Schadeclaim voor Netflix na het lekken van Nicolas Cage film Fortitude

Zeven jaar werk, 45 miljoen dollar budget en Nicolas Cage in de hoofdrol; en dan verdwijnt de master copy van je film gewoon van een bureau bij Netflix. Als dat geen filmscript op zich is, weet ik het ook niet meer. Het bizarre is dat de werkelijkheid hier de fictie ruimschoots overtreft, want Fortitude gaat zelf over misleiding en verdwijnende informatie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Nu draait de streaminggigant zelf mee in een plot waarin niemand precies weet wie loog, wie stal en wie gewoon slordig was.

W2E image

De Zwitserse producer Simon Afram sleept Netflix voor de rechter voor 105 miljoen dollar nadat een onversleutelde harde schijf met zijn oorlogsthriller Fortitude, met Nicolas Cage en Ben Kingsley, spoorloos verdween uit de kantoren van het streamingplatform. Afram beweert dat Netflix vroeg om een onversleutelde kopie, de schijf onbeheerd liet rondslingeren en vervolgens weken lang niet reageerde op vragen over de diefstal. Netflix ontkent alle verantwoordelijkheid en wijst erop dat de makers zelf voor een onbeveiligde versie kozen, terwijl het bedrijf de eisers beschuldigt van afpersing na een aanvankelijke schadeclaim van 165 miljoen dollar.

Wat deze zaak zo smakelijk maakt, is niet zozeer de vraag wie er juridisch gelijk heeft; dat zullen advocaten wel uitvechten. Het interessante zit in wat het blootlegt over hoe slordig de entertainmentindustrie soms omgaat met haar duurste bezit: onuitgebrachte content. We hebben het hier niet over een lekkende Spotify-playlist, maar over een film die naar verluidt tijdens testscreenings een score van 82 procent haalde in de hoogste twee categorieën; een cijfer waar de meeste regisseurs een moord voor zouden doen. Als dat werkelijk klopt, is het extra pijnlijk dat net dít project op een bureau is blijven liggen tot het spoorloos verdween.

Netflix’ verdediging klinkt op papier solide: wie een onversleutelde schijf aanlevert zonder wachtwoordbeveiliging of encryptiesleutel, vraagt eigenlijk om problemen. Het is een beetje als een dure Rolex open en bloot in de auto laten liggen. Maar de manier waarop het bedrijf vervolgens reageerde, doet toch de wenkbrauwen fronsen. Een producer die weken lang aandringt om zijn materiaal terug te krijgen, en dan via e-mail te horen krijgt dat er “een aantal schijven van de bureaus werden gestolen deze week”, dat is niet bepaald het soort professionaliteit dat je verwacht van een bedrijf met een marktwaarde van honderden miljarden dollars. Het is een beetje alsof je auto laat repareren en de garage je uiteindelijk vertelt dat er “wat wagens zijn verdwenen uit de werkplaats”.

Er zit trouwens ook een vermoeide ondertoon aan deze hele affaire, want Fortitude torst al een voorgeschiedenis met zich mee die minstens even rommelig is als de huidige rechtszaak. Afram sleepte in 2023 ook al Martin Scorsese voor de rechter, met de beschuldiging dat de regisseur 500.000 dollar had geïnd als uitvoerend producent zonder er verder iets voor te doen. Die zaak werd geregeld buiten de rechtbank, maar het schetst wel een patroon: een project dat al jarenlang worstelt om ooit het scherm te bereiken, en dat nu, uitgerekend op het moment dat het eindelijk in de buurt van een release komt, opnieuw in de problemen raakt. Bijna alsof de film zelf gedoemd is om nooit gewoon rustig uit te komen.

Los van de juridische welles-nietes is het interessant om te zien hoe streamingplatforms omgaan met de fysieke kant van digitale distributie. We denken vaak dat films tegenwoordig probleemloos over versleutelde servers heen en weer bewegen, maar blijkbaar liggen er nog altijd harde schijven op bureaus, klaar om gestolen te worden door wie er toevallig binnenwandelt. Dat is bijna ontroerend ouderwets voor een bedrijf dat zichzelf graag afschildert als de meest technologisch geavanceerde speler in Hollywood. Het contrast tussen het gepolijste imago van Netflix en deze knullige beveiligingsblunder, ongeacht wie uiteindelijk verantwoordelijk blijkt, is op zich al een verhaal waard.

Voor Cage, die de voorbije jaren consequent kiest voor rollen die tussen artistiek risico en pure hallucinatie balanceren, is dit weer een unieke voetnoot in een toch al kleurrijke carrière. Nicolas Cage films verschijnen soms rechtstreeks op streaming, soms in de bioscoop, en nu blijkbaar soms ook gewoon nergens, want gestolen van een bureau. Of Fortitude ooit een publiek zal bereiken zonder eerst illegaal te circuleren, valt op dit moment niet te voorspellen. Wat wel duidelijk is: deze zaak zal, ongeacht de uitkomst, als waarschuwend voorbeeld dienen voor elke producer die overweegt zijn levenswerk op een onversleutelde schijf naar Netflix (of naar eenderwelke andere studio) te sturen. Hoe dan ook, ik kan me niet indenken dat een productiehuis zo dom zou zijn geen backups van de film te hebben.