The End of Oak Street (2026) *** recensie

Mijn verwachtingen voor The End of Oak Street (2026) waren laag, zeer laag. Deels omdat ik gewoon na drie tegenvallende dino-film er genoeg van had. Maar regisseur David Robert Mitchell nam een doodgewoon gezin op de rand van een scheiding, gooide er een portaal naar het Krijt tussenin, en wou dat zijn publiek zowel betrokken kon zijn bij het familiedrama als het drama dat zich afspeelde in de achtertuin. Verrassend genoeg lukte dat … bij momenten. Toch was dit een aangename verrassing en een mooie afsluiter als zomer-blockbuster. Ik betwijfel niet dat deze film een milde box-office hit zal worden. Maar het is niet de film die het genre opnieuw op de kaart zal zetten.

© Warner Bros.

Korte inhoud In 1982 leidt de familie Platt een schijnbaar rustig bestaan in een buitenwijk, tot een felle lichtflits op een regenachtige nacht de hele straat naar een onbekende, prehistorische realiteit sleurt. Denise (Anne Hathaway) en Greg (Ewan McGregor), wiens huwelijk al langer aan het afbrokkelen was, moeten samen met hun kinderen Audrey (Maisy Stella) en Brian (Christian Convery) zien te overleven tussen rondzwervende dinosaurussen. Wat begint als een zoektocht naar hun weggelopen hond, verandert al snel in een strijd om simpelweg als gezin bij elkaar te blijven en deze prehistorische hel te overleven.

Het slimste wat Mitchell doet, is om het inter-menselijke conflict niet als bijzaak behandelen en hiervoor zelfs twee klasbakken van acteurs voor inschakelt. Hathaway en McGregor krijgen scènes waarin er geen klauw of tand in beeld komt, en net die momenten voelen het meest doordacht aan: twee mensen die elkaar zijn kwijtgeraakt, opeens gedwongen om weer samen te functioneren omdat de alternatieven allemaal uitgestorven zijn. Alleen verlang je als kijker dat dit gegeven nog meer da kans krijgt om te rijpen. Maar telkens wanneer de film iets emotioneels lijkt op te bouwen, duikt er een reptiel op om het gesprek te onderbreken, en na verloop van tijd voelt dat minder als spanning en meer als een regisseur die toch twijfels heeft in zijn eigen scenario.

Cameraman Mike Gioulakis, bekend van zijn werk op It Follows (2014), experimenteert met split-diopter-shots waarbij voorgrond en achtergrond tegelijk scherp in beeld blijven, ongeacht de afstand ertussen. In een scène waarin het gezin doodkalm de auto instapt terwijl op de achtergrond een complete straat instort, levert dat een compositie op die je even doet stilzitten. Het probleem is dat die truc een paar keer te vaak terugkeert. Tegen het einde begin je niet meer te kijken naar wat er gebeurt, maar naar welke lens er dit keer gebruikt wordt, en dat is nooit een goed teken voor een stijlkeuze die oorspronkelijk bedoeld was om je juist dieper het verhaal in te trekken.

Qua tempo is de film een beetje een tweeluik. Het eerste deel neemt rustig de tijd om de huwelijksproblemen te schetsen, misschien iets te rustig voor een film die op de poster vooral dinosaurussen belooft. Zodra het monsterlijke deel van het verhaal op gang komt, gaat alles in een hogere versnelling. En dat contrast werkt eigenlijk wel, al was het maar omdat het een verademing is na jaren van franchisefilms die vanaf de eerste minuut al vol gas geven. Storend is wel dat de film niet weet wanneer te stoppen. Er ligt een perfect eindpunt klaar, ergens vlak voor de laatste tien minuten, met een sterk beeld en een logische afsluiter. In plaats daarvan sleept het verhaal nog wat aanhangsels mee die de impact van dat moment grotendeels tenietdoen en alles nog meer onlogisch maken.

De cast houdt het grotendeels overeind, met één vertolking die eruit schiet. Hathaway speelt een moeder die zowel een uiteenvallend gezin als een compleet uiteenvallend ecosysteem probeert te beheersen, en doet dat met een overtuigingskracht die de zwakkere scènes vergeeflijk maakt. Stella bevestigt eens te meer dat ze in dit soort rollen goed op haar plek zit. McGregor daarentegen blijft ergens steken tussen personage en acteur; zijn accent en houding voelen zelden natuurlijk aan, alsof hij zelf ook nog moet wennen aan de wereld waarin hij is beland. Zijn personage is ook oerdom en gaandeweg weet je niet waarom deze twee uiteindelijk een koppel zijn geworden. Het scenario laat bovendien nogal wat losse eindjes liggen: waarom precies dit gezin als één van de weinigen door de straten blijft dwalen terwijl een hele buurt spoorloos verdwijnt, wordt nooit uitgelegd, en het slot leunt zo zwaar op de sfeer van klassieke jaren-tachtig-avonturenfilms dat het soms dichter bij een eerbetoon dan bij een eigen verhaal aanvoelt.

Toch, en dat had ik niet meteen verwacht, werkt het geheel beter dan de som van zijn onderdelen doet vermoeden. Componist Michael Giacchino levert een partituur die precies die momenten opvult waarop het scenario het laat afweten, en het dino-ontwerp, met dieren die duidelijk meer op vogels dan op hagedissen lijken, toont dat er wel degelijk nagedacht is over de visuele kant, ondanks een budget dat een pak kleiner is dan dat van de recentste Jurassic World-films. Dit is geen film die je overtuigt met logica, maar wel eentje die je meesleept op sfeer en durf, en dat is soms ruim voldoende.

Kortom, The End of Oak Street is precies wat het belooft te zijn: een familiefilm met scherpe randjes, iets te verliefd op zijn eigen nostalgie, maar met genoeg overtuigingskracht om je 99 minuten lang te laten vergeten dat je eigenlijk naar een gezinsdrama met dinosaurussen zit te kijken, en niet omgekeerd. De film komt vandaag 12 augustus 2026 in de zalen.