Cruise graaft zichzelf in aan de box-office met Digger

Tom Cruise heeft in veertig jaar zowat alles overleefd: een springende zetel bij Oprah, creepy Scientology verhalen, een hele rits vliegtuigstunts en 6 minuten onder water. Een satire over een olietycoon die zijn eigen ramp veroorzaakt, blijkt het eerste wat hem effectief klein krijgt. De 160 miljoen dollar Digger (2026) opent dit weekend met naar schatting 8 miljoen dollar (!), het zwakste resultaat van de ster sinds Lions for Lambs (2007). Deze zwakke ontvangst maakt tevens ook een einde aan alle Oscar-geruchten. Is dit het einde voor Cruise? Absoluut niet, de man blijft een giga filmster en hij kan nog 10 Diggers maken, maar dit is vooral een domper voor Alejandro G. Iñárritu die volgens mij zal mogen uitkijken naar mid-to-low-budget films, want ik zie geen enkele studio hem nog een cheque uitschrijven voor een +100 miljoen dollar film.

© Warner Bros.

In Digger speelt Tom Cruise een kalende, flink aangekomen oliebaron wiens bedrijf een ecologische catastrofe uitlokt. Alejandro G. Iñárritu regisseerde de zwarte komedie, met Riz Ahmed, John Goodman en Sandra Hüller in de bijrollen. De 40 miljoen dollar Verity (2026), de verfilming van Colleen Hoovers bestseller, deed het met een opening van 33 miljoen een pak beter. Deze film volgt een worstelende schrijfster (Dakota Johnson) die de boeken van een zwaargewonde collega moet afwerken. Haar echtgenoot (Josh Hartnett) huurt haar in, en Anne Hathaway zit in een coma. Michael Showalter regisseerde.

Toch zou het te makkelijk zijn om dit als een simpel verhaal van ijdelheid af te doen. Warner pakte uit met precies het soort film waar je als studio liever over praat dan hem te maken: een origineel, dialoogrijk, politiek absurdistisch gedrocht, geschoten op VistaVision, met een ster die zichzelf nooit eerder zo onaantrekkelijk liet maken. Dat is dapper. Digger kreeg ondanks zijn 3300 zalen nauwelijks mensen in de zalen en dat zal voor een groot stuk te maken hebben met de bizarre trailers die nogal vaag waren. Het publiek dacht een westernachtige apocalyptische komedie te krijgen en kreeg iets meta-achtigs met een draai. Alsook die eerste reviews die niet bijzonder goed waren hebben niet geholpen. Wij konden het lef van de filmmakers nog waarderen maar wisten ook dat dit geen goede film zou worden, laat staan een publieksfilm. De C+ CinemaScore en de Rotten Tomatoes-score van 51 procent brachten de doodsteek. Warner mikte intern op 12 tot 15 miljoen, dus zelfs de voorzichtige verwachtingen bleken te optimistisch. En omdat studio’s de kassa delen met de zaaluitbaters, verdwijnt er in dit geval echt veel geld in dat gegraven gat.

Het demografische beeld maakt het nog wranger. Iñárritu zou de film voor Generatie Z gemaakt hebben, en inderdaad: 60 procent van het publiek is tussen 18 en 34. Maar dat zijn er te weinig, ze zitten vooral aan de kusten en bijna de helft van de opbrengst komt uit Imax en andere premium schermen. Dat is geen breed publiek, dat is een gloeiend arthousevolkje met een hoge ticketprijs. Het doet denken aan Mother! (2017), al hoeft Digger gelukkig met een betere CinemaScore dan die F niet te schaamrood te kleuren.

Intussen speelt Amazon MGM Studios de rustige winnaar. Verity haalt volgens de schattingen 33,6 miljoen dollar uit 3.510 zalen en is daarmee de op één na beste opening ooit voor een Hoover-verfilming. Alleen It Ends with Us (2024) deed beter met 50 miljoen. De recensenten laten de film vallen (34 procent Rotten), maar dat deden ze bij haar vorige adaptaties ook. Het publiek is voor 79 procent vrouwelijk en trekt zich weinig aan van die kritiek. Ook hier een C+ CinemaScore van de zaal, de slechtste Hoover-score tot nu toe. Of dat erg is? Fifty Shades of Grey (2015) kreeg diezelfde letter en verdiende toch goed zijn boterham. Wij hebben de film 1 ster op 5 gegeven maar wisten ook wel dat hier een publiek voor is. Het verschil zit in de verwachtingen. Verity belooft een pulpachtige thriller met twee sterke actrices en een man die op het verkeerde ogenblik naar de verkeerde vrouw kijkt, en dat leveren ze af. Niemand verlaat de zaal verward over het genre. Digger belooft een groot idee en lost het niet in op een manier die snel te vatten is. In een weekend waarin ook de studiobazen Michael De Luca en Pamela Abdy hun biezen pakken, net nadat ze Warner met Sinners (2025) en One Battle After Another (2025) in topvorm hadden gebracht, krijgt dat bijna iets symbolisch. Zij mochten gokken zolang de gok lukte.

Dat Cruise zijn volgende stap al heeft gekozen, Days of Thunder 2, zegt genoeg over wat de markt wil en wat de ster zelf nog graag verstopt in zijn lade. Zijn bibliotheek gaat dit weekend alleen maar méér waard worden. En Digger zal ooit, met wat geluk, een cultfilm heten. Alleen betaalt een cultstatus geen 160 miljoen terug.