet zeggen, weegt zwaarder dan wat ze wel zeggen. Waititi heeft dat blijkbaar gelezen als een uitnodiging om de stiltes op te vullen. De openingsakte zit vol slapstickgrappen: robots die in de etalage als mannequins moeten poseren en jaloers naar de overkant loeren, waar de nieuwe B3-modellen paraderen alsof ze op een catwalk staan. Eén keer is dat een goede grap. Hij herhaalt ze, en bij de derde variant begin je je af te vragen of hij het boek eigenlijk wel heeft gelezen. Het lijkt wel alsof een stille scène voor hem een ongelukje is dat snel weg moet voor iemand het merkt.
Zijn lichtend voorbeeld is zichtbaar Edward Scissorhands (1990), tot en met Ortega, die voor Tim Burton al met Wednesday door de gangen sloop. Maar dat was een fabel, en in een fabel mag alles. Dit is sciencefiction met een maatschappijkritisch randje, en daar roept elk antwoord tien nieuwe vragen op. Waarom is het internet verboden? Wat gebeurt er precies bij een lifting, en wie betaalt dat allemaal? Waititi is nooit een wereldbouwer geweest. Bij Thor: Ragnarok (2017) was die losse, slordige vrolijkheid zijn charme. Hier valt het decor al half om voor Klara aan Josies voordeur staat. Mark Romanek pakte het in Never Let Me Go (2010) anders aan, met een herfstige weemoed die het verdriet liet sijpelen in plaats van spuiten. Dat boek is trouwens het duidelijkste familielid van dit verhaal, en het verschil in aanpak is pijnlijk.
Dan Ortega, want die is de reden dat je blijft kijken. Haar carrière draait op een uitgedoofde blik en een droge repliek, en het is een kleine verrassing hoe goed ze het tegenovergestelde aankan. Klara struikelt de trappen op en af alsof ze de zwaartekracht net heeft ontdekt, bekijkt een voorwerp met de ernst van een archeoloog, en als haar zicht verspringt en herberekent, pixelt het scherm even mee. Dat is het beste idee van de hele film. Haar woede toont ze zo ingehouden dat je haast zelf de knop zoekt die ze indrukt. Toch heeft ze het niet gemakkelijk: te vaak zit ze vast in scènes waarin een robot verbaasd is over mensen, en dat gaat na twintig minuten vervelen. Het is fysiek werk, met veel vakmanschap, maar de echte kwetsbaarheid van Klara blijft vaker in het scenario hangen dan in haar gezicht.
Rond haar hapert het. Adams speelt een interieurontwerpster die haar rouw met meubels toedekt, een prachtig gegeven dat nooit uit de verf komt. Chrissie is hard, afwezig en op sommige momenten ronduit wreed, waarna Waititi haar op het eind met een paar regels over verdriet weer vriendelijk wil maken. Dat werkt niet. Adams zelf ziet er bovendien uit alsof de kostuumafdeling haar heeft gestraft: boxy jassen en gekke prints die elk gevoel voor elegantie wegnemen. Tharia en Aran Murphy, als Josies buurjongen Rick, zijn aardige kinderen die in een felgekleurde nachtmerrie terechtkwamen. Natasha Lyonne gaat luid en satirisch, alsof ze in een andere film is blijven hangen, terwijl Steve Buscemi als vreemde wetenschapper juist zacht en twinkelend speelt, in een rol die iets verschrikkelijks voorstelt. Niemand heeft dezelfde tekst gelezen.
Cinematograaf Michael Berlucchi filmt de zonnemomenten als iets wat echt kan genezen, met een gloed die je bijna op je huid voelt. Dat de film zich op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland afspeelt, merk je alleen aan het graan en de heuvels; een eigen plaats geeft het de film niet. Over de hele film ligt een ziekelijk geelgroen laagje, in dezelfde sombere tint als de uniformen die de robots aankrijgen. Visueel is dat tenminste consequent, al maakt het van het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland een plek waar je niet graag zou wonen. Alleen duwt Michael Giacchino ondertussen met zijn partituur een vinger in elk gevoel, als een kok die elke schotel met suiker bestrooit voor hij de pan van het vuur haalt.
De eerste akte in de winkel loopt vlot, want grappen zijn kort. In het middenstuk begint het te slepen, vooral tijdens het verjaardagsfeest van Josie, waar de gelifte klasgenoten hun eigen slimme AF’s meebrengen in couture die uit een modeshoot lijkt te ontsnappen. Het is de enige scène die echt uitbundig is, en meteen de scène die niemand had willen inkorten, tot je de klok bekijkt. Het slot haast zich dan weer om alle draden in één knoop te leggen. De vogelverschrikkerrobot staat er voornamelijk om The Wizard of Oz nog eens te onderstrepen, zeker voor wie het de eerste keer miste. Co-scenarist Dahvi Waller heeft veel willen vertellen, en dat zie je aan de dichtgeplamuurde naden.
Aan de kassa liep het intussen uit de hand. Sony wilde deze 45 miljoen dollar film op bijna 2.000 zalen loslaten, trok zich terug tot ongeveer 880 en haalde nog geen $725.000 binnen, waarna zelfs de Spaanse release compleet verdween. Naast dat het publiek het liet afweten waren de critici in het algemeen niet mals voor de film. Op RT haalt de film nauwelijks 21%, en dat is om te huilen. Ik ben zelf nooit een Waititi fan geweest. Hij heeft één goede film gemaakt, maar de rest blijft voor mij onverteerbaar, net zoals deze. De film zal op streaming ongetwijfeld nog wat vrienden maken, vooral bij wie het boek nooit las. Een goede raad: lees het boek buiten, op een zonnige dag, en laat deze film voor wat het is. De film draait sinds 28 oktober 2026 in de zalen.
ReviewKlara and the Sun (2026)
Recensie door Natalie op 5 juni 2025

Taika Waititi mist zijn vrouw die alle ghostwerk leverende op zijn scripts, en zonder haar is hij gewoon een middelmatig regisseur die beter terug naar zijn roots gaat ipv films met Holywood budgetten.
Taika’s ex-vrouw, Chelsea Winstanley, was producent en co-scenariste bij zijn beste werken van vóór hun scheiding. Ik heb het vermoeden dat zij veel van zijn slechte ideeën wist te temperen en niet bang was om hem uit te dagen.
Nu heeft hij die tegenkracht niet meer, en zijn gebrek aan zelfbeheersing is overduidelijk zichtbaar. Chelsea maakt nu ook films trouwens.
Na zijn scheiding heeft hij wel de liefde gevonden bij Cocaïne.
Het is nu eenmaal een feit dat bepaalde artiesten heel gelimiteerd zijn in hun kunst.
Die trailer zei al genoeg. Na JoJo Rabbit is het bergaf gegaan.
Eerste keer dat ik van de film hoor