I Want Your Sex met Olivia Wilde in een gewaagde terugkeer van Gregg Araki

Er zijn regisseurs die comebacks maken met een stil, ingetogen drama om te bewijzen dat ze “gerijpt” zijn. Gregg Araki doet het tegenovergestelde: na meer dan tien jaar radiostilte op het grote scherm keert hij terug met een film die “I Want Your Sex” heet, en die titel is geen clickbait maar een programmaverklaring. Wie Araki ooit heeft zien werken weet dat hij nooit rond de pot draait, en de trailer van I Want Your Sex (2026) bevestigt dat meteen: ballgags, zwepen, een dildo die prominenter in beeld komt dan sommige bijrolspelers. Dit is geen film die je toevallig meepikt tussen twee superheldenfilms door.

© Magnolia Pictures

Korte inhoud Elliot (Cooper Hoffman), een frisgebakken twintiger van de zogenaamd preutse Gen Z, begint een baan als assistent van Erika Tracy (Olivia Wilde), een gevierde kunstenares met een reputatie die net zo provocerend is als haar werk. Wat begint als een sollicitatiegesprek escaleert binnen de week tot een BDSM-relatie waarin zij de dominante partij is en hij, letterlijk, op handen en voeten door haar loft kruipt. Ergens onderweg schuift ook Apple (Chase Sui Wonders), Elliots huisgenote, mee de slaapkamer in, en het geheel wordt verteld als een terugblik vanuit een politieverhoor, afgenomen door twee rechercheurs, gespeeld door Johnny Knoxville en Margaret Cho.

Laten we vooropstellen dat we de film zelf nog niet gezien hebben, en dat wer altijd voorzichtig moeten zijn met trailers, maar op basis van wat hier getoond wordt, durf ik toch al iets te zeggen: Araki heeft zijn ritme terug. De montage van de trailer ademt exact die mix van absurditeit en oprechte tederheid die zijn beste werk uit de jaren negentig kenmerkte. Er zit tempo in, er zit een grap in bijna elke shot, en de scène waarin Elliot in een dienstmeidjesoutfit rondkruipt wordt niet uitgesponnen tot goedkope schok, maar functioneert als een pointe op zich. Dat is geen toeval; dat is timing, en timing is precies waar veel regisseurs op hun eigen erotische komedies struikelen.

Wat meteen opvalt qua casting: Wilde en Hoffman zijn een merkwaardig maar functionerend koppel. Wilde speelt Erika met de air van iemand die haar hele bestaan tot performance heeft verheven, en in de fragmenten die we zien schakelt ze moeiteloos tussen ijzige beheersing en een soort giechelende kwetsbaarheid die je doet twijfelen of dat masker ooit afgaat. Na haar sterke regiewerk in The Invite (2026) bewijst ze hier dat ze ook als actrice een scène kan dragen zonder dat het een uitputtingsslag wordt. Hoffman, zoon van wijlen Philip Seymour Hoffman en zelf al opgevallen in Licorice Pizza (2021), heeft precies dat jongensachtige, ietwat sullige charisma nodig om Elliots overgave geloofwaardig te maken zonder dat het personage een slap doekje wordt. Zonder die charme wordt de hele constructie ongemakkelijk in de verkeerde zin van het woord.

Wat me ook opvalt: de trailer verkoopt zichzelf niet enkel als een provocatie, maar plaatst de seks nadrukkelijk in een generatiedebat. Araki en co-scenarist Karley Sciortino grijpen het cliché aan dat jongeren nu minder seks hebben en preutser zouden zijn, en draaien dat om via Elliot, die stap voor stap alles doet wat gevraagd wordt, deels uit verlangen, deels uit een soort ontroerende dankbaarheid dat iemand hem heeft gekozen. Dat is interessanter materiaal dan de ruwe beelden op het eerste gezicht doen vermoeden, en het geeft de trailer een randje sociale commentaar dat de puur schokkerige clips overstijgt. Of die laag ook in de volledige film overeind blijft, kunnen we nu nog niet met zekerheid zeggen, maar de aanzet is er, en ze is slim gebracht.

Toch is er reden tot lichte scepsis, en die zit in de constructie zelf. Het verhaal via een politieverhoor vertellen suggereert dat er iets grondig misloopt, iets dat consequenties heeft die verder reiken dan een ongemakkelijke ochtend na. Dat kan spannend werken, maar het kan ook, zoals wel vaker bij Araki’s minder geslaagde werk, verzanden in een derde akte die de losse, absurdistische toon van het begin inruilt voor een plotwending die zwaarder weegt dan de film aankan. De trailer toont ons vooral het feestje, niet de kater, en net die kater is waar dit soort films doorgaans staat of valt.

Verder valt op hoe uitgebreid de bijrolbezetting is: naast Wonders en Knoxville zien we ook Daveed Diggs als de kennelijk permanent geïrriteerde zakenmanager van Erika, en Mason Gooding als een collega van Elliot. Diggs krijgt in de trailer al meer lachsalvo’s binnen met louter zijn gezichtsuitdrukking dan sommige acteurs met een volledige tekst, en dat is precies het soort komisch vakmanschap dat Araki’s beste ensemblewerk altijd heeft gedragen. Charli xcx duikt ergens ook op, wat de indruk versterkt dat dit een film is die zich bewust positioneert tussen arthouse-provocatie en pop-cultuurmoment.

Visueel oogt het geheel glossy zonder steriel te worden, met kleurrijke, kunstgaleriaanse decors die perfect aansluiten bij Erika’s personage. Dat is verstandig: een film over een kunstenares die haar eigen leven als performance beschouwt, moet er zelf ook als een kunstwerk uitzien, en de trailer suggereert dat de cinematografie die ambitie ernstig neemt in plaats van ze als excuus voor esthetiek te gebruiken. Mijn voorlopige conclusie: dit wordt vermoedelijk niet Araki’s meesterwerk, maar wel zijn meest toegankelijke en grappigste film in jaren, met twee hoofdrolspelers die elkaar precies goed aanvullen. Wie verwacht dat expliciete seks hier louter om de schok draait, zal verrast worden door hoeveel ideeën er tussen de lakens verstopt zitten; wie hoopt op een verhaal zonder losse eindjes, kijkt beter uit voor die laatste akte.