Eerste blik op Bucking Fastard van Werner Herzog met de twee Mara zussen

Twee vrouwen die in exacte synchronie praten, denken en ook vrijen: het is het soort premisse waarmee de meeste regisseurs hooguit een korte sketch zouden vullen. Werner Herzog bouwt er zijn eerste fictiefilm in zeven jaar rond, en de eerste beelden die nu opduiken, bewijzen meteen dat hij het niet bij een grap laat. Wie de eerste beelden van Bucking Fastard (2026) bekijkt, ziet een man die op zijn 83e nog altijd niet geïnteresseerd is in normale verhoudingen, normale personages of een normaal ritme. Dat is precies wat je van hem verwacht, en precies waarom je toch weer gaat kijken.

© Providence Road Entertainment

Korte inhoud Het vertelt het verhaal van Jean en Joan Holbrooke, twee Ierse zussen gespeeld door Kate Mara en Rooney Mara, die zich zo hecht aan elkaar hebben vastgeklonken dat ze in koor spreken, dezelfde dromen delen en verliefd worden op dezelfde man. Die man is hun opvliegende buurman Gareth Mulroney, vertolkt door Orlando Bloom, wiens huwelijk de zussen niet in de weg staat om hem nog altijd als de hunne te beschouwen. Wanneer hun obsessie uitmondt in een proces en een straatverbod, belanden Jean en Joan onder de hoede van maatschappelijk werker Timothy, gespeeld door Domhnall Gleeson, en trekken ze uiteindelijk naar het platteland, waar ze een tunnel beginnen te graven richting een denkbeeldig eiland waar, naar eigen zeggen, echte liefde nog mogelijk is.

Wat meteen opvaltis dat Herzog zijn twee hoofdrolspeelsters bijna nooit apart toont. Ze bewegen als een spiegelbeeld, ze kijken tegelijk op, ze fluisteren in unisono zinnen die in een gewone film hooguit als komische timing zouden dienen. Hier voelt het bijna liturgisch aan. De eerste beelden laten je niet meteen lachen om de twee zussen, ze nodigt je uit om ze te bestuderen, en dat contrast tussen absurditeit en oprechte fascinatie is precies het territorium waarin Herzog zich al decennia thuis voelt. Denk aan de outsiders uit zijn documentaires, mensen die de wereld op hun eigen, onverzoenbare manier bekijken. Jean en Joan passen naadloos in dat rijtje, alleen spreken ze deze keer script, geen improvisatie.

De casting van de zussen Mara is meer dan een leuk verkoopargument voor de affiche. Het is, op basis van wat de eerste beelden laten zien, een technische krachttoer. Beide actrices moeten niet alleen hun tekst perfect synchroon uitspreken, ze moeten ook lichaamstaal, ademhaling en zelfs kleine aarzelingen op elkaar afstemmen, zonder dat het karikaturaal wordt. In de paar shots die we krijgen, met identieke jurken, identieke vlechten en identieke handtassen aan tegenovergestelde armen, lukt dat opvallend goed. Er zit iets ontroerends in de manier waarop ze elkaar aanvullen zonder dat je meteen doorhebt wie nu Jean is en wie Joan. Bloom, aan de andere kant, oogt in de korte fragmenten losbandig en een tikje verlopen, precies het type man dat twee eenzame zussen tegelijk het hoofd op hol kan brengen. Ik ben ook benieuwd naar de vertolking van Gleeson met zijn timide, geduldige aanwezigheid belooft hij een nodig tegengewicht tegen al deze uitbundigheid.

Visueel is het overduidelijk Herzog-terrein: verlaten Ierse landschappen, grotten, een camera die net iets te lang op een detail blijft hangen om toevallig te zijn. Vaste cameraman Peter Zeitlinger zal de natuur filmen alsof ze zelf een personage is, iets wat we nog niet te zein krijgen in deze eerste beelden. De muziek van Ernst Reijseger zal zweven tussen volksmuziek en iets dat bijna kerkelijk klinkt, en dat maakt de toon net iets minder mallotig dan de titel doet vermoeden. Er schuilt melancholie onder de grap, en dat is precies waar Herzog zijn beste werk altijd heeft gevonden: niet in de eerste lach, maar in wat daarna overblijft.

Toch is voorzichtigheid op zijn plaats. Een trailer toont je de pieken, niet de dalen, en Herzogs recentere fictiewerk heeft de neiging om ergens halverwege de koers kwijt te raken. De trailer belooft momenteel een verhaal dat van rechtszaal naar stad naar platteland hopt zonder veel houvast, en dat springerige karakter kan evengoed een verademing zijn als een probleem. Bovendien is het gevaarlijk je excentriciteit voortdurend op de proef te stellen: wat in de eerste minuut fascinerend aandoet, kan tegen minuut negentig vermoeiend worden. Dat weegt de trailer natuurlijk niet, want hij is gemaakt om te verleiden, niet om te wikken. OP het Festival van Venetië kreeg de film een minutenlange ovatie, maar dat wil niks zeggen. Joker: Folie à Deux (2024) kreeg dat ook.