Wingard keert terug naar zijn bloederige roots met Onslaught

Adam Wingard heeft duidelijk geen zin meer om reuzenmonsters tegen elkaar te laten vechten voor een studio die op elke seconde beeldmateriaal controle wil houden. Na twee Godzilla-films levert hij nu zijn eerste project af met volledige final cut, en dat voel je in elke seconde van de trailer voor Onslaught (2026), een ongegeneerde, bloederige terugkeer naar het soort genrefilm waarmee hij ooit naam maakte.

© A24

Korte inhoud Een ex-militaire, alleenstaande moeder (Adria Arjona) bouwt zich net een rustig bestaan op in een woonwagenpark in de woestijn, wanneer een geheime legerbasis in de buurt een handvol genetisch gemanipuleerde supersoldaten loslaat. Wat volgt is, naar eigen zeggen van de makers, meer bloedbad dan plot: een meedogenloze mens-versus-monster-race waarin Arjona haar dochter moet beschermen tegen een soort menselijke hittezoekende raket, terwijl een team van huurlingen, aangevoerd door onder meer Rebecca Hall en Drew Starkey, de zaak probeert op te ruimen voor het te laat is.

Wat meteen opvalt: dit is geen sequel op The Guest (2014), hoezeer de marketing daar ook mee flirt. Scenarist Simon Barrett tekent opnieuw voor het script, Dan Stevens duikt weer op, en de setting is dezelfde stad. Maar Stevens speelt hier geen ijskoude, alles-glimlachende psychopaat meer; hij is nu een bejaarde, mogelijk naziverleden-dragende wetenschapper die verantwoordelijk is voor het hele supersoldatenprogramma. Noem het gerust een spirituele bijrol in hetzelfde universum als You’re Next (2011) en The Guest, zonder dat het narratief zich daar iets van hoeft aan te trekken. Slim gevonden, want het geeft Wingard de vrijheid om fandom-nostalgie te bespelen zonder zich vast te rijden in continuïteitsproblemen.

Qua beeldtaal doet de trailer exact wat je van deze regisseur verwacht: neonverlichte nachtscènes, een synthesizerscore die rechtstreeks uit 1986 lijkt te zijn geïmporteerd, en een montage die geen seconde stilzit. Er wordt geschoten, er wordt geëxplodeerd, er wordt met blote handen gevochten, en dat allemaal binnen een tijdspanne die amper adempauze toelaat. Als je Wingards eerdere werk kent, weet je dat hij deze aanpak kan werken; The Guest bewees dat je met een simpel premise en een sterk gevoel voor ritme een verrassend verfijnde genrefilm kan afleveren. De vraag is of hij hier niet iets te veel hooi op zijn vork neemt door alle registers tegelijk open te trekken.

Arjona oogt in de fragmenten precies goed gecast: fysiek geloofwaardig, met een blik die zowel vermoeidheid als getraumatiseerde paraatheid uitstraalt. Ze heeft iets weg van Sarah Connor uit Terminator 2: Judgment Day (1991). Haar personage schiet pompoenen kapot terwijl ze wegzakt in een flashback naar het slagveld, en dat shot alleen al zegt meer over haar personage dan een halve pagina dialoog zou kunnen. Rebecca Hall, die we recent nog zagen opduiken in de Godzilla-films van dezelfde regisseur, speelt hier blijkbaar een soort dominatrix-achtige handler, en Starkey mag zich naar verluidt uitleven als een door MDMA gedreven huurmoordenaar. Op papier klinkt dat als een castingdirecteur die een beetje te veel plezier had, maar in de korte glimpen die we krijgen, zit er wel degelijk chemie en dreiging in die combinatie. Het scenario zelf lijkt, voor zover je dat uit een trailer kan afleiden, weer typisch Barrett: een simpele, bijna schaamteloos B-film-achtige premise die vertrouwt op tempo en personage-eigenaardigheden in plaats van op plotwendingen. Dat kan verfrissend zijn in een landschap waar elke actiefilm tegenwoordig een universumbouwende excursie moet zijn. Onslaught lijkt zich daar bewust tegen af te zetten, en dat siert het project. Toch is voorzichtigheid op zijn plaats: een trailer verkoopt je de beste twee minuten, en de neiging om alles – horror, actie, zwarte humor, sociale commentaar over militair experiment – in één film te proppen, is precies het soort ambitie die evengoed kan ontsporen als excelleren.

Wat wel geruststelt, is dat Wingard voor het eerst in zijn carrière final cut kreeg. Dat betekent dat wat we straks te zien krijgen, ook echt zijn visie is, niet die van een studio die bang is voor een R-rating. Voor een regisseur die duidelijk verlangt naar de chaotische, ongepolijste energie van zijn vroege werk, is dat misschien wel het belangrijkste signaal in deze hele aankondiging. Op 4 september mag Amerika het proeven; wij wachten, zoals gewoonlijk, een beetje langer op een Europese releasedatum. Maar als deze trailer één ding bewijst, is het dat Wingard zijn instinct voor lekker smerige, onbeschaamde genreplezier niet kwijt is geraakt tussen de Kong-gevechten door. Onslaught belooft geen verfijnde arthouse-horror te worden, en dat is precies waarom ik er nu al zin in heb.