Heat 2 heeft met Bale, DiCaprio, Driver en Graham een geweldige cast

Een sequel die dertig jaar op zich laat wachten en meteen uitpakt met zwaargewichten in de hoofdrollen, daar kan je van twee dingen van maken: een dure gok of een geniale zet. Heat (1995), één van mijn top 10 favoriete films, is geen prent die je zomaar aanraakt. Het is dé misdaadfilm waar elke regisseur van een achtervolging of een bankoverval stiekem naar kijkt als een leerling naar het werk van de meester. Dat Michael Mann er op zijn 83e zelf opnieuw in duikt nadat hij het boek heeft geschreven samen met Meg Gardiner waarop de film is gebaseerd, zegt veel over hoe weinig hij het personage Neil McCauley ooit heeft losgelaten. Ik heb het boek gelezen, en ook al wat ik niet overtuigd met het hele prequel/sequel gedoe, ik zie de nieuwe cast als een godsgeschenk voor Heat 2 (2027) en ben volledig aan boord.

Het verhaal springt dus heen en weer in de tijd. In het verleden volgen we de jonge Neil McCauley en zijn crew in 1988, en de jonge rechercheur Vincent Hanna, die allebei nog niet de mannen zijn die we kennen. In het heden in 1996 (een jaar na de dodelijke bankheist) kruipt Chris Shiherlis, de enige van de bende die het bloedbad aan het einde van de eerste film overleefde, uit de as. Zijn vlucht voert hem naar Zuid-Amerika en Zuidoost-Azië, terwijl een psychopathische crimineel uit Chicago, Otis Wardell, de twee tijdlijnen met elkaar verbindt. De opnames starten in november in Los Angeles, Chicago, Paraguay en Singapore. Er is dus een tijdsprong van slechts 8 jaar en dus kunnen de acteurs – met uitzondering van Stephen Graham/Neil McCauley – beide tijdseenheden spelen.

Eerst die unieke rolverdeling, want daar draait de discussie om. Leonardo DiCaprio neemt de plek in van Val Kilmer, en dat is verrassend logisch. Shiherlis is de meest tragische figuur van het stel: een gokverslaafde virtuoos met een huwelijk dat uit elkaar valt en een talent voor het verkeerde moment. DiCaprio heeft in zijn laatste films bewezen dat hij een man kan spelen die zichzelf overschat en toch meelevend blijft. Dat vraagt om een ander soort charisma dan dat van Kilmer, die losser en wat dromeriger was. Daarnaast is er Christian Bale als Vincent Hanna, en hier zit misschien wel de spannendste gok. Al Pacino speelde Hanna als een man op de rand van ontploffing: luid, gehaast, een hoofd dat sneller draait dan zijn huwelijk kan volgen. Bale is zowat het tegenovergestelde van zo’n explosieve cocktail. Hij werkt van binnenuit, met een soort gecontroleerde ziekelijkheid die je vooral kent van zijn rollen waarin hij zijn lichaam als gereedschap gebruikt. Een jongere Hanna, die zijn demonen nog niet in woede heeft omgezet maar ze al wel meezeult, past verrassend goed bij die aanpak. Wie verwacht dat Bale Pacino gaat imiteren, heeft zijn carrière niet gevolgd. Bale zal zijn eigen versie brengen, en daar is niets mis mee. Liever dat dan een imitatie zoals Anthony Ippolito doet in I Play Rocky (2026).

Dan de kwestie die online het meest losbrandt: Stephen Graham als de jonge Neil McCauley. Graham is 53, dus een tikkeltje ouder dan Robert De Niro die 51 was in 1995. De bezwaren dat zijn gezicht weinig van die gladgestreken, bijna monastieke kalmte, van De Niro heeft is een detail van geen belang. Wie dat als argument gebruikt, vergeet dat de prequel zich afspeelt in de jaren tachtig en dat een jonge Neil geen koele professional is. Het is een man die nog woest wordt, die in de gevangenis zit en nog moet leren zwijgen. Graham is een acteur die zijn dreiging onderhuids laat sluimeren en plots laat openbarsten. Dat is net de Neil die we nog niet kennen. En ja, dat De Niro zelf zijn zegen schijnt te hebben gegeven, is een geruststellende bijkomstigheid; een metgezel van dat formaat kan zijn opvolger moeilijk dwarsbomen zonder gezichtsverlies.

Het schurkenfront wordt opgevuld door Adam Driver als Otis Wardell, een rol die op papier lijkt te zijn geschreven voor iemand met zijn schrale lengte en zijn onbehouwen gezicht. Driver speelde onder Mann al Ferrari (2023), en de keuze zegt iets over het vertrouwen dat de regisseur in hem stelt. Er klinkt wel wat gemor over zijn casting, maar dat voelt vooral als gewoonte: Driver wordt al jaren weggezet als een acteur die het niet in zich heeft om een film te dragen en kwatongen beweren zelf dat hij box-office poison is. Ik blijf hem een talent  vinden en ik zie hem perfect in de rol van een serie-verkrachter and sadist Wardell. Wardell is een dwarsligger, een tegenspeler, en Driver heeft een talent voor mannen die je liever niet in een steegje tegenkomt. Dit kan potentieel Drivers meest kille vertolking worden. En net als de rol van Graham zal Driver zowel het karakter spelen in de prequel als in

De kleinere rol van Kelso als de man die zijn plannen uit de lucht weet te plukken, zou naar Ebon Moss-Bachrach gaan, die daarover in laatste onderhandelingen zit. Guy Pearce werd volgens de berichten ook overwogen. Moss-Bachrach is de man die we van “The Bear” kennen, een acteur die zijn zenuwachtige energie kan omzetten in iets dat tegelijk grappig en gevaarlijk is. Als Kelso, de wat stille, bleke figuur met een droge blik, past hij beter dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Hij moet het ook van detail hebben, want Mann is geen regisseur die zijn bijrollen laat wegzakken in decor. Zijn bijrollen hebben altijd een eigen cadans, een eigen rare manier van kijken. Aan de vrouwelijke kant lijkt Odessa Young in de huid van Charlene te kruipen, het personage dat Ashley Judd in 1995 speelde, terwijl María Cid een nieuw personage speelt: Gabriela, de dochter van Elisa, de vriendin van de jonge Neil McCauley.

Warner Bros. vond het budget initieel te hoog na een reeks teleurstellende resultaten, en ook Paramount en Sony haakten af voor het project terechtkwam bij Amazon MGM, onder het label United Artists. De begroting zou rond de 165 miljoen dollar schommelen, wat met de belastingvoordelen van Californië en een herschreven script uiteindelijk haalbaar bleek. Ter vergelijking: de eerste film kostte zestig miljoen en haalde ongeveer 187 miljoen op. Wie tegenwoordig een misdaadfilm van twee uur en veertig minuten wil verkopen aan een publiek dat zijn smartphone liever vasthoudt dan loslaat, moet dus behoorlijk wat overtuigingskracht hebben. En daarom hebben ze de man ingeschakeld die van actiefilms kunst maakt. Producent Jerry Bruckheimer werkt hier overigens voor het eerst in vijfenveertig jaar opnieuw samen met Mann, sinds Thief (1981), diens eerste bioscoopfilm.

Zal het werken? De grootste valkuil is niet de casting maar de vorm. Een film die tussen twee tijdlijnen springt, is geen eenvoudige narratie. Ik ben zelfs niet helemaal overtuigd door het sequelverhaal en vind dat het prequel verhaal eigenlijk het enige verhaal had moeten zijn die de moeite was om te vertellen. Mann moet dus bewijzen dat de structuur een dramatisch doel dient en geen show is. Dat zijn vorige films, met hun soms bevreemdende digitale beelden, niet allemaal even soepel overtuigden, maakt me voorzichtig. Op het vlak van fotografie hoop ik dat Mann zich laat leiden door wat de film nodig heeft (lees: 35mm pellicule) in plaats van door zijn eigen voorliefde voor digitaal camera’s. Heat leefde van nachtelijke glinsteringen en een stad die ademt; een te gelikt Los Angeles zou het begin van het einde zijn. Ik heb vertrouwen in zijn oog, minder in zijn nostalgie. Maar de casting laat me hopen dat dit kan werken. Graham, Bale en DiCaprio spelen mensen die nog worden wie ze zijn, en dat is een veel boeiender opdracht dan het imiteren van hun voorgangers. De vijf weken training in Los Angeles die ze krijgen voor de camera draait, tonen aan dat Mann geen halve maatregelen neemt. Fingers crossed.

*** Related Posts ***
21/11/2025: Christian Bale voegt zich aan de Heat 2 casting en wat met Jeremy Allen White
10/08/2025: Waarom DiCaprio misschien niet de beste keuze is voor Heat 2
23/08/2023: Adam Driver in de running voor de rol van McCauley in Heat 2
26/11/2022: Waarom Michael Mann beter Miami Vice 2 maakt dan Heat 2