One Night Only (2026) ** recensie

Als een filmmaker een wereld bedenkt waarin seks vóór het huwelijk verboden is, op één jaarlijkse uitzondering na, dan verwacht je dat hij ook zin heeft om die wereld uit te pluizen. One Night Only (2026) heeft die zin duidelijk niet. Het is een film die een filosofisch mijnenveld aanlegt en er vervolgens overheen huppelt alsof het een bloemenweide is.

© Universal Pictures / Sony Pictures Releasing, All rights reserved.

Korte inhoud In een nabije, puriteinse toekomst heeft de Amerikaanse overheid seks buiten het huwelijk illegaal gemaakt, gecontroleerd via een onderhuidse sensor die opwinding registreert. Eén keer per jaar krijgt iedereen twaalf uur vrijaf. Op die avond kruisen de wegen van Allie (Monica Barbaro), een jingle-zangeres op zoek naar een zielsverwant, en Owen (Callum Turner), een pizzazaakhouder die net gedumpt is door zijn vriendin (Maya Hawke). Terwijl New York in vuur en vlam staat, botsen de twee steeds opnieuw op elkaar, zonder dat duidelijk wordt of ze daar zelf iets aan doen of dat het scenario hen gewoon in dezelfde straten dumpt.

Regisseur Will Gluck kent zijn vak, dat merk je. Hij weet hoe je een stad laat pulseren, hoe je een cameo laat landen zonder dat die de scène overneemt, hoe je een montage opbouwt die precies lang genoeg duurt om leuk te blijven. Maar vakmanschap zonder visie is als een goed geoliede motor zonder bestemming: hij draait prima, hij komt alleen nergens. Gluck bouwt een dystopie op met de losse hand van iemand die eigenlijk gewoon een romcom wilde maken en de rest erbij verzon omdat het commercieel goed uitkwam. Ik heb het gevoel dat de makers The Purge (2013) hadden gezien en dachten, “wat als we één dag hebben waar seks is toegelaten” maar er nauwelijks iets zinnigs over weten te zeggen. Het scenario van Travis Braun is het echte probleem. Niet omdat het concept slecht is, maar omdat niemand de moeite neemt om er ook maar één stap dieper op in te gaan. Hoe wordt deze wet gehandhaafd bij mensen die niet heteroseksueel zijn? Wat gebeurt er met wie toch stiekem seks heeft? Waarom aanvaardt een samenleving die woest wordt van elke vorm van wapenwetgeving zomaar een permanente controle over haar libido? De film stelt die vragen niet eens, laat staan dat hij ze beantwoordt. In plaats daarvan verstopt hij zich achter grappen over condooms die uitverkocht zijn en een oom die per se zonder bescherming wil. Het is het soort luiheid die je van een ChatGPT script zou verwachten.

Barbaro is het beste wat deze film te bieden heeft. Ze speelt Allie met een soort nerveuze zelfverzekerdheid die je meteen voor haar inneemt: ze wil sterk overkomen, maar je ziet constant de kiertjes waar de onzekerheid doorheen piept. Het is precies het soort werk dat een actrice op de kaart zet, en na haar bijrol in A Complete Unknown (2024) bewijst ze hier dat ze een film alleen kan dragen. Turner, daarentegen, blijft steken in een register dat je zou kunnen omschrijven als “aantrekkelijk maar afwezig”. Hij reageert op wat er gebeurt in plaats van dat hij het verhaal stuurt, en dat merk je: waar Barbaro elke scène opeist, lijkt hij er soms gewoon toevallig bij te staan. En daar wringt meteen de schoen, want een romcom staat of valt met chemie, en die chemie is hier op zijn best wisselvallig. Er zijn momenten waarop de vonk overslaat, meestal wanneer het scenario hen even met rust laat, maar net zo vaak voelt hun samenzijn aan als twee collega’s die wachten op de lift. Voor een film die draait om verlangen is dat een pijnlijk gebrek. Deze film zal meteen ook een streep trekken door zijn kandidatuur als James Bond.

Wat overblijft is een reeks steeds absurdere nevenplots die het verhaal vooruit moeten duwen, maar die vooral aanvoelen als vulling. De pacing hapert daardoor voortdurend: net wanneer Allie en Owen een moment van echte verbinding lijken te vinden, sleurt het scenario ze weer uit elkaar voor nog een grap die je twintig minuten later al vergeten bent. Cinematografisch oogt New York wel aantrekkelijk, met een nachtelijke gloed die de stad meer body geeft dan de personages zelf krijgen, maar dat compenseert weinig voor een verhaal dat zijn eigen fundament niet vertrouwt.

Het meest frustrerende is misschien wel het einde, waar de film met alle geweld naar een “romantische” ontknoping toewerkt zonder te beseffen dat die keuze in deze context iets heel anders betekent dan in een gewone romcom. Wanneer een koppel in een normale wereld besluit om het rustiger aan te doen, is dat een teken van volwassenheid. Hier is het een berusting in een systeem dat mensen letterlijk opsluit voor hun verlangens. Dat de film dat niet lijkt door te hebben, zegt veel over hoe oppervlakkig hij zijn eigen wereld heeft doordacht. One Night Only had een broeierige satire kunnen zijn, of desnoods een onbeschaamde seksklucht die zijn eigen belachelijkheid omarmt. In plaats daarvan kiest hij voor het braafste pad tussen die twee uitersten, en verliest hij daarmee net dat waar hij prat op zou moeten gaan: lef. Barbaro verdient beter, en het concept verdiende iemand die er echt in durfde te bijten. Uiteindelijk is dit een film die twaalf uur seksuele vrijheid belooft en er nog geen twaalf minuten iets zinnigs mee doet. Op 12 augustus 2026 komt de film bij ons in de bioscoop.