Er is iets hilarisch aan een studio die schrik heeft van haar eigen trailer. Marvel liet Avengers: Doomsday (2026) uitlekken op een maandagochtend, dagen voor het eigen Comic-Con-paneel, alsof het bang was dat het feestje anders gestolen zou worden door iets anders. Dat zegt al veel: dit is geen zelfverzekerde blockbuster die de tijd neemt, dit is een studio die haar troefkaart zo snel mogelijk op tafel gooit uit angst dat de tafel omvalt. En toch, tegen beter weten in, werkt die eerste trailer. Niet omdat hij origineel is, maar omdat hij eindelijk weer aanvoelt als een gebeurtenis in plaats van een contractuele verplichting.
© Marvel Studios
Korte inhoud De trailer opent met Charles Xavier (Patrick Stewart) die waarschuwt voor iets dat “we misschien niet kunnen afwenden”, waarna zowat elke Marvel-held van de voorbije vijftien jaar over het scherm marcheert. Thor (Chris Hemsworth) probeert Avengers, Thunderbolts, Fantastic Four, Wakandezen en X-Men tot samenwerking te bewegen, terwijl Robert Downey Jr. terugkeert als de gemaskerde schurk Doctor Doom. Captain America (Chris Evans) duikt na zeven jaar weer op, Magneto (Ian McKellen) en Xavier delen een stille scène vol geschiedenis, en er wordt gedreigd met een “ondenkbare beslissing”. Regisseursduo de gebroeders Russo, met Anthony en Joe Russo voorop, keren terug naar de reeks die ze met Avengers: Endgame (2019) tot recordhoogtes joegen. De film verschijnt op 18 december, exact dezelfde dag als Dune: Part Three.
Wat meteen opvalt: deze trailer verkoopt geen plot, hij verkoopt schaal. Je krijgt geen idee waar het verhaal precies naartoe gaat, wel een overweldigend gevoel van “kijk eens wie er allemaal is”. Dat is een bewuste keuze, ik laat in het midden of het ook een slimme zet is. Na jaren van dalende kwaliteit, denk aan het povere Captain America: Brave New World (2025) of het slappe Thunderbolts* (2025), moest Marvel iets tonen dat schreeuwt “dit is anders”, zonder al te veel te moeten uitleggen waarom. Nu ja, anders is het niet echt. Het lijkt zelfs heel cliché en voelt bij momenten net iets te gekunsteld in plaats van filmisch. De montage blinkt uit met korte, felle flitsen, geen tijd om na te denken over logica, wel tijd genoeg om elke fanbase een knipoog te gunnen. Maar ik blijf vooral achter met een gevoel van: “Waar heb ik nu naar zitten kijken?”
Het meest opmerkelijke zit in de casting, niet in het beeld. Dat Robert Downey Jr. terugkeert als Doctor Doom is op papier een absurd idee, een acteur die zijn eigen iconische rol moet overstijgen door de tegenpool ervan te spelen. In de trailer houdt Marvel zijn gezicht bewust verborgen, en dat is precies goed gedaan: het creëert nieuwsgierigheid zonder de clou te verbranden. Dit is marketing die begrijpt dat mysterie soms meer waard is dan onthulling, iets wat de studio de voorbije jaren wel eens vergat. Het mysterie ligt uiteraard niet in wie Dr. Doom speelt, dat weten we, maar hoe ze dit gaan benaderen. Gaan ze doen of ze het gezicht nog nooit eerder hebben gezien of krijgt het verhaal een draai.
De regie van de Russo’s is, voor zover je dat uit twee minuten kan afleiden, precies wat je verwacht: functioneel, tempo-gedreven, weinig interesse in stilistische eigenzinnigheid. Ze zijn goed in het choreograferen van chaos met veel personages, minder goed in het geven van een visuele signatuur aan die chaos. Vergelijk het shot van Thor tegenover Doom met eender welk shot uit Dune: Part Three en je voelt meteen het verschil tussen een regisseur die een wereld bouwt en een regisseur die een organigram in beweging zet. Dat is geen belediging, het is gewoon een andere ambitie.
Interessanter is wat de trailer zegt over waar de MCU nu staat. Personages als Shang-Chi (Simu Liu), Namor (Tenoch Huerta) en de Fantastic Four moeten plots ruimte delen met X-Men-veteranen die twintig jaar geleden nog in een compleet andere studio thuishoorden. Dat samensmelten van universums is precies het soort stunt waar Marvel ooit patent op had, en de nostalgie-knop wordt hier moeiteloos ingedrukt: het weerzien tussen Xavier en Magneto oogt oprecht ontroerend, ook al weet je dat het vooral daar staat om je iets te doen voelen zonder dat het iets kost.
Blijft de vraag of dit alles ook standhoudt zonder de glans van een trailer. Twee minuten cross-overs is makkelijk, drie uur film waarin al die lijnen moeten samenkomen zonder in karikatuur te vervallen, dat is andere koek. De Russo’s hebben bewezen dat ze massascènes aankunnen, maar Endgame kreeg zes jaar opbouw mee. Doomsday moet dat gevoel van “verdiend” imiteren met een fractie van die tijd, en dat is een risico dat de trailer handig verdoezelt. Toch, en dat verrast me evenzeer als ieder ander: ik geloof het. Niet blindelings, maar met de nieuwsgierigheid van iemand die de superheldenmoeheid even opzij zet. Marvel speelt hier alles uit wat het nog heeft, en het zal erop of eronder worden. Maar zonder te weten waar dit naar toe gaat blijft het giswerk. Ik hoop alleen dat het niet allemaal cgi is wat de klok slaat, zeker nu in een tijdperk waarin Nolan de praktische effecten terug op de kaart heeft gezet met zijn The Odyssey (2026).
eerlijk? een beetje meh voor mij. te veel gezichten, te weinig gevoel. het lijkt precies of ze gewoon iedereen erin gooien zonder dat het iets betekent…
Thor en Cap samen is het enige goede aan deze trailer
Is dat nu de X-Men reboot of de nieuwe Avengers film???
ik ga content zijn als Doom precies zo evil is als in de comics en niet zo een of andere soft versie van Tony Stark. laat hem echt slecht zijn aub
De regisseur hebben wel 2 van de beste Avengers films gemaakt dus geef ik hen het voordeel van de twijfel
Ze hadden retro Fantastic Four moeten dumpen want dat past toch niet bij deze wereld
Hoe ziet die tijdlijn eruit, want voor zover ik weet is Captain America stokoud … of heb ik iets gemist?
ik blijf erbij dat ze veel te veel personages in 1 film proppen, het gaat precies een soep worden van gezichten zonder emotionele impact
Yup, geen idee waarover dit gaat.
Toch opnieuw geen multiverse, ik dacht dat ze dit achter zich zouden laten 😮