The Social Reckoning (2026) *** recensie

The Social Reckoning (2026) is zo een film die zichzelf wil aanhaken aan een andere film en daarbij het risico loopt dat iedereen nu de twee films met elkaar zal vergelijken, ook al had dit perfect een afzonderlijke film kunnen zijn was het niet dat de scenarist dit onderscheid onmogelijk maakte. Deze sequel is geen slechte film en inhoudelijk niet onbelangrijk. Aaron Sorkin keert terug naar het universum van The Social Network (2010), en wie dat doet, legt zichzelf een lat op die hij met alle goede wil niet meer haalt. Dat is moedig, of naïef; het hangt een beetje af van hoe je het bekijkt.

© Sony Pictures Releasing, All rights reserved.

Korte inhoud Waar de eerste film de geboorte van Facebook schetste, draait deze om de kater. De klokkenluider Frances Haugen (Mikey Madison) en de journalist Jeff Horwitz (Jeremy Allen White) brengen aan het licht dat het bedrijf al lang wist hoe schadelijk het platform was voor tieners, voor het publieke debat en voor de waarheid zelf. Winst sloeg telkens door. Tegenover hen staat Mark Zuckerberg (Jeremy Strong), die zijn imperium met hand en tand verdedigt.

Sorkin is niet alleen scenarist en producer, maar neemt zelf plaats in de regiestoel en kiest bewust voor dezelfde look die David Fincher hanteerde voor de eerste film, met dezelfde DoP Jeff Cronenweth. De beelden zijn verzorgd en soms zelfs mooi, maar de dramatische vindingrijkheid ontbreekt bij momenten. Zelfs in de kleine scènes blijft de film steken op correct vakwerk. Eerlijk is eerlijk: de stof is minder fotogeniek dan een studentenkamer waar een Facebook imperium ontkiemt, en een stapel interne e-mails levert nu eenmaal minder spektakel op dan een conflict met de competitieve Winklevoss tweeling of de interne strijd met de mede-oprichter Eduardo Saverin. Toch had een regisseur met meer visuele branie hier meer uit kunnen halen zonder de waarheid oneer aan te doen.

Wat Sorkin wel nog kan, is dialogen schrijven die je meesleuren. Het tempo ligt hoog, de zinnen botsen op elkaar als pingpongballen en af en toe schiet je in de lach. Meestal omdat je beseft dat geen mens, online of offline, ooit zo spreekt. Het is toneel op steroïden, en dat is nu eenmaal zijn handtekening. De score van Alexandre Desplat klinkt compleet anders dan de elektronische dreiging van Trent Reznor en Atticus Ross, die daar ooit een Oscar mee wonnen, en dat geeft deze film een eigen gezicht. Maar het tempo kan één ding niet verbergen: het scenario heeft weinig te verrassen. Je ziet de onthullingen aankomen en dan zakt de spanning door. Op een gegeven moment krijg je een bizarre scene waarin Frances vraagt naar de reden van het overwinningsgebaar van een basketballspeler op televisie. De scene duurt 2 minuten en toen ik het zag had ik zoiets van, “is dat het gebaar dat Frances wil maken?” Ja zelfs ervaren scenaristen kunnen de set-up-and-pay-off net iets te nadrukkelijk maken.

Madison en White spelen verzorgd, en hun natuurlijke wisselwerking maakt je hongerig naar meer gezamenlijke scènes. Maar Sorkin houdt zich strikt aan wat echt gebeurde, en dat levert een pijnlijk gegeven op: hun personages veranderen uiteindelijk bijna niets. Ze trappen de voordeur in, en daarna staat het huis er gewoon nog. Historisch klopt dat, dramaturgisch frustreert het, want ze blijven aan de rand van het verhaal hangen in plaats van er middenin te belanden. Twee sterke acteurs die op hun wenken wachten, dat is zonde.

Dan is er Strong, die Zuckerberg speelt alsof een toneelacteur per ongeluk in een ensemble van filmacteurs is beland. Solide, dat zeker, maar de toon botst. Zijn Zuckerberg flirt gevaarlijk met de schurk die zijn witte kat aait, en dat is net de verkeerde richting voor iemand die in het echt zo gevaarlijk kan zijn. Het contrast met Bill Burr, de man die hem durft tegen te spreken, is bijna komisch groot. Ik ben ervan overtuigd dat een gladde, glimlachende manipulator veel meer rillingen had opgeleverd dan een afstandelijke, ongemakkelijke figuur. Dat Jesse Eisenberg de rol afsloeg, voelt dan ook als een gemiste kans; hij had het wellicht scherper ingevuld.


© Sony Pictures Releasing, All rights reserved.

Als klokkenluidersdrama mist de film de verstikkende paranoia van The Insider (1999), waar Michael Mann je als kijker mee liet zweten achter de gordijnen. Als journalistiek drama staat de film mijlenver af van All the President’s Men (1976), al had dit Nixon verhaal gewoon meer inhoud om op te kauwen. Hier voelt alles als een bevestiging van wat we al jaren vermoeden, en een bevestiging schokt nu eenmaal minder dan een onthulling. Het materiaal lijkt bovendien 5 jaar te laat te arriveren. Trump heeft de January 6 criminelen al vrijgelaten en Zuckerberg heeft zijn proces al afgekocht. Relevant had een film kunnen zijn over Zuckerbergs mislukte virtuele 80 miljard dollar META wereld of de introductie van zijn “perv glasses”, brillen met een verborgen camera waar gestoorde mannen nu ongestoord vrouwen en kinderen mee kunnen filmen en met AI technologie van zijn collega Elon Musk de kleren kan verwijderen. Dit had ‘relevant’ kunnen zijn. Nu blijven we over met een belangrijk verhaal dat aanvoelt als ‘oud nieuws’.

Moet je dit dan overslaan? Absoluut niet. De kern blijft overeind en is belangrijk: techbedrijven kijken liever naar hun winstcijfers dan naar de geestelijke gezondheid van wie hun producten gebruikt, en dat verhaal kan niet vaak genoeg klinken. Sorkin weet wat een goed script nodig heeft en wie hij moet casten, dat bewijst hij hier opnieuw. Wat overblijft is een knap gemaakte, nuttige film zonder de vonk die Fincher wel kon aansteken. Je kijkt hem één keer aandachtig, knikt instemmend en gaat naar huis. The Social Network heb je al tien keer herbekeken; deze krijgt geen tweede ronde. De wereld draait sneller dan Sorkin kan filmen, en dat is misschien wel de eigenlijke tragiek. Sorkin zei in een interview dat hij geen idee heeft wat zijn volgende project zal zijn, en dat is het probleem als hij dergelijke maatschappelijk relevante films wil maken. De intrige over Trump en Jared Kushner moet vandaag op papier staan om in maart van 2027 gedraaid te worden! The Social Reckoning komt vandaag in de zalen op .

Review The Social Reckoning (2026)
Recensie door op

Beoordeling: 3 / 5

rating

5 Comments

  1. Willie

    Ik ken nog maar bitter weinig jongeren op Facebook, maar dan zitten ze op Instagram en dat is eigenlijk hetzelfde bedrijf maar met een andere naam.

    Reply ↓
  2. Dylan

    Lijkt veel weg te hebben van The Newsroom

    Reply ↓
  3. Melissa

    Het bizarre is dat het concept van META eigenlijk wel een goed idee is, was het niet voor een aantal geldwolven aan de top

    Reply ↓
  4. Bjorn

    Film komt inderdaad jaren te laat, die aanslap op het Capitool is zo oud en eigenlijk zijn er nauwelijks lessen uit getrokken

    Reply ↓
  5. Aspen

    Het onderwerp is gewoon minder boeiend, daar waar er letterlijk 100 méér interessante verhalen zijn over Meta en Zuck!

    Reply ↓

Leave a Comment

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

We weten dat advertenties soms vervelend zijn, maar ze houden DeFilmblog draaiende en laten ons elke dag nieuwe filmcontent maken.

Dus, even vriendelijk vragen: wil je je adblocker uitschakelen voor onze site? Dit zal alleen je advertentie-ervaring op DeFilmblog beïnvloeden.