Amazon trekt de stekker uit Spider-Noir met Nicolas Cage

Elf Emmy-nominaties, een score van 92 procent bij critici, en toch wordt de serie afgevoerd wegens te weinig belangstelling van de kijkers. Als er één quote uit deze hele affaire blijft hangen, is het wel deze: goede reviews betalen de rekeningen niet. Spider-Noir (2026) sneuvelt na één seizoen bij Prime Video, en dat voelt minder als een artistiek oordeel dan als een boekhoudkundige beslissing met een vleugje wraakzucht. Nicolas Cage in trenchcoat door een zwart-wit New York van de jaren dertig laten sluipen kost duidelijk meer dan het opbrengt, en dat is precies het soort rekensom waar prestige-tv de laatste jaren op struikelt.

© Amazon Prime

Korte inhoud Nicolas Cage speelt Ben Reilly, een sjofele privédetective in het New York van de Grote Depressie die na een persoonlijk trauma noodgedwongen de superheldenmantel opneemt. De serie, gebaseerd op de Marvel-comic Spider-Man Noir, liet kijkers kiezen tussen een kleuren- en een zwart-witversie en werd geproduceerd binnen de deal tussen Amazon MGM Studios en Sony Pictures Television rond het Spider-Man-universum. Naast Cage speelden onder anderen Li Jun Li, Lamorne Morris, Karen Rodriguez, Abraham Popoola, Jack Huston en Brendan Gleeson. Ondanks 2,6 miljard streamingminuten in zes weken en een gunstige start op de Amerikaanse Top 10 verdween de reeks vrij snel weer van de radar, en dat bleek uiteindelijk genoeg om Amazon te overtuigen er geen tweede seizoen aan te wagen.

Wat deze annulering interessant maakt, is niet de beslissing zelf; annuleringen zijn de normaalste zaak van de wereld geworden in streamingland. Interessant is de timing. Een serie afschieten net voor de Emmy-uitreiking, terwijl ze meeloopt voor prijzen in categorieën als productiedesign, cinematografie en muziek, getuigt van een bedrijfslogica die zich weinig aantrekt van prestige. Blijkbaar telt bij Amazon de kost-baten-verhouding zwaarder door dan een stapel nominaties, en dat zegt iets veelzeggends over hoe fragiel het businessmodel achter dit soort dure, visueel ambitieuze producties eigenlijk is.

Het concept zelf verdiende beter, of toch minstens een langer leven. Een noir-detective die zich moet verzoenen met zijn verleden terwijl hij door een sfeervol, in schaduw gedrenkt New York sluipt: dat is precies het soort premisse waarin Cage kan schitteren. Zijn reputatie als acteur die niets te verliezen heeft, past naadloos bij een figuur die alles al verloren heeft. De keuze om zowel een kleuren- als een zwart-witversie te filmen, was overigens geen marketinggimmick; het paste bij het pulp-noir DNA van het bronmateriaal en verklaart meteen ook waarom de productie zo prijzig uitviel. Toch verraadt precies die ambitie de kern van het probleem. Wie een serie bouwt rond twee volledige visuele versies, een gelaagde cast en een sfeer die evenveel aan film noir als aan superheldenverhalen ontleent, moet ook een publiek vinden dat bereid is die investering trouw te blijven volgen, week na week. Dat bleek dus niet het geval. De cijfers waren behoorlijk bij de lancering, maar zakten daarna weg, en in een streamingwereld waar algoritmes genadeloos zijn voor tweede en derde weken, is dat vaak al het doodvonnis.

Er zit ook iets ironisch in het feit dat Silk, de eerste serie binnen dezelfde Sony-Amazon-deal, evenmin de eindstreep haalde en zelfs nooit werd uitgezonden. Spider-Noir was dus in feite al de tweede poging om dit uitgebreide Spider-Man-universum op televisie te vertalen, en ook die tweede poging strandt nu. Dat patroon doet vermoeden dat het probleem niet bij individuele scenario’s of castingkeuzes ligt, maar bij het format zelf: hoe overtuig je een streamingpubliek om zich te binden aan een spin-offkarakter zonder de herkenbaarheid van de hoofdfranchise? Tom Holland vliegt intussen gewoon door de bioscoopzalen met miljarden dollars aan opbrengsten, terwijl zijn duistere neefjes op streaming het knap lastig blijven hebben.

Het is trouwens een gemiste kans dat het verhaal van Ben Reilly nu voortijdig wordt afgesloten, ook al meldt Amazon zelf dat het eerste seizoen relatief compleet aanvoelt. Series die uitdrukkelijk gebouwd zijn rond langzame karakteropbouw, zoals hier het geval leek te zijn met Reilly’s persoonlijke trauma als motor, verliezen sowieso iets wanneer je ze na acht afleveringen definitief dichttimmert. Regisseur Harry Bradbeer, bekend van zijn scherpe timing bij “Fleabag”, zette in de eerste twee afleveringen alvast een visuele toon neer die het risico waard leek; jammer dat we nooit zullen zien waar dat naartoe ging. Maar het is zeker een streep door de rekening van Phil Lord en Christopher Miller, die hier opnieuw tegen een muur aanstoten. Amazon en Sony gaan gewoon door met hun bredere Marvel-samenwerking, met naar verluidt al een volgend project in de pijplijn, dus de ambitie blijft overeind. Maar Spider-Noir zelf wordt precies dat waar de titel eigenlijk al naar verwees: een schaduw die weer oplost in het duister, voordat iemand goed en wel doorhad hoe mooi ze eigenlijk gefilmd was.