Apple durft waar Hollywood veertig jaar faalde met Neuromancer serie

Met deze korte teaser toch voel je meteen dat er hier iemand zit die het bronmateriaal serieus neemt in plaats van er losjes overheen te gaan. Apple laat met de eerste beelden van Neuromancer (2027) zien dat ze niet zomaar nog een cyberpunk-productie op de markt gooien, maar een boek verfilmen waar Hollywood al veertig jaar met haar handen vanaf blijft omdat niemand het aandurfde. Dat alleen al maakt dit tot één van de interessantere gokken van het jaar (tezamen met The Odyssey). Het geheel is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1984 van William Gibson, het boek dat de term cyberspace de wereld in hielp en zowat elke cyberpunk-film sindsdien heimelijk heeft gevoed.

© AppleTV

Korte inhoud De reeks volgt Case (Callum Turner), een gevallen hacker wiens verbinding met de matrix hem is afgenomen als straf voor eigen dievenstreken (ja, de term “the matrix” bestond al bij Gibson als onderdeel van zijn cyberpunkwereld nog voor The Matric uit 1999). Zonder die verbinding is hij niks meer, een spook in zijn eigen lichaam. Een mysterieuze ex-militair genaamd Armitage (Mark Strong), biedt hem een uitweg aan in ruil voor deelname aan een levensgevaarlijke overval op een machtige corporate dynastie. Aan zijn zijde staat Molly (Briana Middleton), de messcherpe huurmoordenares met spiegelogen.

Wat meteen opvalt in de teaser: er is licht. Veel licht, zelfs. Wij zijn zo verwend door de regenachtige neon-esthetiek van Blade Runner en zijn duizend imitaties dat een zonovergoten shot van Case door een drukke straat bijna schokkend aanvoelt. Het is een kleine keuze met grote gevolgen, want het signaleert dat deze makers niet klakkeloos de visuele clichés van het genre kopiëren, ook al hebben ze daar het volste recht toe. Ze weten dat Gibsons roman ouder is dan alle films die er later door beïnvloed werden, en ze durven dat te tonen door net niet te doen wat je zou verwachten. De regie ligt in handen van JD Dillard, die de piloot voor zijn rekening neemt, met Graham Roland als showrunner. Twee namen die je niet meteen associeert met visuele spektakelmakers, eerder met mensen die weten hoe je een personage opbouwt binnen een groter mythologisch geheel; Roland deed dat al bij “Jack Ryan” en “Dark Winds”. Dat is precies waarom dit project net iets meer vertrouwen verdient dan de zoveelste franchise-poging. Neuromancer is namelijk geen verhaal dat zich makkelijk laat samenvatten in een tweeurige film, wat decennia lang bewees dat het “onverfilmbaar” was; het zit te vol met textuur, met jargon, met een wereld die zichzelf pas na honderden bladzijden prijsgeeft. Tien afleveringen geven dat verhaal simpelweg de ademruimte die een film nooit kon bieden.

Callum Turner is een interessante keuze voor Case. Hij heeft in “Masters of the Air” al bewezen dat hij vermoeidheid en morele grijstinten kan spelen zonder in zelfmedelijden te vervallen, en dat is precies wat een personage als Case nodig heeft: een junkie zonder drugs, wanhopig op zoek naar zijn volgende fix van digitale verbinding. Of hij ook de nihilistische randjes van het personage aandurft, dat weten we pas als we meer dan een teaser zien. Mark Strong daarentegen lijkt in zijn element; de man is inmiddels wereldkampioen in het spelen van mannen die precies weten wat ze willen en daar niemand rekenschap over verschuldigd zijn, en Armitage past die mal als gegoten. Grappig detail: blondgeverfd haar staat hem eigenlijk verrassend goed, iets wat je niet had durven wedden. Waar de teaser nog weinig van laat zien, is de acteerprestatie van Briana Middleton als Molly, een personage dat in het collectieve cyberpunk-geheugen intussen bijna archetypisch is geworden; iedere latere razorgirl in film en games leunt op haar schouders. Het is precies dat soort rol waarin je als actrice kunt verzuipen in de esthetiek, alle mirror-lenzen en messcherpe nagels ten spijt, als je het innerlijke leven van het personage niet grijpbaar maakt. Middleton kreeg in The Silent Planet (2024) al de kans om rust te combineren met dreiging, dus de aanleg is er. Het wachten is op meer beeldmateriaal om te zien of ze Molly ook een eigen cadans geeft in plaats van enkel een visuele iconografie na te spelen.

Los van de cast is het grootste compliment misschien wel dat Apple dit keer niet de gemakkelijkste weg koos. In plaats van, zoals Netflix ooit deed, een goed verhaal te zoeken dat toevallig in het cyberpunk-genre paste, ging de streamer meteen naar het moederschip zelf. Dat is een risicovollere gok, want puristen zullen elke afwijking van Gibsons tekst nauwlettend fileren, en het boek zit vol met concepten die makkelijk verwarrend kunnen overkomen op wie de romans niet kent. Maar het is ook de enige manier om dit ooit goed te doen: niet nog een verwaterde afgeleide, maar de bron zelf, eindelijk in levend beeld. Er zit ergens iets ontroerends in het feit dat een roman die getypt werd op een mechanische typemachine door een auteur die amper met computers overweg kon, uiteindelijk tot leven wordt gewekt door precies de technologie die hij voorspelde. Veertig jaar later hebben de machines eindelijk het fatsoen om hun eigen vader te introduceren. Op basis van deze eerste, zonovergoten glimp durf ik te stellen dat Apple hier niet zomaar nog een sciencefictionreeks aan het bouwen is, maar een late, verdiende ode aan het boek waar de rest van het genre stiekem al veertig jaar van leeft. Op 22 januari 2027 komt de serie uit.