Sense and Sensibility (2026) **½ recensie

Een film kan zo mooi gefilmd zijn dat je vergeet te vragen waarom hij bestaat. Sense and Sensibility (2026) van is beeldschoon, ernstig en veel te braaf. Je kijkt twee uur lang met plezier naar natte weilanden en bemodderde zomen, en een week later weet je alleen nog dat het er prachtig uitzag. Dat is geen schande. Het is wel een beetje jammer voor een verhaal dat al meer dan tweehonderd jaar mensen het hart breekt.

© Sony Pictures Releasing International

Korte inhoud Na de dood van vader Dashwood erft zijn zoon uit een eerder huwelijk, John (Tom Brooke), het hele fortuin. Zijn hebzuchtige vrouw Fanny (Stacy Martin) maakt hem snel duidelijk dat zijn stiefmoeder en halfzussen beter zelf voor hun brood zorgen. Mevrouw Dashwood (Caitríona Balfe) trekt met haar drie dochters naar een vochtige cottage in Devon. Elinor (Daisy Edgar-Jones) houdt haar gevoelens voor Edward Ferrars (George MacKay) angstvallig voor zichzelf. Haar jongere zus Marianne (Esmé Creed-Miles) gooit zich zonder aarzelen in de armen van de charmante Willoughby (Frank Dillane), terwijl de norse kolonel Brandon (Herbert Nordrum) op de achtergrond zucht. De jongste, Margaret (Bodhi Rae Breathnach), kijkt toe en groeit sneller op dan haar lief is.

Aan deze film begin je niet zonder te denken aan Sense and Sensibility (1995). Ang Lee maakte toen een zonnige, spitse versie met een scenario van Emma Thompson, die er een Oscar mee won en zichzelf ook de rol van Elinor toebedeelde. Naast haar stond een piepjonge Kate Winslet, en samen zetten ze een lat die dertig jaar later nog steeds hoog hangt. Oakley, die eerder het stemmige Blue Jean (2022) afleverde, begrijpt dat je zo’n film niet kopieert. Ze kiest bewust de omgekeerde toon: minder champagne, meer regen. De Dashwoods zijn hier geen charmante verarmden met een gevulde theekast, maar vrouwen die letterlijk koud hebben. Dat is een verdedigbare keuze en soms een geslaagde, omdat de geldnood eindelijk voelbaar is. Austen schreef over huwelijk als economisch overlevingsmiddel, en dat verdwijnt in zonniger versies nogal eens onder de scones.

Visueel zit het goed, zelfs erg goed. Cinematograaf Arnaud Potier draaide op 35mm en gebruikt waar het kan kaarslicht en daglicht, met als resultaat een beeld dat korrelig en tastbaar aanvoelt. Kleren zijn lichtjes gekreukt, haar zit zelden helemaal goed en de interieurs lijken bewoond in plaats van opgesteld. De productieontwerpster, Francesca Di Mottola, laat de overgang van het ruime Norland Park naar het bouwvallige Barton Cottage zonder één woord uitleg zien. Je ziet de vaat opstapelen, het vee roepen om voer en een mevrouw Dashwood die duidelijk nooit eerder een pan vasthield. Het is het soort detail dat bewijst dat iemand echt over de opdracht heeft nagedacht. Toch zat ik, tussen de nevel en de wuivende grassen, vaker op Mr. Darcy te wachten dan op Edward. De schaduw van Pride & Prejudice (2005) van Joe Wright hangt zwaar over elk van die velden. Dat sfeerbeeld van een heldin die op een heuvel haar lot trotseert, hebben we al gezien, en Oakley bedenkt geen eigen trucje om eraan te ontsnappen. Mooi gefilmd is niet hetzelfde als een originele beeldvoering.

Het hart van de film zijn de twee zussen, en daar scoort hij het hoogst. Creed-Miles, de dochter van Samantha Morton (je ziet het zodra je het weet en dan zie je niets anders meer), speelt Marianne als een half verwilderd dier met ogen als schoteltjes. Ze ligt in de eerste scène al in het hoge gras te wriemelen, en vanaf dat moment weet je dat dit meisje geen tweede keer nadenkt. De scène waarin ze in de stromende regen Willoughby nariep, laat je even dieper in je zetel zakken. Het is rauw, een beetje belachelijk en daardoor net echt, want wie heeft op zijn zeventiende niet minstens eenmaal in de regen staan roepen? Winslet gaf ooit een poëtischer Marianne, maar deze heeft iets bijtends dat ik niet had zien aankomen. Ze krijgt bovendien de beste dialogen, wat enigszins oneerlijk is tegenover de rest van de cast. Eén klacht: iemand had haar best een haarborstel mogen aanreiken, en die paddenstoelvormige hoedjes verdienen een eigen klachtenloket.

Edgar-Jones heeft de moeilijkere taak, want Elinor is een vrouw die vooral niets zegt. Ze lost dat op met kleine dingen: een blik die iets te lang blijft hangen, een kaak die net niet meegeeft, een glimlach die op het laatste moment inslikt. Dat kon ze al in “Normal People” (2020), en het werkt hier opnieuw. Alleen wringt dat soms met het scenario, dat Elinor ook nog laat verklaren dat ze meesteres van zichzelf blijft. Dat had Edgar-Jones met één oogopslag duidelijker gemaakt. Ik had haar bovendien liever vroeger zien ontploffen. Haar uitval tegenover Willoughby, die ze met rood gezicht de les leest terwijl haar zus ziek op bed ligt, is het sterkste moment van haar rol, juist omdat je er zo lang naar uitkijkt. Dat de film er het halve werk voor nodig heeft om haar daar te krijgen, is zijn eigen keuze. Elinor is stil, maar ze mag best af en toe luider zijn dan de gordijnen.

De mannen hebben het lastiger, al is dat deels de fout van Austen. MacKay is warm en geloofwaardig en geeft Edward een ruggengraat, wat een verbetering is op de stuntelaar die Hugh Grant destijds neerzette. Toch krijgt het stel te weinig tijd om te laten zien waarom ze elkaar zo moeilijk kunnen loslaten. Je gelooft dat ze het goed met elkaar kunnen vinden, maar niet dat ze er slapeloze nachten van hebben. Dillane, zoon van Stephen Dillane, speelt een Willoughby die meer weg heeft van een verwende jongen uit onze tijd dan van een gentleman met een twinkeling, en hij verstuikt dan nog netjes een enkel bij Marianne in de buurt. Hij is evengoed heerlijk glibberig, wat voor een schurk een compliment is. Nordrum zit met een onoplosbaar probleem, en dat probleem heet Alan Rickman. Zijn Brandon kijkt zo somber dat je je afvraagt of hij ooit een verjaardag heeft gevierd, en het ontbreekt hem aan die gedempte tederheid die Rickman met één ademhaling zichtbaar maakte. Zielig is dat niet; hij speelt eerlijk en degelijk. Hij komt alleen elke keer in dezelfde grijze mist terecht als zijn voorganger, en die mist laat hem slecht uit de verf komen.

Daar zit de grootste zwakte van de film: Austens ironie is grotendeels verdampt. Fiona Shaw is als Mrs. Jennings zowat de enige die zichtbaar plezier heeft, en elke scène met haar voelt als een raam dat iemand openzet in een bedompte kamer. Martin speelt Fanny netjes, maar meer snobistisch dan echt gemeen, wat een gemiste kans is voor een personage dat bij Austen heerlijk venijnig mag zijn. Balfe, een actrice die ik zou betalen om de telefoongids voor te lezen, krijgt als moeder veel te weinig om mee te werken. De film neemt zichzelf zo serieus dat hij vergeet dat Austen een komediante was. Haar zinnen zijn bijna altijd grappig voor wie goed luistert. Hier klinkt het soms alsof iemand de pointe uit elke zin heeft geknipt om hem plechtiger te laten klinken.

Scenariste Diana Reid, een romanschrijfster die hier haar eerste filmscript indient, houdt zich netjes aan de plot en stuift door de belangrijkste scènes in 132 minuten die nooit vervelen, maar nergens echt ademen. De sleutelmomenten komen telkens vlot aan de beurt, alleen laat het tempo geen ruimte om bij een scène te blijven hangen. Daardoor voel je weinig van de maanden die verstrijken en nog minder van de wachttijd waarin Elinor en Marianne hun verdriet moeten verwerken. Het duel tussen Brandon en Willoughby, dat bij Austen en bij Lee buiten beeld blijft, zien we nu door een raam. Een leuk idee, maar het neemt iets weg van Brandons terughoudendheid, en Marianne die er opgewonden over doet, past slecht bij het meisje dat net haar lesje heeft geleerd. De slotscène zet het kroontje op die onhandigheid. Elinor rent op een holletje achter haar liefde aan, en dat spiegelt netjes het begin met Marianne in het gras. Het is een mooi gebaar op papier. In de praktijk past het amper bij een vrouw die haar hele leven wachtte op het juiste moment en dat ook uitstekend kon.

De muziek van Roger Goula is mooi om te horen, maar je neuriet ze niet mee, terwijl ik Patrick Doyles partituur uit 1995 nog altijd in mijn hoofd heb zitten. Dat zegt veel over de hele film: alles klopt, niets blijft plakken. De montage is rustig, de kostuums kloppen met de tijd en niemand speelt echt slecht. Het is een prettige, nette Austen-film die je zonder wroeging aanraadt aan een vriendin die een vrije avond heeft. Mijn oordeel is dus dubbel, al ben ik niet van plan dat te verstoppen. Dit is een film die je met plezier bekijkt en een week later vergeten bent, terwijl Lee’s versie gewoon blijft bestaan. Verwacht geen openbaring, wel twee zussen die het beste van zichzelf geven en een landschap om in te verdwijnen. Een film die zo hard zijn best doet verdient eerlijk gezegd een beetje meer durf, maar goed, wie ben ik om Austen nog te willen verrassen. Sense and Sensibility draait sinds bij ons in de bioscoop.

Review Sense and Sensibility (2026)
Recensie door op

Beoordeling: 2.5 / 5

rating

2 Comments

  1. Aless

    Het boek blijft de beste ervaring die geen enkele film kan tippen

    Reply ↓
  2. Amiya

    Ik had er zelfs nog nooit van gehoord, ben nu wel benieuwd

    Reply ↓

Leave a Comment

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

We weten dat advertenties soms vervelend zijn, maar ze houden DeFilmblog draaiende en laten ons elke dag nieuwe filmcontent maken.

Dus, even vriendelijk vragen: wil je je adblocker uitschakelen voor onze site? Dit zal alleen je advertentie-ervaring op DeFilmblog beïnvloeden.