Er zit iets in het water voor de kust van Newfoundland, en blijkbaar heeft Netflix daar wel oren naar. Wie de afgelopen jaren heeft opgelet, weet dat de streamingdienst zich stilaan specialiseert in sfeervolle, regionaal verankerde thrillers waarin een dorpsgemeenschap het moet opnemen tegen iets dat niemand echt kan verklaren. Below (2026) voegt zich in dat rijtje, en op basis van de eerste beelden lijkt het meteen een van de ambitieuzere pogingen. Geen jumpscares in een verlaten bos deze keer, wel een vissersgemeenschap die haar levenswijze ziet wegglippen terwijl iets onder de golven daar nog een handje bij helpt.
© 2026 Netflix, Inc.
Korte inhoud Calvin Penney (Josh Hartnett), een norse maar goedhartige visser met een verleden vol tragedie, woont in een klein Newfoundlands dorp waar zijn vader ooit spoorloos verdween in zee. Wanneer een onbekend zeewezen het dorp begint te terroriseren, moet Calvin zijn gemeenschap, en zijn eigen gebroken gezin, bijeenhouden. Samen met een op bezoek zijnde mariene onderzoekster (Mackenzie Davis) gaat hij op zoek naar wat er precies onder het wateroppervlak schuilt, en naar de oude geheimen die het eiland al decennia begraaft. Zes afleveringen, een lokale mythologie die stevig verweven zit met familietrauma, en een setting die op zichzelf al een personage is.
Wat meteen opvalt aan de trailer: dit voelt niet aan als een goedkope creature feature die op sfeer moet teren omdat het budget elders opraakte. De makers hebben duidelijk gekozen voor een fysieke, tastbare aanpak; er is voor gefilmd op echt water in plaats van tegen een groen scherm, en dat zie je. De ruwe, grijze kustlijn van Newfoundland krijgt hier een hoofdrol die verder gaat dan decor, ze wordt bijna een tegenstander op zichzelf. Regisseurs Jamie Childs, Helen Shaver en Stephen Dunn brengen elk een andere gevoeligheid mee, en dat is precies wat een zesdelige miniserie nodig heeft om niet uniform en voorspelbaar te ogen. Childs bewees bij “The Sandman” al dat hij weet hoe je het onheilspellende laat postvatten zonder in overdrijving te vervallen, en die instelling lijkt hier overgenomen.
De grote troef blijft natuurlijk Josh Hartnett, een acteur die de voorbije jaren stilletjes een van de interessantere comebacks van Hollywood aan het schrijven is. Van tienerheartthrob in Halloween H20: 20 Years Later (1998) naar een grijzer, vermoeider register in Oppenheimer (2023) en Trap (2024), Hartnett heeft geleerd hoe hij stilte laat wegen. In de beelden van “Below” oogt hij precies zoals je van Calvin Penney zou verwachten: een man die zijn verlies nooit echt heeft verwerkt en dat compenseert met plichtsbesef. Het accent dat hij zich eigen maakte, door wekelijks naar lokale radio te luisteren waarin vissers over hun vak praten, klinkt overtuigend genoeg om niet als toeristische imitatie over te komen. Dat is geen kleinigheid; een verkeerd Newfoundlands accent had de hele geloofwaardigheid van de serie kunnen ondermijnen.
Naast hem zet Charlie Heaton zijn Stranger Things-reflexen in als de zoon die stilaan vreemde symptomen begint te vertonen, en dat is precies het soort rol waarin hij al bewees te floreren: de jongen die iets voelt aankomen voor iedereen rond hem het gelooft. Mackenzie Davis brengt als marien onderzoekster de nodige tegenwicht, een buitenstaander die de gemeenschap moet doorgronden terwijl ze zelf niet goed weet wat ze precies aantreft. Davis heeft in “Station Eleven” al bewezen dat ze intelligentie en emotionele urgentie moeiteloos combineert, en die combinatie is precies wat dit personage nodig heeft om niet te verzanden in het cliché van de wetenschapper die iedereen moet uitleggen wat er aan de hand is.
Scenaristisch klinkt het plaatje ook veelbelovend: Karen Walton, bekend van Orphan Black, weet als geen ander hoe je genre-elementen laat samensmelten met karakterontwikkeling zonder dat het een van beide in de weg zit. Toch is dat meteen ook het risico waar “Below” op moet letten. Een creature feature met familiedrama en lokale folklore erbovenop is een ambitieuze cocktail, en als de schrijvers te veel plots naast elkaar willen laten draaien, dreigt de spanning te verwateren in plaats van op te bouwen. Zes afleveringen is kort genoeg om dat gevaar te vermijden, maar de trailer alleen verraadt nog niet hoe strak de pacing uiteindelijk zal zijn. Of die ambitie ook standhoudt over zes volle afleveringen, dat weten we pas op 8 oktober. Maar voorlopig is dit het soort trailer dat je nieuwsgierig maakt zonder dat je het gevoel hebt al alles gezien te hebben, en dat is precies waarvoor een teaser dient.
Die acteur is nog niets veranderd. Zo bizar.