Sweetpea is een zalige coming-of-rage serie op VRT MAX

Er bestaat een specifiek soort venijn dat je alleen opbouwt na jaren van genegeerd worden, en “Sweetpea” (2024) begrijpt dat venijn beter dan de meeste thrillers die zich aan wraak wagen. Op VRT Max krijgt de kijker een reeks voorgeschoteld die bloed, gêne en herkenning door elkaar mengt tot iets dat zelden zo ongemakkelijk grappig aanvoelt. Het is geen perfecte serie, verre van zelfs, maar wanneer ze goed draait, snijdt ze feilloos.

© Starz

Korte inhoud Rhiannon Lewis (Ella Purnell) is de onzichtbare receptioniste van een lokale krant, een vrouw die haar chef als jasstandaard gebruikt en die door collega’s letterlijk overlopen wordt zonder dat iemand het merkt. Haar vader ligt op sterven, haar zus wil het ouderlijk huis verkopen, en uitgerekend de makelaar die de verkoop moet regelen is Julia (Nicôle Lecky), de schoolbullebak die Rhiannon ooit zo hard pestte dat ze haar eigen haar begon uit te trekken. Na een reeks vernederingen knapt er iets, en Rhiannon vermoordt een man. Wat volgt is geen schuldbewuste neerwaartse spiraal, maar het tegenovergestelde: elke moord voedt haar zelfvertrouwen, tot ze zich voor het eerst in haar leven gezien voelt. Zes afleveringen lang balanceert de reeks tussen wraakfantasie en morele afgrond, terwijl rechercheur Marina (Leah Harvey) langzaam de puzzelstukken bij elkaar legt.

Wat “Sweetpea” onderscheidt van de gemiddelde antiheldin-met-mes-reeks is haar weigering om Rhiannon simpelweg sympathiek te houden. Regisseur Ella Jones en maker Kirstie Swain laten je twijfelen: is dit een vrouw die eindelijk haar plek opeist, of gewoon iemand die haar eigen falen buiten zichzelf legt en daar een lijkenspoor van maakt? Die ambiguïteit werkt het best in de scènes waarin Rhiannon haar slachtoffers rationaliseert, waarbij haar innerlijke stem steeds gretiger klinkt om zichzelf vrij te pleiten. Het is een subtiele vorm van zelfbedrog die de reeks nooit expliciet veroordeelt, en net daarom blijft ze je bijblijven.

Purnell draagt deze reeks op haar schouders, en dat is geen overdrijving. Haar grote, expressieve ogen doen het meeste werk: ze kan in één blik overschakelen van kwetsbaar muisje naar iemand die geniet van andermans doodsangst, zonder dat het ooit karikaturaal aanvoelt. Wat begint als een studie in onzichtbaarheid – de camera vangt haar letterlijk in de rand van het beeld, half verscholen achter bureaus en deuren – verandert gaandeweg in een portret van iemand die haar fysieke aanwezigheid herovert. Het is knap acteerwerk, al blijft de vraag hangen of het script haar evolutie evenveel geloofwaardigheid gunt als zij er zelf in stopt. Soms voelt de transformatie van wallflower naar zelfverzekerde manipulator meer als een schakelaar dan als een geleidelijk proces, en dat is een probleem dat bij de schrijvers ligt, niet bij de actrice.

Het scenario worstelt namelijk af en toe met zijn eigen ambitie. Er zit een liefdesdriehoek in, een carrièreverhaal op de krant, een familieplot rond het ouderlijk huis, en een politieonderzoek, en niet elke lijn krijgt evenveel aandacht of geloofwaardigheid. Vooral het personage van AJ (Calam Lynch) voelt aan als een verplicht romantisch alternatief eerder dan een noodzakelijk personage, en sommige slachtoffers zijn zo eendimensionaal boosaardig dat hun dood nauwelijks nog een moreel dilemma oplevert. Wanneer Rhiannon een man ompraat om haar te helpen zoeken naar een fictieve verdwenen hond, puur om hem daarna te vermoorden, wringt de logica: waarom zou deze zelfingenomen macho zich ineens zo behulpzaam gedragen? Die kortsluitingen in karakteropbouw ondermijnen af en toe het venijn dat de reeks net zo goed beheerst.

Toch is het net die wrijving tussen zwarte komedie en oprechte wanhoop die “Sweetpea” overeind houdt wanneer het scenario wankelt. De humor zit nooit ver van de horror, denk aan Rhiannon die Katy Perry’s “Roar” meebrult terwijl ze bebloed voor de spiegel staat, of aan haar sardonische opsomming van “mensen die ik zou willen vermoorden” – van manspreaders op de bus tot de begrafenisondernemer die haar naam verkeerd uitspreekt. Die galgenhumor herinnert aan Dexter, maar dan zonder de klinische afstandelijkheid van die reeks; hier voel je de wanhoop onder elke grap sudderen. De montage speelt daar slim op in, met korte, venijnige cuts die de kijker amper tijd geven om na te denken vooraleer de volgende steek valt.

Visueel blijft “Sweetpea” eerder functioneel dan spectaculair; de esthetiek van het Britse kleinstadleven, met zijn grauwe bureaus en fletse pubs, dient vooral als contrast met de explosies van geweld die erdoorheen breken. Isobel Waller-Bridge’s score compenseert dat gebrek aan visuele durf met schrille strijkers en staccato piano die de spanning voortdurend opdrijven, soms zelfs wanneer de scène zelf die spanning niet helemaal verdient. Het is een reeks die weet wanneer ze je zenuwachtig moet maken, ook al is de onderliggende scène minder doordacht dan de muziek doet vermoeden.

De grootste verdienste van “Sweetpea” is uiteindelijk hoe ze vrouwelijke woede weigert te esthetiseren of te temperen. Rhiannon is geen wraakengel met een moreel kompas, ze is chaotisch, egocentrisch en soms ronduit onsympathiek, en dat maakt haar interessanter dan de doorsnee antiheld. De reeks stelt een ongemakkelijke vraag: hoeveel van onze sympathie voor Rhiannon komt voort uit herkenning, en hoeveel simpelweg uit het feit dat we haar slachtoffers evengoed niet mogen? Dat de makers die vraag nooit definitief beantwoorden, is geen zwakte maar een keuze, al zal niet elke kijker daarmee vrede vinden na zes afleveringen opbouw. Vergelijk het gerust met andere recente vrouwelijke antihelden op het scherm: Amy uit Beef die haar perfecte façade laat barsten, of Pearl uit Ti West’s gelijknamige film, wier hunkering naar erkenning eveneens in bloed eindigt. “Sweetpea” voegt daar een specifiek Brits, klasse-bewust ongemak aan toe, waarbij Rhiannon’s onzichtbaarheid net zo goed over sociale positie gaat als over gender. Die laag krijgt helaas nooit de diepgang die ze verdient, deels omdat de reeks te druk is met haar eigen plotdraden om er echt bij stil te staan.

Is “Sweetpea” dan een geslaagde reeks? Grotendeels wel, ondanks haar ongelijkmatige tempo en de momenten waarop het scenario de logica opoffert voor een goedkope plottwist. Wat overeind blijft, is een hoofdrolspeelster die haar personage met een zeldzame precisie vormgeeft, en een premisse die durft te suggereren dat woede, hoe destructief ook, soms de enige weg naar zelfrespect is. Dat is geen comfortabele boodschap, en dat is precies waarom ze blijft hangen. “Sweetpea” is geen perfecte thriller, maar wel een gedurfde: een reeks die liever ongemakkelijk venijnig is dan braaf geruststellend, en die je met haar hoofdrolspeelster laat meevoelen tot je jezelf betrapt op het hopen dat ze wegkomt met moord.