Robert Pattinson jaagt op meer dan predators in A24’s Primetime

De eerste volledige trailer voor Primetime (2026) is iets wat je ietwat ongemakkelijk maakt. A24 durft hier iets aan te pakken waar de meeste studio’s met een grote boog omheen lopen: de geschiedenis van “To Catch a Predator”, het roemruchte Amerikaanse tv-programma dat pedofielen in de val lokte voor de camera’s van Dateline NBC. En wie kies je dan als gezicht van dat morele mijnenveld? Juist, Robert Pattinson, een acteur die de laatste jaren precies dat soort ongemakkelijke, glibberige personages lijkt op te zoeken alsof het zijn levenswerk is. Regisseur Lance Oppenheim maakt met deze film zijn debuut in de fictie, na jarenlang gerenommeerd documentairewerk, en naast Pattinson zien we onder meer Merritt Wever, Skyler Gisondo en muzikante-annex-actrice Phoebe Bridgers. Primetime gaat op 25 september in de Amerikaanse zalen, na een wereldpremière in competitie op het filmfestival van Venetië.

© A24

Korte inhoud In 2006 krijgt Chris Hansen (Pattinson), de gezichtsbepalende presentator van “To Catch a Predator”, van zijn netwerkbaas Jeff Zucker te horen dat zijn segment naar primetime verhuist. Wat volgt is, althans op basis van de trailer, geen brave true-crime-reconstructie maar een sluipend portret van een man die tussen journalistiek, wraakzucht en zelfverheerlijking begint te balanceren.

Wat meteen opvalt: Pattinson speelt Hansen niet als een klassieke held met een missie, en dat is precies wat deze trailer interessant maakt. Zijn stemgebruik zit ergens tussen zelfvoldaanheid en paniekerige geldingsdrang; als hij door de gang van het netwerkgebouw huppelt en roept dat hij “groter dan Lost” gaat worden, voel je meteen dat dit personage zijn eigen morele kruistocht verwart met een carrièresprong. Het is een subtiele, bijna komische krankzinnigheid die Pattinson de laatste jaren tot een van de boeiendste acteurs van zijn generatie heeft gemaakt; hij lijkt allergisch voor personages die zichzelf serieus nemen op de manier waarop het scenario dat zou willen.

Dat de studio ervoor kiest om oud-NBCUniversal-topman Jeff Zucker zichzelf te laten spelen, is een gedurfde en ietwat brutale zet. Zijn dooddoener aan Hansen, iets in de trant van “ik hou niet van je programma, maar Amerika wel”, vat perfect samen waar deze film volgens de trailer echt over gaat: niet over gerechtigheid, maar over kijkcijfers die zich vermommen als moraal. Oppenheim, bekend van zijn documentaires over Amerikaanse zelfbedrog en verlangen, lijkt die spanning bewust op te zoeken. Zijn beeldtaal in de trailer heeft iets hallucinerends, bijna te fel verlicht, wat goed past bij een verhaal over televisie die realiteit begint te overschaduwen.

Toch is het precies die stilistische gedurfdheid die ook een risico vormt. Split-screens, felle kleuren en een bijna satirische toon werken geweldig in korte flitsen, maar kunnen in een speelfilm van anderhalf uur ook behoorlijk vermoeiend worden als er geen emotionele ankerpunten zijn. Op basis van de trailer weet je nog niet zeker of Oppenheim, die tot nu toe vooral werkte binnen de documentairevorm, evenveel geduld heeft voor personageontwikkeling als voor visuele branie. Zijn debuut in de fictie is ambitieus, maar ambitie en beheersing zijn niet altijd hetzelfde.

De vergelijking met Dan Gilroy’s Nightcrawler (2014) dringt zich onvermijdelijk op, en niet toevallig; beide films kijken naar Amerikaanse media als een orgaan dat sensatie omzet in geld, met een hoofdpersonage dat zijn eigen ethische grenzen verlegt tot ze bijna onzichtbaar worden. Maar waar Nightcrawler zich volledig op zijn antiheld concentreerde, lijkt Primetime ook geïnteresseerd in het systeem eromheen, in de druk van kijkcijfers en de manier waarop een netwerk een man tot instrument maakt. Dat is een ambitieuzere, risicovollere positie, en of het scenario van Ajon Singh die balans weet vast te houden, valt op basis van twee minuten beeld natuurlijk nog niet te zeggen.

Wat wel al overeind blijft: dit is geen film die je met een gerust hart wegzet als nog maar één zoveelste true-crime-drama. De casting is scherp, de toon is ongemakkelijk precies waar hij ongemakkelijk moet zijn, en Pattinson lijkt opnieuw met volle overtuiging een personage te spelen dat je niet meteen mag vertrouwen. Als Oppenheim zijn documentaire-instinct weet te combineren met de discipline van een echt scenario, kan Primetime één van de gedurfdere Amerikaanse films van het najaar worden. Als dat niet lukt, riskeert de film zelf te vervallen in het soort spektakel dat hij eigenlijk wil ontmaskeren; en dat zou, ironisch genoeg, precies het probleem zijn dat Chris Hansen destijds nooit doorhad.