Een gerenommeerde regisseur, een gegeerde cast en een miljoenenbudget garanderen tegenwoordig niets meer aan de kassa. Ridley Scott (88) bewees dat op de hardste manier mogelijk met The Dog Stars (2026), een postapocalyptisch drama dat na een openingsweekend nauwelijks de kosten van de marketingcampagne dekte. De film speelt zich af in een verwoeste wereld waarin Hig, gespeeld door Jacob Elordi, samen met de militaire overlever Bangley, vertolkt door Josh Brolin, een geïsoleerd maar functioneel bestaan uitbouwt. Wanneer een mysterieuze radiotransmissie opduikt, trekt Hig erop uit op zoek naar het restje mensheid waarin hij nog gelooft. Margaret Qualley, Guy Pearce, Benedict Wong en Allison Janney vervolledigen de cast. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Peter Heller.
The Dog Stars © 2026 20th Century Studios. All Rights Reserved.
Ridley Scott is de man die ons Alien en Blade Runner gaf, maar hij kan blijkbaar ook knap mislukken, en dat op een manier die weinig aan de verbeelding overlaat. En de laatste tijd is het wel vaker mis. Ik heb de indruk dat hij de films veel te snel wil afwerken nu hij nog kan, alvorens de leeftijd hem inhaalt. Ridley is in ieder geval niet meer dezelfde regisseur als vroeger. Hij is een tijd geleden overgestapt van één camera naar een multi-camera set, waarin elke hoek wordt gefilmd en ze in de montage maar moeten kiezen; en naar mijn gevoel weerlegde dat ook wat de focus. Maar wat is hier precies fout gelopen?
1. Zowel het publiek als de critici waren niet onder de indruk
Het begon allemaal met de flauwe tot ronduit slechte scores van de journalisten. Ook wij gaven de film een 2/5 sterren. En of dat nog niet genoeg was, kwam daar nog eens een schamele C+ CinemaScore. Dit is geen film die mensen aanraden aan hun vrienden. Dit is een film die stilletjes verdwijnt uit het gesprek, en dat is precies wat er gebeurde. Onze grootste kritiek op de film is dat het enerzijds niet wist wat het wou zijn (romance of een apocalyptische actiefilm) en ook al zijn de twee genres perfect compatibel, slaagde de film er niet in om nog maar uit te blinken in één van die genres. Mooi was de film wel om naar te kijken, maar wat heb je eraan als het verhaal je koud laat.
2. Verpletterd door groter geschut
The Dog Stars koos een ongelukkig moment om te verschijnen. Spider-Man: Brand New Day (2026) haalde in datzelfde weekend zijn vijfde overwinning op rij en klom naar de derde plaats aller tijden, voorbij Titanic (1997). Het lang verguisde Coyote vs Acme (2026) profiteerde van een sympathieke onderdogverhaal en klopte Scotts film met gemak. Ondertussen bleef Christopher Nolan’s The Odyssey (2026) na zes weekends nog steeds miljoenen binnenhalen. Tussen die drukte verdween The Dog Stars gewoon in de marge.
3. Met alle respect voor Jacob Elordi, maar hij is geen filmster
Elordi en Qualley zijn boeiende acteurs, maar geen van beiden bewijst nog dat hun naam alleen al volk naar de zaal lokt. Elordi timmert hard aan de weg via Euphoria, Wuthering Heights (2026) en Frankenstein (2025), maar telkens droeg iets anders het project: het personage, de regisseur, het merk. En laten we eerlijk zijn, niemand liep echt warm van de films waarin hij zat. Timothée Chalamet bewijst intussen wél dat zijn naam alleen volstaat. Het was wel grappig dat sommigen hem al zagen als een mogelijke James Bond acteur, maar de kerel had nul chemie met al zijn co-actrices. Qualley brak door met The Substance (2024), maar daarna volgden vooral kleinere titels. Sympathiek, getalenteerd, maar nog niet het soort acteurs dat een matige recensie compenseert. Wat Qualley nodig heeft is een Anora (2024) film om haar echt te lanceren. Maar ze komt er wel. Ik vind ze zelfs een betere actrice dan Dakota Johnson. Qualley was in ieder geval niet echt verantwoordelijk voor deze flop.
4. Een marketingcampagne zonder duidelijke boodschap
En misschien wel het meest vermijdbare van de pijnpunten is de flauwe marketing. Niemand wist goed wat voor film dit eigenlijk was. Postapocalyptische thriller? Liefdesverhaal? Een zombiefilm, misschien? De trailers slaagden er niet in die vragen te beantwoorden, en dat is dodelijk voor een origineel concept zonder franchise-naam om op te leunen. Ze waren trouwens niet de enige film met een gemengde boodschap, zo was het ook niet duidelijk wat voor soort film The End of Oak Street (2026) was. Net als “The Dog Stars” had een vreemde titel en hier wist de marketing niet goed hoe ze deze film moesten promoten; een komedie, een dino-film, een horror, … Films als Obsession (2025) en Backrooms (2026) met een microbudget, hebben hun films dan weer perfect gepromoot.
5. Een nodeloos dure film
De grootste zonde blijft echter het budget. Tussen 70 en mogelijk 110 miljoen dollar voor een niet-franchise film zonder duidelijke horror- of jongerenhook en die ook geen spektakelfilm is: dat is financieel onverantwoord in de huidige markt. Scott werkt nu eenmaal niet goedkoop, en een ambitieuze wereld bouw je niet met kleingeld, maar de rekening klopt hier gewoonweg niet. Zelfs zonder de matige recensies stond deze productie al met één been in de schuldenput. Uiteindelijk valt The Dog Stars ten prooi aan een klassieke val: te veel geld uitgeven aan een verhaal dat te weinig mensen overtuigt. Scotts vakmanschap blijft overeind, maar vakmanschap alleen vult geen zalen meer.
Ridley is te oud aan het worden. Ik vond het wel lachwekkend dat hij de teleurstellende cijfers van Gladiator 2 toeschreef aan zijn hoofdacteur (die hij had gecast) en die “te vrouwelijk” zou zijn. wtf?!
De marketing was vrijwel onbestaand
heb het boek gelezen paar jaar geleden en vond het wel oké, niet super memorable maar zeker niet slecht, maar ook geen boek die me zal bijblijven
Jacob Elordi is echt zo’n acteur die er goe uitziet maar verder niks heeft van charisma. sorry maar het is zo
die trailer trok echt op niks, leek me een aflevering van the walking dead die per ongeluk in de bioscoop belandde
Coyote vs Acme doet beter aan de kassa dan een film van 100+ miljoen budget, dat zegt toch wel genoeg
post-apocalyptische films zijn gewoon verzadigd ondertussen, iedereen doet het en het voelt allemaal hetzelfde aan.