RoboCop keert terug als serie op Amazon Prime

Amazon heeft blijkbaar besloten om RoboCop (1987) na jaren aanmodderen eindelijk uit de ijskast wordt gehaald. Niet als film, maar als achtdelige serie voor Prime Video, geproduceerd door hetzelfde bedrijf dat ooit MGM opkocht om precies dit soort IP te kunnen uitmelken. De ironie dat een satire over een megabedrijf dat een stad opkoopt nu zelf gemaakt wordt door een megabedrijf dat een studio opkocht, lijkt bij niemand bij Amazon MGM een wenkbrauw te doen fronsen. Of misschien juist wel, en vinden ze dat net grappig.

fanart poster

Korte inhoud Een groot technologieconcern overtuigt een stad om een krachtige robot in te zetten bij de politie, een robot met daarin het bewustzijn van een gestorven, geliefde agent. Klinkt bekend? Dat is exact het plot van het origineel uit 1987, waarin Peter Weller als agent Alex Murphy stierf en herboren werd als halfmens, halfmachine. Peter Ocko, vooral bekend van het ondergewaardeerde Lodge 49, schrijft en showrunt de nieuwe versie, met horrorregisseur James Wan als executive producer via zijn label Blumhouse Atomic Monster. Ook Paul Verhoeven blijft afwezig als maker, maar zijn medescenaristen Ed Neumeier en Michael Miner schuiven aan als executive producers.

Wat meteen opvalt: iedereen bij Amazon MGM heeft blijkbaar hetzelfde memo gekregen over “hoe urgent en relevant” RoboCop vandaag wel niet is. Corporate overnames, AI die menselijke banen bedreigt, techbedrijven die zich met de werking van de overheid bezig houden (cf. Doge) werk bemoeien: het klopt allemaal, en het origineel voorspelde het met een cynisme dat zijn tijd ver vooruit was. Maar een thema herkennen is iets anders dan het weten te vertalen naar acht afleveringen televisie zonder dat het verzandt in herkauwde slogans.

Want daar wringt het schoentje. RoboCop uit 1987 werkte omdat het een compacte, venijnige mokerslag was: negentig minuten satire verpakt in bloederige R-rated actie, geregisseerd door een Nederlander die Hollywood nog niet had leren temmen. Een tv-serie is per definitie een ander dier. Je moet een verhaal uitrekken over uren in plaats van het in één ademstoot af te vuren, en net dat rekken is waar zowat elke RoboCop-opvolger tot nu toe op gestruikeld is. De twee bioscoopvervolgen, RoboCop 2 (1990) en RoboCop 3 (1993), verwaterden het concept, de reboot RoboCop (2014) met Joel Kinnaman poetste de scherpe kantjes weg tot een brave PG-13-actiefilm, en de tv-pogingen uit de jaren negentig verdwenen even geruisloos als ze verschenen. Er is dus weinig reden om blindelings te vertrouwen dat het deze keer wel lukt, hoeveel geld en goede bedoelingen er ook tegenaan gegooid worden.

Toch is er een verschil met vorige pogingen, en dat heet Ocko. Lodge 49 bewees dat hij geduldig kan vertellen zonder de kijker te verstikken in plot, en dat hij tragikomische ondertoon kan laten samengaan met een wereld die net naast de onze staat. Of dat talent zich laat vertalen naar het hardere, gewelddadigere register van RoboCop is een andere vraag, maar het is wel een interessantere gok dan opnieuw een actieregisseur zonder gevoel voor satire erop te zetten. James Wan brengt dan weer precies dat: gevoel voor schaal en spektakel, plus een instinct voor de horror-ondertoon die RoboCop nooit mag verliezen. Het lichaam van Murphy is tenslotte ook gewoon een horrorconcept: een man wakker maken in een machine die niet meer helemaal van hem is.

Het echte risico zit hem niet in de makers, maar in de plek waar dit landt. Prime Video is niet bepaald berucht om scherpe, ongemakkelijke satire; het is berucht om gepolijste, algoritmisch verantwoorde middenmoot. “Fallout“ bewees dat het wél kan, maar Fallout speelt zijn geweld voor de lach, terwijl RoboCop’s geweld altijd bedoeld was om te choqueren, niet te vermaken. Als Amazon die twee tonen door elkaar haalt, krijg je een show die eruitziet als RoboCop maar aanvoelt als een aflevering van iets veel braver. Dat zou zonde zijn van een franchise die, ondanks alle mislukte herkansingen, nog altijd meer venijn in zich heeft dan de meeste actiereeksen van vandaag.

Voorlopig is dit niets meer dan een aankondiging met veel goede voornemens en een indrukwekkende cast van producenten op papier. Maar de geschiedenis van deze franchise leert dat goede bedoelingen zelden volstaan; RoboCop moet zijn tanden tonen, of hij is gewoon nog een cyborg zonder beet.