Geld praat, en in Hollywood schreeuwt het meestal het hardst net wanneer een studio denkt dat ze een gouden gans in handen heeft. En de filmmakers zijn er zich ook van bewust, en daar wringt het schoentje. Warner Bros ontdekt dat nu aan den lijve met Barbie (2023): dé grootste hit uit de geschiedenis van de studio (1,45 miljard dollar aan de box-offce) dreigt zonder vervolg te blijven, niet omdat niemand een sequel wil, maar omdat iedereen precies weet hoeveel hij waard is. En eerlijk, na drie jaar aanslepend onderhandelen begin ik me af te vragen of dat wantrouwen tussen Zaslav en de makers niet gewoon het beste is wat deze franchise kan overkomen. Meer nog, ik denk dat je als filmmaker beseffen dat deze sequel eigenlijk een vraag is van de studio en van Mattel, meer dan een creatieve drang om iets nieuws te vertellen. Ze beseffen dat niet alleen de studio risico’s neemt, maar dat hun eigen reputatie ook op het spel staan. Mensen staan daar vaak niet bij stil, maar als een regisseur een flop maakt, nemen ze deze flop mee en kan dit toekomstige projecten dwarsbomen.
Fan art poster
Volgens meerdere Amerikaanse bronnen liggen de gesprekken tussen Warner Bros. en het kernteam achter Barbie, regisseur Greta Gerwig, scenarist Noah Baumbach, en sterren Margot Robbie en Ryan Gosling, al meer dan zes keer stuk gelopen op de prijs. Gosling zou 20 miljoen dollar vragen om Ken opnieuw te spelen, Robbie wil meer dan de 50 miljoen die ze aan de eerste film overhield, en samen zou het pakket richting de 100 miljoen dollar gaan. CEO David Zaslav weigert vooralsnog te betalen. Als er voor december geen akkoord is, keren de filmrechten terug naar speelgoedfabrikant Mattel, dat dan met een volledig nieuwe cast en zonder Gerwig van nul zou moeten beginnen. Naar verluidt zouden ze ook een percentage op de winst willen, en daar zit uiteraard het grote geld.
Wat opvalt: dit is geen klassiek verhaal van een gierige studio tegenover een onderbetaalde ster. Zaslav heeft, naar verluidt, effectief het hoogste bedrag ooit aangeboden aan een regisseur en cast bij Warner Bros. Het probleem zit niet in de vrijgevigheid, maar in de verwachtingen. Vier mensen die weten dat ze samen 1,4 miljard dollar hebben binnengehaald, onderhandelen niet meer als artiesten, ze onderhandelen als een kartel. En dat is hun goed recht, laat dat gezegd zijn, maar het verandert wel de aard van het gesprek. Dit gaat niet meer over of er een goed verhaal is. Dit gaat over wie het felst kan bluffen.
En dat is precies waarom ik denk dat een sequel, mocht die er ooit komen onder deze omstandigheden, sowieso al met een hypotheek zou starten. Gerwig zei het zelf, in 2024, met die quote over haar “North Star”: ze maakt alleen een vervolg als ze de onderstroom vindt, het verhaal onder het verhaal. Mooi gezegd, en ik geloofde het toen ook. Maar een creatieve onderstroom en een financiële machtsstrijd van drie jaar zijn twee heel verschillende rivieren. Als het “verhaal onder het verhaal” pas opduikt nadat de contracten getekend zijn, dan is het geen inspiratie meer, het is een verplichting met een prijskaartje. Robbie zelf gaf trouwens in november 2023 al de eerlijkste analyse, nog voor er ook maar iemand over geld begon te praten. Ze zei toen dat ze zich geen vervolg kon voorstellen, dat Barbie niet gebouwd was als trilogie, dat Gerwig alles in die ene film had gestoken. Dat is geen mediastrategie, dat klinkt als iemand die intuïtief aanvoelt dat het verhaal af is. Barbie werkte net omdat het een afgerond, bijna filosofisch statement was over identiteit, patriarchaat en plastic existentialisme, verpakt in een roze productiedesign dat de wereld letterlijk deed uitverkopen aan roze verf. Een sequel riskeert die scherpte te verdunnen tot een franchise-product, met dezelfde ironie maar minder gevaar, omdat het venijn van het origineel nu net zat in de verrassing.
Los daarvan: iedereen in dit verhaal heeft het intussen ook gewoon druk. Gerwig regisseert Narnia: The Magician’s Nephew (2027) voor Netflix. Robbie leidt een Ocean’s Eleven-prequel, heeft na Barbie eigenlijk niet veel potten gebroken en voelt dat haar lookalike jongere versie Samara Weaving steeds meer op de voorgrond treed. Gosling komt van het Oscarwaardige Project Hail Mary (2026) en stapt de Star Wars-wereld binnen en daarna Marvel. Niemand zit hier met de handen in het haar te wachten op groen licht over een sequel zonder script. Dat gebrek aan urgentie verklaart meteen waarom de onderhandelingen zo lang aanslepen; als je het niet nódig hebt, ga je ook niet plooien. Warner Bros. heeft Barbie 2 duidelijk harder nodig dan de makers, zeker nu de studio middenin een mogelijke overname door Paramount zit en elke blockbuster-garantie welkom is. Maar wanhoop van een studio is zelden een goede basis voor een goed script.
Mocht Mattel de rechten in december terugkrijgen en een reboot forceren zonder Gerwig, Robbie of Gosling, dan zal dat voor de meeste kijkers voelen als een verraad aan iets dat nooit voor herhaling vatbaar was bedoeld. Maar misschien is dat, cynisch genoeg, exact de juiste afloop: Niet elke hit moet een franchise worden. Soms is het beste vervolg gewoon: geen vervolg. Barbie verdiende een staande ovatie, geen tweede akte die iedereen alleen maar voor het geld speelt.
Als dit een vraag is van de studio meer dan de makers, dan mogen ze wat mij betreft nog meer vragen. Margot kreeg 50 miljoen op een film die 1,5 miljard heeft opgebracht in de bioscoop en nog eens een paar miljard in merchandising.
Ik vond de eerste film al niet goed, dus deze kan me gestolen worden
Dus deze film zal 1 miljard moeten ophalen voor nog maar een break-even … won’t happen
Pay-up Zaslav !