Spider-Man: Brand New Day (2026) **** recensie

Er is iets bijna ontroerends aan een franchise die eindelijk toegeeft dat haar hoofdpersonage al jaren wordt platgewalst door zijn eigen universum. Spider-Man: Brand New Day (2026) is het bewijs dat Marvel Studios heeft begrepen wat criticasters al sinds Avengers: Endgame (2019) roepen: hoe kleiner het verhaal, hoe groter de klap. Voor het eerst sinds jaren voelt een MCU-film weer als een verhaal over een mens met problemen, niet als een reclamebord voor de volgende drie films. De toekomst ziet er ineens weer wat beter uit voor de MCU, ook al zijn we er nog niet en Doomsday kan nog steeds alles om zeep helpen.

© Sony Pictures Releasing. All Rights Reserved.

Korte inhoud Na de gebeurtenissen van Spider-Man: No Way Home (2021) is Peter Parker (Tom Holland) door iedereen vergeten, inclusief zijn beste vriend Ned (Jacob Batalon) en zijn grote liefde MJ (Zendaya). Jarenlang bestrijdt hij in zijn eentje de misdaad, tot zijn krachten beginnen te muteren en een mysterieuze vijand (Sadie Sink) opduikt die lichamen kan overnemen. Onderweg kruist hij het pad van Frank Castle (Jon Bernthal) en Bruce Banner (Mark Ruffalo), terwijl regisseur Destin Daniel Cretton probeert Peters emotionele instorting en het gebruikelijke MCU-cameogeweld in balans te houden.

Deze franchise lijkt te staan of te vallen met zijn regisseur, en de keuze om met Cretton te werken is een schot in de roos. Wat meteen opvalt: hij durft stil te staan. Waar Jon Watts’ trilogie altijd net iets te veel op scholierenhumor leunde, geeft Brand New Day Peter eindelijk de ruimte om gewoon verdrietig te zijn. Er is een scène waarin hij MJ en Ned door zijn telefoonscherm bespiedt, zonder muziek, zonder grap, gewoon een jongen die toekijkt hoe zijn leven zonder hem verdergaat. Dat soort momenten zijn zeldzaam in een genre dat doorgaans bang is om even niets te doen, en het is precies waarom deze film beter aanvoelt dan de vorige drie bij elkaar.

Holland speelt dat ook overtuigend en na The Odyssey bewijst hij zijn status van ster-acteur. Hij heeft zijn jongensachtige over-enthousiasme ingeruild voor iets meer vermoeiend, iets ouder. Het is zijn beste vertolking van de rol tot nu toe, al helpt het natuurlijk dat het scenario van Chris McKenna en Erik Sommers hem eindelijk iets te verwerken geeft dat verder reikt dan “met grote kracht komt grote verantwoordelijkheid”. Zendaya krijgt minder scènes dan voorheen, maar maakt ze wel allemaal waar; haar blik alleen al vertelt meer dan een pagina dialoog zou kunnen. En dan is er Sadie Sink, wier rol angstvallig geheim werd gehouden en dat eigenlijk niet had moeten zijn. Haar personage draagt het tweede deel van de film bijna volledig, en dat is zowel een compliment als een probleem. Sink acteert met een intensiteit die je niet vaak ziet in een zomerblockbuster, maar haar verhaallijn slokt zoveel aandacht op dat Peter Parker soms wegvalt uit zijn eigen film. Het is een terugkerende MCU-kwaal: zoveel personages willen introduceren dat de hoofdpersoon een gast wordt op zijn eigen feestje. Maar uiteindelijk valt alles nog mee gezien Holland telkens wel een sterke vertolking neerzet. Een mindere acteur was gewoon van het scherm weggespeeld. Bernthal daarentegen is precies goed gedoseerd. Zijn “Punisher” fungeert als een soort chagrijnige oudere broer, en de wrijving tussen hem en Holland levert de meeste, en ook de beste, humor van de film op. Ruffalo krijgt minder ruimte, maar zijn korte terugkeer als Banner voelt oprecht aan in plaats van verplicht. Vergelijk dat met sommige eerdere MCU-cameo’s, die vaak niet meer waren dan een knipoog naar de comic-fans, en je merkt dat Cretton tenminste probeert elk personage een functie te geven.

Visueel is dit trouwens verreweg de mooiste Spider-Man-film sinds Sam Raimi’s Spider-Man 2 (2004). Cameraman Brett Pawlak schiet New York alsof de stad zelf een personage is, en Cretton kiest voor lange, leesbare shots in plaats van het gebruikelijke camera-geschud waar superheldenfilms zich vaak achter verschuilen. Je ziet echt wat er gebeurt tijdens een gevecht, wat verrassend zeldzaam blijkt te zijn in dit genre anno 2026. Het bewijst nogmaals dat actie pas indrukwekkend wordt als je haar ook kan volgen. Maar het verschil met deze Spider-Man 2 is dat deze film alles heel “beperkt” hield, daar deze film toch iets teveel wil gaan vertellen. Er zit een tankachtervolging in, een ninjaclan genaamd The Hand, een overheidsorganisatie die schade beheert, plus Peters eigen lichamelijke mutatie, plus de terugkeer van MJ en Ned, plus de Punisher, plus de Hulk. Het scenario jongleert dapper, maar de bal die het laat vallen is precies degene die het belangrijkst is: Peter zelf. Tegen het derde kwartier voel je de rek uit het verhaal verdwijnen, niet omdat er te weinig gebeurt, maar omdat er te veel gebeurt aan de verkeerde dingen. Deze film had zo knap als Sam Raimi’s film kunnen zijn, door gewoon één of twee personages te knippen, en deze tijd te gebruiken om nog meer in te zetten op de gevoelswereld van Peter Parker.

Michael Giacchino’s score is opnieuw sterk, misschien niet zijn beste Spider-Man-werk, maar wel warmer en melancholischer dan wat je doorgaans in dit genre hoort. Samen met Cretton’s regie zorgt dat voor een film die zijn hart op de juiste plek heeft, ook al verliest ze af en toe haar focus. Brand New Day is geen perfecte reset van de franchise, maar het is wel de eerste keer sinds jaren dat een Spider-Man-film weer aanvoelt als een verhaal over een mens, en niet enkel als vastgoed binnen een groter universum. Uiteindelijk is dit een film die het meeste uit haar eigen ambitie weet te halen zonder eronder te bezwijken, ook al kraakt het canvas soms zichtbaar onder het gewicht. Een nieuwe dag, inderdaad, maar dan wel eentje waarop Peter Parker nog altijd het gevoel heeft dat hij alleen naar buiten moet. De film draait in de zalen vanaf 29 juli 2026.