The Super Mario Galaxy Movie (2026) *** recensie

Er bestaat een speciale soort lawaai dat je oren pijn doet zonder dat er ooit een schot valt, en The Super Mario Galaxy Movie (2026) heeft dat lawaai tot kunstvorm verheven. Niet letterlijk kabaal, want de film klinkt prima, met vrolijke muziekjes en een orkest dat zijn best doet. Het is een visueel lawaai: elke seconde wordt volgepropt met sterretjes, munten, cameo’s en knipogen, tot je na twintig minuten het gevoel hebt dat iemand je vasthoudt bij de haren en je hoofd tegen de gokautomaat duwt op een kermis. Leuk voor wie van flikkerlichten houdt. Vermoeiend voor iedereen die nog steeds hoopt op een verhaal. Laat ik er meteen bij zeggen, ik was duidelijk niet het doelpubliek voor deze film. Ik denk dat je hiervoor jonger dan 15 moet zijn.

© Universal Studios. All Rights Reserved / Day One MPM

Korte inhoud: Het verhaal draait rond Mario (Chris Pratt) en Luigi (Charlie Day) die Yoshi ontmoeten en samen met Prinses Peach (Anya Taylor-Joy) en Toad (Keegan-Michael Key) het heelal induiken om het op te nemen tegen Bowser Jr., de opstandige zoon van Bowser. De groene dinosaurus staat eindelijk centraal, nadat hij in de post-credits van de eerste film al veelbelovend uit z’n ei piepte.

Het grootste probleem is niet dat het plot flinterdun is – dat was de eerste film ook al – maar dat regisseurs Aaron Horvath en Michael Jelenic niet meer de moeite nemen om dat te verbergen. Ze komen allebei van Teen Titans Go!, een reeks die erin slaagt om personages tegelijk belachelijk te maken en er liefdevol mee om te springen. Van die dubbele laag merk je hier bitter weinig. In plaats van een sluwe interpretatie van veertig jaar Nintendo-geschiedenis krijg je een soort compendium: personage verschijnt, ander personage zegt hardop hoe schattig of cool dat personage wel niet is, volgende scène. Het is reclame die zich niet meer verstopt achter een verhaal, en dat scheelt met de eerste film, die tenminste nog deed alsof.

Scenarist Matthew Fogel probeert wel iets te doen met Bowser’s herstelproces – de schurk die worstelt tussen zijn verlangen om een goede vader te zijn en zijn verlangen om, nu ja, de wereld te vernietigen, is op papier best interessant. Maar de film heeft geen geduld voor die spanning en lost het op zoals het alles oplost: door verder te springen naar de volgende planeet. Jack Black krijgt hierdoor amper de kans om iets te doen met wat in de vorige film zijn beste materiaal was; zijn Bowser wordt ingezet als plotmotor in plaats van personage. Charlie Day mag als Luigi nog altijd het meest overtuigen met zijn nerveuze, hoge stem, maar zelfs hij verdrinkt in het tempo.

Anya Taylor-Joy doet wat ze kan met een Peach die vooral kordaat en aardig moet klinken, twee eigenschappen die samen niet meteen een personage vormen. Chris Pratt blijft de vreemdste keuze van de hele franchise: zijn Mario klinkt nog altijd als een man uit New Jersey die toevallig een loodgieterspak aanheeft, zonder een spoor van het accent of de energie die het personage decennialang typeerden. Het went, min of meer, maar het went nooit helemaal. Nieuwkomers als Brie Larson en Benny Safdie krijgen stemmen te spreken in plaats van personages te spelen; zelfs Donald Glover als Yoshi is voornamelijk herkenbaar aan de aftiteling.

Wat overeind blijft, is de animatie zelf, en dat is niet niets. Illumination levert af en toe beelden die je even doen vergeten hoe leeg de rest is: een casino dat zich als een Escher-tekening om je heen vouwt, met gokwerelden die tegen muren en plafonds opklimmen, of een korte Yoshi-scène waarin de achtergrond blijft wisselen terwijl het dinootje gewoon voortsprint. Die momenten voelen alsof iemand kort wakker werd tussen twee brainstormsessies over speelgoedverkoop door. Ze bewijzen ook meteen hoe weinig de rest van de film ambieert: als het kan, waarom gebeurt het dan maar twee keer in anderhalf uur?

De vergelijking met kermisattracties dringt zich op, en niet als belediging op zich. Een achtbaan hoeft geen thema te hebben om leuk te zijn. Maar een achtbaan doet ook niet alsof hij een verhaal vertelt, en deze film wel, met broers, zussen, vaders en zonen die allemaal iets over verbondenheid moeten uitdrukken zonder dat er ooit tijd voor is. Kinderen zullen zich waarschijnlijk kostelijk amuseren, wat, eerlijk gezegd, ook de bedoeling is. Voor wie ouder dan 15 is en om iets meer vraagt dan een levende speelgoedcatalogus, blijft er weinig hangen zodra het licht weer aangaat. Uiteindelijk is dit een film die precies weet wat hij wil verkopen, en dat met verbluffende efficiëntie doet, terwijl hij vergeet dat een verhaal ook iets moest doen. Leuk om naar te kijken, snel vergeten om over na te denken; zo simpel is het. De film is vanaf 16 juli 2026 beschikbaar bij jou thuis op DVD, Blu-ray, 4K UHD en Steelbook 4K UHD.