Er bestaat een genre documentaire dat niet zozeer een verhaal wil vertellen, maar vooral een reputatie wil redden. Untold: Raygun – Breaking Badly (2026) hoort daar onmiskenbaar bij: zalvend, beschermend, soms bijna smekend om sympathie voor een vrouw die twee jaar geleden de hele planeet aan het lachen kreeg met een kangoeroesprong op een breakdancemat. Maar het is hun toch niet helemaal gelukt, want nu krijgen we pas echt een beeld van hoe verwaand deze Rachael Gunn wel niet was. Regisseurs Chapman Way en Maclain Way, bekend van grondiger werk zoals “Wild Wild Country”, kiezen hier voor de zachte aanpak, en dat wringt. Want Rachael Gunn, alias Raygun, blijft in dit portret vooral een “slachtoffer van internetwreedheid”, terwijl de vraag die iedereen eigenlijk stelde nauwelijks aan bod komt; met name: hoe is Gunn eigenlijk gekwalificeerd, en waarom zij boven dansers die overduidelijk sterker waren? En daarom weet ik niet of de makers hier oprecht zijn of ons eerder om de tuin willen leiden.
© 2026 Netflix, Inc.
Korte inhoud Tijdens de Olympische Spelen van Parijs 2024 vertegenwoordigde Rachael Gunn Australië in breakdance, een nieuwe olympische discipline. Haar optreden, vol kangoeroebewegingen en vreemde vloerwerk, leverde geen enkel punt op en groeide binnen enkele uren uit tot een wereldwijde meme. Achtervolgd door spot, complottheorieën en beschuldigingen aan het adres van haar man Sam over vermeende fraude bij de selectie, trok Gunn zich terug uit de openbaarheid. Dit Untold-deel, amper 72 minuten lang, laat haar nu zelf aan het woord, samen met familie, rivalen en uiteindelijk zelfs Richard Branson. Deze docu maakt deel uit van de Ultold series op Netflix van belangrijke gebeurtenissen waar nauwelijks werd over gesproken.
De Way-broers filmen met de precisie van mensen die weten hoe ze een publiek voor zich winnen, en dat is meteen het probleem. Elke scène lijkt zorgvuldig gecomponeerd om Gunn menselijk te maken in plaats van haar te bevragen. De regie kiest voortdurend voor close-ups van tranen en trainingszweet, nooit voor de ongemakkelijke stilte na een lastige vraag. Het is knap vakwerk, maar het voelt als PR met een cameraploeg en een passende muziekscore. Gunn zelf is, dat moet gezegd, een verrassend geloofwaardige verteller van haar eigen mislukking. Ze lijkt te lachen om zichzelf, ze lijkt te erkennen dat ze kansloos was tegen de wereldtop, en die zelfrelativering is op zich wel bijzonder. Alleen: zelfrelativering is niet hetzelfde als zelfinzicht. Nergens confronteert de documentaire haar met het ongemakkelijke feit dat ze, na jaren van gemeenschapswerk en welwillendheid binnen een kleine, hechte breakdancescene, zichzelf op het grootste podium ter wereld plaatste zonder ook maar in de buurt te komen van het niveau dat daarbij hoort. Dat verschil tussen liefhebber en olympiër wordt hier nooit echt uitgesproten, laat staan onderzocht. En hoe langer het duurt hoe meer je het gevoel krijgt dat Rachael eigenlijk helemaal niet tot nieuwe inzichten is gekomen.
Qua montage valt vooral op hoe de kwalificatiewedstrijd in beeld komt: de concurrentes krijgen ruimte om hun spins en power moves te tonen, terwijl Gunns eigen optreden voortdurend wordt onderbroken door snelle cuts en reactieshots van het publiek. Toeval lijkt dat niet. Het is een montagekeuze die suggereert dat de makers zelf ook wisten hoe zwak dat optreden eigenlijk was, maar er liever omheen editen dan het te benoemen. En ik laat in het midden wat de intentie was, want ik weet het zelf niet.
Het tempo zit intussen behoorlijk goed in elkaar; op 72 minuten is er weinig ruimte voor uitweiding, al voelt het gedeelte met de ouders van Gunn als opvulling die de kern van het verhaal, de selectieprocedure en de druk op olympische atleten, juist had moeten verdiepen. Precies daar had een scherpere film kunnen ontstaan: over hoe een nieuwe sport, hongerig naar aandacht, iemand op een podium zet die daar zelf ook maar half in gelooft. In plaats daarvan komt Richard Branson opdraven als een soort menselijk knuffelmoment, sympathiek bedoeld, maar functioneel overbodig.
Het venijnigste aan “Breaking Badly” is dat het precies de vragen ontwijkt die de hele controverse veroorzaakten. Waarom zij? Wat rechtvaardigde die plek boven andere, technisch veel sterkere dansers? De film doet alsof erkennen dat het optreden zwak was voldoende is als zelfkritiek, terwijl het net de afwezigheid van nederigheid daarna is die bij mij is blijven hangen. Wie hoopt op een documentaire die haar rol als zelfbenoemd boegbeeld van een discipline waarin ze amper geworteld is kritisch tegen het licht houdt, komt bedrogen uit. Anderzijds voel je hoe verwaandheid kan werken in de menselijke psyche van jonge mensen. “Je kan alles worden wat je droomt” hoor je soms wel vaker, maar wat vaak vergeten wordt is dat je er wel moet voor trainen, werken, zweten, … iets waar Rachael vermoedelijk geen interesse in had. Zij wist het beter en zij bracht haar eigen stijl. Een lichte variant op “fake it until you make it”. En dat zorgt, onbedoeld, voor een interessant document.
Wel ik vond het grappig om te zien, en ben er ook niet uit of het menens was of niet
Een must see docu voor mensen met tieners