Josh Brolin belooft weer een Sicario 3

Sicario 3 is een project die velen zouden willen zien maar die tot op vandaag nog steeds behoort tot een geruchtenmolen. Een gerucht dat al bijna acht jaar rondwaart, telkens weer opduikt in een interview, en telkens weer verdwijnt zodra iemand doorvraagt naar een regisseur of een releasedatum. Deze week is het weer zover. Josh Brolin verklaarde op Screenrant, terwijl hij eigenlijk zijn nieuwe film moest promoten, doodleuk dat het derde deel “gebeurt” en dat de opnames “binnenkort” beginnen. Klinkt bekend? Dat is het ook. Brolin zegt dit ongeveer sinds 2019.

fanart – Dave Bautista als Kratos

Sicario 3 zou de langverwachte derde film in de reeks die begon met Sicario (2015) en vervolgd werd met Sicario 2: Soldado (2018). Brolin speelt in beide films CIA-officier Matt Graver, naast Benicio del Toro als de duistere huurmoordenaar Alejandro. Producent Thad Luckinbill bevestigt dat er gesprekken lopen, maar niemand weet nog wie regisseert of hoeveel scenarist Taylor Sheridan, inmiddels vooral bezig met zijn eigen televisie-imperium, nog met het project te maken heeft. Wat dit hele verhaal zo fascinerend maakt, is niet de vraag of de film er komt, maar de vraag waarom iedereen blijft doen alsof dat nieuws is. Elk jaar hetzelfde ritueel: Brolin krijgt een microfoon onder de neus geduwd, mompelt iets optimistisch, en de pers valt erover als kraaien op een kadaver. Ondertussen is er in acht jaar tijd geen regisseur, geen script en geen releasedatum uit de bus gekomen. Dat is geen ontwikkeling, dat is stilstand met een persbericht eromheen.

Het echte probleem zit dieper dan casting of timing. Denis Villeneuve gaf de eerste Sicario zijn beklemmende, bijna claustrofobische kracht, met dank aan een cameravoering die spanning liet aanvoelen als een fysieke last. Zonder hem, en zonder Emily Blunt als moreel kompas van het verhaal, verloor Day of the Soldado meteen zijn ziel. Regisseur Stefano Sollima maakte er een degelijke, maar richtingloze actiefilm van; competent regiewerk, weinig visie. Hij zei het destijds zelf al: elke Sicario-film zou een andere signatuur moeten hebben, geen kopie van de vorige. Grappig genoeg is dat precies het probleem waar deel drie nu al jaren in vastzit. Er is niemand die er zijn stempel op durft, of wil, zetten.

Sheridan zelf is de grote afwezige in dit verhaal geworden. De man die met het script van Sicario en Hell or High Water (2016) bewees dat hij Amerikaanse grensgebieden en morele grijstinten kon schrijven als niemand anders, is inmiddels vooral bezig met het runnen van een televisierepubliek vol cowboys en oliebaronnen. Dat hij nog tijd zou vinden om een scherp, doorleefd script te schrijven voor een franchise die hij zelf al twee keer heeft losgelaten, klinkt sympathiek maar weinig geloofwaardig. Wie zoveel series tegelijk bestiert, schrijft geen Sicario meer; die schrijft een aflevering met cartels erin. Maar we zullen zien.

Ook de vermeende betrokkenheid van Christopher McQuarrie, ooit genoemd als “partner” op het project, is een van die details die meer vragen oproepen dan ze beantwoorden. Niemand heeft ooit precies uitgelegd wat die rol inhield, en McQuarrie is intussen elders druk bezig. Dat een franchise zo lang kan overleven op losse namen en vage rolomschrijvingen, zegt op zich al genoeg over hoe broos het fundament eronder is. Het is niet dat een derde Sicario per definitie een slecht idee is. Het universum, met zijn cynische kijk op de oorlog tegen drugs en de morele bankroet van iedereen die erin meedraait, heeft nog genoeg stof voor een goed verhaal. Maar goede stof is niet genoeg als niemand de moed heeft om er een duidelijke visie op te plakken. Wat we nu krijgen is een cyclus van vage bevestigingen zonder concrete inhoud, en dat begint stilaan meer te zeggen over Hollywoods angst om iets definitief te laten mislukken dan over enige artistieke ambitie.

Misschien komt Sicario 3 er ooit echt. Misschien wordt het zelfs goed. Maar op basis van wat er nu ligt, met een schrijver die er half met zijn hoofd bij is en een regisseursstoel die al jaren leeg staat, lijkt het vooral wachten op een film die inmiddels meer bestaat als marketingmoment dan als artistiek plan. Tot er een naam, een script en een datum liggen, blijft dit gewoon een goed geregisseerd gerucht.