Verity (2026) * recensie

Een thriller hoort je nekharen recht te zetten. Verity (2026) krijgt hooguit een wenkbrauw omhoog en een lach op de verkeerde momenten. Onsamenhangend, onwaarschijnlijk en verrassend saai voor een erotische thriller. Dat de affiche twee van de interessantste actrices van het moment toont, maakt het resultaat des te wranger. Colleen Hoover heeft nochtans miljoenen lezers en die vinden hier misschien hun gading. Maar wie zoals ik een echte psychologische thriller verwachtte, kreeg een tv-soap met wat seks en Anne Hathaway als enige die er iets van probeert te maken.

© Sony Pictures Belgium

Korte inhoud – Lowen (Dakota Johnson) is een schrijfster die de eindjes amper aan elkaar knoopt, tot ze een aanbod krijgt dat te mooi lijkt om waar te zijn. Jeremy (Josh Hartnett), de man van bestsellerauteur Verity Crawford (Hathaway), vraagt haar de onafgewerkte boekenreeks van zijn vrouw af te ronden. Verity ligt sinds een auto-ongeval vrijwel verlamd in de slaapkamer. Lowen trekt tijdelijk in, doorzoekt het bureau en vindt een autobiografie met gruwelijke bekentenissen. Terwijl ze verder leest, groeit haar argwaan tegenover de vrouw boven en haar aantrekking tot de man beneden. Wat is waar, wat is fictie en wie houdt wie voor de gek?

Mijn grootste bezwaar zit in het scenario, en de rest van de ellende stroomt daaruit voort. Het vertrekpunt klinkt nochtans veelbelovend: een schrijfster vindt een bekentenis die misschien helemaal geen bekentenis is en moet beslissen wat ze gelooft. Op papier werkt zo’n constructie wel, omdat elke lezer zijn eigen beeld invult. Een film moet dat beeld zelf kiezen, en zodra de camera een gruweldaad toont, houdt de twijfel niet lang stand. Verity lost dat probleem niet op, de film schuift het voor zich uit. Het boek staat bekend als gespreksstarter, omdat lezers eindeloos ruziën over wie de waarheid vertelt. Een verfilming die dat debat wil aanwakkeren, moet twijfel zaaien. Deze geeft je te weinig om over te twisten.

Het tempo maakt dat nog erger. Het verhaal sleept zich van scène naar scène zonder spanningsboog, en het puzzelwerk dat je erbij zou verwachten, blijft uit. Je raadt de oplossing na een half uur en zit daarna een lange tijd uit wat je al weet. Wanneer de film dan eindelijk zijn kaarten toont, doet hij dat met hijgerig enthousiasme, in de stijl van plottwistporno: onthulling op onthulling, telkens een tikje luider. Bij de uitgang stort het bouwwerk in. Weet je wat de personages wisten, dan had niemand van hen ooit zo gehandeld. Ze nemen beslissingen die geen enkele psychologie verklaart en gedragen zich als pionnen die de intrige van A naar B duwt. Dat het beter kan, bewees David Fincher met Gone Girl (2014): een goede twist kleurt de scènes ervoor achteraf rijker in. Verity doet het omgekeerde en maakt alles wat eraan voorafging dunner. Je voelt ook de schaduw van Alfred Hitchcocks Rebecca (1940), waarin een afwezige vrouw het huis beheerst. Die geest waart hier eveneens rond, maar zonder de benauwende dreiging die dat huis vulde.

De toon werd al gemaakt in de eerste minuten. Een fietser sterft bij een ongeval aan een zebrapad en zijn bloed vliegt in een golf van gore over Lowen heen. Ik lag zelf ooit boven een auto na een felle aanrijding met mijn fiets, en ik kan je verzekeren dat het zo niet gaat. Echte ongevallen zijn stiller, kleiner en veel rauwer en heb je niet die liters bloed die meters uiteenspatten. Nochmaals, dit is geen horrorfilm of komedie, dit is een psychologische thriller. De scène klopt dus niet, maar indicatief van wat we verder mogen verwachten: overdreven scenes, onwaarschijnlijke plotwendingen en zelfgenoegzaamheid. In de film zegt het personage van Johnson dat ze soms tijdens het schrijfproces beseft dat haar roman slecht is maar gewoon blijft doorschrijven en het gewoon uitbrengt. Hier horen we dus Colleen spreken, want zo voelde de film.  Je zal hier moeten aannemen dat de politie geen onderscheid kunnen maken tussen een dood bij verstikking of verdrinking, alsof forensisch onderzoek gewoon niet bestaat. Wie zijn misdaadfeiten zo slordig behandelt, mag niet klagen wanneer je zijn mysterie niet meer vertrouwt.

© Sony Pictures Belgium

Een ander struikelblok is de regie. Michael Showalter komt uit televisie en comedy, en dat is op zich geen zonde. Todd Phillips draaide The Hangover (2009) en tekende daarna voor Joker (2019), dus een komische regisseur kan wel degelijk tanden krijgen. De enige tanden die Showalter laat zien zijn deze in een houten bedframe (waar ik nog op terug zal komen). Zijn talent zit in de timing van een grap, en die timing ontbreekt zodra hij dreiging nodig heeft. Scènes die de schroef moeten aandraaien, blijven te lang hangen of zijn voorbij voor ze goed begonnen zijn. Verity draait haar hoofd om of staat plots in een gang, en telkens verwacht je een siddering die uitblijft. Een thriller vraagt geduld: je laat de kijker wachten tot hij zelf begint te twijfelen. Hier weet hij alles meteen, en dus blijft er niks over. Ik weet dat een regisseur enkel kan draaien wat op de pagina staat, en met de auteur zelf op de set, cameo inbegrepen, vermoed ik dat herschrijven geen optie was. Iets wat regisseur Justin Baldoni wél deed met It Ends with Us (2024) en zo misschien wel een betere film had afgeleverd dan wat in het boek van Colleen stond. Wie de beste actrice van het voorbije decennium en de meest aanstekelijke ster in hetzelfde kader zet, verwacht een regisseur die de lat hoger zal leggen. Showalter loopt er met een gerust geweten langs, alsof hij met een Ferrari niet voorbij de tweede versnelling komt.

Een erotische thriller leeft van verlangen, en verlangen vraagt om chemie. Tussen Johnson en Hartnett vonkt er niets. Hartnett oogt vanaf zijn eerste scène zo sinister dat de film overuren draait om ons te overtuigen dat twee vrouwen hun verstand voor hem verliezen. De romance bestaat op papier: de film kondigt ze aan, maar je voelt ze nooit. Dan is er nog het bedframe. Op het hoogtepunt zetten de vrouwen hun tanden in het hout, en de film verwacht dat je dat prikkelend vindt want we krijgen het in detail twee keer te zien. Neen, ik verzin het niet. Als erotisch moment had ik vooral plaatsvervangende schaamte.

Het acteerwerk vangt bovendien weinig op. Johnson speelt wat ze in een groot deel van haar filmografie speelt: koel, afstandelijk, licht ongemakkelijk en sardonisch op laag volume. Dat werkt wanneer het materiaal erom vraagt, en hier vraagt niets erom. Hartnett brengt de stoïcijnse, broeierige ernst die hij intussen in zijn slaap afdraait, met zowat drie gezichtsuitdrukkingen in beurtrol. Een regisseur met meer gezag had hen misschien uit hun comfortzone geduwd. Showalter laat hen staan waar ze stonden. Het resultaat zijn twee acteurs die naast elkaar spelen in plaats van tegen elkaar. Hathaway tilt desondanks alles de kamer op, zoals wel vaker. Ze vindt dreiging in stilte en haalt het maximum uit scènes waarin ze zo goed als niets hoeft te doen. Dat ze daarvoor amper materiaal krijgt, is precies het probleem. Ze duikt dit jaar zowat overal op, en dit is haar zwakste film, al valt haar daarvan niets te verwijten. Waarom ze ja zei, blijft een raadsel. Misschien verklaart vriendschap het, want ze werkte onlangs nog met Showalter aan The Idea of You (2024), en in Hollywood draait loyaliteit minstens even vaak op gunsten als op scenario’s.

Toch wil ik niet neerbuigend doen. Hoover verkoopt haar boeken bij de miljoenen, en die lezers gaan niet allemaal met een frons naar huis. Wie zin heeft in een avondje pulp waarin je hersenen mogen uitrusten, vindt hier misschien zijn gading. Maar wie zich als thrillerliefhebber laat verleiden door wat de affiche belooft, betaalt te veel voor te weinig.De film draait vanaf vandaag 30 september 2026 in de zalen.