R-rated Lollipop Chainsaw-film in de maak

Dragami Games kondigt een live-action prequel aan voor het Lollipop Chainsaw (2012) game, en het eerste wat opvalt is wie er níét aan boord is. Goichi Suda en James Gunn glinsteren door hun afwezigheid. Je zou bijna denken dat een studio een cultklassieker koopt puur om de naam op een poster te printen, zonder ook maar één seconde na te denken over wat die naam eigenlijk betekent. Het voelt als een gemiste kans dat de oorspronkelijke breinen niet betrokken zijn. Gunn schreef destijds mee aan het script en zijn invloed op de toon was onvermijdelijk; je ziet diezelfde DNA-strengen later terug in de Harley Quinn-scènes van The Suicide Squad (2021). Suda51 leverde dan weer die typische, Japanse punk-esthetiek. Zonder hen is dit project een wandelend vraagteken.

Juliet Starling Lollipop Chainsaw – fan art

Korte inhoud De live-action adaptie van Lollipop Chainsaw zou als prequel fungeren op de game en volgt Juliet Starling tijdens een zombie-uitbraak op San Romero High School. Het project belooft een R-rated actiefilm te zijn, gedreven door een internationaal productieteam onder leiding van Dragami Games.

Laten we het hebben over dat ‘internationale creatieve team’. Robert Franke, Joe Teng en de rest van de producers komen voornamelijk uit de televisie- en onafhankelijke hoek. Dat is op zich geen slechte zaak, maar voor een game die draait op pure, ongepolijste chaos en visuele overdaad had je misschien andere namen verwacht? Dat vraagt om een regisseur met een zeer specifieke, gestoorde visie. Nu er nog geen regisseur of scenarioschrijver vastligt, hangt het project in de lucht. Een script dat de balans zoekt tussen bloederige actie en de typische, sarcastische tienerdialoog, schrijf je niet zomaar even tussendoor. Zonder een sterke visuele architect aan het roer dreigt dit een soortgelijke weg te bewandelen als andere game-adapties die hun bronmateriaal reduceren tot een goedkope cosplay. De cinematografie zal hier allesbepalend zijn. De game leunde zwaar op vloeiende, snelle hack-and-slash bewegingen en felle, bijna cartoonachtige kleuren. Een statische camera of een te trage montage zal de essentie van Juliet Starling volledig tenietdoen. Maar het mag ook geen visueel verbluffende lege doos worden zoals Zack Snyder’s Sucker Punch (2011).

En dan is er de acteerprestatie. Juliet Starling is geen doorsnee final girl. Ze is een cheerleader die met een kettingzaag zwaait en daarbij constant sarcastische opmerkingen maakt. De actrice die deze rol op zich neemt, moet een enorme fysieke conditie hebben, maar tegelijkertijd een komisch timing bezitten die de dunne lijn tussen camp en pure karikatuur respecteert. Als de pacing niet mee zit, als de grappen te lang duren of de actiescènes te gehaakt aanvoelen, dan valt de hele illusie uiteen. Je hebt een regisseur nodig die snapt dat deze wereld de ernst niet verdraagt, maar wel acteurs vereist die met volle overgaving acteren. Het ritme van de film moet het hakken en slachten van de game vertalen naar een meeslepende cinematografische ervaring, en dat is een hele kunst. Vergeet ook niet de technische uitdaging van Nick, het pratende onthoofde hoofd van haar vriendje. Hoe je dat in een live-action setting geloofwaardig en grappig houdt zonder dat het in goedkope CGI vervalt, dat is een vraag die het screenplay nu al moet beantwoorden.

Deze film past in een bredere strategie om het merk nieuw leven in te blazen. Na de release van Lollipop Chainsaw RePOP (2024) en de aankondiging van Lollipop Chainsaw 2 Back2Back (2027), lijkt de studio vastberaden om elke mogelijke inkomstenbron aan te boren. Een anime en een prequel moeten de hype voeden. Het probleem is alleen dat nostalgie een eindige grondstof is. De originele game uit 2012 was een product van zijn tijd, een mix van seksisme en zelfbewuste camp die destijds net op het juiste moment viel. Vandaag de dag kijk je daar met een andere bril naar. Een R-rating garandeert misschien de nodige gore, maar het garandeert geen ziel. Dragami Games probeert nu de olifant in de kamer te negeren en roept dat ze de ‘attitude en glorious excess’ van het origineel respecteren. Maar eerlijk is eerlijk: zonder de oorspronkelijke makers is dat net zoiets als een hamburger zonder vlees serveren en beweren dat de smaak hetzelfde is.

Tot die tijd blijft het een oefening in geduld. We krijgen ongetwijfeld nog veel persberichten vol lofzang, maar of dit project de tand des tijds doorstaat of eindigt als een voetnoot in de geschiedenis van mislukte adapties, dat is nog even afwachten. De belofte van een R-rated actiekomedie klinkt op papier als muziek in de oren voor fans, maar de uitvoering is waar het schip strandt of juist vaart maakt. Eén ding is zeker: als Juliet Starling terugkeert, zal ze haar kettingzaag scherp moeten houden, niet alleen voor de zombies, maar ook voor de studio-executives.