Ridley werkt aan derde Alien prequel met Michael Fassbender als David

Ridley Scott voelt het einde van zijn leven naderen en waar de meeste filmmakers op rust gaan, zien we dat Ridley Scott net een versnelling hoger gaat schakelen en tegelijk aankondigt dat hij nog niet klaar is met een universum dat hij zelf 47 jaar geleden gestalte gaf met Alien (1979). Wie dacht dat Scott zijn Alien-hoofdstuk had afgesloten met de nogal wisselvallige Alien: Covenant (2017), komt bedrogen uit. Er komt een derde prequel, en die draait weer rond David, de androïde met een messiascomplex, gespeeld door Michael Fassbender. In wezen zou het kunnen dat het karakter van Daniels (Katherine Waterston) ook terug zou komen, want David heeft haar niet gedood op het einde en als kijker voelden we dat het verhaal van Daniels nog moest beginnen.

fanart poster

In een interview met de Los Angeles Times bevestigde Scott dat hij werkt aan een vervolg op Alien: Covenant, dat het verhaal van David voortzet nadat die aan het einde van die film met duizenden kolonisten en een lading Facehugger-embryo’s richting Origae-6 vertrok. Volgens Scott zal David daar een “brave new world for himself” scheppen, terwijl de regisseur zich vooral laat leiden door zijn fascinatie voor kunstmatige intelligentie die ontspoort. “AI’s can go off. And if they do, it’s like a bomb,” aldus Scott. Het nieuws valt samen met de release van zijn postapocalyptische film The Dog Stars (2026) met Jacob Elordi, en met de aankondiging dat Scott in november met Treasure Island begint te draaien met Hugh Jackman.

Wat opvalt, is hoezeer Scott zichzelf tegenspreekt. Nog niet zo lang geleden liet hij aan ScreenRant optekenen dat hij het “wel gehad had” met Alien, dat hij hoopte dat de franchise zonder hem verder zou gaan. Blijkbaar hield die gedachte geen stand zodra iemand anders zijn speeltje probeerde over te nemen. Fede Álvarez, de man achter de verrassend sterke Alien: Romulus (2024), wilde David naar verluidt integreren in zijn eigen project, maar Scott stak daar een stokje voor. Begrijpelijk, in zekere zin: David is niet zomaar een personage, het is Scotts eigen filosofische obsessie in androïdevorm, geboren uit Prometheus (2012) en nooit helemaal losgelaten. Maar het verraadt ook een zekere bezitterigheid zoals we eerder al hadden geschreven, die de vraag oproept of dit project draait om een verhaal dat afgemaakt moet worden, of om een regisseur die zijn eigen nalatenschap niet uit handen wil geven.

Prometheus (2012) stelde de grote vragen over schepping en verantwoordelijkheid, Covenant beantwoordde ze met een tamelijk grimmige conclusie: de schepping wint, de mensheid verliest, en de robot wordt God. Een derde deel dat verder bouwt op die logica riskeert vooral een herhaling te worden van hetzelfde thema, ditmaal zonder de verrassing van de eerste keer. David die “een nieuwe wereld voor zichzelf schept” klinkt intrigerend op papier, maar we hebben die man al tien jaar geleden zien experimenteren met levensvormen op een verlaten planeet. Tenzij Scott een radicaal ander register aanslaat, valt te vrezen dat we opnieuw een tocht krijgen langs mistige tempels, morele monologen en een slotscène die knipoogt naar Alien (1979) zonder er ooit helemaal bij aan te sluiten.

Toch is er iets aantrekkelijks aan de koppigheid van de man. Terwijl de rest van de franchise alle kanten uitwaaiert, met “Alien: Earth” als tv-reeks en een vervolg op Romulus in ontwikkeling, blijft Scott vasthouden aan zijn eigen, langzaam voortkabbelende mythologie. Dat getuigt van een zeldzame vorm van artistieke koppigheid in een industrie die anders het liefst alles uitmelkt tot er niets meer overblijft. Het probleem is alleen dat koppigheid geen garantie is voor kwaliteit. Covenant bewees dat een sterk idee niet automatisch een sterke film oplevert, en niets in dit nieuwe project suggereert dat Scott zijn tempo heeft aangepast of zijn scenarioproblemen heeft opgelost. Hij tekent liever storyboards dan dat hij wacht op het perfecte script, en dat tempo, hoe bewonderenswaardig ook op zijn leeftijd, is precies wat Alien: Covenant parten speelde. Maar bewondering voor de energie van de man mag niet verward worden met vertrouwen in het resultaat. Scott heeft in zijn late carrière bewezen dat hij nog steeds grootse beelden kan maken; of hij ook nog een verhaal kan schrijven dat evenveel te zeggen heeft als de vragen die het stelt, is een andere zaak. David krijgt zijn brave new world. Laten we hopen dat Scott er ook een goed scenario bij levert, want anders wordt dit vooral een androïde die alleen tegen zichzelf praat, in een franchise die intussen al lang niet meer op hem wacht.