The Invite (2026) **** recensie

Het zou een genre op zich kunnen zijn, het “etentje-dat-uit-de-hand-loopt” genre, en Olivia Wilde bewijst hier nog maar eens haar talent als actrice én regisseuse. Met The Invite (2026) zet ze vier acteurs in een appartement, sluit de deur, en laat vervolgens alles ontploffen. Het rot dat een huwelijk van vijftien jaar stilletjes had weggemoffeld onder een laagje beleefdheid en dure vloerbedekking, komt nu aan het oppervlak. Het resultaat is grappiger, gemener en uiteindelijk ontroerender dan je van een filmpje met Seth Rogen zou verwachten, en dat is precies het punt.

© A24

Korte inhoud Angela (Wilde) en Joe (Seth Rogen) vormen een San Francisco-koppel dat is afgezakt van hartstocht naar chronische geïrriteerdheid. Hij geeft muziekles op een tweederangsschool en draagt zijn mislukte rockcarrière als een onzichtbare, maar zware rugzak mee; zij heeft haar artistieke ambities ingeruild voor een grondig gerenoveerde badkamer. Wanneer Angela hun bovenburen Piña (Penélope Cruz) en Hawk (Edward Norton) uitnodigt voor een borrel en een hapje, hoopt ze vooral wat glans te lenen van dat andere, schijnbaar gelukkigere stel. Piña en Hawk blijken echter niet zomaar spraakzame buren met een luidruchtig seksleven; ze runnen sekspartijen, en het etentje verandert stilaan in een uitnodiging met een heel andere lading dan verwacht.

Wat The Invite onderscheidt van de doorsnee romcom, is dat het scenario van Rashida Jones en Will McCormack (naar het Spaanse novelle van Cesc Gay) weigert om Piña en Hawk louter als karikaturen van new age-zelfgenoegzaamheid weg te zetten. Ja, ze zijn irritant met hun therapietaaltje en hun ongegeneerde eigendunk, maar de film graaft net diep genoeg om te tonen dat hun schijnbare vrijheid evenzeer een pantser is als de bittere grapjes waarmee Angela en Joe elkaar bestoken. Dat is knap geschreven: elke steek bevat informatie, elke woordenwisseling verschuift de machtsverhouding een beetje, zonder dat het ooit als expositie aanvoelt.

Rogen doet hier iets wat je van hem niet meteen verwacht, namelijk acteren met een zeker gewicht. Zijn Joe is een mengeling van sarcasme en verlegen frustratie, een man die zijn eigen middelmatigheid liever verbergt achter grapjes over een fiets met te kleine wielen dan er echt over na te denken. Wilde zelf, als regisseur én hoofdrolspeelster, kiest voor een Angela die eerst irritant gespannen overkomt en pas later haar volle, kwetsbare gelaagdheid toont. Dat is een risico dat niet altijd volledig lukt; in de eerste twintig minuten balanceert haar hysterie soms net iets te dicht bij aanstellerij. Maar zodra de avond echt ontspoort, wint dat personage aan geloofwaardigheid, tot je haar wanhoop bijna kan ruiken.

Cruz is, zoals gewoonlijk, de grote afleider van dienst: sluw, sensueel en ontzettend grappig in de manier waarop ze haar personage als wapen inzet tegen de onzekerheid van haar gastheer en -vrouw. Norton krijgt de ondankbaarste rol, die van de man die “we love a contentious environment” kan zeggen zonder een spier te vertrekken, en hij maakt daar iets fijn onbetrouwbaars van met een glimlach. Samen zorgen de vier voor een ensemblespel dat de film draagt, ook wanneer het scenario in het derde bedrijf plots van register wisselt en van scherpe komedie naar iets zachter, bijna therapeutisch overhelt. Die bocht is niet naadloos; wie zich net had geïnstalleerd in de venijnige humor, voelt de plotse ernst als een lichte black-out. Ja, het deed me wat denken aan de Woody Allen films, die een meester was voor dergelijke interrelationele drama’s.

Visueel doet Wilde precies genoeg om te vermijden dat dit aanvoelt als een verfilmd huis-clos toneelstuk. Cameraman Adam Newport-Berra filmt op 35mm, met spiegels en gangen die de claustrofobie van die ene avond nog aandikken, en de deels ongemakkelijke, deels dreigende score van Devonté Hynes doet precies wat zo’n score moet doen: je waarschuwen dat er iets gaat breken, lang voordat de personages dat zelf beseffen. Het tempo blijft opvallend gejaagd voor een film die letterlijk nergens naartoe gaat; de montage weet wanneer ze moet doorduwen en wanneer ze het publiek even op adem moet laten komen.

Waar The Invite echt in slaagt, is het ontmantelen van de gedachte dat relatieproblemen exclusief het domein zijn van saaie, monogame stellen. Piña en Hawk hebben evenveel neuroses als Angela en Joe, ze verpakken ze alleen mooier. De film stelt daarmee een vraag die veel scherper is dan de plot doet vermoeden: hoeveel van onze openheid is oprecht, en hoeveel is theater voor onszelf? Dat de humor daarbij zelden inboet aan scherpte, ondanks een paar voorspelbare bochten in het laatste half uur, zegt veel over hoe zeker Wilde intussen haar eigen stem heeft gevonden na het rommelige Booksmart (2019) en het compleet ontspoorde Don’t Worry Darling (2022).

Is dit de perfecte komedie over een huwelijk in crisis? Niet helemaal; de wending naar tederheid komt net iets te gemakkelijk, en niet elke grap uit de eerste akte overleeft de vergelijking met wat erna komt. Maar als vier grote acteurs elkaar bijna twee uur lang mogen slopen in een veel te mooi appartement, dan neem je die oneffenheden er graag bij. Ga niet naar deze uitnodiging op zoek naar makkelijke antwoorden over open relaties; ga ervoor om te zien hoe onzekerheid er in elke vorm van liefde precies hetzelfde uitziet. The Invite komt bij ons uit op 16 september 2026.