Een zakkenroller die zijn geld verdient met wisselgeld terwijl de wereld overschakelt op contactloos betalen: het is een premisse die zo mooi absurd is dat je je afvraagt waarom niemand ze eerder bedacht. Regisseur Noah Segan deed het wel, en op basis van de trailer van The Only Living Pickpocket in New York (2026) lijkt zijn regiedebuut precies het soort film te zijn dat je stiekem hoopt te zien tussen alle franchises en reboots door: klein, karaktergedreven, en gedragen door een acteur die eindelijk de rol krijgt die zijn reputatie al decennia beloofde.
Courtesy of Sundance Institute. | photo by MRC II Distribution Company L.P.
Korte inhoud Harry Lehman (John Turturro), is een verouderende zakkenroller die zijn ambacht al zijn hele leven uitoefent in New York. Alleen is dat ambacht bijna waardeloos geworden. Waar vroeger dikke portefeuilles vol cash zijn buit waren, moet hij het nu stellen met creditcards die binnen de minuut geblokkeerd kunnen worden. Terwijl hij zorgt voor zijn zieke vrouw Rosie (Karina Arroyave), steelt hij per ongeluk een USB-stick die toebehoort aan een wraakzuchtige criminele familie, en plots staat zijn overleven op het spel, niet alleen zijn inkomen.
Wat meteen opvalt in de trailer is hoezeer Segan de stad zelf als personage behandelt, niet als decor. Geen glimmende skyline-shots, geen toeristische Times Square-clichés, maar metrostellen, pandjeshuizen en straten die er versleten en levend tegelijk uitzien. Dat is een bewuste keuze, en een goede: New York is in de bioscoop de laatste jaren zo vaak gereduceerd tot achtergrond dat een film die de stad echt lijkt te kennen, meteen anders aanvoelt. Je ziet het aan de manier waarop de camera dicht op de gezichten blijft hangen tijdens de eigenlijke zakkenrolscènes, alsof de choreografie van een goed uitgevoerde diefstal evenveel aandacht verdient als een gevecht in een actiefilm.
Turturro is, zoals verwacht, het kloppende hart van het geheel. Wat je in de trailer ziet is geen zoveelste grommende antiheld, maar een man die vermoeidheid en vakmanschap tegelijk uitstraalt, iemand die zijn vingers nog perfect onder controle heeft terwijl de rest van zijn leven hem ontglipt. Na veertig jaar waarin hij Coen-personages, Spike Lee-uitbarstingen en de occasionele blockbuster-bijrol aan elkaar reeg zonder ooit een Oscarnominatie te verzamelen, voelt dit aan als het soort rol waarmee die academie hem eindelijk niet meer kan negeren. Of dat effectief gebeurt, is een andere vraag; de Academie heeft wel vaker glansrijk gedemonstreerd dat ze karakteracteurs liever bewondert dan bekroont. De rest van de cast belooft evenmin te verzanden in decoratieve bijrollen. Steve Buscemi duikt op als pandjesbaas met precies dat soort verweerde warmte die hij al decennia moeiteloos aflevert, en Giancarlo Esposito brengt in de paar seconden die hij krijgt meteen dat dreigende register mee dat we van hem kennen sinds hij tv-kijkend Amerika liet stikken in zijn eigen angst. Het is het soort ensemble waarbij je meteen aanvoelt dat niemand hier voor een gemakkelijke cheque tekende.
We hebben de film niet gezien, en een goede montage kan altijd meer beloven dan een film uiteindelijk waarmaakt. Toch is er iets in het ritme van deze beelden, de manier waarop komische momenten en spanning elkaar afwisselen zonder ooit naar slapstick te hellen, dat vertrouwen wekt. Segan lijkt te begrijpen dat een misdaadverhaal zonder wapengekletter net zo spannend kan zijn als eentje met, zolang je de personages ernstig genoeg neemt. Dat de film op Sundance en in Berlijn al positieve kritieken oogstte, is in dat opzicht geen verrassing; het bevestigt eerder wat de trailer al suggereert. Er schuilt ook een subtiele melancholie in het concept die de trailer goed weet te vangen zonder ze uit te smeren. Een dief wiens vak overbodig wordt, is in essentie een metafoor voor iedereen die de aansluiting met een veranderende wereld dreigt te missen, en dat soort thematiek werkt het best wanneer een film ze toont in plaats van ze uit te leggen. Op basis van wat we nu zien, lijkt Segan die valkuil te vermijden.
Is dit al een gegarandeerde topfilm van het jaar? Dat is voorbarig. Maar het is wel één van die zeldzame trailers die je niet het gevoel geeft dat je de hele film al gezien hebt. Turturro krijgt hier eindelijk de ruimte die hij al veertig jaar verdient, en als de rest van de film houdt wat deze twee minuten beloven, dan is dit precies het soort kleine, oprechte New York-verhaal waar de bioscoop stiekem naar snakt. Op dit ogenblik hebben we nog geen releasedatum.